spetsiotou blog Δάσκαλε … τον ήρωά μου!

Η βία στα σχολεία ΙΙΙ

20 Ιανουαρίου 2010 από spetsiotou
· Δεν υπάρχουν σχόλια · Εθνικά Θέματα

… «Δεν θα ήταν υπερβολή να υποστηρίξουμε ότι στον κυρίαρχο λόγο που αναπτύσσεται, αναφορικά με τη βία στο σχολείο, υποβόσκει μια υστερική αντίδραση πανικού, η οποία ασκεί και μια ιδιότυπη μορφή «βίας» (: η γλώσσα… κόκαλα τσακίζει») στην ιδεολογική διαχείριση της κοινής γνώμης. Υπάρχουν κάποιοι λόγοι που μας επιτρέπουν να ισχυριστούμε κάτι τέτοιο:

(i) Ο λόγος και η συζήτηση για τη βία στο σχολείο εξαντλείται κυρίως στις μορφές βίας που εκδηλώνονται από τη μεριά των μαθητών. Δεν θίγονται ζητήματα που σχετίζονται με τις μορφές ή τις περιπτώσεις ιδιότυπης βίας που ασκεί, προκαλεί ή ευνοεί ή αναπαράγει το ίδιο το σχολείο ή τα φαινόμενα βίας που παρατηρούνται στην ίδια την κοινωνία.

(ii) Στις σχετικές αναλύσεις για την εκπαιδευτική κρίση κυριαρχεί μια μεγάλη σειρά ζητημάτων, όπως π.χ. σκασιαρχείο, καταλήψεις, φασαρίες, πλάκες, αποβολές, αποχές, κούρεμα, εμφάνιση, κρούσματα βίας και βανδαλισμών,εκφοβισμός κ.ά. Όπως είναι φυσικό διογκώνεται το μέγεθος των προβλημάτων που συνδέονται με τη βία από τη μεριά των μαθητών.

(iii) Η σχετική συζήτηση για την έκταση και το είδος κρουσμάτων βίας στο σχολείο προβάλλει την άποψη ότι έχει σημειωθεί δραματική αλλαγή προς το χειρότερο. Οι ιστορικές, ωστόσο, μαρτυρίες δεν μας επιτρέπουν να ισχυριστούμε ότι το πρόβλημα της βίας στο σχολείο είναι νέο. Αν,πάντως, το σχολείο παλαιότερα παρουσίαζε χαμηλότερους δείκτες βίας, ας μην ξεχνάμε ότι αυτό το σχολείο ήταν λιγότερο δημοκρατικό,καθώς απέκλειε πολλούς μαθητές από το σχολείο και , έτσι, η βία δεν είχε εκφραζόταν στο σχολείο. Δεν υπάρχει «χρυσή εποχή» στην εκπαίδευση από αυτή την άποψη. Τα ανέκδοτα, τα ρεπορτάζ και οι εντυπώσεις είναι έτσι κι αλλιώς επισφαλείς δείκτες. Ακόμα και η ίδια ή έρευνα για τη βία στο σχολείο έχει τους περιορισμούς της: Νέες ενδείξεις για νέα δεδομένα επιβάλλουν συνεχή αναθεώρηση της «αλήθειας». Οι όποιες γενικεύσεις, εξάλλου, αποκρύπτουν μια πολύ περίπλοκη εκπαιδευτική πραγματικότητα, στην οποία εμπλέκονται δρώντα υποκείμενα, στο πλαίσιο της αναπαραγωγικής λειτουργίας του σχολείου. Για να μην πούμε ότι η καταγραφή και η μελέτη φαινομένων βίας προσδιορίζονται καθοριστικά από το πώς αυτά ορίζονται.

Δεν αμφιβάλλουμε πως εκδηλώνονται κρούσματα βίας στα σχολεία. Οι επιφυλάξεις μας αναφέρονται κυρίως στο αν τα πράγματα είναι χειρότερα, ή αν είναι, πού αποδίδονται οι αιτίες και πού αναζητούνται οι λύσεις. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι η «γλώσσα της κρίσης» και ο «πανικός ηθικού», όταν θεμελιώνονται κυρίως στην ιδεολογία της «ενοχής του θύματος», συσκοτίζουν την πραγματικότητα και δεν ευνοούν ουσιαστικές εκπαιδευτικές αλλαγές.

Αντί να καταγγέλλουμε με υψηλές δόσεις πανικού μαθητές ή εκπαιδευτικούς, είναι πιο εποικοδομητικό να κατανοούμε τους κοινωνικούς παράγοντες που οδηγούν σε ρήξεις με το είδος σχέσεων εξουσίας που αναπτύσσεται στο σχολείο. Η παραπέρα αύξηση ελέγχων και η εντατικοποίηση των επιτηρήσεων είναι μέτρα που συρρικνώνουν τη δημοκρατία στο σχολείο και στην κοινωνία. Κι αυτό δεν είναι δυνατόν παρά να πυροδοτεί νέες μορφές σύγκρουσης για ένα άλλο σχολείο και μια άλλη κοινωνία.

Η διαπραγμάτευση της σχολικής ζωής αποκτάει, κάτω απ΄ αυτές τις προϋποθέσεις, το χαρακτήρα αμφισβήτησης, απόρριψης, σύγκρουσης και αντίστασης. Συνήθως επικρατεί μια εύθραυστη εκεχειρία. Οι αντιθέσεις και οι συγκρούσεις είναι σποραδικές, τοπικές, αλλά συχνά εξελίσσονται σε γενική απειλή και πρόκληση στον εξουσιαστικό ιστό. Η εκεχειρία σπάει σε περιόδους κρίσης νομιμοποίησης του σχολείου που προκύπτει από τις αντιφάσεις ανάμεσα στις διακηρύξεις ισότητας – αξιοκρατίας και στις πραγματικές λειτουργίες του σχολείου, με τη διαιώνιση των κοινωνικών ανισοτήτων και την υποβάθμιση των σπουδών και των πτυχίων. Από αυτή την άποψη, η «αστυνόμευση της κρίσης» στην εκπαίδευση με ενίσχυση των πειθαρχικών και συμμορφωτικών διαδικασιών επιτείνει τις συγκρούσεις.

Ετικέτες: ·····

Δεν υπάρχουν σχόλια μέχρι τώρα ↓

Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμη.

Αφήστε μια απάντηση