kantonopou’s blog

ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ

Ο ΟΣΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ Ο ΗΓΙΑΣΜΕΝΟΣ (5 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ)

Συγγραφέας: kantonopou στις 6 Δεκεμβρίου, 2013

Ο ΟΣΙΟΣ ΠΑΤΗΡ ΗΜΩΝ ΣΑΒΒΑΣ Ο ΗΓΙΑΣΜΕΝΟΣ (5 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ)

«Ο όσιος Σάββας ζούσε επί Θεοδοσίου του μικρού σε μία κώμη της Καππαδοκίας, που λεγόταν Μουταλάσκη, και οι γονείς του ονομάζονταν Ιωάννης και Σοφία. Ήδη λοιπόν από την αρχή του βίου του πρόστρεξε στη μοναχική ζωή, σε μοναστήρι που λεγόταν Φλαβιανές, και τόσο πολύ από τη νεαρή του ηλικία έγινε εγκρατής, ώστε όταν είδε στον κήπο κάποια φορά ένα μήλο και το επιθύμησε, είπε: «Ήταν ωραίος στην όραση και καλός στη βρώση ο καρπός που με θανάτωσε». Πήρε το μήλο στα χέρια του, αλλά δεν το έφαγε. Αντίθετα το καταπάτησε με τα πόδια του και έθεσε όρο στον εαυτό του να μη φάει ποτέ μήλο. Αλλά  και σε φούρνο  όταν μπήκε κάποια φορά, βγήκε αβλαβής, χωρίς η φωτιά να αγγίξει ούτε τα ιμάτιά του. Στην ηλικία των δεκαοκτώ ετών, τον γνώρισε ο μέγας όσιος Ευθύμιος και τον έστειλε σε κοινόβιο, προς τον όσιο Θεόκτιστο. Από όλους όσους συναντούσε, προσλάμβανε και μάθαινε τους τρόπους και την αρετή τους.  Βλέποντάς τον ο άγιος Ευθύμιος τον προσφωνούσε «παιδαριογέροντα», λόγω της πέρα από τα κοινά μέτρα πνευματικής του καταστάσεως. Όσο περνούσε η ηλικία του, τόσο και αύξανε την αρετή του. Γι’ αυτό και έκανε πολλά θαύματα, όπως και έβγαλε νερό με την προσευχή του σε άνυδρους τόπους. Έγινε μάλιστα και καθηγητής πολλών μοναχών, κι όταν ήλθε   στην Κωνσταντινούπολη,  δύο φορές έστειλε πρέσβεις  και προς τον βασιλιά Αναστάσιο και προς τον Ιουστινιανό, καθώς παρακλήθηκε γι’ αυτό από τους κατά καιρούς πατριάρχες των Ιεροσολύμων. Έφθασε στο ακρότατο της κατά Χριστόν ηλικίας και σε ηλικία ενενήντα τεσσάρων ετών εξεδήμησε προς τον Κύριο».          

Είναι βασική αλήθεια της χριστιανικής πίστεως ότι τον άγιο τον καταλαβαίνει ένας επίσης άγιος. Μόνον όποιος έχει ανεπτυγμένες πνευματικές αισθήσεις μπορεί να «οσφρανθεί» την ευωδία που εκπέμπει η ζωή ενός αγίου. Διαφορετικά, ένας άγευστος της πνευματικής ζωής πορεύεται σαν τυφλός στον κόσμο, συνεπώς αδυνατεί να δει το φως που εκπέμπει η ύπαρξη ενός αγίου. Γιατί το αναφέρουμε αυτό εν σχέσει με τον όσιο Σάββα; Για τον απλούστατο λόγο ότι εκείνος που αμέσως τον κατάλαβε και τον «οσφράνθηκε», που είδε την προχωρημένη πνευματική του κατάσταση ήταν ο μέγας όσιος Ευθύμιος.  Ο όσιος αυτός προσφωνούσε «παιδαριογέροντα» τον νεαρό Σάββα, που σημαίνει ότι στην πραγματικότητα αναγνώριζε την εκ νεότητος αγιότητά του. Από κει και πέρα τα μάτια του μεγάλου Ευθυμίου έγιναν και τα μάτια των υπολοίπων συμμοναστών του, άρχισαν δηλαδή και οι άλλοι να διακρίνουν  τα εκ Θεού χαρίσματά του, τα οποία επιβεβαιώθηκαν περίτρανα με τα θαύματα που ο Θεός επέτρεψε να γίνονται μέσω αυτού, όπως και από τη μυροβολία του αγίου λειψάνου του. Τα παραπάνω προβάλλει και ο υμνογράφος του οσίου, άγιος Θεοφάνης. Και του οσίου Ευθυμίου τη διάκριση καταγράφει («Ιλαρωτάτη σε ψυχή και προσηνεί διαθέσει, αρεταίς κατακοσμούμενον βλέπων ο λαμπρότατος φωστήρ Ευθύμιος εδέξατο», δηλαδή: ο λαμπρότατος πνευματικός ήλιος Ευθύμιος σε δέχτηκε με ιλαρότατη ψυχή και αγαθή διάθεση, βλέποντάς σε να κατακοσμείσαι από αρετές), και τα πάμπολλα θαύματα του αγίου Σάββα αναφέρει («Ξένα τα σα θαυμάσια. Τους γαρ θήρας ημέρωσας…προλέγεις τα μέλλοντα, προφητικώ χαρίσματι, στίφη των δαιμόνων φυγαδεύων ελαύνεις…», δηλαδή: Παράδοξα τα θαυμάσια που γίνονται από εσένα: ημέρωσες τα θηρία, προλέγεις τα μέλλοντα με προφητικό χάρισμα, διώχνεις μακριά τα στίφη των δαιμόνων), και την ευωδία των μύρων από τη θήκη του εξαγγέλλει, που ευφραίνει τους πιστούς («Μυρίζει σου η θήκη πνευματικήν ευωδίαν, πλουσίως ευφραίνουσα τους σους υιούς»).

Η εκ παιδός σοφία του οσίου Σάββα, σοφία βεβαίως κατά Θεόν –  την οποία σημειωτέον ερμηνεύει ο άγιος υμνογράφος και σε αναφορά με τη μητέρα του καλουμένη Σοφία: «Σοφίας υπάρχων βλάστημα, Σάββα όσιε, παιδιόθεν επόθησας Σοφίαν την ενυπόστατον», δηλαδή: Ήσουν παιδί της Σοφίας, Σάββα όσιε, γι’ αυτό και πόθησες από παιδί την ενυπόστατη Σοφία, τον Χριστό – αποδεικνύεται ανάγλυφα από το γεγονός ότι όπου πήγαινε είχε ανοικτά τα μάτια του για να βλέπει την κατά Χριστόν πολιτεία των αφιερωμένων στον Θεό και να αντιγράφει τους άθλους και τις αρετές τους. Δεν επικέντρωνε στις αδυναμίες των άλλων, που ασφαλώς ως άνθρωποι είχαν. Η έγνοια του, λόγω του μεγάλου πόθου του για τον Θεό, ήταν πώς να προχωρεί πνευματικά. Κι αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να εκμεταλλευτεί κάθε τι που παρουσιαζόταν στον δρόμο του. Θυμίζει η περίπτωσή του τον μέγα Γέροντα των αιώνων, τον όσιο Αντώνιο, ο οποίος και εκείνος προσπαθούσε να μαζέψει σαν τη μέλισσα ό,τι καλό του προσέφεραν οι άγιοι αφιερωμένοι στον Θεό άνθρωποι της εποχής του. Κι όπως εκείνος, γι’  αυτόν τον λόγο, έγινε «θεοφιλής», τον αγαπούσε δηλαδή ο Θεός, το ίδιο και ο όσιος Σάββας. Μέγα δίδαγμα για όλους τους χριστιανούς, ιδίως της εποχής μας, που δυστυχώς σε ένα μεγάλο ποσοστό η προσοχή μας είναι στραμμένη στα αρνητικά των άλλων, στις αδυναμίες τους, χωρίς να μπορούμε να βλέπουμε τα θετικά τους και τις αρετές τους προς παραδειγματισμό. Για να χρησιμοποιήσουμε την εν προκειμένω έκφραση του Γέροντος Παϊσίου του αγιορείτου, μεγάλου αγίου της εποχής μας, ο όσιος Σάββας ζούσε και λειτουργούσε στον κόσμο ως μέλισσα που συλλέγει τον καλό καρπό, και όχι ως μύγα, που επιζητεί πάντοτε την ακαθαρσία.

Αποτέλεσμα αυτής της σοφίας και της σύνεσης του οσίου ήταν ακριβώς να γεμίσει ο όσιος Σάββας με όλες τις αρετές. Όπως σημειώνει και ο σχετικός ύμνος: «μέτριος, άκακος, πράος, απλούς, ησύχιος, ως χρηματίσας, Πάτερ, υπέρ άνθρωπον όντως, και άυλος εν ύλη, οίκος Θεού καθωράθης» (Πάτερ, φάνηκες οίκος Θεού, διότι υπήρξες μέτριος, άκακος, πράος, απλός, ήσυχος, πράγματι πάνω από τα ανθρώπινα, και σαν άυλος μέσα σε ύλη). Ο υμνογράφος του όμως έχει επίγνωση ότι όλες οι αρετές από μόνες τους δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία, αν δεν καταλήγουν στο πλήρωμα των αρετών, την αγάπη. Αν η αγάπη δεν αποτελεί την κατάληξη της όποιας αρετής, παύει αυτή να χαρακτηρίζεται χριστιανική. Διότι βεβαίως λείπει ο ίδιος ο Θεός που είναι αγάπη. Γι’ αυτό και επισημαίνει: «Αγάπην προς τον Θεόν και τον πλησίον κτησάμενος, του Νόμου και των Προφητών πληροίς το κεφάλαιον. Την γαρ υπερέχουσαν πασών ασυγκρίτως αρετήν, Πάτερ,  κατώρθωσας». (Απόκτησες την αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον, γι’ αυτό και συγκεφαλαιώνεις τον Νόμο και τους Προφήτες. Διότι κατόρθωσες, Πάτερ, την μεγαλύτερη, κατά ασύγκριτο τρόπο από όλες, αρετή).  Και ξέρει βεβαίως επίσης ο υμνογράφος ότι κανείς δεν μπορεί να φτάσει σ’ αυτήν την αγάπη, αν δεν την κτίσει με τον φόβο του Θεού, που κάνει τον άνθρωπο να τηρεί τις άγιες εντολές Του. «Αρχήν σοφίας επόθησας, τον φόβον τον του Θεού. Ω και στοιχειούμενος, προς την τελειότητα, την ενδεχομένην τοις ανθρώποις, Πάτερ, έφθασας». (Πόθησες την αρχή της σοφίας, δηλαδή τον φόβο του Θεού. Με αυτόν τον φόβο έκτισες τη ζωή σου κι έφτασες, Πάτερ, στην τελειότητα, αυτήν που μπορούν βεβαίως οι άνθρωποι).

Μία τέτοια αγιασμένη ζωή, σαν του αγίου Σάββα, επάνω δηλαδή στα ίχνη του Χριστού και των Αποστόλων, ήταν ευνόητο να εξακτινωθεί και να γίνει ιεραποστολική φλόγα. Οι συμμοναστές του, όπως και ο υπόλοιπος κόσμος που τον γνώρισε, κυρίως με το παράδειγμά του, αλλά και με τον λόγο του – ο άγιος κήρυσσε τα δόγματα της Εκκλησίας μας με πολλή δύναμη και πειθώ: «κήρυξ θείων δογμάτων μεγαλοφωνότατος κεχειροτόνησαι» – άλλαζαν και μεταστρέφονταν. Πολλοί μάλιστα εγκατέλειπαν την ενασχόλησή τους με τα πράγματα του κόσμου και γίνονταν μοναχοί. «Του αγίου εγένου συνόμιλος Πνεύματος. Όθεν και προς ζήλον τους λαούς διεγείρων, τας πόλεις εκένωσας και ερήμους επόλισας, θεοφόρε Πατήρ ημών». (Έγινες συνόμιλος του αγίου Πνεύματος. Γι’  αυτό και διέγειρες τον ζήλο των λαών, με αποτέλεσμα να αδειάσουν οι πόλεις και να γίνουν πόλεις οι έρημοι, θεοφόρες πατήρ ημών). 

 «Ταις πρεσβείαις του οσίου πατρός ημών Σάββα, Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς».

παπα Γιώργης Δορμπαράκης 

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Η ΔΙΣ προς την ΠΕΘ για τα πορίσματα της ημερίδας στα Μελίσσια

Συγγραφέας: kantonopou στις 2 Δεκεμβρίου, 2013

Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ

ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Αθήνησι 21η Νοεμβρίου 2013-12-01
Προς
Τον Αξιότιμον
κ. Ηλίαν Φραγκόπουλον
Πρόεδρον του Διοικητικού Συμβουλίου
της Πανελληνίου Ενώσεως Θεολόγων
Ενταύθα
Αξιότιμε,
Συνοδική Αποφάσει ληφθείση εν τη Συνεδρία της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της 14ης μηνός Νοεμβρίου ε.ε., και κατόπιν του υπ. αριθμ. 98/18.10.2013 υμετέρου εγγράφου, δι’ ου υποβάλλετε το κείμενον του ψηφίσματος Ημερίδος, πραγματοποιηθείσης την 12ην Οκτωβρίου ε.ε. εις Μελίσσια Αττικής,
επί θέματος «Σχολικά προγράμματα και βιβλία», γνωρίζομεν υμίν ότι η Ιερά Σύνοδος, εν τη ρηθείση Συνεδρία Αυτής, έλαβε γνώσιν αυτού μετά της προσηκούσης προσοχής και της επιβαλλομένης ευθύνης, στηρίζουσα το υμέτερον σχετικόν ένζηλον ενδιαφέρον. Ηκολούθησεν ενδελεχής συζήτησις και απεφασίσθη όπως αποσταλούν τα πορίσματα εις την Συνοδικήν Επιτροπήν Εκκλησιαστικής Εκπαιδεύσεως και Επιμορφώσεως του Εφημεριακού Κλήρου δια περαιτέρω επεξεργασίαν και υποβολήν προτάσεων, και όπως εκζητηθή παρά του Υπουργείου Παιδείας η συμμετοχή εκπροσώπου της Εκκλησίας εις την Επιτροπήν Συντάξεως των σχολικών βιβλίων εις το Παιδαγωγικόν Ινστιτούτον.
Επί δε τούτοις, επικαλούμενοι εφ’ υμάς πάσαν από Θεού ευλογίαν και αγαθοδωρίαν, διατελούμεν μετ’ ευχών πατρικών.
Ο Αθηνών Ιερώνυμος Β΄, Πρόεδρος
Ο Αρχιγραμματεύς
Ο Διαυλείας Γαβριήλ

Κατηγορία ΒΙΒΛΙΑ, ΜΑΘΗΜΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Γέροντας Παΐσιος: Και η αγάπη χρειάζεται διάκριση!

Συγγραφέας: kantonopou στις 1 Δεκεμβρίου, 2013

Γέροντα, ο Αββάς Ποιμήν λέει: «Μάθε τι θέλει ο αδελφός και ανάπαυσέ τον». Τί θέλει να πη ακριβώς;
– Εννοεί να μάθης τι ανάγκη έχει ο αδελφός σου, ο πλησίον σου, και ανάλογα να τον αναπαύσης, με την καλή έννοια. Γιατί και η αγάπη χρειάζεται διάκριση. Αν κάποιος λ.χ. είναι γαστρίμαργος, δεν πρέπει να του δίνης συνέχεια νόστιμα φαγητά, γιατί αυτό θα τον βλάψη. Θα κάνεις νόστιμο φαγητό για έναν που έχει ανορεξία, για να μπορέση να το φάη. Ή, αν κάποιος έχη ζάχαρο και του δίνης γλυκά, αγάπη είναι αυτή.
– Γέροντα, πως γίνεται να αγαπάη κανείς το ίδιο όλους τους ανθρώπους και να τους αγαπάη με διάκριση;
– Αγαπάει όλους το ίδιο, αλλά δεν εκδηλώνει την αγάπη του σε όλους το ίδιο. Άλλον τον αγαπάει από μακριά, γιατί χρειάζεται να τον κρατήση σε απόσταση, άλλον από κοντά, ανάλογα με το τι ωφελεί τον καθένα. Σε έναν δεν πρέπει καθόλου να μιλήση, σε άλλον πρέπει να πη δυο λόγια, σε άλλον λίγα παραπάνω.
– Μπορεί , Γέροντα, η εκδήλωση της αγάπης μου να βλάψη τον άλλον;
– Αν ο άλλος έχη φιλότιμο και εσύ του δείξης πολλή αγάπη, τότε αλλοιώνεται με την καλή έννοια και προσπαθεί με κάθε τρόπο να σε ευχαριστήσει, να μη σε λυπήση. Ο αναιδής όμως, αν του δείξης πολλή αγάπη, γίνεται ακόμα πιο αναιδής, γιατί η πολλή αγάπη τους μεν φιλότιμους τους κάνει πιο φιλότιμους, τους δε αναιδείς, τους κάνει πιο αναιδείς. Οπότε, όταν δης πως δεν βοηθάς με την αγάπη σου, την λιγοστεύεις με διάκριση∙ αλλά και αυτό από αγάπη το κάνεις.
– Γέροντα, υπάρχει περίπτωση να κάνω μία θυσία με καθαρά ελατήρια και να φθάσω στην αγανάκτηση;
– Ναι, γι’ αυτό η θυσία πρέπει να γίνεται με διάκριση. Να προσέχεις να μην ξεπερνάς την αντοχή σου, γιατί και οι σωματικές δυνάμεις έχουν όριο. Όταν ξεπεράσης την σωματική αντοχή σου, τότε, αν κάποιος σου πη: «τίποτε δεν έκανες απ’ το πρωί», μπορεί να πης μέσα σου :«Βρε τον αχάριστο! Εγώ απ’ το πρωί σκοτώθηκα στην δουλειά, κι αυτός λέει ότι δεν έκανα τίποτε!». Έτσι πάνε όλα χαμένα.
– Αν, Γέροντα, προς στιγμήν μέσα μου αγανακτήσω, αλλά αμέσως σκεφθώ ότι συνέβη αυτό , γιατί τα ελατήριά μου δεν ήταν καθαρά, τότε πάλι τα χάνω όλα;
– Σ’ αυτήν την περίπτωση σου δίνει μια σπρωξιά το ταγκαλάκι κι εσύ του δίνεις μια σφαλιάρα. Οπότε τρώει το ταγκαλάκι την σφαλιάρα και φεύγει.
από το βιβλίο: “Πάθη και Αρετές”

Κατηγορία ΑΞΙΕΣ ΖΩΗΣ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Αποτελέσματα εκλογών και συγκρότηση νέου Δ.Σ. της Πανελληνίου Ενώσεως Θεολόγων

Συγγραφέας: kantonopou στις 1 Δεκεμβρίου, 2013

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΕΝΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ 
Χαλκοκονδύλη 37. 10432 ΑΘΗΝΑ
Τηλ. 2105224180-FAX. 2105224420
Iστοχώρος: www.petheol.gr
e-mail: panenthe@otenet.gr και enosis@petheol.gr 
Ανακοίνωση
Στις 24 Νοεμβρίου 2013 πραγματοποιήθηκε στα Γραφεία της Πανελληνίου Ενώσεως Θεολόγων η Τακτική Γενική Συνέλευση των μελών της για τον Απολογισμό του απερχόμενου Διοικητικού Συμβουλίου και την ανάδειξη μετά από αρχαιρεσίες του νέου Διοικητικού και Εποπτικού Συμβουλίου της Ενώσεως.
Μετά την ολοκλήρωση της εκλογικής διαδικασίας, σύμφωνα με τα προβλεπόμενα από το Καταστατικό της Ένωσης, ανακοινώθηκε ότι οι Υποψήφιοι για το Διοικητικό Συμβούλιο με τη σειρά εκλογής τους έλαβαν τις παρακάτω ψήφους:
1. Μπάκος Ηλίας του Δημητρίου 313
2. Τάτσης Ιωάννης του Διονυσίου 294
3. Τσαγκάρης Παναγιώτης του Προκοπίου 269
4. Ιωαννίδης Θωμάς του Αντωνίου 229
5. Ευθυμίου π. Γεώργιος του Χριστόφορου 221
6. Παπαγεωργίου Κωνσταντίνος του Γεωργίου 183 
7. Σπαλιώρας Κωνσταντίνος του Χρήστου 181 
8. Αβαγιάννης Σταύρος του Ευστρατίου 181  
9. Μπεϊνάς Ιωάννης του Θεμιστοκλή 171  
10. Πονηρός Ευάγγελος του Σταύρου 131  
11. Τοκατλίδης Αντώνιος του Χαρίτωνος 114 
12.  Βογιατζής Δημήτριος του Ηρακλή 109
13. Βουϊδάσκης Βασίλειος του Μιχαήλ 103 
14.Κόκκορη Μαγδαληνή του Ανδρέου 102
15.Τσιγγέλης Θεοφάνης του Ευαγγέλου 88  
16. Πανάρα Ελένη του Ελευθερίου 84  
17. Κρομμύδας Βασίλειος του Ιωάννου 79 
18. Φιλοσόφου Ελένη του Γεωργίου 76
19. Σέττας Σπυρίδων του Σωτηρίου 42
20. Ρότσος Ευθύμιος του Ηλία  29
       Οι Υποψήφιοι για το Εποπτικό Συμβούλιο έλαβαν:
1. Φραγκόπουλος Ηλίας του Χρήστου 338 
2.  Τσάγκας Ιωάννης του Βασιλείου 212 
3. Κουτρούμπας Δημήτριος του Γεωργίου 180 
4. Μαντζάνας Παναγιώτης του Κωνσταντίνου 122
 
Από τους παραπάνω εκλέγονται:
Α. Για το Διοικητικό Συμβούλιο:
α) Τακτικά μέλη:
1. Μπάκος Ηλίας του Δημητρίου 313
2.  Τάτσης Ιωάννης του Διονυσίου 294
3.  Τσαγκάρης Παναγιώτης του Προκοπίου 269
4.  Ιωαννίδης Θωμάς του Αντωνίου 229
5. Ευθυμίου π. Γεώργιος του Χριστόφορου 221
6.   Παπαγεωργίου Κωνσταντίνος του Γεωργίου 183 
7. Σπαλιώρας Κωνσταντίνος του Χρήστου 181 
8.   Αβαγιάννης Σταύρος του Ευστρατίου 181  
9. Μπεϊνάς Ιωάννης του Θεμιστοκλή 171 
 
β) Αναπληρωματικά μέλη:
1. Πονηρός Ευάγγελος του Σταύρου 131  
2. Τοκατλίδης Αντώνιος του Χαρίτωνος 114  
3. Βογιατζής Δημήτριος του Ηρακλή 109
 
Β. Για το Εποπτικό Συμβούλιο:
α) Τακτικά μέλη:
1. Φραγκόπουλος Ηλίας του Χρήστου 338 
2. Τσάγκας Ιωάννης του Βασιλείου 212 
3. Κουτρούμπας Δημήτριος του Γεωργίου 180 
β) Αναπληρωματικό μέλος:
1. Μαντζάνας Παναγιώτης του Κωνσταντίνου 122
 
Οι εκλεγέντες για το Διοικητικό Συμβούλιο από τις αρχαιρεσίες της 24ης Νοεμβρίου 2013 συγκροτήθηκαν σε σώμα ως ακολούθως:
Πρόεδρος: Ηλίας Μπάκος
Αντιπρόεδρος: π. Γεώργιος Ευθυμίου
Γεν. Γραμματέας: Κωνσταντίνος Σπαλιώρας
Ειδικός Γραμματέας: Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου
Ταμίας: Σταύρος Αβαγιάννης
Κοσμήτορας: Παναγιώτης Τσαγκάρης
Έφορος: Ιωάννης Τάτσης
Μέλη: Θωμάς Ιωαννίδης και Ιωάννης Μπεϊνάς
Από το Δ.Σ. της ΠΕΘ

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Τί εστι Θεός

Συγγραφέας: kantonopou στις 30 Νοεμβρίου, 2013

russian-orthodox-forgiveness-e1270108633506

Ο χώρος μας βέβαια είναι πολύ μικρός για να απαντήσουμε με πληρότητα. Πρέπει να γνωρίζουμε όμως πως όσο κι αν προσπαθήσει ο άνθρωπος μόνο με τις δικές του φτωχές δυνάμεις και δυνατότητες να εξερευνήσει και να καθορίσει το θείο, τη θεότητα, το Θεό, στο τέλος θα σηκώσει τα χέρια, θα βρεθεί μπροστά σε αδιέξοδο. Ακριβώς γιατί είναι κάτι που ξεπερνά την ανθρώπινη ικανότητα. Το να γνωρίσουμε και να κατανοήσουμε τον άπειρο Θεό είναι σαν να προσπαθούμε να χωρέσουμε σ’ ένα κουβαδάκι όλο τον ωκεανό. Όπως πολύ σωστά ελέχθη, αν ο άνθρωπος μπορούσε να γνωρίσει την ουσία του Θεού, δύο πράγματα θα συνέβαιναν: Ή ο Θεός θα έπαυε να είναι Θεός ή ο άνθρωπος θα γινόταν ανώτερος του Θεού. Όπως γράφει ο απόστολος Παύλος ο Θεός είναι αυτός που « μόνος έχει από τον εαυτό του ζωή αθάνατη και αιώνια και κατοικεί σε φως, στο οποίο κανένα από τα δημιουργήματα δεν μπορεί να πλησιάσει και τον οποίο, το Θεό, κανένας από τους ανθρώπους ούτε είδε ούτε μπορεί να δει » (Α΄ Τιμ. στ΄ 16).

Κανένας, λοιπόν, δεν μπορεί να πλησιάσει όχι μόνο το Θεό, αλλά ούτε το θείο φως που Τον περιβάλλει. Είναι αδύνατο ανθρώπινα μάτια να ατενίσουν τη λαμπρότητα της θείας δόξας. Όταν ο Μωυσής ζήτησε από το Θεό να του φανερωθεί, ο Κύριος του αποκρίθηκε: « Δε θα μπορέσεις να δεις το πρόσωπό μου· γιατί κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να με αντικρίσει σε όλη μου τη δόξα και να ζήσει » (Εξοδ. λγ΄ 20). Αν τον ήλιο, το φυσικό αυτό δημιούργημα του Θεού, δεν μπορούμε να ατενίσουμε με γυμνό οφθαλμό, πώς είναι δυνατόν να ατενίσουμε κατά πρόσωπο τον Ήλιο της Δικαιοσύνης; Αν θέλαμε να ανακεφαλαιώσουμε τη δυσκολία του πράγματος θα μπορούσαμε να την εκφράσουμε με τα λόγια του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού: « Άπειρο το θείο και ακατάληπτο και το μόνο που είναι καταληπτό σχετικά με αυτό είναι η απειρία και η ακαταληψία του » .

Όλα αυτά φυσικά δε σημαίνουν και τέλεια αγνωσία του Θεού. Σχετική γνώση του Θεού είναι δυνατή στο μέτρο που ο ίδιος ο Θεός μας την αποκάλυψε και εξακολουθεί να μας την αποκαλύπτει. Πολύ σωστά είπαν, πως αν δεν μπορώ να αγκαλιάσω το βουνό, μπορώ όμως να το ψηλαφήσω. Και αν δεν μπορώ να ρουφήξω όλο τον ποταμό, μπορώ όμως να πιω αρκετό νερό και να ξεδιψάσω. Αν τώρα δεν έχω πλήρη γνώση, μπορώ να έχω μερική, τόσο από το θαύμα της δημιουργίας όσο και από την αγάπη και την πρόνοια του Θεού.

Ο απόστολος Παύλος, ο επουράνιος αυτός άνθρωπος και επίγειος άγγελος, που είχε προικισθεί με ειδικά χαρίσματα και έλαβε ιδιαίτερες αποκαλύψεις, που ηρπάγη στον Παράδεισο, δηλώνει αδυναμία για να περιγράψει « τα άρρητα ρήματα (που άκουσε) ά ουκ εξόν ανθρώπω λαλήσαι » (Β΄ Κορ. ιβ΄ 4). Καμιά ανθρώπινη γλώσσα δεν έχει τη δύναμη να τα περιγράψει. Ο άγιος του Θεού στέκεται με δέος και σεβασμό μπροστά στα μυστήρια του Υψίστου. Πώς να μιλήσει για τα ασύλληπτα « ά οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν ανθρώπου ουκ ανέβη » (Α΄ Κορ. β΄ 9); Όραση, ακοή, νόηση, συναίσθημα, τα μέσα αυτά της φυσικής γνώσης αδυνατούν να συλλάβουν τα μυστήρια του Θεού. Μόνο οι πνευματοκίνητοι άνθρωποι μπορούν να προγεύονται και να προαπολαμβάνουν τα αγαθά αυτά.

Αλλά αν ένας ολοφάνερος και κατανοητός στην ανθρώπινη διάνοια Θεός θα έπαυε να είναι Θεός, έτσι κι ένας κατασκότεινος Θεός, που δε θα μας είχε τίποτα αποκαλύψει, δε θα ήταν αληθινός Θεός. Ο ουράνιος, λοιπόν, Πατέρας μας δε μας άφησε στην άγνοια και στο σκοτάδι. Μας αποκαλύφθηκε διά του Μονογενή Υιού Του. Ο Χριστός μάς εξήγησε και μας γνώρισε το Θεό. « Το Θεό κανείς ποτέ δεν τον έχει δει· ο μονογενής του υιός, αυτός που βρίσκεται στην αγκαλιά του πατέρα, εκείνος μας εξήγησε » (Ιωάν. α΄ 18). Ο ευαγγελιστής Ιωάννης γράφει και πάλι: « Γνωρίζουμε καλά ότι ο Υιός του Θεού έχει έλθει και μας έδωσε νου φωτισμένο και ικανό να γνωρίζουμε τον αληθινό Θεό, διά του Υιού του, του Ιησού Χριστού. Και αυτός ο Ιησούς Χριστός, είναι ο αληθινός Θεός και η αιώνια ζωή » ( Α΄ Ιωάν. ε΄ 20).

Επομένως το πράγμα απλουστεύεται. Τώρα πια δε χανόμαστε στα σκοτάδια των δεισιδαιμονιών, ή στους λαβυρίνθους των φιλοσοφικών αναζητήσεων. Για να γνωρίσουμε τον αληθινό Θεό δεν έχουμε παρά να αναζητήσουμε και να γνωρίσουμε τον Ιησού Χριστό. Είναι ο ίδιος ο Θεός, που « φανερώθηκε ως άνθρωπος » . « Αυτός που έχει δει εμένα, έχει δει και τον πατέρα » (Ιωάν. ιδ΄ 9), είπε στο μαθητή Του Φίλιππο. Ο δρόμος που οδηγεί ασφαλώς στη γνώση του Θεού είναι αυτός που ανοίχτηκε με τον ερχομό του Χριστού στη γη.

Όποιος αναζητεί σήμερα το Θεό, δεν πρέπει να προσπαθήσει να Τον ανακαλύψει · απλά πρέπει να Τον ακούσει · Να Τον παρατηρήσει, όπως εμφανίζεται στη γήινη αναστροφή Του, όταν συμπορεύεται με τους ανθρώπους. Δεν πρόκειται τώρα πια εμείς να ζωγραφίσουμε ένα πρόσωπο του Θεού « κατ’ εικασίαν » . Πρόκειται να εμβαθύνουμε, όσο είναι δυνατόν, στα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, που μας αποκάλυψε ο Θεός:

  • Εϊναι « πνεύμα ο Θεός » (Ιωάν. δ΄ 24) και δεν μπορεί η άγνοια να Τον παραμορφώνει με τα ανόητα σχήματα και τις παιδαριώδεις παραχαράξεις της εξημμένης ειδωλολατρικής φαντασίας. Δεν επιτρέπεται να ασχημίζουμε την απερίγραπτη θεϊκή μορφή με εξεζητημένες ανθρωποπαθείς εκφράσεις και να την περιορίζουμε σε μακρινούς τόπους. Ως πνεύμα ο Θεός είναι πανταχού παρών και μας παρακολουθεί με το ακοίμητο βλέμμα Του και μας συμπαρίσταται στις δυσκολίες, στους πειρασμούς, στις θλίψεις μας.
  • « Ο Θεός είναι αγάπη », η Αγάπη, η σαρκωμένη αγάπη, που κατέβηκε στη γη μας και αναστράφηκε τους « κοπιώντας και πεφορτισμένους » (Ματθ. ια΄ 28) και θυσιάσθηκε πάνω στο Σταυρό για τους ανθρώπους. Δεν είναι ο « νεφεληγερέτης Δίας » που ατενίζει αδιάφορα από τις συννεφιασμένες κορυφές του Ολύμπου τα ανθρώπινα πλάσματα. Είναι η αγάπη που ξεχειλίζει και διατηρεί το σύμπαν και ευεργετεί την οικουμένη και προνοεί και δημιουργεί ελεύθερα και όχι άβουλα πλάσματα.
  • Ο Θεός είναι Πατέρας και εμείς είμαστε τα αγαπημένα παιδιά Του. Πατέρας του « άσωτου υιού », του καθενός μας, που μας ανέχεται και μας αγαπά, παρά τις ελλείψεις μας και μας περιμένει πάντα με ανοιχτή την αγκαλιά. Είμαστε παιδιά του Θεού. « Και αν είμαστε παιδιά, είμαστε και κληρονόμοι, κληρονόμοι μεν του Θεού, συγκληρονόμοι δε του Χριστού » (Ρωμ. η΄ 16-17).
  • Αλλά ο Θεός είναι και δικαιοσύνη. « Δίκαιος Κύριος και δικαιοσύνας ηγάπησεν » (Ψαλμ. ι΄ 8). Δεν είναι μόνο έλεος, ευσπλαχνία, συγγνώμη, στοργή. Αγαπάει ο Θεός. Δεν αγαπάει όμως τυφλά. Διαφορετικά δε θα υπήρχε καμιά ηθική τάξη. Αγάπη χωρίς δικαιοσύνη καταντάει ασυδοσία. Όμως και δικαιοσύνη χωρίς αγάπη γίνεται Νέμεσις σιδηρά και αδυσώπητη. Αυτή, λοιπόν, η δικαιοσύνη χαλιναγωγεί, προειδοποιεί, αναχαιτίζει, βραβεύει ή τιμωρεί. Επομένως και η δικαιοσύνη κατά βάθος δεν είναι τίποτε άλλο παρά πατρική και σοφή και αγνή αγάπη του Θεού, που αποστρέφεται την αμαρτία, χωρίς ποτέ να παύει να αγαπά τον αμαρτωλό.
  • Οι θείες ιδιότητες δεν είναι διαφορετικά πράγματα. Είναι ποικίλες όψεις του ίδιου πολύεδρου διαμαντιού, που ακτινοβολεί την ίδια λάμψη από όλες τις πλευρές του. Αυτή τη λάμψη τη βλέπουν καθαρά μονάχα « οι καθαροί τη καρδία » (Ματθ. ε΄ 8).+
  • xfd.gr

Κατηγορία ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Τι σημαίνει ότι οι ψυχές είναι αθάνατες;

Συγγραφέας: kantonopou στις 30 Νοεμβρίου, 2013

batrana lumea credintei minunea parintelui Arsenie cu bastonul - la mormantul de la Prislop

Φυσικά ο μόνος που μπορεί να απαντήσει σ’ αυτή την ερώτηση είναι η Εκκλησία που περιλαμβάνει όλη την Αλήθεια. Η Αγία Γραφή το λέει καθαρά. Εκείνο που δίνει απροσμέτρητη αξία στον άνθρωπο είναι η αθάνατη ψυχή. Χάρη σ’ αυτήν ονομάσθηκε ο άνθρωπος βασιλιάς της κτίσεως, παιδί του Θεού, προορισμένος να ζήσει στην αιωνιότητα και να κληρονομήσει τη βασιλεία των ουρανών. Γι’ αυτή την ψυχή, τον ατίμητο θησαυρό, μιλούσε ο Κύριος και έλεγε: « Τι ωφελείται ο άνθρωπος αν κερδίσει όλο τον κόσμον, αλλά ζημιωθεί την ψυχή του; » (Ματθ. ιστ΄ 26).

Οι αναφορές της Αγίας Γραφής στην αθανασία της ψυχής και τη μετά θάνατο ζωή είναι αναρίθμητες. Νομίζουμε πως αρκεί να δούμε τι λέει το τελευταίο βιβλίο της Αγίας Γραφής για αυτό το θέμα: « Είδα κάτω από το ουράνιο θυσιαστήριο τις ψυχές εκείνων, που είχαν σφαγεί για το λόγο του Θεού και για την πίστη στο Χριστό… Και δόθηκε στον καθένα απ’ αυτούς στολή λευκή και τους ειπώθηκε να ξεκουραστούν ακόμη λίγο καιρό, μέχρι να ολοκληρώσουν και οι σύνδουλοί τους στη γη και οι αδελφοί τους που πρόκειται να σκοτωθούν όπως και αυτοί » (Αποκ. στ΄ 11). Είναι φανερό ότι αναφέρεται σε ψυχές ζωντανές και με πλήρη συνείδηση, που ζουν και επικοινωνούν μεταξύ τους.

Παρόμοιες αλήθειες εκφράζουν και οι Πατέρες της Εκκλησίας. Η ψυχή, κατά το Μ. Αθανάσιο, είναι αυθυπόστατη και αυτοκίνητη. Αυτή κινεί το σώμα και η ίδια δεν κινείται από άλλη δύναμη. Επομένως αφού η ψυχή κινείται μόνη της και μετά την εκδημία της από το σώμα, μπορεί να κινείται με τις δικές της δυνάμεις. Διότι δεν είναι η ψυχή που πεθαίνει, αλλά επειδή αυτή αναχωρεί, πεθαίνει το σώμα. Αν το υλικό σώμα διαλύεται μετά το χωρισμό του από την ψυχή, όμως δεν ισχύει το ίδιο και για την πνευματική φύση της ψυχής. Αυτή εξακολουθεί να ζει.

Η διδασκαλία του Χριστιανισμού είναι ξεκάθαρη. ΤΙ άλλο μαρτυρεί η υπόσχεση του Χριστού στο μετανοημένο ληστή πάνω στο σταυρό; « Σήμερον μετ’ εμού έση εν τω παραδείσω » . Συνδέει τη μία ζωή με την άλλη χωρίς να μεσολαβεί τίποτε. Ο ληστής ζήτησε από τον Κύριο να τον θυμηθεί. Και ο Χριστός του παραχωρεί θέση μαζί Του στον Παράδεισο. Και του την παραχωρεί όχι στο απώτερο μέλλον, αλλά στο άμεσο παρόν, σήμερα πριν ο ήλιος δύσει.

Η ψυχή, λοιπόν, του πιστού, ευθύς μετά την εκδημία, μεταφέρεται σε τόπο όπου είναι ο Χριστός. Και όλα αυτά με πλήρη συνείδηση και εγρήγορση. Πώς αλλιώς θα ερμηνεύσουμε την επιθυμία του αποστόλου Παύλου, « επιθυμώ να πεθάνω και να είμαι μαζί με το Χριστό » (Φιλ. α΄ 23). Η άμεση αυτή κοινωνία και επικοινωνία των ψυχών με το Χριστό είναι γι’ αυτές πηγή χαράς, ειρήνης, αναπαύσεως. Προαπολαμβάνουν πνευματικά αγαθά, έως ότου αναστηθούν και τα σώματα άφθαρτα, για να συναπολαύσουν « ά οφθαλμός ουκ είδε και ους ουκ ήκουσε και επί καρδίαν αναθρώπου ουκ ανέβη … » (Α΄ Κορ. β΄ 9)

Βρίσκονται επομένως μακριά από τη χριστιανική διδασκαλία, όσοι νομίζουν ότι οι ψυχές φθείρονται ή εξαφανίζονται ή κοιμούνται ή ναρκώνονται ή μετασαρκώνονται μετά την εκδημία. Οι ψυχές και μετά το θάνατο του σώματος εξακολουθούν να ζουν, να αισθάνονται, να γνωρίζουν και να αναγνωρίζουν με πλήρη αυτοσυνειδησία.+

xfd.gr

Κατηγορία ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς – «Πως εκδικούνται οι νεκροί»

Συγγραφέας: kantonopou στις 30 Νοεμβρίου, 2013

Γράμμα του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς σε μια κυρία·
«Μου γράφεις πως κάτι σε αναστατώνει στον ύπνο. Τρία παιδιά εμφανίζονται μόλις κλείσεις τα μάτια και γελούν μαζί σου, σε κοροϊδεύουν, σε απειλούν και σε τρομάζουν.

Πήγες, είπες, σε έξυπνους ανθρώπους και έψαχνες φάρμακο. Εκείνοι σου είπαν:«Δεν είναι τίποτα»!
Εσύ τους είπες: «Αφού δεν είναι τίποτα διώξτε αυτό το τέρας από μένα! Μα, μπορεί να μην είναι τίποτα εκείνο που δεν μ’ αφήνει να ησυχάσω ήδη έξι μήνες»; Και εκείνοι σου απάντησαν: «Άλλαξε αέρα, πήγαινε σε χαρούμενες παρέες, να τρέφεσαι καλύτερα. Αυτό είναι απλή υποχονδρία».
Ξέρω, αδελφή, τέτοιους «έξυπνους». Αυτοί έπιασαν στο στόμα τους έτσι μερικές λέξεις όπως «υποχονδρία», «τηλεπάθεια», «αυθυποβολή», με τις οποίεςπροσπερνούν την αδιαμφισβήτητη πνευματική πραγματικότητα και σε καθημερινή βάση μιλούν στον αέρα, με ελαφρότητα και άγνοια σαν να μιλά το κρασί.
Εγώ πιστεύω ότι αυτά τα τρία παιδιά που εμφανίζονται είναι τα ίδια εκείνα τρία δικά σου παιδιά που εσύ κατά την προσωπική σου ομολογία νέκρωσες πριν ο λαμπερός ήλιος τα φιλήσει ζωντανά. Και αυτά τώρα σε εκδικούνται. Και η εκδίκηση των νεκρών είναι πολύ φρικαλέα!
Επειδή εσύ αυτοαποκαλείσαι διαβασμένη γυναίκα, θα σου μιλήσω από τα βιβλία. Από το βιβλία θα θυμηθείς τον Μάκβεθ ή πώς το πνεύμα ενός νεκρού ανθρώπου σκότωσε τον Άγγλο βασιλιά. Διάβασες οπωσδήποτε πως ο βασιλιάς Βλάδισλαβ, δολοφόνος του βασιλιά Βλαδίμηρου, δολοφονήθηκε από το πνεύμα του Βλαδίμηρου.
Όμως ίσως διάβασες για την ακόλουθη περίπτωση. Ο Βυζαντινός βασιλιάς Κώνστας είχε αδελφό τον Θεοδόσιο, τον οποίο δεν αγαπούσε, επειδή φοβόταν να μην τον ρίξει από τον θρόνο. Γι’ αυτό ο Κώνστας ανάγκασε τον Θεοδόσιο να γίνει διάκονος. Αλλά ο φόβος δεν άφηνε τον βασιλιά ούτε τότε.
Τελικά ο βασιλιάς αποφάσισε να εγκληματήσει. Κανόνισε ώστε να σκοτώσουν τον Θεοδόσιο. Όταν πέτυχε τον δόλιο σκοπό του ανέπνευσε η ψυχή του νομίζοντας ότι για πάντα ελευθερώθηκε από τον αντίπαλό του.
Όμως ο αδαής δεν φαντάστηκε ότι οι νεκροί είναι πιο δυνατοί από τους ζωντανούςκαι ότι εκείνος που σκοτώνει αθώο άνθρωπο στην πραγματικότητα δεν νικά αλλά παραδίδει τα όπλα μπροστά στον νεκρό. Μετά από αυτό μια νύχτα ο δολοφονημένος διάκονος Θεοδόσιος εμφανίστηκε στον αδελφό του, τον βασιλιά, με ένα ποτήρι αίμα που άχνιζε και φώναξε με φοβερή φωνή: «Πιες αδελφέ»!
Ο βασιλιάς αναπήδησε, ξεσήκωσε όλο το παλάτι όμως κανένας δεν ήξερε να του πει τίποτα.
Μια άλλη νύχτα επαναλήφθηκε η ίδια σκηνή: Ο διάκονος με ένα ποτήρι αίμα και τη φρικτή κραυγή: «Πιες αδελφέ»!
Ο βασιλιάς ξεσήκωσε όλη την Κωνσταντινούπολη, όμως όλοι τον χάζευαν όπως εσένα εκείνοι οι έξυπνοι που σε στέλνουν στον καθαρό αέρα και την καλύτερη κουζίνα. Πάλι μια νύχτα επαναλήφθηκε το ίδιο. Τελικά ο βασιλιάς Κώνστας βρέθηκε ξαφνικά ένα πρωί νεκρός στο κρεβάτι του.
Διαβάζεις την Αγία Γραφή; Εκεί έχουν ειπωθεί όλα, όλα έχουν εξηγηθεί, πώς και γιατί οι νεκροί εκδικούνται τους ζωντανούς. Διάβασε άλλη μια φορά για τον Κάιν ο οποίος λόγω της δολοφονίας του αδελφού του πουθενά και ποτέ δεν έβρισκε ειρήνη.
Διάβασε πώς το πνεύμα του προσβεβλημένου Σαμουήλ εκδικείτο τον Σαούλ. Και πώς ο καημένος ο Δαβίδ φρικτά βασανιζόταν, χρόνια και χρόνια, λόγω της δολοφονίας του Ούριε. Και ακόμα θα βρεις χιλιάδες και χιλιάδες παρόμοιες περιπτώσεις από τον Κάιν έως εσένα. Και θα καταλάβεις τι σε βασανίζει και γιατί. Θα καταλάβεις ότι ο κόσμος των δολοφονημένων είναι πιο δυνατός από τους δολοφόνους τους και εκδικείται φοβερά.
Πρώτα κατάλαβε αυτό και κατανόησέ το. Ύστερα κάνε ό,τι μπορείς για τα σκοτωμένα παιδιά σου.
Και ο ελεήμων Θεός, στον Οποίο δεν υπάρχουν νεκροί, θα σε συγχωρήσει και θα σου χαρίσει ειρήνη. Και όσο για όλα εκείνα που πρέπει να πράξεις ρώτησε την Εκκλησία. Οι ιερείς τα ξέρουν
Ο Θεός να σε ελεήσει.
-«Δρόμος χωρίς Θεό δεν αντέχεται.», Ιεραποστολικές επιστολές Α’, εκδόσεις “Εν πλω”.

antiparakmi

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Φιόντορ Ντοστογιέφσκι – Επιστολή προς Φονβίζιν

Συγγραφέας: kantonopou στις 30 Νοεμβρίου, 2013

«…Δεν ξέρω, αλλά μαντεύω από το γράμμα σας ότι επιστρέψατε στην πατρίδα με κάποια θλίψι. Αυτό το καταλαβαίνω. Σκέφθηκα μερικές φορές ότι αν κάποτε επέστρεφα στην πατρίδα μου, θα ένοιωθα μεγάλη οδύνη και χαρά. Δεν έζησα την ζωή σας και αγνοώ γι’ αυτήν πολλά πράγματα, όπως κάθε άνθρωπος για την ζωή τού άλλου.

Αλλ’ η ανθρώπινη ευαισθησία είναι κοινή σε όλους και φρονώ ότι, επιστρέφοντας στην πατρίδα του ο κάθε εξόριστος, πρέπει να ζήση εκ νέου, μέσα στην μνήμη του, όλη του την παρελθούσα δυστυχία. Αυτό μοιάζει με μια ζυγαριά, με την οποία ζυγίζομε και γνωρίζομε το αληθινό βάρος όλων όσων υποφέραμε, ανεχθήκαμε, χάσαμε και μάθαμε από τους άλλους. Αλλ’ είθε ο Θεός να σας χαρίζειμακροημέρευσι.

Άκουσα από πολλούς ότι είστε πολύ πιστός. Όχι επειδή είστε πιστός, αλλ’ επειδή εγώ έζησα κι εδοκίμασα όσα θα σας πω σε παρόμοιες στιγμές, διψάμε για πίστι σαν το “ξερό χορτάρι”. Κι εν τέλει την βρίσκομε, επειδή η αλήθεια γίνεται φανερή μέσα στην δυστυχία.

Για μένα, έχω να πω ότι είμαι παιδί του αιώνος μου, τέκνο της αμαρτίας και της αμφιβολίας. Έτσι είμαι τώρα κι έτσι θα είμαι, (το ξέρω), μέχρι τον τάφο. Τι φρικτά βάσανα μού στοίχισε, και μου στοιχίζει ακόμη σήμερα, αυτή η δίψα για πίστι, που είναι τόσο έντονη μέσα στην ψυχή μου, όσο υπάρχουν μέσα μου ενάντια επιχειρήματα.

Εν τούτοις, ο Θεός μού χαρίζει στιγμές όπου είμαιολότελα γαλήνιος. Εκείνες τις στιγμές αγαπώ και νοιώθω ότι αγαπιέμαι από τους άλλους. Και αυτές τις στιγμές ακριβώς εσχημάτισα μέσα μου ένα πιστεύω, όπου όλα είναι φωτεινά και ιερά για μένα.

Αυτό το πιστεύω είναι απλό: Πιστεύω ότι δεν υπάρχει τίποτε πιο όμορφο, πιο βαθύ, πιο συμπαθητικό, πιο λογικό, πιο ζωντανό και τέλειο από τον Χριστό. Και λέω στον εαυτό μου, με ζηλόφθονη αγάπη, όχι μόνο ότι δεν υπάρχει τίποτε, αλλ’ ότι δεν μπορεί να υπάρχη.

Επί πλέον, αν κάποιος μου απεδείκνυε ότι ο Χριστός δεν ταυτίζεται με την αλήθεια κι ότι, στην πραγματικότητα, η αλήθεια είναι εκτός Χριστού, θα προτιμούσα τότε να παραμείνω με τον Χριστό, παρά να πάω με την αλήθεια…».

 * Η επιστολή γράφτηκε το 1854

ΣΥΛΛΟΓΙΣΜΟΊ

Κατηγορία ΡΩΣΙΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Γέροντες και…παιδιά! (Φωτογραφίες)

Συγγραφέας: kantonopou στις 30 Νοεμβρίου, 2013

Αγ.Ιωάννης Κρονστάνδης
Αγ.Ιουστίνος Πόποβιτς
Αγ.Ιωάννης Μαξίμοβιτς
Αγία Όλγα της Αλάσκας
Γέροντας Σοφρώνιος Έσσεξ
π.Σεραφείμ Ρόουζ




ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΤΙΣ ΥΠΟΛΟΙΠΕΣ:



































Κατηγορία ΑΞΙΕΣ ΖΩΗΣ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΔ΄ΛΟΥΚΑ- ΕΝΑΣ ΑΛΛΙΩΤΙΚΟΣ ΠΛΟΥΤΟΣ

Συγγραφέας: kantonopou στις 30 Νοεμβρίου, 2013

Οι άνθρωποι όταν ακούμε την λέξη «πλούτος», ο νους μας πηγαίνει  στα υλικά αγαθά, στο χρήμα. Η ζωή της πίστης μας όμως μας δείχνει ότι ο πλούτος δεν μπορεί να περιοριστεί στην ύλη. Υπάρχει ένας αλλιώτικος πλούτος, ο οποίος πηγάζει από τον Θεό, προσφέρεται στον άνθρωπο αφειδώλευτα και οδηγεί στην ανάγκη ο άνθρωπος να ανταποδώσει τη δωρεά ως αντίδωρο αγάπης στον δοτήρα Κύριο. Πρόκειται για τον πλούτο της χάριτος του Θεού, ο οποίος μας δίδεται «εν Χριστώ Ιησού» και ο οποίος έχει διάρκεια αιωνιότητας, κρατά δηλαδή για πάντα την αξία του και γίνεται πλούτος αιωνιότητας για τον καθέναν ο οποίος τον κατέχει.
           Ο πλούτος αυτός είναι «υπερβάλλων». Έχει πληρότητα και η ποσότητά του δεν είναι περιορισμένη. Ενώ τα υλικά αγαθά αριθμούνται, αποτιμάται η αξία τους σε χρηματικές μονάδες, η χάρις του Θεού δεν έχει μέτρο και όριο. Όποιος την έχει, την γεύεται χωρίς περιορισμό. Ταυτόχρονα, ενώ τα υλικά αγαθά δίνουν χαρές στον άνθρωπο, τον βοηθούν να απολαμβάνει τη ζωή του, ενίοτε τον ρίχνουν και σε πολλούς και μεγάλους πειρασμούς, η χάρις του Θεού δίνει σε όποιον τη γεύεται την αληθινή πληρότητα. Τον οδηγεί όχι στο να απολαμβάνει με την έννοια της ηδονής αυτή τη ζωή, αλλά να χαίρεται που βιώνει την αγάπη του Θεού προσωπικά, την χάρη και την ελπίδα που η πίστη δίδει και να βιώνει τον σκοπό της ζωής που προέρχεται από την κοινωνία με το Θεό. Αυτή η πληρότητα δίδει ομορφιά στην καρδιά του ανθρώπου. Τον καθιστά χαρούμενο στο πρόσωπο. Τον απαλλάσσει από την κακία και την εκδικητικότητα. Τον κάνει να βλέπει στο πρόσωπο του αδελφού του τον Θεό. Την ίδια στιγμή τον κάνει να προσπαθεί για το καλό του αδελφού του, ακόμη κι αν αυτό δεν μπορεί να αποτιμηθεί με ενέργειες του θελήματός του, ακόμη κι αν αυτό περιορίζεται μόνο στην προσευχή και στην εναπόθεση στο Θεό της μέριμνας για τον πλησίον, διότι εκείνος δεν μπορεί να δεχθεί κάτι άλλο.
               Ο πλούτος αυτός φανερώνεται «εν τοις αιώσι τοις επερχομένοις». Έχει διάρκεια. Δεν κληροδοτείται όπως τα υλικά πλούτη από γονείς σε παιδιά, αλλά αποκτιέται από τον καθέναν προσωπικά, εφόσον τον ζητήσει και αγωνιστεί γι’ αυτόν. Αυτό συνεπάγεται ότι είναι ένας πλούτος ανά πάσα στιγμή διαθέσιμος. Αρκεί όποιος τον επιθυμεί να κάνει το βήμα προς αυτόν. Να απαλλαγεί από την κυριαρχία του σαρκικού φρονήματος. Να εμπιστευθεί το Θεό, στις χαρές και τις λύπες. Να αγωνιστεί δια της ασκητικής οδού, της νηστείας, της προσευχή, της μετανοίας, να έχει καθαρή καρδιά. Και ο καθένας ξεκινά όχι απλώς για να μιμηθεί τον πλούτο της χάριτος που έχει ο άλλος ή να επαναπαυθεί σε όσους τον κατέχουν ήδη, αλλά για να χτίσει τη δική του υποδομή, ώστε ο πλούτος αυτός να εγκατασταθεί δια παντός εντός του.
Στους περισσότερους ανθρώπους ο πλούτος αυτός είναι άγνωστος. Συνήθως θεωρούμε τη σχέση μας με το Θεό ως κάτι παραδοσιακό, γιορτινό, χρήσιμο στις δυσκολίες. Ενίοτε βλέπουμε αυτή τη σχέση και ως κάτι το μαγικό, κάτι που αφ’ εαυτού του δίνει δύναμη όταν τη χρειαζόμαστε, χωρίς να είναι ανάγκη το υπόλοιπο διάστημα της ζωής μας να αλλάξουμε πορεία ή να προσπαθήσουμε να τον κατακτήσουμε. Άλλοτε μεταβάλλεται σε αξιομισθία, σε περίσσευμα αγαθών έργων εκείνων που τον είχαν ή τον έχουν και που καλούνται να δώσουν και σε μας, χωρίς να συναισθανόμαστε ότι πρωτίστως η ευθύνη έγκειται στο να τον ζητήσουμε και να τον λάβουμε εμείς από το Θεό όχι απλώς ως ευλογία για τον κόπο μας, αλλά ως νόημα ζωής.  Άλλοτε πάλι προσπερνιέται με το πρόσχημα της ταπεινώσεως. Δεν είμαστε ικανοί να τον έχουμε ή να τον διαχειριστούμε. Έτσι, τον αφήνουμε σε άλλους κι εμείς ζητούμε να συνεχίσουμε μία ζωή χωρίς αυτόν.
Η χάρις του Θεού όμως είναι η ζωοποιός ενέργειά Του η οποία ενεργοποιεί τις δυνάμεις της ύπαρξής μας σε μια πορεία κοινωνίας, φωτός και ελπίδας. Αυτή είναι και η οδός της αγιότητας. Ο άγιος, μέσα στην ταπεινοσύνη του, εκζητεί την χάρη και το έλεος του Θεού. Και ο Κύριος δίδει. Τότε η χάρις αποτυπώνεται στο πρόσωπο του Αγίου. Στην παρρησία με την οποία προσεύχεται στο Θεό για όσους μπορεί. Στην ιλαρότητα της καρδιάς με την οποία ακούει όσους δυσκολεύονται, προσφέρει και αγαπά. Αλλά και στην βαθιά πεποίθηση εντός του ότι «ζει Κύριος ο Θεός» και ότι τον αγαπά προσωπικά, όπως και τον κάθε άνθρωπο.
Και τότε η χάρις του Θεού προσθέτει στον ανθρώπινο κόπο.Δίδει περισσότερη διάθεση για προσευχή. Δίδει δύναμη ώστε να είναι περισσότερος ο χρόνος προσφοράς στους άλλους. Δίδει την καλλιέργεια όλων των χαρισμάτων, ώστε τα πάντα να αντιπροσφέρονται ως αντίδωρο αγάπης προς τον Θεό, δια του πλησίον. Στις δοκιμασίες φαίνεται η περίσσεια της ψυχής του δοκιμαζόμενου, καθώς δεν καθιστά κέντρο της ενασχόλησής του τον εαυτό του, αλλά την προσευχή και την παρηγοριά στους άλλους που χειμάζονται με το δικό τους τρόπο. Ο γενναίος γίνεται γενναιότερος. Ακόμη κι αυτός που αισθάνεται την ασθένειά του, του προστίθεται δύναμη. Είναι μία μυστική κοινωνία με το Θεό, που κάνει τον άνθρωπο να βλέπει τις λεπτομέρειες της ψυχής του. Τις ρίζες των παθών του. Να κατανοεί το λίγο που μπορεί σε σχέση με το Θεό και τον συνάνθρωπο. Και να αγιάζεται για να μπορεί να αγιάσει.
Είναι αλλιώτικος αυτός ο πλούτος, όπως τον περιγράφει ο απόστολος Παύλος στους Εφεσίους: «χάριτι εστέ σεσωσμένοι . και συνήγειρε και συνεκάθισεν εν τοις επουρανίοις εν Χριστώ Ιησού, ίνα ενδείξηται εν τοις αιώσι τοις επερχομένοις τον υπερβάλλοντα πλούτον της χάριτος αυτού εν χρηστότητι εφ’ ημάς εν Χριστώ Ιησού» (Εφεσ. 2, 6-7). Αγωνιζόμαστε οι άνθρωποι να αποκτήσουμε αγαθά για να τα κληροδοτήσουμε στους μετά από εμάς, χωρίς να διαβλέπουμε ότι η αληθινή ομορφιά βρίσκεται στον πλούτο που ο Θεός προσφέρει δια της χάριτός Του σε όσους Τον εμπιστεύονται και γνωρίζουν ότι μόνο κοντά Του και στη ζωή της Εκκλησίας βρίσκεται η αλήθεια της ζωής. Αυτή την χάρη, αυτό το κάλλος ας προσπαθούμε εν τη Εκκλησία και εν τη πίστη να το γευτούμε και να το κληροδοτήσουμε με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος και μέσα από την πίστη στον Κύριό μας. Και ας βοά ο κόσμος μόνο για τις υλικές ανάγκες. Με την πίστη και αυτές θα καλυφτούν. Αλλά και αυτό να γίνει, δεν είναι ό,τι θα δώσουμε στους επερχόμενους. Γιατί δεν θα κρατήσει μπροστά στη φθορά και τον θάνατο. Μόνο η χάρις είναι τελικά το νόημα.
Κέρκυρα, 1 Δεκεμβρίου 2013
  π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός 

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΠΟΥ ΤΗΣ ΕΚΛΕΨΑΝ ΤΗ ΧΑΡΑ

Συγγραφέας: kantonopou στις 30 Νοεμβρίου, 2013

Γράμματα
Μικρό παιδί 

(Μουσική Λίνος Κόκκοτος, Στίχοι Αργύρης Βεργόπουλος, 

Τραγούδι Γιώργος Ζωγράφος  από τον δίσκο Μικρό Παιδί)

Μικρό παιδί σαν ήμουνα και πήγαινα σχολείο, μικρό παιδί
στα μάτια είχα τη χαρά, στα χέρια το βιβλίο, μικρό παιδί
Κι όταν η βαρυχειμωνιά μου πάγωνε τα χέρια,
στον ουρανό τα σήκωνα να ζεσταθούν στ’ αστέρια
Παιδί στα δεκατέσσερα κλέψανε τη χαρά μου, μικρό παιδί
στα μάτια είχα τη φωτιά, τον ήλιο στη καρδιά μου μικρό παιδί
Μικρό παιδί σαν ήμουνα και πήγαινα σχολείο μικρό παιδί
το γέλιο είχα συντροφιά, στα χέρια το βιβλίο, μικρό παιδί
Ερμηνευτικά σχόλια
Μικρό παιδί σαν ήμουνα: ένα από τα πιο όμορφα τραγούδια μιας εποχής που χαρακτηρίστηκε ως το «Νέο Κύμα» στο ελληνικό τραγούδι. Στίχοι συναισθηματικοί και τρυφεροί και μουσική χωρίς θόρυβο, αποτύπωνε την διάθεση των ανθρώπων να ξεφύγουν από τα προβλήματα της ζωής και την ένταση και να επικοινωνήσουν, να μιλήσουν ήσυχα και απλά. Το τραγούδι αυτό μας μιλά για τις αναμνήσεις ενός ανθρώπου από την παιδική του ηλικία, όταν πήγαινε σχολείο. Ανήκε σε μία φτωχή οικογένεια. Όμως ένιωθε τη χαρά να πηγαίνει σχολείο, να βρίσκεται με τους συμμαθητές του, να κρατά στα χέρια του ένα βιβλίο. Και αυτή η χαρά αποτυπωνόταν στα μάτια. Δεν διαμαρτυρόταν για την απουσία υλικών αγαθών, αλλά χαιρόταν που ζούσε και χαιρόταν που μπορούσε να μαθαίνει. Ας σκεφτούμε μάλιστα ένα σχολείο πιθανότατα αυταρχικό, όπου έπεφτε ξύλο από την πλευρά των δασκάλων και των καθηγητών και δεν υπήρχε επιείκεια, όπως υπάρχει σήμερα. Φαίνεται όμως ότι η χαρά της συνύπαρξης και το ταξίδι στη γνώση θεωρούνταν ανώτερο από οτιδήποτε άλλο.  
στον ουρανό τα σήκωνα να ζεσταθούν στ’ αστέρια:  το κρύο και η φτώχεια κάνουν το παιδί να σηκώνει τα χέρια του στον ουρανό, να τα ζεστάνουν τ’ αστέρια, η προσευχή, η πίστη, ο Θεός.  Η σχέση του με το Θεό κάνει το μικρό παιδί να ελπίζει, να αντέχει. Δεν μένει μόνο στα γράμματα τα ανθρώπινα. Τα συνδυάζει με τα πνευματικά γράμματα, την σχέση με τον ουρανό, την απλότητα και την ομορφιά της παιδικής καρδιάς που εμπιστεύεται και παρηγορείται από τον ουρανό. 
κλέψανε τη χαρά μου: οι δυσκολίες της ζωής, αλλά και η είσοδος στην εφηβεία κάνουν το παιδί να βλέπει τον κόσμο όπως είναι. Και η κακία του κόσμου, οι δοκιμασίες, όπως επίσης και η σκληρότητα των ανθρώπων κάνουν τη χαρά να φεύγει, την κλέβουνε τη χαρά. Ωστόσο στα μάτια παραμένει η φλόγα και στην καρδιά ο ήλιος. Η φλόγα για να αλλάξει την πορεία της ζωής του, ο ζήλος, ο ενθουσιασμός και η αγωνιστικότητα. Δεν το βάζει κάτω. Την ίδια στιγμή ο ήλιος, το φως παραμένει στην καρδιά του. Δεν νικιέται από το σκοτάδι της κακίας και της απελπισίας, στο οποίο θα μπορούσε να πέσει καθώς συνειδητοποιεί την  φτώχεια και την κακία του κόσμου. Κι εδώ παραμένει μεγάλος ο ρόλος της πίστης. Όποιος συνδυάζει τη γνώση, την μόρφωση, την δύναμη της ψυχής του με την πίστη παραμένει φωτεινός και γίνεται μαχητικός, δεν υποτάσσεται όσο δύσκολος κι αν γίνεται ο κόσμος. 
το γέλιο είχα συντροφιά: το γέλιο μαρτυρεί άνθρωπο ζωντανό, που παλεύει, που δεν νικιέται οτιδήποτε κι αν του τύχει. Άνθρωπο κοινωνικό, άνθρωπο που έχει έμπνευση και που ξέρει την ίδια στιγμή να κρατήσει το νόημα της ζωής του και να το μοιραστεί με τους άλλους. Κι αυτό είναι μια όμορφη παιδεία, ξεχωριστή, η οποία συνδυάζεται με την παιδεία του βιβλίου. Γέλιο, φως, φωτιά, μάθηση και πίστη, στροφή του βλέμματός μας στον ουρανό και εμπιστοσύνη στο Θεό αποτελούν την οδό μιας γνήσιας παιδείας η οποία ξεκινά από τον εαυτό μας. Δεν τα περιμένουμε έτοιμα, αλλά προσπαθούμε να χτίσουμε τον εαυτό μας με τη βοήθεια και του σχολείου, αλλά και της πίστης μας.  Αυτά τα βιώματα μας συνοδεύουν, καθώς μεγαλώνουμε. Κι αυτό είναι ό,τι αληθινά χρειαζόμαστε από το σχολείο. Να μας ενισχύει στο δρόμο της χαράς και της γνώσης της ψυχής.   
 
Β. Να παλέψουμε για μια πιο γνήσια παιδεία   
 
Η παιδεία είναι πρωτίστως προσωπική μας υπόθεση. Δεν αρκεί μόνο το σχολείο, ούτε φτάνει το διάβασμα για να μορφωθούμε αληθινά, αν και χωρίς αυτά δε γίνονται πολλά. Πρωτίστως χρειάζεται ο χαρακτήρας μας να καλλιεργείται. Να κρατάμε ζωντάνια, χαμόγελο, διάθεση να είμαστε φωτεινοί. Κι αυτό έρχεται όταν πιστεύουμε στο Θεό, όταν έχουμε στην ψυχή μας μιαν άλλη παιδεία, αυτή της παράδοσής μας, που είναι η άσκηση, η προσευχή, η πίστη και ο αγώνας να αποκτήσουμε περισσότερη αρετή. Την ίδια στιγμή στόχος της παιδείας πρέπει να είναι η αλήθεια. Κι αυτή την εκφράζουν με όμορφο τρόπο οι άγιοί μας.
Όμως χρειάζεται και στο σχολείο να παλεύουμε. Να χαιρόμαστε που πηγαίνουμε πρωτίστως. Να δίνουμε τον καλύτερο εαυτό μας, ώστε να βελτιώνεται η ποιότητα της σκέψης μας και να ομορφαίνουν τα αισθήματα των καρδιών μας. Να πιστεύουμε στο Θεό και στη δύναμη που έχει ο εαυτός μας και να αξιοποιούμε ό,τι καλύτερο από τους δασκάλους μας, χωρίς να αφήνουμε να μας κλέβουν τη χαρά το άγχος, η απογοήτευση από την πορεία της κοινωνίας και του κόσμου. Στο χέρι μας είναι κάποια πράγματα να αλλάξουν.   
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΠΟΛΕΩΣ 
ΝΕΑΝΙΚΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ-ΛΥΚΕΙΟΥ
ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ  8               

23.11.2013

 π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός 

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Όνειρα

Συγγραφέας: kantonopou στις 30 Νοεμβρίου, 2013

Όνειρο ήτανε 
     

(Μουσική, Στίχοι, Τραγούδι Αλκίνοος Ιωαννίδης  από τον δίσκο Ανεμοδείκτης)

Ο ουρανός ανάβει τα φώτα, τίποτα πια δε θα `ναι όπως πρώτα, ξημέρωσε πάλι
Ξυπνάω στο φως, τα μάτια ανοίγω για λίγο νεκρός, χαμένος για λίγο, ξημέρωσε πάλι
Κι έχεις χαθεί μαζί με τον ύπνο,  μαζί με του ονείρου τον πολύχρωμο κύκνο, μην ξημερώνεις ουρανέ
Άδεια η ψυχή μου, το δωμάτιο άδειο, κι από τo όνειρό μου ακούω καθάριο
το λυγμό της να λέει όνειρο ήτανε, όνειρο ήτανε
Θα ξαναρθείς μόλις νυχτώσει και τ’ όνειρο πάλι την αλήθεια θα σώσει, θα `μαι κοντά σου
Μόνο εκεί σε βλέπω καλή μου, εκεί ζυγώνεις κι ακουμπάς τη ψυχή μου με τα φτερά σου
Μα το πρωί χάνεσαι φεύγεις, ανοίγω τα μάτια κι αμέσως πεθαίνει, μην ξημερώνεις ουρανέ
Άδεια η ψυχή μου, το δωμάτιο άδειο κι από τo όνειρό μου ακούω καθάριο
το λυγμό σου να λέει όνειρο ήτανε, όνειρο ήτανε
Ερμηνευτικά σχόλια
Ξημέρωσε πάλι: είναι ένα τραγούδι που μας μιλά για το πώς τα όνειρά μας φανερώνουν τον κόσμο πόυ μας απασχολεί, τις φοβίες μας, τις χαρές μας, τις προσδοκίες μας για τα πρόσωπα με τα οποία σχετιζόμαστε, αλλά και πώς κάποιες φορές μας ανακουφίζουν από τα όσα δεν λειτουργούν σωστά στη ζωή μας, ενώ όταν φεύγουν μας ρίχνουν στην απογοήτευση. 
Κι έχεις χαθεί μαζί με τον ύπνο: όταν ονειρευόμαστε ένα πρόσωπο που αγαπούμε, που μας λείπει, είτε γιατί έχει φύγει από τη ζωή μας, επειδή οι ανθρώπινες σχέσεις έχουν προβλήματα και οι άνθρωποι, παρότι το θέλουμε δεν ταιριάζουμε πάντοτε, είτε γιατί κάποιος άνθρωπος που αγαπούμε πεθαίνει, τότε το όνειρο αρχικά λειτουργεί ως μορφή επικοινωνίας με τον άνθρωπο που βρίσκεται μακριά μας, αποτυπώνει το πώς θα θέλαμε να είναι η σχέση μας μαζί του ή πώς θα θέλαμε να τον/την έχουμε κοντά μας ή τις τύψεις μας γιατί η σχέση μας δεν πήγε καλά ή είναι μία αφορμή να στενοχωρηθούμε. 
όνειρο ήτανε: όταν ξημερώνει, όταν ο ύπνος περνά, τότε μένει μία αίσθηση απογοήτευσης. Μένουμε στην αίσθηση ότι το όνειρο απέχει από την πραγματικότητα και ότι δεν μπορεί να έχει εφαρμογή. Μπορεί κιόλας να ευχόμασταν το όνειρο να είναι αλήθεια, ωστόσο δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από την αλήθεια της παραγματικότητας και της ζωής. Το όνειρο γίνεται δραπέτευση. Η αλήθεια όμως, ακόμη κι αν είναι σκληρή, χρειάζεται δύναμη για να την αντιμετωπίσουμε ως έχει.  
το όνειρο την αλήθεια θα σώσει: το όνειρο αποκαλύπτει και τα αληθινά μας αισθήματα. Όταν είμαστε ξύπνοι, επικρατεί η λογική μας, οι σκέψεις, η διάνοιά μας, η οργή μας ή η πικρία μας, η απογοήτευσή μας για τον άλλο. Μεγενθύνονται τα αρνητικά συναισθήματά μας, με αποτέλεσμα ο εγωισμός μας να μην μας αφήνει να διακρίνουμε αν αγαπούμε αληθινά τον άλλο και αν η αγάπη μας μπορεί να τον συγχωρέσει που δεν είναι όπως τον θέλουμε. Στο όνειρό όμως έχουμε χαλαρώσει. Η φαντασία μας νικά τη λογική και τα συναισθήματά μας μάς βοηθούν να φανερωθεί η αλήθεια των όσων ζητούμε και επιθυμούμε από τον άλλο, αλλά και ποια είναι η θέση του στη ζωή μας. Γι’ αυτό και τελικά το όνειρο σώζει την αλήθεια.
μόνο εκεί σε βλέπω καλή μου:  το όνειρο νικά την μοναξιά μας. Φανερώνει την αγάπη μας. Βγάζει μια τρυφερότητα, όταν έχουμε καλά αισθήματα έναντι του άλλου. Τότε είμαστε κοντά σ’ εκείνους που αγαπούμε. Το ίδιο και όταν κάποιος έχει φύγει από τον κόσμο. Στο όνειρο επικοινωνούμε χωρίς εμπόδια.   
κι αμέσως πεθαίνει: αντί όμως να μένουμε σε μία ονειροπόληση, ας παλεύουμε να χτίζουμε όνειρα στην πραγματικότητα. Να κάνουμε νέα βήματα στη ζωή μας, χωρίς να θέλουμε να λυτρωθούμε μόνο στον ύπνο μας. Η δυσκολία, αλλά και η χαρά βρίσκεται όταν παλεύουμε να ξεκινάμε τη ζωή μας από την αρχή, να διορθώνουμε τα λάθη μας και να παλεύουμε να ονειρευτούμε κάτι καλύτερο και κάτι πιο κοντά στην πραγματικότητα που ζούμε. Γιατί αλλιώς παρηγοριόμαστε με την ονειροπόληση, αλλά δεν κάνουμε τη ζωή μας ονειρεμένη. 
 
Β. Μας ανησυχούν τα όνειρα;  
 
Τα όνειρα έρχονται στην ψυχή μας από φυσικά αίτια, τις περισσότερες φορές. Πρόσωπα και γεγονότα που μας απασχολούν, άγχη και αγωνίες μας, η ποιότητα της ζωής μας (π. χ. η βαρυστομαχιά το βράδυ) μας οδηγούν στο να βλέπουμε διάφορα όνειρα, τα οποία συνήθως τα ξεχνάμε, ενώ κάποιες φορές μας δείχνουν ό,τι έχει η ψυχή μας στο ασυνείδητό της. Τα όνειρα πάντως δεν χρειάζεται να τα δίνουμε σημασία.
Υπάρχουν κάποιοι που θέλουν τα όνειρά τους να λειτουργούν ως αφορμή μαντείας για το μέλλον. Τότε στην ουσία τα όνειρα γίνονται πηγή κοινωνίας με τον διάβολο. Ο άνθρωπος θεωρεί ότι ενώ το μέλλον ανήκει στο Θεό, εκείνος μπορεί να το χρησιμοποιήσει για λογαριασμό του, για να προφητεύσει, για να μαντεύσει και να γίνει φορέας οραμάτων και αποκαλύψεων, τόσο για τον εαυτό του όσο και για τους άλλους. Όμως κάτι τέτοιο έχει να κάνει με τον πειρασμό και δεν πρέπει να νικιόμαστε από αυτόν.
Υπάρχουν και όνειρα τα οποία προέρχονται από το Θεό. Αυτά όμως είναι σπάνια και δίνονται σε ανθρώπους που ο Θεός κρίνει ότι πρέπει να δώσου ένα μήνυμά του στον κόσμο. Ας μην είμαστε όμως βιαστικοί. Τέτοια όνειρα συνήθως επαναλαμβάνονται και δίδονται σε αγιασμένες μορφές.
Τα όνειρα που νεώτεροι και μεγαλύτεροι καλούμαστε να κάνουμε δεν είναι στον ύπνο μας, αλλά στον ξύπνιο μας. Καλούμαστε να έχουμε στόχους, όνειρα στη ζωή μας. Να μην το βάζουμε κάτω στις δυσκολίες μας, αλλά με τη δύναμη της πίστης στο Θεό να παλεύουμε και να μην νικιόμαστε από το πνεύμα της εποχής που θέλει τα όνειρά μας να μην έχουν αξία, γιατί επικρατεί ένα κλίμα μεγάλης απογοήτευσης. Ας το παλέψουμε και ο Κύριος θα μας βοηθήσει. Μ αισιόδοξη διάθεση, αγωνιστικότητα και προσπάθεια ας προσπαθούμε τα όνειρά μας να γίνονται πραγματικότητα. Την ίδια στιγμή ας ανανεωνόμαστε. Αν κάποιο όνειρό μας δεν μπορεί να πραγματωθεί, ας μην το βάζουμε κάτω. Ας προσαρμοζόμαστε και ας ξεκινάμε από την αρχή. Μόνο να μην νικιόμαστε από την απογοήτευση, γιατί αυτό πάλι θέλει ο πειραστής.  
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΠΟΛΕΩΣ 
ΝΕΑΝΙΚΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ-ΛΥΚΕΙΟΥ
ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ  7               

16.11.2013

 π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός 

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΚΡΙΣΗ

Συγγραφέας: kantonopou στις 30 Νοεμβρίου, 2013

Λόγια που πληγώνουν    
 
Λόγια σαν αγρίμια     

(Μουσική, Στίχοι Λευτέρης Πλιάτσικας, Ερμηνεία Όναρ  από τον δίσκο  Μην πετάς, θα σε δουν )

Καμιά φορά τα λόγια πληγώνουν σαν καρφιά και χύνονται στο δρόμο σαν αγρίμια
Συγγνώμη αν είπα, αν είπα πολλά, είναι οι αξίες που πίστευα και είχα
Δώσε μου δύναμη να μείνω στην αρχή η πρώτη αγάπη μου το χρώμα σου φοράει
έκρυψα μέσα μου τα χείλη που ‘χαν πει αν κλαις, αν γελάς το ίδιο σου πάει
Καμιά φορά τα λόγια με ρίχνουν στα βαθιά και μένουν μέχρι αργά να μου θυμίζουν
πως ό,τι αγαπούσα κρυφή συντροφιά περνάει και χάνεται μαζί σου
Δώσε μου δύναμη να μείνω στην αρχή η πρώτη αγάπη μου το χρώμα σου φοράει
έκρυψα μέσα μου τα χείλη που ‘χαν πει αν κλαις, αν γελάς το ίδιο σου πάει
Ερμηνευτικά σχόλια
Τα λόγια πληγώνουν σαν καρφιά: είναι ένα τραγούδι που μας μιλά για το πώς εύκολα μπορούμε να διαλύσουμε με την πικρότητα των λόγων μας, το θυμό και την οργή μας, αλλά και την απροσεξία που φέρνει η κατάκριση μία σχέση. Οι άνθρωποι βλέπουμε τα πράγματα από τη σκοπιά του εαυτού μας. Νομίζουμε ότι πάντοτε έχουμε δίκιο σε ό,τι λέμε ή ό,τι κάνουμε, με αποτέλεσμα να μην είμαστε σε θέση να δούμε την αλήθεια. Από την άλλη έχουμε την τάση να δικαιώνουμε τον εαυτό μας και να σχολιάζουμε τη στάση των άλλων, με αποτέλεσμα να λειτουργούμε ως επικριτές τους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η γλώσσα μας να μην ελέγχεται. Έτσι από το στόμα μας βγαίνουν λόγια που πληγώνουν σαν να σταυρώνουμε τους άλλους. Είτε αυτά είναι από άμεση επίθεση εναντίον των άλλων, είτε από έμμεση επίθεση, με την κατάκριση, βγαίνουν από το στόμα μας σαν αγρίμια, έτοιμα να κατασπαράξουν τους άλλους.
είπα πολλά: συνήθως λέμε πολλά εις βάρος των άλλων, γιατί νομίζουμε ότι οι αξίες μας είναι αυτές που μας κάνουν ξεχωριστούς από αυτούς, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε εύκολα να συμμαζέψουμε μετά τις σχέσεις μας. Το χειρότερο είναι όταν μας αρέσει να πληγώνουμε, να σχολιάζουμε, να βγάζουμε κακία εις βάρος των άλλων, για να δικαιωθούμε, να δείξουμε ανώτεροι απέναντί τους, να δείξουμε διαφορετικοί. 
να μείνω στην αρχή: όταν γνωρίζουμε έναν άνθρωπο, στην αρχή η πρώτη αγάπη είναι δυνατή. Το ίδιο και στη φιλία. Το δύσκολο είναι να μείνουμε στη χαρά και τον ενθουσιασμό της αρχής. Συνήθως διαλυόμαστε, από τη στιγμή που ξεκινούμε να μην είμαστε ευχαριστημένοι ή να βλέπουμε τη ζωή και τις σχέσεις μας μόνο με κριτήριο τι θέλουμε εμείς.
έκρυψα μέσα μου τα χείλη: τα χείλη που μιλούν με αγάπη για τους άλλους, που δεν βλέπουν την αδυναμία τους ως άλλοθι για την δική μας κακή συμπεριφορά, για τα δικά μας λόγια που πληγώνουν, τα κρύβουμε εύκολα. Γιατί η ψυχή μας άγεται και φέρεται από το πάθος της κατάκρισης. Σήμερα μάλιστα αυτό το πάθος είναι ό,τι θέλει ο κόσμος. Το αποθεώνει στην τηλεόραση, στο Διαδίκτυο, στην καθημερινότητα. Έτσι η αγάπη κρύβεται και δύσκολα την αποτυπώνουμε με  λόγια που την μαρτυρούν. 
με ρίχνουν στα βαθιά: τα λόγια μας ρίχνουν στα βαθιά της μοναξιάς, χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Συνήθως αυτός που κατακρίνει είναι κοινωνικός. Μιλά με τους άλλους, έχει παρέες, γιατί συναντά ανθρώπους που τους αρέσει αυτή η συνήθεια, ενώ υπάρχει μία ευχαρίστηση (κατάσταση πειρασμού) στους περισσότερους όταν ακούνε για τους άλλους, γιατί νιώθουν ότι κι εκείνοι έχουν αδυναμίες, ενώ εμείς είμαστε σωστοί ή τουλάχιστον δεν είμαστε μόνοι στην δυσκολία του χαρακτήρα μας ή στα λάθη των επιλογών μας. 
χάνεται μαζί σου: όταν καταλάβουμε ότι με τα λόγια που πληγώνουν χάνεται σταδιακά ό,τι αγαπούμε και ότι χρειάζεται αγώνας να κρατηθούμε κοντά σε αυτούς ή σε ό,τι αγαπούμε, τότε υπάρχει ελπίδα να μην νικηθούμε από την κατάκριση. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα λέμε την αλήθεια στους άλλους, αλλά ότι χρειάζεται τρόπος γι’ αυτό. Να μην είμαστε σκληροί, ούτε να τους προσβάλλουμε χαρακτηρίζοντάς τους, αλλά με ευγένεια, σταθερότητα και με διάθεση να τους βοηθήσουμε να γίνουν καλύτεροι ας βλέπουμε τι συμβαίνει στις σχέσεις μας και ας μην προσπαθούμε να δικαιώσουμε τους εαυτούς μας, ακόμη κι εκεί που είναι βέβαιο ότι έχουμε άδικο.
Β. Να παλεύουμε εναντίον της κατάκρισης  
Η εποχή μας αποθεώνει την κατάκριση. Ζητά από τον άνθρωπο και τον προκαλεί να δικαιώνει τον εαυτό του και να «θάβει» τους άλλους. Ακόμη και στις σχέσεις αγάπης, στην οικογένεια, με τους γονείς, τα αδέρφια, τους φίλους, τους δασκάλους εύκολα λέμε λόγια που πληγώνουν, είτε για να φανούμε έξυπνοι, είτε γιατί η ψυχή μας έχει ρίζες κακίας, είτε για να δοξαστούμε από τους άλλους και να φανούμε ανώτεροι, είτε γιατί θεωρούμε ότι έχουμε δίκιο σε ό,τι λέμε και σε ό,τι κάνουμε.
Η κατάκριση είναι αμαρτία και ο Θεός δεν τη θέλει. την ίδια στιγμή η κατάκριση διαλύει την αγάπη και μας κάνει να οδηγούμαστε σε έναν τρόπο μοναξιάς. Είναι άλλο να λέμε την αλήθεια στους άλλους, βλέποντας τι είναι αυτό που κάνει τη ζωή τους δύσκολη, με αγάπη όμως και καλό τρόπο και άλλο να κάνουμε επίδειξη της ικανότητάς μας να πληγώνουμε. Αν μάλιστα η κατάκριση γίνεται συκοφαντία, δηλαδή λέμε ψέματα ή αποδεχόμαστε ψεύτικες κατηγορίες εις βάρος των άλλων, τότε η αμαρτία μας μεγαλώνει. 
Ας προσπαθήσουμε με αγάπη να είμαστε κοντά στους άλλους. Και να κρατάμε ζωντανές τις σχέσεις που μας εκφράζουν με σεβασμό και υπομονή. Ας θυμόμαστε πώς εμείς αισθανόμαστε αν κάποιος μας πληγώσει με τα λόγια του, τη στάση του, την συμπεριφορά του και ας διαλέξουμε να μην είμαστε έτσι. Την ίδια στιγμή ας συγχωρούμε, κατά το παράδειγμα των Αγίων, όσους μας πληγώνουν. Και ο Θεός δεν θα μας αφήσει μόνους. Αυτός είναι ο δρόμος της Εκκλησίας, ο δρόμος του Χριστού, ο Οποίος μας βοηθά να αντέξουμε οποιαδήποτε κατάκριση.
Μεγάλη είναι η αξία της σιωπής, της υπομονής, της πραότητας έναντι της κατάκρισης. Ίσως εκεί που δεν υπάρχει περίπτωση να βγάλουμε άκρη, αυτός τελικά να είναι και ο μοναδικός δρόμος.
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΠΟΛΕΩΣ 
ΝΕΑΝΙΚΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ-ΛΥΚΕΙΟΥ
ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ  6               
9.11.2013
π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός 

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Ζήλεια

Συγγραφέας: kantonopou στις 30 Νοεμβρίου, 2013

Σε ζηλεύω αγκάθι   

(Μουσική B.D Foxmoοr, Μιχάλης Μυτακίδης, Στίχοι και Ερμηνεία SADAHZINIA, από τον δίσκο Άλλο ένα ψέμα)

Κάθε φορά που για κάτι μετανιώνω ξανά, μένω εδώ και το ζω, δεν κρύβομαι πουθενά
δικαιολογίες δεν ψάχνω πίσω στο χρόνο, κάνω κουράγιο και φιλιώνω με τον πόνο.
Θα ήθελα λίγο να με ξεχάσεις ατυχία,  να ζήσω λίγο κι απ’ αυτό που λένε ησυχία
και στου ονείρου μια απόμερη άκρη έχω φυλάξει και χαρά κάτω απ’ το δάκρυ.
Θα ‘θελα έστω μια φορά το κακό να φοβηθεί να διαλέξει μοναχό του να χαθεί
να μη ζυγώσει κοντά κι όταν θα με κοιτάξει να έχω πάνω μου κάτι που να το τρομάξει.
Έστω για μια φορά, έστω για μια στιγμή  να στείλουν πόνο οι πνιγμένοι μου λυγμοί
Να ξεσπάσω ζητάω για όσα έχω πάθει, απόψε Θεέ μου κάνε με να μοιάζω αγκάθι.
Σε ζηλεύω αγκάθι κανείς δε σε ζυγώνει, σε ζηλεύω αγκάθι κανείς δε σε πληγώνει
Σε ζηλεύω αγκάθι γιατί και να κοπείς συνεχίζεις να ζεις.  
Ζηλεύω, κάποιες στιγμές τη μοναξιά σου, ζηλεύω που όλοι μένουνε μακριά σου
Ζηλεύω που ο ήλιος σε δείχνει χρυσαφένιο παντού, ζηλεύω από πάνω σου το χρώμα του ουρανού
Τον αέρα δε φοβάσαι που σε παίρνει, αφού όπου πας ακόμα θα ‘σαι αγκάθι, θα τρυπάς
Δε σε νοιάζει αν χαθείς λίγο πιο πέρα, δε σε νοιάζει αν είναι νύχτα, αν είναι μέρα.
Κυλάει κι ο χρόνος αλλιώτικα για σένα κι όσα αύριο δεις είν’ από τώρα ξεγραμμένα
Έχεις ταλέντο αλήθεια να υπάρχεις και χώρο δίπλα σου για όλα πάντα θα ‘χεις.
Σε ζηλεύω γιατί κανείς δε σε πληγώνει, σε ζηλεύω γιατί κανείς δε σε ζυγώνει
Γιατί ο φόβος κι όσα σέρνεις σ’ έχουν μάθει, σε ζηλεύω τόσο αγκάθι.
Σε ζηλεύω αγκάθι κανείς δε σε ζυγώνει, σε ζηλεύω αγκάθι κανείς δε σε πληγώνει
Σε ζηλεύω αγκάθι γιατί και να κοπείς συνεχίζεις να ζεις.    
Ερμηνευτικά σχόλια
Κάθε φορά που για κάτι μετανιώνω: Η Γιολάντα Τσιαμπόκαλου (γενν. 1977), πιο γνωστή ως Sadahzinia (Σανταζίνια), είναι ελληνίδα ράπερ, μέλος του Hip hop/low bap συγκροτήματος Active Member. Θεωρείται η πρώτη γυναίκα που εισήλθε στην ελληνική χιπ-χοπ σκηνή. Εκτός από τη μουσική ασχολείται και με τη συγγραφή παιδικών παραμυθιών.  To ψευδώνυμο Sadahzinia προέρχεται από τις λέξεις sad (λυπημένος στα αγγλικά), (j)ah (δημιουργία στα τζαμαϊκάνικα) και zinia, η ζίνια, το λουλούδι. Η σύνδεση αυτών των λέξεων δημιουργεί ένα λογοπαίγνιο ενός μύθου της Καραϊβικής, ο οποίος λέει ότι η ζίνια, είναι ένα λυπημένο λουλoύδι μα όταν ακούσει μουσική, ανθίζει και η ζωή αλλάζει για πάντα. Το τραγούδι μας μιλά για την ανάγκη ο άνθρωπος να μην κάνει πίσω στις δυσκολίες του, να ζηλεύει ό,τι είναι καλό, να μην νικιέται από τις πληγές του, αλλά να γνωρίζει ποιος είναι και να παραμένει αυτό που είναι. Την ίδια στιγμή το τραγούδι μας δείχνει πόσο δύσκολο είναι να είσαι ρόδο, λουλούδι. Πόσο εύκολα νικιέσαι από τον πόνο, την απόρριψη, την κακία των άλλων, πόσο εύκολα μέσα από τη ζήλεια θέλουν οι άνθρωποι να μαραθείς. Αυτό κλονίζει την ύπαρξη. Μας κάνει να μην χαιρόμαστε πάντα την επιλογή μας να είμαστε ρόδο. Το αγκάθι όμως μένει μόνο του και δεν ομορφαίνει τη ζωή των άλλων. Είναι δύσκολο να διαλέξει κανείς τι μπορεί να είναι. Όμως το θέμα έχει να κάνει με την ίδια τη φύση του και τις επιλογές το. Ο Θεός μας θέλει να είμαστε ρόδα τα οποία θα ομορφαίνουν τη ζωή των άλλων.  Κι Εκείνος θα μας δώσει δύναμη να νικήσουμε το λογισμό του αγκαθιού.
κάνω κουράγιο: απέναντι στην ήττα, την αποτυχία, την σύγκριση με τους άλλους ο καθένας μας καλείται να σταθεί στα πόδια του, να μην ψάχνει δικαιολογίες, αλλά να συμφιλιωθεί και με την έλλειψη, την αδυναμία του. Μόνο τότε μπορεί να εκτιμήσει τι είναι και τι μπορεί να πετύχει, να βρει το αληθινό του πρόσωπο, αλλά και να αντέξει τις δυσκολίες.
να με ξεχάσεις ατυχία: την δύσκολη στιγμή ο άνθρωπος πλημμυρίζεται από τον λογισμό η ζωή του να ήταν διαφορετική. Θα ήθελε λίγη ησυχία. Ωστόσο, αν πιστεύει σ’ αυτό που είναι έχει φυλάξει στην άκρη και την ησυχία και την ελπίδα και την διάθεση να παλέψει από την αρχή.
κάτι που να το τρομάξει: όταν ο άνθρωπος νιώθει νικημένος από το κακό, ψάχνει να βρει ένα όπλο που θα του δώσει δύναμη να κάνει το κακό να απομακρυνθεί. Η λύση είναι το να γίνει και ο ίδιος αγκάθι, να αρνηθεί τη φύση του. Ζηλεύοντας τους «επιτυχημένους» που προκόβουν, να μιμηθεί τον τρόπο τους.
Σε ζηλεύω αγκάθι: ο άνθρωπος που λειτουργεί ως αγκάθι, που υπάρχει όχι για να κάνει το καλό, αλλά για να προστατεύεται από το κακό, αυτός δηλαδή που χωρίς να είναι αφανής, εντούτοις δεν θέλει να ομορφύνει τη ζωή των άλλων, αλλά υπάρχει για να υπάρχει, φαίνεται άτρωτος στη ζωή.  Μοιάζει με το αγκάθι, το οποίο στις   λύπες και τις δυσκολίες μας το ζηλεύουμε. Το αγκάθι, ενώ βρίσκεται στο κορμό του φυτού και συνυπάρχει με το λουλούδι, ιδίως στα τριαντάφυλλα, λειτουργεί αυτόνομο. Δεν ξεραίνεται, αλλά συνεχίζει να υπάρχει αν κοπεί από το λουλούδι. Δεν μπορεί να πληγωθεί, ενώ έχει και μοναξιά, γιατί κανείς δεν ασχολείται μ’ αυτό, κρατά σταθερό το χρώμα του, ακόμη κι ο αέρας να το πάρει δεν πρόκειται να πάθει τίποτα, ενώ η φύση του θα είναι πάντα η ίδια. Θα τρυπά. Ο χρόνος εξάλλου κυλά χωρίς να επηρεάζει το αγκάθι, ενώ έχει το ίδιο ταλέντο και τον ίδιο χώρο δίπλα του, γιατί ούτε αυξάνει πολύ ούτε ελαττώνεται, όπως τα λουλούδια. Όλοι το φοβούνται να μην τους τρυπήσει κι έτσι το αφήνουν ήσυχο.
ο φόβος κι όσα σέρνεις: πρέπει να ζηλεύουμε τους ανθρώπους που προφυλάσσονται αλλά την ίδια στιγμή ζούνε για τον εαυτό τους; Αρκεί μια ζωή χωρίς να γεμίζουμε πληγές, αλλά και χωρίς να μπορούμε να βοηθήσουμε τους άλλους να χαρούνε την ομορφιά, να μυρίσουν την ευωδία που βγαίνει από μία ψυχή που αγαπά; Πρέπει να ζηλεύουμε μια τέτοια ζωή; Ο κόσμος σήμερα κλείνεται στον εαυτό του και θέλει να μας πείσει ότι η προφύλαξη και η ησυχία του να είσαι σ’ έναν κορμό χωρίς να χρειάζεται να καλλιεργηθείς, να ανοίξεις, να σε δούνε οι άλλοι ως κάποιον ή κάτι που ομορφαίνει τη ζωή, με κίνδυνο όμως να κοπείς από όλους εκείνους που δεν ξέρουν να εκτιμήσουν την ομορφιά, να πονέσεις και να πληγωθείς, είναι το σημαντικό. Δεν ξέρουμε όμως πόσο νόημα και σκοπό μας δίνει το να ζηλεύουμε τέτοιους ανθρώπους. Ο καθένας μας ας αναλάβει το ρίσκο να είναι ο εαυτός του και όχι να ζηλεύει να γίνει κάτι άλλο. Άλλωστε το να μπορείς να ομορφύνεις τη ζωή και τους άλλους χρειάζεται αυταπάρνηση. Ίσως όμως αυτό που χρειάζεται πιο πολύ είναι να μένουμε στον κορμό. Όσον εξαρτάται από εμάς να είμαστε ρόδα ανθισμένα, αλλά και να έχουμε και τη βοήθεια των αγκαθιών για την μεγαλύτερη δυνατή προστασία. Τα ρόδα θα θαυμάζουν και θα ζηλεύουν όλοι. Όχι αποκαρδίωση λοιπόν.  
Β. Η ζήλεια στην καθημερινή μας ζωή και πώς την ξεπερνούμε
Μία από τις πιο δύσκολες καταστάσεις της ψυχής μας είναι η ζήλεια. Την βιώνουμε όταν δεν νιώθουμε ευχαριστημένοι μ’ αυτά που έχουμε και, κυρίως, μ’ αυτό που είμαστε. Την στρέφουμε κατά των γονιών μας όταν αυτοί δείχνουν ότι έχουν μεγαλύτερη αδυναμία στ’ αδέρφια μας παρότι σε μας. Την στρέφουμε εναντίον των φίλων μας όταν πάνε καλύτερα από μας στους βαθμούς ή όταν έχουν είτε υλικά αγαθά είτε δυνατότητες στη ζωή τους καλύτερες από τις δικές μας. Τη στρέφουμε εναντίον όσων αγαπούμε, όταν νομίζουμε ότι αυτοί δεν ασχολούνται με μας όσο θα θέλαμε και φαίνεται να θέλουν να ασχοληθούν και με άλλους. Κάποτε την στρέφουμε και εναντίον του κράτους, εναντίον των όσων στη ζωή τους είναι προνομιούχοι, εναντίον όσων έχουν αυτά που θα θέλαμε να έχουμε και δεν έχουμε. Την στρέφουμε συνήθως εναντίον όσων φαίνονται ή και είναι πιο επιτυχημένοι από εμάς. Είναι μία παιδική κατάσταση, η οποία, αν δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα, γίνεται πάθος και βγάζει κακία εναντίον των άλλων, ενώ την ίδια στιγμή δείχνει ανωριμότητα.
Η ζήλεια εκφράζεται με  την κακή διάθεση εναντίον των όσων ζηλεύουμε. Εκφράζεται με τους κακούς λογισμούς που αφήνουμε να περνούνε από τη σκέψη και την καρδιά μας. Από το γεγονός ότι κατά βάθος θα θέλαμε να πάθουν κάποιο κακό. Άλλοτε πάλι εκφράζεται με την συνεχή γκρίνια. Με την κατάκριση εις βάρος όσων ζηλεύουμε. Με τον έλεγχο της ζωής τους και την καταπίεση εις βάρος της ελευθερίας τους. Ίσως τελικά και με την ίδια την απόρριψή τους. Κι ενώ η ζήλεια σε μικρό βαθμό γίνεται απόδειξη του ενδιαφέροντός μας γι’ αυτούς και μας βοηθά να δείχνουμε την αγάπη μας και την έγνοια μας, όταν πηγάζει από ένα αίσθημα κατωτερότητας ή από ανασφάλεια για εμάς, τους άλλους και τη σχέση μας μπορεί να γίνει καταστροφή.
Η ζήλεια δεν μας αφήνει να χαρούμε ούτε την αγάπη που έχουμε και μας έχουν, ούτε καν τις επιτυχίες μας. Κριτήριό μας είναι το πόσο αγαπούνε τους άλλους που εμείς ζηλεύουμε και το πόσο εκείνοι είναι επιτυχημένοι. Την ίδια στιγμή δεν μας αφήνει να χαρούμε ούτε τη σχέση μας με το Θεό. Γιατί πάντοτε υπάρχουν εκείνοι που προχωρούν σ’ αυτή τη σχέση περισσότερο από όσο θα θέλαμε να προχωρήσουμε εμείς και έτσι το ταγκαλάκι έρχεται και δεν μας αφήνει να χαρούμε τη δική μας σχέση με Εκείνον.
Από τις Δέκα Εντολές ακόμη η πίστη μάς λέει ότι η ζήλεια δεν εκφράζει το θέλημα του Θεού: «να μην επιθυμείς όσα ανήκουν στον πλησίον σου», να μην τα ζηλεύεις και να μην τον φθονείς γι’ αυτά που έχει. Αντίθετα, να δοξάζεις το Θεό για όσα έχεις εσύ και να παλεύεις για να προχωράς στη ζωή σου περισσότερο και με τη βοήθεια Του και με τον κόπο σου.  
Την ζήλεια την ξεπερνούμε όταν μάθουμε να δοξάζουμε το Θεό για όσα μας έχει δώσει, αλλά και για όσα έχουμε τη δυνατότητα να πετύχουμε και με τη βοήθεια των κόπων μας. Η εξωτερική ομορφιά δεν είναι για να τη ζηλεύει κανείς, αλλά για να τη χαίρεται. Η εσωτερική ομορφιά του άλλου ανθρώπου μπορεί να γίνεται πρότυπο για μας. Να διδασκόμαστε από όσους έχουν να μας δώσουν κάτι ή μας δείχνουν έναν δρόμο επιτυχίας στη ζωή μας. Και ό,τι καλό βλέπουμε στους άλλους, να το αντλούμε με ζήλο. Δηλαδή να γίνεται ευκαιρία και για μας να κάνουμε βήματα προόδου παίρνοντας αφορμή από αυτό.
Την ίδια στιγμή ο ζήλος για κάθε τι όμορφο είναι σπουδαία υπόθεση. Γιατί γίνεται επιθυμία, κίνητρο να γίνουμε καλύτεροι, αλλά και να βοηθήσουμε και τους άλλους να βελτιωθούν. Αυτό όμως δεν συνεπάγεται άκριτο ζήλο. Δηλαδή με το ζόρι να κάνουμε τους άλλους να γίνουν κάτι διαφορετικό. Η αλλαγή προϋποθέτει ελευθερία.
Αν πιστεύουμε στο Θεό ο ζήλος για την πίστη είναι η μεγαλύτερη ευλογία που μπορούμε να έχουμε. Ο ζήλος μας οδηγεί στο να μιλούμε για το Θεό. Να μένουμε σταθεροί στις αρχές και τις αξίες μας τις πνευματικές και να μην κάνουμε πίσω οτιδήποτε κι αν συμβεί, όπως ακριβώς δεν έκαναν πίσω οι Άγιοι, παρά τις πιέσεις είτε από την αμαρτία και το κακό είτε από τους διωγμούς και την απόρριψή τους από τον κόσμο.
Ο πολιτισμός μας έχτισε ένα καταναλωτικό πρότυπο στηριγμένο στη ζήλεια των ανθρώπων για τα αγαθά που οι άλλοι είχαν. Έτσι μπήκαμε όλοι σε έναν ανταγωνισμό ποιος θα έχει περισσότερα και καλύτερα από τους άλλους και γι’ αυτό υποταχτήκαμε στο καταναλωτικό πρότυπο, το οποίο μας οδήγησε στην κρίση. Ο καθένας μας ας μάθει να χαίρεται με ό,τι είναι κυρίως, αλλά και με ό,τι έχει, χωρίς να επιθυμεί ό,τι ανήκει στον πλησίον του. Και μ’ αυτό τον τρόπο θα μπορέσει, αφού δοξάζει το Θεό, να ιεραρχήσει τις αληθινές του ανάγκες και να χαρεί πραγματικά τη ζωή του.
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΠΟΛΕΩΣ 
ΝΕΑΝΙΚΗ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ-ΛΥΚΕΙΟΥ
ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ  5               
2.11.2013
 π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΜΕ ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Συγγραφέας: kantonopou στις 30 Νοεμβρίου, 2013

«Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη. Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ. Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη .   διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον. A, όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω. Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον. Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω» (Κ. Καβάφη, «Τείχη»). Ο λόγος του Αλεξανδρινού μας ποιητή, μετατρεπόμενος από το προσωπικό στο συλλογικό, αποτυπώνει μία μεγάλη αλήθεια. Σύμπτωμα και την ίδια στιγμή έμμεση αιτία της κρίσης που διερχόμαστε είναι και το κλείσιμο στον εαυτό μας, στα τείχη μας, όπως αυτό εκφράζεται με το έλλειμμα κριτικής παιδείας και καλλιεργημένης πολιτικής συνείδησης, το οποίο θα ήταν σημαντικό να το προσθέταμε στο οικονομικό έλλειμμα. Δεν έχει να κάνει, όπως ισχυρίζεται μία μερίδα του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου της χώρας μας, μόνο με την αδυναμία ύπαρξης εκσυγχρονιστικού πνεύματος και την κυριαρχία της δημαγωγίας και ενός λαϊκισμού που μας κάνει να πιστεύουμε ότι υπαίτιοι για τα προβλήματα και τις ταλαιπωρίες μας είναι οι άλλοι και ιδιαιτέρως οι ξένοι, οι πολιτικοί, οι ταγοί. Το έλλειμμα αυτό έρχεται ως αποτέλεσμα μίας εικοσαετίας θριάμβου της ιδιωτικής τηλεόρασης, αλλά και μιας τριακονταετίας στην οποία η πολιτική επεχείρησε έναν μετασχηματισμό αποθέωσης των δικαιωμάτων και αποδόμησης των αξιών που οδηγούσαν τους ανθρώπους σε κοινωνική αποδοχή με βάση το κοινό καλό, χαράσσοντας μία στρατηγική ανομίας και αμνήστευσης οποιαδήποτε αήθικης συμπεριφοράς, καθιστώντας την απουσία μέτρου και ήθους κανόνα. Χαρακτηριστικά δείγματα αυτών των ελλειμμάτων οι πολιτικές εκπομπές στην τηλεόραση και η ψυχαγωγία, που καθοδήγησαν έντεχνα στην πορεία του άνευ μέτρου καταναλωτισμού και στην πεποίθηση ότι «όλοι το ίδιο είναι». Δεν κρίνεται σε επίπεδο ιδεών ούτε επάρκειας προσώπων η πολιτική, αλλά αποθεώθηκε η εξυπηρέτηση με κάθε κόστος για την πατρίδα και την κοινωνία των συμφερόντων οργανωμένων ομάδων ή και ατόμων που είχαν την δυνατότητα πρόσβασης στην εξουσία.
Η πολιτική και η πνευματική ελίτ της πατρίδας μας επένδυσε στον φαύλο κύκλο του ελλείμματος κριτικής παιδείας και  καλλιεργημένης πολιτικής συνείδησης, μολονότι στη θεωρία ήταν και φαίνεται να είναι αντίθετη. Αδιαφόρησε για την τήρηση κανόνων στοιχειώδους δεοντολογίας τόσο στην πολιτική όσο και στα ΜΜΕ, ανέδειξε πρόσωπα τα οποία αδυνατούν να λειτουργήσουν με βάση τον στοιχειώδη κανόνα τηςαντιπαράθεσης  όχι σε επίπεδο συνθηματολογίας ή εύκολου και ταχέως εντυπωσιασμού ή εμπάθειας, αλλά στο επίπεδο των ιδεών, των  στάσεων ζωής και  των προτάσεων, τόσο σε συλλογικό όσο και σε διαπροσωπικό και υπαρξιακό επίπεδο.
            Αυτή η αντιπαράθεση (controversy) ξεκινά από την παιδεία.  Γιατί δεν υπήρξαν μηχανισμοί, είτε κρατικοί είτε κοινωνικοί, που να ευνοούν την πολυφωνία τόσο στο πανεπιστήμιο όσο και στο σχολείο; Ένας ιδεολογικός μονοτροπισμός επικράτησε ή η αδιαφορία για τον διάλογο. Το παιδευτικό και πολιτικό έλλειμμα δεν προέκυψε ξαφνικά. Αν δούμε τη λειτουργία του σχολείου τα τελευταία χρόνια θα διαπιστώσουμε ότι ευνοήθηκε η παροχή γνώσης με βάση συγκεκριμένα προγράμματα, τα οποία μπορεί θεωρητικά να ήταν φιλελεύθερα, δεν συνοδεύονταν όμως από ένα συνδυασμένο κλίμα ευνομίας, συνειδητοποίησης δικαιωμάτων και υποχρεώσεων και την ίδια στιγμή από μία απόπειρα να γίνουν γνωστές και κατανοητές από την πλευρά της νεώτερης γενιάς οι αξίες τόσο της παράδοσης όσο και του εκσυγχρονισμού. Γιατί η ελληνική κοινωνία βάφτισε την παράδοση φολκλόρ, για να την καταστήσει ακίνδυνη, ενώ τον εκσυγχρονισμό τον χρησιμοποίησε ως όραμα ψευδαίσθησης ότι εξευρωπαϊζόμαστε, χωρίς να τον συνοδεύει από την πολιτική και κοινωνική βούληση να τον ενισχύσει με την τήρηση των νόμων που ψηφίζονταν με θεωρητικό σκοπό να λειτουργήσει ως κοινωνία προσώπων το κράτος μας.
Από την άλλη, η πρακτική της βάσης για την παιδεία ήταν η διεκδίκηση της βελτίωσης της οικονομικής θέσης των εκπαιδευτικών, οι μαζικοί διορισμοί, χωρίς να δικαιολογούνται από τις πραγματικές ανάγκες (κάτι που φάνηκε ξεκάθαρα την τρέχουσα χρονιά), ο εντοπισμός της προόδου στην μάθηση με κριτήριο την βελτίωση των υλικών υποδομών του σχολείου και όχι με την ενθάρρυνση, από την πλευρά του κράτους και των αναλυτικών προγραμμάτων, της αντιπαράθεσης  σε επίπεδο ιδεών, προτύπων και αξιών, η οποία θα καλλιεργούσε όχι έναν στείρο κομματικό λόγο, αλλά την καλλιέργεια της γνήσιας πολιτικής σκέψης. Πρέπει ο μαθητής να φτάσει στην Τρίτη Λυκείου για να διαβάσει τον Επιτάφιο  του Περικλή, με απαξίωση της σημασίας του αφού δεν εξετάζεται στις Πανελλήνιες. Τελειώνει ο μαθητής το Λύκειο και δεν έχει διδαχτεί κάτι ουσιαστικό από την πολιτική σκέψη του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, εκτός από όσους πρόκειται να ακολουθήσουν τις ανθρωπιστικές επιστήμες. Δεν ψηφίζουν όμως μόνο αυτοί, αλλά όλοι.   Ενίοτε και τα πανεπιστημιακά προγράμματα στις ανθρωπιστικές επιστήμες δεν περιλαμβάνουν την γόνιμη ενασχόληση με τα κείμενα αυτά. Την ίδια στιγμή το Πανεπιστήμιο ελάχιστη σχέση έχει με τις τοπικές και ευρύτερες κοινωνίες, καθώς οι πανεπιστημιακές ελίτ λειτουργούν στην λογική του ακαδημαϊσμού ή της ενασχόλησής τους με τα πολιτικά κόμματα, συνήθως προς στήριξιν του συστήματος και  όχι με σκοπό την διασπορά της γνώσης και του προβληματισμού σε ευρύτερο κοινωνικό επίπεδο, παρά την δυνατότητα που ιδίως το Διαδίκτυο σήμερα προσφέρει. Ταυτόχρονα, το εκπαιδευτικό σύστημα δεν ενθαρρύνει ούτε προστατεύει την χαρισματικότητα, ούτε στοιχειωδώς αξιολογεί  τόσο αυτούς που διδάσκουν όσο και όσους διδάσκονται, ενώ οι οικογένειες δεν είναι σε θέση ούτε να εκτιμήσουν τι γίνεται ούτε να στηρίξουν φιλότιμες προσπάθειες. Βασιλιάς είναι το παιδί και τα δικαιώματά του.
            Παιδεία όμως σημαίνει την καλλιέργεια της σύνολης ύπαρξης του ανθρώπου. Την εκζήτηση απόκτησης ταυτότητας, τόσο σε προσωπικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. «Ποιος είμαι;»  και «πού ανήκω;». Η παιδεία όμως αποτελεί και αντανάκλαση των στόχων του «συλλογικώς ανήκειν». Μία ματιά στα αναλυτικά προγράμματα του σχολείου μας πείθει για την ουσιαστική απουσία συλλογικής προτεραιότητας που να εμπιστεύεται ουσιαστικά και να   καταδεικνύει και την  δική μας παράδοση. Επικράτησε η λογική της προσαρμογής μας στη νεωτερικότητα, στην πολυπολιτισμικότητα, στην προτεραιότητα του ιδιωτικού σε βάρος του δημοσίου, του ατομικού σε βάρος του συλλογικού και θεοποιήθηκαν άλλα  τέτοια ιδεολογήματα. Η απόπειρα να ξαναγραφτεί η Ιστορία για να μην ενοχλεί το παρελθόν, η αίσθηση ότι η θρησκεία μπορεί να λειτουργήσει ως παράγοντας εθνικισμού, ρατσισμού και ξενοφοβίας και όχι ως συστατικό στοιχείο της ταυτότητάς μας, που ακριβώς αποτρέπει άμεσα τον ρατσισμό και την ξενοφοβία, ενώ μπορεί να συμβάλει κάτω από προϋποθέσεις που εύκολα μπορούν να δημιουργηθούν στην στήριξη  ενός υγιούς πατριωτισμού, η άκριτη υιοθέτηση ξένων προτύπων ζωής όχι μόνο από την κοινωνία, αλλά και από το σχολείο, το οποίο εκ των πραγμάτων καλείται να είναι πιο συντηρητικό και όχι άγαν φιλελεύθερο, είχαν ως αποτέλεσμα να αποστασιοποιηθούμε από παιδεία που θα λειτουργεί κριτικά και όχι ως μηχανισμός πρόσκτησης και κατανάλωσης γνώσεων, με σκοπό την ένταξη σε μία μοντέρνα κοινωνία που θα λειτουργεί με αποκλειστική της προτεραιότητα την οικονομία. 
            Αυτό το πρότυπο λειτούργησε ως βάση για την ακρισία που μας χαρακτήρισε και εν πολλοίς εξακολουθεί να μας χαρακτηρίζει. Γιατί, παρά την φαινομενική απόπειρα για συμμάζεμα και περισσότερη πειθαρχία στη συμπεριφορά των ανθρώπων, τα ελλείμματα εξακολουθούν να υφίστανται. Για τη θεραπεία τους προϋποτίθεται προσωπικός κόπος. Προϋποτίθεται η οικειοποίηση μιας γλώσσας, η οποία είναι πολύ πλούσια σε εκφραστικά και νοηματικά δεδομένα, όμως έχει υποκύψει και αυτή στις τεχνοκρατικές προτεραιότητες της εποχής και της κοινωνίας. Η ακρισία ξεκινά από το   Δημοτικό και το Γυμνάσιο, χρόνια- πυλώνες της καλλιέργειας της κριτικής σκέψης (γιατί το Λύκειο είναι προσανατολισμένο στις εξετάσεις, στις οποίες  το κόμμα, το ιώτα και η κεραία αποτελούν τη βάση των οδηγιών του Υπουργείου προς τους διορθωτές και όχι η ωριμότητα στη σκέψη του εξετασθέντος), τα οποία όμως δεν είναι εύκολο  να συναγωνισθούν τον θρίαμβο της εικονικής πραγματικότητας στην οποία ζούνε τα παιδιά. Όταν επικρατεί η ευκολία του ανεβάσματος εικόνων, μηνυμάτων, τραγουδιών, πώς μπορεί να γίνει το σπουδαίο βήμα της διαμόρφωσης άποψης μέσα από τον διάλογο για όλα αυτά, μέσα από την αντιπαράθεση;
            Από την άλλη, η πολιτική αντιμετωπίζεται μέσα στην εικονική πραγματικότητα και μέσα στην καταιγίδα της κρίσης ως ο αδύναμος κρίκος στη διακονία του συνόλου. Μας ενδιαφέρουν μόνο οι πολιτικοί, οι προθέσεις των οποίων αμφισβητούνται εκ των προτέρων. Οι ιδέες των οποίων δεν υπάρχει λόγος να υφίστανται. Ο πολιτικός είναι μόνο διαχειριστής και όχι εμπνευστής. Η αντιπαράθεση έχει να κάνει μόνο με το είδος της πολιτικής διαχείρισης της κρίσης στο σήμερα και όχι με γνώμονα το μέλλον.
Αυτός ο δρόμος που δύσκολα θα βγάλει κάπου διαφορετικά, έρχεται ως επιστέγασμα μιας πραγματικότητας η οποία στηρίζεται στην ακρισία, χάριν της κατανάλωσης. Η αδυναμία παρακολούθησης διαλόγου και συμμετοχής σ’ αυτόν είναι εν μέρει καρπός και της ιδιωτικής τηλεόρασης, η οποία στις πολιτικές εκπομπές και στα δελτία ειδήσεων καλλιέργησε ουσιαστικά την ακρισία. Η συνθηματολογία, οι διαξιφισμοί, η πρόσκληση ανθρώπων χαμηλού πολιτικού και γλωσσικού βεληνεκούς με γνώμονα την τηλεθέαση, de facto ή και κατασκευασμένη, μας έθισε στο να αντιμετωπίζουμε την πολιτική όχι ως διακονία του συνόλου ή ως τον τρόπο με τον οποίο θα διασφαλισθεί η ευνομία, αλλά ως την συνομοταξία η οποία αποσκοπεί στο ίδιον όφελος και στο όφελος εκείνων που λειτουργούν ως παρατρεχάμενοι της εκάστοτε εξουσίας. Η πολιτική σκέψη είναι για λίγους και όχι για τους πολλούς. Η κριτική που ασκείται σε οποιαδήποτε πράξη ή παράλειψη στις ειδησεογραφικές πύλες του Διαδικτύου αναδεικνύει το πρόβλημα.   Επικρατεί η λογική του ότι «τα γνωρίζω όλα» και ότι «οι πολιτικοί πρέπει να κάνουν αυτό που εγώ πιστεύω, αλλιώς…». Κι ενώ φαίνεται να υπάρχει, επιτέλους, ένα μεγαλύτερο ενδιαφέρον σήμερα, καθώς συνειδητοποιούμε ότι από την οικονομική κρίση δεν μπορούμε να βγούμε χωρίς πολιτικούς και πολιτική, επιμένουμε, με τη βοήθεια της τεχνολογίας, να συνθηματολογούμε, να βρίζουμε, να τρολάρουμε, να λειτουργούμε όχι ως σκεπτόμενοι άνθρωποι, με ιδέες, συγκρότηση, θέαση του ευρύτερου γίγνεσθαι, ευρωπαϊκού και παγκόσμιου, αλλά ως εκείνοι που θεωρούμε ότι για όλα υπάρχουν μαγικές λύσεις ή ότι αρκεί η υπομονή για να λυθούν οι δυσκολίες. Πολιτική για το σύνολο, στο οποίο ανήκουμε εμείς, δύσκολα μπορεί να λειτουργήσει. Πολιτική για την πατρίδα, όχι για την επικράτηση εις βάρος όλων των άλλων ή για την αυτοεγκατάλειψή μας σε ένα πολυπολιτισμικό μόρφωμα, και πάλι φαίνεται δύσκολο να ανακύψει.
            Ποια είναι η αποστολή της Θεολογίας σε έναν τέτοιο περίγυρο;
            Όσο κι αν φαίνεται παράδοξο, θεωρούμε ότι πρωτίστως θα πρέπει νααντιπαρατεθούμε, εντός των κόλπων μας, με δύο ερωτήματα. Με το αν η Εκκλησία υπάρχει μόνο στην εσχατολογική της διάσταση και με το σημαίνει εκκοσμίκευση. Κατά τη γνώμη μας η Εκκλησία, χωρίς να απορρίπτει το «αεί», υπάρχει και θα υπάρχει και για το «νυν» του κόσμου. Αυτό σημαίνει ότι η Εκκλησία έχει μία αποστολή στην Ιστορία, που δεν είναι μόνο η κήρυξη της Βασιλείας του Θεού και της προσδοκίας της ανάστασης, αλλά η βίωση της Βασιλείας εδώ και τώρα. Και αυτή η βίωση δεν μπορεί να είναι προσανατολισμένη στους τοίχους του ναού ούτε στη σωτηρία της ψυχής. Η Εκκλησία καλείται να κάνει Έξοδο στην Ιστορία δια της θεολογίας της. Να διακηρύξει την ανάγκη για Βασιλεία του Θεού και δικαιοσύνη, δηλαδή για αγάπη, ελευθερία και αλληλεγγύη, η οποία αγκαλιάζει τους πάντες αλλά και βιώνεται μέσα σε συλλογικά σχήματα, τα οποία ο Θεός δεν επέτρεψε να καταργηθούν, όπως είναι η πατρίδα. Γιατί είναι ωραία τα οικουμενικά οράματα, αλλά οι χριστιανοί στον κόσμο αυτό έχουμε πατρίδα. Ο χριστιανός είναι πολίτης. Αυτό σημαίνει ότι φέρει ευθύνη για την επιλογή του να ψηφίσει, ποιον θα ψηφίσει και αν δεν ψηφίσει. Δεν αρκεί να κατηγορούμε τους πολιτικούς και να αθωώνουμε τους εαυτούς μας από την ευθύνη να διαλέγουμε με γνώμονα την πορεία προς την συλλογική πρόοδο.
                Από την άλλη χρειάζεται να ξαναδούμε το ζήτημα της εκκοσμίκευσης.Φοβόμαστε τον διάλογο με τον κόσμο, ενώ έχουμε ως βάση γι’ αυτόν μία καταπληκτική και μοναδική από κάθε άποψη παιδεία. Και δεν μιλούμε μόνο για το Ευαγγέλιο ή την ασκητική μας παράδοση που δίνει απάντηση ακόμη και σε ερωτήματα που θέτουν οι σύγχρονες επιστήμες του ανθρώπου (ψυχολογία, ψυχανάλυση). Μιλούμε για την πατερική σύνθεση του ελληνοχριστιανισμού, η οποία μπορεί να αποτελέσει τη ρίζα για να ξαναφιλοσοφήσουμε την υπαρξιακή διάσταση της ζωής. Κι εδώ μας χρειάζεται η εξάρτυση της γλώσσας, των κειμένων και της φιλοσοφίας ως βάση για να προχωρήσουμε στον πνευματικό λόγο και την κριτική διάσταση της σκέψης στην οποία μας οδηγεί το Ευαγγέλιο.Φοβόμαστε όμως ενίοτε γιατί δεν έχουμε δει το πνεύμα της εκκλησιαστικής ζωής και μένουμε κολλημένοι στο γράμμα.
            Τόσο για εμάς όσο και για τους νεώτερους δεν είναι αργά να κάνουμε μία νέα αρχή. Ας ελπίσουμε ότι η απουσία ουσιαστικού προβληματισμού των πολιτικών και των «πνευματικών» ελίτ της κοινωνίας μας, που θέλουν να μας πείσουν ότι ο εκσυγχρονισμός με γνώμονα την ευρωπαϊκή καθοδήγηση και σύμφωνα με τις επιταγές αυτών που διαχειρίζονται την οικονομία, είναι η μόνη λύση, ότι δεν θα μας καθηλώσει σε μία ακόμη τριακονταετία ακρισίας και απαιδευσίας. Στο χέρι μας είναι, δια της θεολογίας και της εκκλησιαστικής ζωής, να κάνουμε το βήμα για την Έξοδο από τα μεγάλα τείχη, τα οποία χτίσαμε ή αφήσαμε να χτιστούν γύρω μας.
π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Εισήγηση σε εκδήλωση του Συνδέσμου Επιστημόνων Πειραιά
 24 Νοεμβρίου 2013

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

“Χαίροις, πάτερ Πορφύριε”.

Συγγραφέας: kantonopou στις 29 Νοεμβρίου, 2013

Αγιογραφία του αγίου Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου

Απόσπασμα από τον πρόλογο του κ. Καραδήμου στο βιβλίο του “Χαίροις, πάτερ Πορφύριε”.

«Άγιοι δε εισι πάντες, όσοι πίστιν ορθήν μετά βίου έχουσι· καν σημεία μη εργάζωνται, καν δαίμονας μη εκβάλλωσιν, άγιοί εισιν».

(Ιωάννης Χρυσόστομος)

Υπό το πρίσμα των λόγων τούτων του ιερού Χρυσοστόμου θεωρούμενος, ο Γέρων Πορφύριος είναι άγιος. Διότι και πίστη ορθή, σύμφωνη κατά πάντα προς τα δόγματα της Ορθοδόξου Εκκλησίας είχε, και ζωή σύμφωνη με την πίστη αυτή, άμωμη και ανεπίληπτη, ώστε να εφαρμόζεται σ’ αυτόν πάλι ο λόγος του ιερού Χρυσοστόμου «άγιός εστιν ο της πίστεως μετέχων, άμωμος, ο ανεπίληπτον βίον έχων».

Τούτο ομολογείται από όλους, όσοι εγνώρισαν τον Γέροντα Πορφύριο, και από υπευθύνους εκκλησιαστικούς άνδρες· προ πάντων δε επιβεβαιώνεται από τον ίδιο τον Θεό με τα πολλά χαρίσματα, με τα οποία είχε προικίσει τον Γέροντα Πορφύριο, επιβραβεύοντας την ορθή πίστη και βιοτή του, την αγιότητά του γενικώς. Διότι, όπως υπογραμμίζει ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, «άπας ο των αγίων έπαινος και μακαρισμός δια των δύο τούτων συνίσταται, δια τε της ορθοδόξου πίστεως και του επαινετού βίου, και δια της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος και των χαρισμάτων αυτού. Τοις γαρ δυσί τούτοις το τρίτον συνέπεται. Εν γαρ τω βιώσαί τινα καλώς τε και θεοφιλώς μετά φρονήματος ορθοδόξου και εν τω χαριτωθήναι από Θεού και δοξασθήναι δια της του Πνεύματος δωρεάς, συνέπεται αυτώ ο έπαινος και ο μακαρισμός παρά πάσης της Εκκλησίας των πιστών και παρά πάντων των διδασκάλων αυτής. Πίστεως δε και έργων ανελλιπώς μη καταβληθέντων, αδύνατόν εστιν την παρουσίαν γενέσθαι ποτέ του προσκυνητού και θείου Πνεύματος και την δωρεάν αυτού λαβείν τινα των ανθρώπων».

Έτσι ο Γέροντας Πορφύριος, εκτός από την ορθότητα της πίστεως και της ζωής του, έχει επί πλέον συνηγορούντα υπέρ της αγιότητός του και τα θαύματα, τα οποία πραγματοποίησε η χάρη του Θεού, μέσω αυτού, κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής του, πραγματοποιεί δε και τώρα, μετά την οσιακή κοίμησή του. Είναι πάρα πολλοί οι πιστοί, από διάφορα μέρη της Ελλάδας και του εξωτερικού, που προσέρχονται στο Ησυχαστήριο του Γέροντα στο Μήλεσι και γνωστοποιούν και ομολογούν τα θαύματα που επετέλεσε για χάρη τους ο άγιος Γέροντας Πορφύριος, τον οποίον είχαν επικαλεσθεί στις προσευχές τους, και σπεύδουν, ευγνωμονούντες, να τον προσκυνήσουν στο κελάκι του και να τον ευχαριστήσουν.

Η φήμη του Γέροντα ως αγίου έχει διαδοθεί παντού, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, και όσο εκείνος ταπεινοφρονών εκρύβετο και απέφευγε τη δημοσιότητα, τόσο ο άγιος Θεός τον δοξάζει και δημοσιεύει τη ζωή του, σύμφωνα με το Γραφικό «τους δοξάζοντάς με δοξάσω» (Α  Βασιλ. 2,30).

Επί πλέον πολλοί ευσεβείς φιλοτεχνούν εικόνες του Γέροντα για να τον προσκυνούν τιμητικά στα σπίτια τους, και άλλοι, κληρικοί και λαϊκοί, συνθέτουν διάφορα τροπάρια για να τον υμνούν. Παντού δε είναι διάχυτη η πίστη και η ομολογία για την αγιότητα του Γέροντα Πορφυρίου. Η vox populi, λοιπόν, η φωνή δηλαδή του λαού, του φύλακα της Ορθοδοξίας, εκφράζει και επαναλαμβάνει καθημερινώς την αψευδή μαρτυρία του Θεού για την αγιότητα του Γέροντα Πορφυρίου, μαρτυρία την οποία παρέχει συνεχώς επί δεκαετίες ολόκληρες ο Θεός με τα πολλά και εξαιρετικά χαρίσματα που του χάρισε, καθώς και με τα θαυμαστά γεγονότα, τα οποία πραγματοποιεί η χάρη Του δια μέσου αυτού. Ον δε ο Θεός ηγίασε, τις δύναται να αμφισβητήσει; «Τις εγκαλέσει κατά εκλεκτών Θεού; Θεός ο δικαιών» (Ρωμ. 8, 33). Επομένως «ει την μαρτυρίαν των ανθρώπων λαμβάνομεν, η μαρτυρία του Θεού μείζων εστίν» (Α  Ἰωάν. 5, 9).

diakonima

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς:Υπάρχει Θεός;

Συγγραφέας: kantonopou στις 29 Νοεμβρίου, 2013

Ἕνας συνάδελφός σου σοῦ ἐπαναλαμβάνει συνεχῶς: «ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ!» Καὶ αἰσθάνεσαι, σὰν νὰ σὲ χτυπᾶ μὲ μαστίγιο. Καὶ σὺ ἀγωνιᾶς γιὰ τὴν ψυχή του καὶ τὴν ζωή του. Καὶ καλὰ σκέφτεσαι.
Ἂν δὲν ὑπάρχει ὁ Ζῶν καὶ Παντοδύναμος Θεός, καὶ ἂν δὲν εἶναι ἰσχυρότεροςἀπὸ τὸν θάνατο, τότε ὁ θάνατος εἶναι ὁ μοναδικὸς πανίσχυρος Θεός. Καὶ τότε κάθε ζωντανὴ ὕπαρξη δὲν εἶναι παρὰ ἕνα κλωτσοσκούφι τοῦ θανάτου. Ἕνα ποντικάκι στὸ στόμα τῆς γάτας.
Μία φορά, ἀντικρούοντάς τον, τοῦ εἴπατε: «Ὁ Θεὸς ὑπάρχει. Γιὰ σένα δὲνὑπάρχει». Καὶ δὲν σφάλατε. 
Γιατί ἐκεῖνοι ποὺ ἀποκόπτονται ἀπὸ τὸν Αἰώνιο καὶ Ζωοδότη Κύριο, ἐδῶ στὴν γῆ ἀποκόπτονται ἀπὸ τὴν ζωὴ τὴν πραγματική. Αὐτοί, οὔτε ἐδῶ, οὔτε στὴν ἄλλη ζωὴ δὲν θὰ γευθοῦν τὸ μεγαλεῖο τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς πλάσης Του. Καὶ καλλίτερα νὰμὴν εἴχαμε γεννηθῆ, παρὰ νὰ εἴμαστε ἀποκομμένοι ἀπὸ τὸν Θεό.
Ἂν ἤμουν στὴν θέση σου, θὰ τοῦ ἔλεγα τὰ ἑξῆς:
Κάνεις λάθος, φίλε μου! Ὀρθότερο θὰ ἦταν, ἂν ἔλεγες: «Ἐγὼ δὲν ἔχω Θεό». Διότι τὸ βλέπεις, ὅτι ὑπάρχουν τόσοι ἄνθρωποι γύρω σου, ποὺ αἰσθάνονται τὸν Θεό, καὶ γι’ αὐτὸ τὸ διακηρύττουν ὅτι ὑπάρχει Θεός. Λοιπόν, μὴ λές: «Δὲν ὑπάρχει Θεός»! Περιορίσου νὰ λές: «Ἐγὼ δὲν ἔχω Θεό»!
Κάνεις λάθος! Μὴ μιλᾷς σὰν τὸν ἄρρωστο, ποὺ λέει ὅτι δὲν ὑπάρχει πουθενὰὑγεία! 
Σφάλλεις! Μοιάζεις μὲ τὸν τυφλό, ποὺ λέει: «Δὲν ὑπάρχει φῶς στὸν κόσμο».Ὅμως, φῶς ὑπάρχει. Καὶ εἶναι διάχυτο παντοῦ. Αὐτὸς ὁ δυστυχὴς δὲν ἔχει τὸ φῶς του. Καὶ θὰ μιλοῦσε σωστά, ἂν ἔλεγε: «Ἐγὼ δὲν ἔχω μάτια καὶ δὲν βλέπω τὸ φῶς».
Κάνεις λάθος! Μιλᾶς σὰν τὸν ζητιάνο, ποὺ λέει: «Δὲν ὑπάρχει χρυσάφι στὴν γῆ». Μὰ χρυσάφι ὑπάρχει! Καὶ ἐπάνω στὴ γῆ! Καὶ μέσα στὴ γῆ! Αὐτὸς δὲν ἔχει χρυσάφι! Τὸ σωστὸ θὰ ἦταν νὰ ἔλεγε: «Ἐγὼ δὲν ἔχω χρυσό.»!
Κάνεις λάθος! Μοιάζεις μὲ τὸν παλιάνθρωπο, ποὺ λέει: «Δὲν ὑπάρχει καλωσύνη στὸν κόσμο»! Ἐνῷ θὰ ἔπρεπε νὰ πῆ: »Ἐγὼ δὲν ἔχω οὔτε ἴχνος καλωσύνης μέσα μου». Καὶ ὄχι «δὲν ὑπάρχει πουθενὰ καλωσύνη στὸν κόσμο»!
Αὐτὸ νὰ τοῦ εἰπῇς καὶ σύ: “Συνάδελφε, κάνεις λάθος! Λάθος διακηρύττεις ὅτι δὲν ὑπάρχει Θεός! Γιατί, ὅταν κάτι δὲν τὸ ἔχεις ἐσὺ καὶ δὲν τὸ γνωρίζεις ἐσύ, δὲν σημαίνει ὅτι δὲν ὑπάρχει πουθενὰ καὶ ὅτι δὲν τὸ ἔχει κανείς! Ποιός σοῦ ἔδωσε τὸδικαίωμα νὰ μιλᾶς ἐκ μέρους ὅλου τοῦ κόσμου; Ποιός σοῦ ἔδωκε τὴν ἄδεια νὰδιακηρύττῃς, ὅτι τὴν δική σου ἀρρώστια τὴν ἔχουν ὅλοι; ὅτι ὅλοι ἔχουν τὴν δική σου πλάνη;
Φωνάζεις ὅτι δὲν ὑπάρχει Θεός! Τὸ διακηρύττεις σὲ ὅλο τὸν κόσμο! Πολεμᾷς τὴν ἀλήθεια! Ἐκεῖνοι ποὺ δὲν θέλουν νὰ ζοῦν γιὰ τὸν Θεό, εἶναι ἐλάχιστοι. Ἀλλὰκαὶ γι’ αὐτοὺς ὁ Θεὸς ὑπάρχει! Καὶ τοὺς περιμένει. Μέχρι τὴν τελευταία τους πνοὴσ’ αὐτὴ τὴν γῆ! Καὶ μόνο ἂν δὲν φροντίσουν νὰ μετανοήσουν, ἔστω στὴν τελευταία τους στιγμή, μόνο τότε ὁ Θεὸς στὴν ἄλλη ζωὴ θὰ παύση νὰ ὑπάρχῃ γι’ αὐτούς. Καὶ θὰ τοὺς διαγράψη ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς ζωῆς.
Γι’ αὐτὸ σὲ παρακαλῶ, φίλε μου. Γιὰ τὸ καλό τῆς ψυχῆς σου. Γιὰ τὰ ἐπουράνιαἀγαθά. Γιὰ τὰ δάκρυα ποὺ ἔχυσε ὁ Χριστὸς καὶ τὶς πληγὲς ποὺ δέχθηκε γιὰ ὅλους μας. Ἄλλαξε μυαλό! Μετανόησε! Διορθώσου! Καὶ γύρισε στὴν Ἐκκλησία μας”!
πηγή:εδώ

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ, ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Κωστής Παλαμάς: Το Περιβόλι

Συγγραφέας: kantonopou στις 29 Νοεμβρίου, 2013

Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,
όπως το βρεις κι’ όπως το δεις να μη το παρατήσεις.
 
Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα,
και πλούτισε τη χλώρη του και πλάτηνε τη γη του,
κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται να το βεργολογήσεις,
και να του φέρεις το νερό το αγνό της βρυσομάνας.
Κι άν αγαπάς τ’ ανθρώπινα κι’ όσα άρρωστα δεν είναι,
ρίξε αγιασμό και ξόρκισε τα ξωτικά, να φύγουν,
και τη ζωντάνια σπείρε του μ’ όσα γερά, δροσάτα.
 
Γίνε οργοτόμος, φυτευτής, διαφεντευτής!..
 
Κι αν είναι
κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί ωργισμένοι,
κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα,
για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια,
μη φοβηθείς το χαλασμό!.. Φωτιά ! Τσεκούρι !Τράβα!
ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφ’ το,
και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα,
για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα,
π’όλο την περιμένουμε, κι όλο κινάει για νάρθη,
κι όλο συντρίμμι χάνεται στο πέρασμα των κύκλων…

Κατηγορία ΑΞΙΕΣ ΖΩΗΣ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Πως γίνεται η Μοναχική μύηση (Κουρά)

Συγγραφέας: kantonopou στις 29 Νοεμβρίου, 2013

Ο μοναχός, όπως και κάθε πλάσμα, του Θεού γεννιέται και πεθαίνει. Όμως η γέννηση του μοναχού δεν ταυτίζεται με τη βιολογική γέννηση, αλλά  με μια νέα ταυτότητα που αποκτά κατόπιν μακροχρόνιας και έντονης μύησης και δοκιμασίας. Τα θέσμια του Ορθόδοξου μοναχισμού και κατεξοχήν του Αγίου Όρους, προϋποθέτουν μια τέτοια πορεία.

Ο υποψήφιος αρχικά εντάσσεται δοκιμαστικά σε  μια αδελφότητα. Εκεί, υπό την καθοδήγηση του Γέροντα -Ηγουμένου, ακολουθεί ένα πρόγραμμα προσευχής και διακονίας και συνυφασμένης κατήχησης, που τηρείται για ένα χρόνο ή και περισσότερο. Ως  δόκιμος, συνήθως ο υποψήφιος δε φέρει παρά μόνο “σκουφάκι”, κατόπιν ευχής που του διαβάζεται.
Ύστερα από απόφαση του ηγουμενο συμβουλίου ορίζεται η στιγμή της κουράς του υποψήφιου  μοναχού. Την ιεροτελεστία θα τελέσει κάποιος ιερομόναχος, ενώ ο ηγούμενος θα παραστέκεται στον προσερχόμενο  μοναχό ως ανάδοχός του. Ο υποψήφιος, φορώνταςσυνήθως λευκές κάλτσες και λευκή φανέλλα, μετά την είσοδο του ευαγγελίου στη Θεία Λειτουργία, οδηγούμενος υπό του ηγουμένου, φέρεται από τη θύρα του ναού κάτω από τον πολυέλαιο. Εκεί, αφού βάλει  μετάνοια προς τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, προχωρεί και βάζει τρεις  μετάνοιες στις εικόνες του Χριστού, της Θεοτόκου και του αγίου που τιμάται το Καθολικό. Έπειτα βάζει μετάνοια, παίρνει την ευχή του Ηγουμένου και στέκεται στα αριστερά του με σταυρωμένα τα χέρια.
Μετά την ψαλμωδία των διατεταγμένων απολυτικίων, ο ιερέας κατηχεί τον μέλλοντα μοναχό διαβάζοντας την ευχή “Άνοιξον τα της καρδίας σου ώτα, Αδελφέ, …;”. Ακολουθούν ερωταποκρίσεις ανάμεσα στον ιερέα και τον υποψήφιο που βεβαιώνουν την εκούσια προσέλευσή του στη  μοναχική πολιτεία. Σ’ όσες ερωτήσεις απαντά θετικά ακούμε  την ευλογημένη απόκριση “Ναι, του Θεού συνεργούντος  μοι, τίμιε Πάτερ”. Αμέσως  μετά τις ερωταποκρίσεις συνεχίζεται η κατήχηση υπό του ιερέως. Νέα στιχομυθία έπεται. Μετά και το πέρας αυτής της στιχομυθίας, ο ιερέας απευθύνει ευχή ζητώντας τη βοήθεια του Θεού για τον κειρόμενο  μοναχό. Ακολουθεί η εκφώνηση του ονόματος του μοναχού. Ο ιερέας τότε τρεις φορές θα δώσει στον κειρόμενο μοναχό το ψαλίδι της κουράς του και ο μοναχός άλλες τρεις αντίστοιχα θα αντιδώσει το ψαλίδι διαμέσου του Ηγουμένου στον ιερέα. Ο ιερέας κείρει την κόμη του γονυκλινή υποψήφιου στο όνομα της Αγίας Τριάδος, ενώ οι χοροί ψάλλουν τρεις φορές το “Κύριε Ελέησον”.
 Ο τυπικάρης (μοναχός υπεύθυνος για την τήρηση του τυπικού) στη συνέχεια φέρνει τα μοναχικά ενδύματα από το Ιερό Βήμα και τα επιδίδει στον ιερέα. Αυτός, αφού τα ευλογήσει τα παραδίδει στον Ηγούμενο, ο οποίος και ντύνει το νέο μοναχό. Έτσι με τη σειρά του φορά το ζωστικό, το αγγελικό σχήμα, το πολυσταύρι, τη ζώνη, το ράσο, τα υποδήματα, το καλυμμαύχι, το κουκούλι και τέλος τον μανδύα.
 Συνεχίζεται η Θεία Λειτουργία ψαλλομένου του “Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε..”. Θα ακολουθήσουν τα αναγνώσματα και ο ιερέας θα δώσει στο νέο μοναχό σταυρό, κομποσχοίνι και λαμπάδα αναμμένη. 
Ο νέος  μοναχός θα  μεταλάβει πρώτος χωρίς να βγάλει το κουκούλι του. Αφού μοιραστεί το αντίδωρο, οι άλλοι μοναχοί  με τη σειρά πηγαίνουν στο νέο αδελφό που στέκεται σε στασίδι, ασπάζονται το σταυρό που κρατά και του εύχονται “καλό παράδεισο” ή άλλες αρμόζουσες ευχές.
 Ακολουθεί η τράπεζα, όπου ο νεοκαρείς μοναχός κάθεται πλησίον του ηγουμένου.
Τα μοναχικά ενδύματα είναι μαύρα. Το μεγάλο σχήμα που μοιάζει  με πετραχήλι είναι μαύρο κεντημένο με κόκκινο ή άσπρες και χρωματιστές κλωστές. Πάνω του αναπαρασταίνονται ο σταυρός του Κυρίου με τη λόγχη και τον σπόγγο εκατέρωθεν και από κάτω   μια νεκροκεφαλή. Αριστερά και δεξιά έχει σε συντομογραφίες τις επιγραφές:
ΜΙΧΑΗΛ ΓΑΒΡΙΗΛ
ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΝΙΚΑ
Τούτο το Σχήμα δαίμονες φρίτουσσι
Θεού θέα Θείον Θαύμα
Χριστός Χριστιανοίς χαράν χαρίζει
Φως Χριστού φαίνει πάσι
Τόπος Κρανίου Παράδεισος γέγονε Αδάμ
ΠΗΓΗhttp://proskynitis.blogspot.gr/

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ, ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Κυριακή ΙΔ’ Λουκά – Καί ὁ ᾽Ιησοῦς εἶπεν αὐτῷ· ᾽Ανάβλεψον· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε᾽

Συγγραφέας: kantonopou στις 29 Νοεμβρίου, 2013

῾Καί ὁ ᾽Ιησοῦς εἶπεν αὐτῷ· ᾽Ανάβλεψον· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε᾽ 
(Λουκ. 18, 42)
α. ῾Ο τυφλός ζητιάνος τῆς πόλεως τῆς ῾Ιεριχοῦς μαθαίνοντας γιά τή διέλευση ἀπό τήν περιοχή του τοῦ ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ κραυγάζει γιά τό ἔλεος τοῦ Κυρίου. ῾῾Υιέ Δαυΐδ, ἐλέησόν με᾽. ᾽Επιμένει στό αἴτημά του καί μάλιστα ἐντονότερα, ὅταν οἱ γύρω του τόν ἀποπαίρνουν λόγω τῶν κραυγῶν του, προκειμένου νά σιωπήσει. ῾Καί οἱ προγάντες ἐπετίμων αὐτῷ ἵνα σιωπήσῃ᾽.  Πετυχαίνει τό σκοπό του: νά βρεῖ τό φῶς του, γιατί ἐπιβλέπει σ᾽ αὐτόν τελικῶς ὁ Κύριος. ῾᾽Ανάβλεψον᾽. Κι ἐκφράζει τήν εὐχαριστία του πρός Αὐτόν, ἀκολουθώντας Τον καί δοξολογώντας τόν Θεό μαζί μέ τόν ὑπόλοιπο λαό.
Συνιστᾶ τύπο γιά κάθε πιστό ὁ συγκεκριμένος τυφλός ἀπό πλευρᾶς πνευματικῆς. Διότι τό ῾ἀνάβλεψον᾽ τοῦ Κυρίου σ᾽ αὐτόν ἀποτελεῖ τό ζητούμενο καί γιά καθένα ἀπό ἐμᾶς. Νά ἀνοιχτοῦν τά μάτια μας ἀπό πλευρᾶς πνευματικῆς δέν ζητᾶμε διακαῶς στίς προσευχές μας;  
β. 1. Πάμπολλα ἀσφαλῶς ἦταν τά προβλήματα τοῦ τυφλοῦ τῆς ῾Ιεριχοῦς. Δέν ἦταν μόνο ἡ τύφλωσή του, ἀλλά ἐξαιτίας αὐτῆς καί ἡ μεγάλη φτώχεια του πού τόν ἔκανε νά ῾προσαιτῇ᾽ στίς ἄκρες τῶν δρόμων, ὅπως καί ἡ καταφρόνια τῶν συμπατριωτῶν του, οἱ ὁποῖοι δέν ἀνέχονταν νά τούς ἐνοχλεῖ μέ τίς κραυγές του. Τό αἴτημά του ὅμως, ὅταν κατορθώνει νά τραβήξει τήν προσοχή τοῦ Κυρίου, δέν ἦταν νά τοῦ δώσει χρήματα – ζητιάνος ἦταν – οὔτε νά τόν τραβήξει ἀπό τήν ἀφάνεια. Ζητᾶ αὐτό πού ἦταν τό κεντρικό του πρόβλημα, τό πιό οὐσιαστικό: νά ξαναβρεῖ τό φῶς του. Στήν ἐρώτηση τοῦ Κυρίου ῾τί σοι θέλεις ἵνα ποιήσω;᾽ τό μόνο πού λέει εἶναι ῾Κύριε, ἵνα ἀναβλέψω᾽.
Νά ἐπικεντρώνουμε στό πραγματικό καί πρώτιστο πρόβλημά μας: τήν τύφλωσή μας, νά τό παραδειγματικό στοιχεῖο γιά ἐμᾶς τοῦ τυφλοῦ. ᾽Από πνευματικῆς ἀπόψεως ὅμως οἱ ἄνθρωποι, καί μιλᾶμε γιά τούς θεωρουμένους πιστούς στόν Χριστό, δέν φαίνεται νά ἐπικεντρώνουμε στήν τύφλωση πού ἔχουμε. Στό ἐρώτημα ἄν θεωροῦμε ὡς κεντρικό πρόβλημά μας τήν ὅποια τύφλωσή μας ἡ ἀπάντηση δέν εἶναι αὐτονόητα θετική. Κι αὐτό γιατί δέν νιώθουμε τυφλοί. ῾Η βεβαιότητά μας ὅτι ῾βλέπουμε᾽, ὅτι ἡ ὅρασή μας λειτουργεῖ καλά καί ἀποτελεσματικά εἶναι παραπάνω ἀπό δεδομένη. Εἶναι ὅμως ἔτσι τά πράγματα;
– Δέν ἀποδεικνυόμαστε πολλές φορές ἄπιστοι ἤ στήν καλύτερη περίπτωση ὀλιγόπιστοι, ὅταν ζοῦμε στόν κόσμο τοῦτο ἐνθυμούμενοι τόν Θεό περιστασιακά – ἴσως τό πρωΐ καί τό βράδυ σέ κάποιες προσευχές μας – συνεπῶς  θέτοντάς Τον στό περιθώριο καί ὄχι στό κέντρο τῆς ζωῆς μας;
– Δέν ἀποδεικνυόμαστε ἄπιστοι ἤ ὀλιγόπιστοι, ὅταν ἡ σχέση μέ τόν συνάνθρωπό μας παίρνει τή μορφή τῆς ἐπίθεσης ἤ τῆς ἄμυνας ἀπέναντί του, συνεπῶς τῆς ἐχθρότητας, γιατί βλέπουμε ὅτι δέν ἐξυπηρετοῦνται ἀπό αὐτόν τά συμφέροντά μας, πολλῷ μᾶλλον γιατί νομίζουμε ὅτι ἀδικούμαστε ἀπό αὐτόν;
– Δέν ἀποδεικνυόμαστε ἄπιστοι ἤ ὀλιγόπιστοι, ὅταν στίς φωνές τῆς ἴδιας τῆς καρδιᾶς μας, πού διψάει γιά εἰρήνη καί γαλήνη, ἐμεῖς κωφεύουμε καί μεταθέτουμε διαρκῶς τίς ὅποιες ἀπαντήσεις μας, γιατί δέν προλαβαίνουμε ἀπό τό πλῆθος τῶν ἀσχολιῶν μας;
Δέν εἶναι ὅμως ἡ ἀπιστία ἤ ἡ ὀλιγοπιστία ἡ κατεξοχήν τύφλωση τοῦ νοῦ, ἀφοῦ ἡ πίστη θεωρεῖται ὡς ἡ ὄραση τῆς ψυχῆς; ῾Πίστις ἐστίν ἐλπιζομένων ὑπόστασις, πραγμάτων ἔλεγχος οὐ βλεπομένων᾽ μᾶς λέει θεόπνευστα ὀ ἀπόστολος Παῦλος. ῾Διά πίστεως περιπατοῦμεν᾽ λέει κάπου ἀλλοῦ. Καί κλονίζεται βεβαίως ἡ πίστη ὡς ὅραση τῆς ψυχῆς καί μειώνεται καί χάνεται μέ ἀποτέλεσμα νά μή βλέπει ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ἀκριβῶς κατά τά παραπάνω διαγράφει τόν Θεό ἀπό τή ζωή του γιατί δέν Τόν θέτει κέντρο τῆς ὕπαρξής του, διαγράφει τόν συνάνθρωπό του γιατί δέν τόν ἀγαπᾶ, διαγράφει τήν ἴδια τή συνείδησή του γιατί τήν περιφρονεῖ καί δέν θέλει νά τήν ἀκούει.
 
2. Θεραπεία ὅμως καί ῾ἀνάβλεψις᾽ δέν εἶναι μόνον ἡ διαπίστωση τῆς πνευματικῆς τύφλωσης: τῆς ἀπιστίας καί τῆς ὀλιγοπιστίας. Αὐτό εἶναι ἡ ἀρχή. ῞Οπως ὑποδεικνύει καί πάλι ὁ τυφλός χρειάζεται ἡ ἐν πίστει ἀληθινῇ καί γνησίᾳ ταπεινώσει στροφή πρός τόν Χριστό. ῞Οπως ἐκεῖνος ἔστρεψε τό νοερό βλέμμα του στόν Κύριο – μολονότι δέν μποροῦσε νά Τόν ἀναγνωρίσει ὡς Θεό, γι᾽ αὐτό καί τόν χαρακτήρισε ῾Υἱόν Δαυΐδ᾽- κι ἄρχισε νά Τόν καλεῖ γιά νά τόν ἐλεήσει πιστεύοντας ὅτι Αὐτός εἶναι ἡ λύση τοῦ προβλήματός του, ἔτσι πολύ περισσότερο ὁ χριστιανός, ὁ ὁποῖος ἐννοεῖται ὅτι δέχεται τόν Χριστό ὄχι μόνο ὡς ἄνθρωπο ἀλλά καί ὡς Θεό: ἀπαιτεῖται νά πιστέψει πραγματικά ὅτι ὁ Χριστός ὡς Θεός εἶναι ῾τό φῶς τοῦ κόσμου᾽ καί ῾ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης᾽, ὁ ῾Οποῖος μέ τό ἔλεός Του μπορεῖ νά ρίξει φῶς στή σκοτεινιά καί τήν τύφλωση τῆς ψυχῆς του. Δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι ἡ πιό γνωστή, δυνατή καί εὐθύβολη πρός σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου προσευχή τῆς ᾽Εκκλησίας εἶναι τό ῾Κύριε ἐλέησον᾽. ῾Η προσευχή αὐτή ἐπαναλαμβάνεται ἀδιάκοπα σέ κάθε ἀκολουθία της καί αὐτή συνιστᾶ καί στήν πιό ἀνεπτυγμένη μορφή της: τό ῾Κύριε ᾽Ιησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με᾽, τήν προσευχή ὅλων τῶν ἁγίων καί τῶν ἀγωνιζομένων γιά ἁγιασμό τους χριστιανῶν.
Καί πέραν τούτων: ἀπαιτεῖται γιά τό ἄνοιγμα τῶν πνευματικῶν μας ὀφθαλμῶν καί τήν εὕρεση τοῦ φωτός, ἡ ἐπιμονή καί ἡ ἀνδρεία ἐκείνη τῆς ψυχῆς, ἡ ὁποία θά κάνει τόν ἄνθρωπο νά ὑπερβαίνει ὅλες τίς δυσχέρειες καί τά ἐμπόδια πού θά βρίσκει στόν δρόμο του. Καί πάλι ὁ τυφλός γίνεται τό παράδειγμα: Κραύγαζε στόν Κύριο νά τόν ἐλεήσει, ἐπικέντρωνε στό πρόβλημά του, ἀλλά κώφευε στίς ῾ἐπιθέσεις᾽ τῶν ἄλλων πού τόν πίεζαν νά μή κραυγάζει στόν Κύριο. Καί ἡ ἐπιμονή του αὐτή καί ἡ ἀνδρεία του ἐπιβραβεύτηκαν: ἐπέβλεψε ὁ Κύριος καί τόν θεράπευσε. Στή στροφή μας πρός τόν Κύριο, πολύ περισσότερο στίς νοερές κραυγές μας πρός Αὐτόν πρός ἐκζήτηση τοῦ ἐλέους Του θά συναντήσουμε πειρασμούς καί ἐμπόδια: καί ἀπό τά δικά μας πάθη – ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἀπεκάλυψε ὅτι ἡ ἐσωτερική ἀκαθαρσία μας λόγω τῶν παθῶν μας εἶναι ἐκεῖνο πού μᾶς ἐμποδίζει πρωτίστως γιά νά Τόν δοῦμε: ῾μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ ὅτι αὐτοί τόν Θεόν ὄψονται᾽ εἶπε – καί ἀπό τόν πεσμένο στήν ἁμαρτία κόσμο μας καί ἀπό τόν ἴδιο τόν Πονηρό. ῞Οπως τό λέει καί ὁ ἀπόστολος: ῾῾Η πάλη ἡμῶν οὔκ ἐστιν πρός αἶμα καί σάρκα, ἀλλά πρός πρός τά πνευματικά  τῆς πονηρίας, πρός τόν κοσμοκράτορα τοῦ αἰῶνος τούτου᾽.
3. ῞Ωστε: ὁ ἄνθρωπος ἀναβλέπει, βρίσκει τό φῶς του, πού σημαίνει μετέχει στόν ἴδιο τόν Θεό γευόμενος ἤδη ἀπό τόν κόσμο τοῦτο τή σωτηρία του, ὅταν ἀναγνωρίζει τήν πνευματική του φτώχεια, ὅταν στρέφεται πρός τόν Χριστό ὡς τόν Σωτήρα του, ὅταν μέ ἀνδρεία ψυχῆς καί ἐπιμονή ἀντιμετωπίζει τούς διαφόρους πειρασμούς καί τά ἐμπόδια. Πῶς ὅμως ὑπάρχει ἡ ἐπιβεβαίωση γιά ὅλα αὐτά; Πῶς δηλαδή ἀποδεικνύεται ῾ἀντικειμενικά᾽ ὅτι ὁ Χριστός ἄγγιξε τά νοερά μάτια καί ἡ ὀρθή πίστη τοῦ ἀνθρώπου ἔφερε τήν ἀνάβλεψή του; Καί πάλι ὁ θεραπευθείς τυφλός γίνεται τύπος: Μέ ἀνοικτούς ὀφθαλμούς πιά λόγω τῆς ἐπέμβασης τοῦ Κυρίου Τόν ἀκολουθεῖ δοξολογώντας τόν Θεό μαζί μέ τόν ὑπόλοιπο λαό. ῾Καί παραχρῆμα ἀνέβλεψε, καί ἠκολούθει αὐτῷ δοξάζων τόν Θεόν. Καί πᾶς ὁ λαός ἰδών ἔδωκεν αἶνον τῷ Θεῷ᾽. Κι αὐτό θά πεῖ: κι ἐμεῖς ἐπιβεβαιώνουμε τή θεραπεία μας καί τό ἄνοιγμα τῶν πνευματικῶν ὀφθαλμῶν μας ὅταν ἡ ζωή μας συνιστᾶ πιά μία ἀκολουθία τοῦ Κυρίου ῾σύν πᾶσι τοῖς ἁγίοις᾽, δηλαδή στήν ᾽Εκκλησία Του. Στόν βαθμό πού ἡ ζωή μας κινεῖται δοξολογικά καί τό ῾δόξα Σοι ὁ Θεός᾽ δέν λείπει ἀπό τά χείλη μας, στόν βαθμό πού ἡ θυσιαστική ἀγάπη μας πρός τόν συνάνθρωπο – ὅ,τι ἀποτελεῖ πυρήνα τῆς ἀκολουθίας τῶν ἰχνῶν τοῦ Κυρίου – γίνεται ἡ τροχιά τῆς ζωῆς μας, στόν βαθμό πού δέν αὐτονομούμαστε, ἀλλά νιώθουμε μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, τότε ναί! μποροῦμε νά νιώθουμε ὅτι βρισκόμαστε μέσα στή χάρη τοῦ Θεοῦ καί τά μάτια μας ῾βλέπουν᾽ τίς θαυμαστές ἐνέργειές Του σέ ὅλον τόν κόσμο.
γ. ῾Ο μέγας Πατήρ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς συνήθιζε νά κραυγάζει: ῾Φώτισόν μου τό σκότος, Κύριε᾽. Πρόκειται γιά παραλλαγή τῆς κραυγῆς τοῦ τυφλοῦ τοῦ Εὐαγγελίου. Δέν ὑπάρχει περίπτωση νά εἶναι κανείς χριστιανός χωρίς τήν παρόμοια κραυγή, χωρίς τήν κραυγή τῆς ᾽Εκκλησίας ῾Κύριε ἐλέησον᾽. Εἶναι ἡ μόνη προϋπόθεση μέ τά δεδομένα πού εἴπαμε πού ὁ Κύριος μᾶς ἀκούει καί μᾶς θεραπεύει. Διότι ῾πᾶς ὅς ἄν ἐπικαλέσηται τό ὄνομα Κυρίου σωθήσεται᾽. 
  παπα Γιώργης Δορμπαράκης 

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΟΣΙΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ Ο ΝΕΟΣ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ

Συγγραφέας: kantonopou στις 29 Νοεμβρίου, 2013

Ο ΟΣΙΟΣ ΠΑΤΗΡ ΗΜΩΝ ΣΤΕΦΑΝΟΣ Ο ΝΕΟΣ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ

«Ο όσιος Στέφανος γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 715 μ.Χ., από γονείς ευσεβείς, τον Ιωάννη και την Άννα. Ασκήθηκε από τη νεότητά του στη μονή του αγίου Αυξεντίου, που ήταν στη Βιθυνία. Η μονή βρισκόταν σε υψηλό τόπο, που ονομαζόταν Βουνό του αγίου Αυξεντίου. Έγινε ηγούμενος των μοναχών εκεί. Η φήμη των πνευματικών του αγώνων ακούστηκε παντού και η ευωδία των αρετών του οδήγησε πολλούς σ’  αυτόν. Απέθανε με μαρτυρικό θάνατο λόγω της προσκύνησης των αγίων εικόνων, επί Κωνσταντίνου του καλουμένου Κοπρωνύμου. Προ του μαρτυρικού τέλους του, ο Κοπρώνυμος τον κατεδίκασε επί ένδεκα μήνες σε δεσμά και φυλακές. Έπειτα διέταξε και τον έσυραν κατά γης και τον λιθοβόλησαν σαν τον πρωτομάρτυρα Στέφανο, εξ ου και επονομάστηκε νέος Στέφανος. Τον κτύπησαν στη συνέχεια με ξύλο στα μηνίγγια και αφού του συνέτριψαν το κεφάλι, άφησε το πνεύμα του το 767 μ.Χ.».

Ο άγιος Ιωσήφ, ο υμνογράφος του οσίου, δεν μπορεί να μην τονίσει αφενός το διπλό στεφάνι που έλαβε ο Στέφανος από τον αγωνοθέτη Κύριο: της μοναχικής ασκήσεως και της μαρτυρικής αθλήσεως («διπλούς τους στεφάνους έλαβες ασκήσεως και αθλήσεως, Πάτερ» ), αφετέρου το παρόμοιο τέλος που είχε με τον ομώνυμό του πρωτομάρτυρα Στέφανο, δηλαδή το τέλος διά λιθοβολισμού και κτυπημάτων («λαός ο παράνομος…λίθοις σε ως τον πρώταθλον αφειδώς έβαλε και την κάραν, πάτερ, την αγίαν σου συνέτριψε», δηλαδή: ο παράνομος λαός σε κτύπησε με λίθους σκληρά σαν τον πρώταθλο Στέφανο, και την κάρα σου, πάτερ, την αγία τη συνέτριψε).  Κατά πάγια μάλιστα τακτική των Πατέρων της Εκκλησίας μας, κάτι που ακολουθεί και ο άγιος Ιωσήφ, τα δύο στεφάνια, της άσκησης και του μαρτυρίου,  συνδέονται αρρήκτως μεταξύ τους με τη σχέση αιτίου και αιτιατού: η ασκητική του άθληση οδήγησε και στο μαρτύριο, σαν να ήταν το μαρτύριο το επιστέγασμα των ασκητικών του καμάτων. «Μαρτυρικαίς έστεψε τιμαίς τους ασκητικούς σου αληθώς καμάτους, όσιε Στέφανε, ο αγωνοθέτης μόνος Θεός ημών». (Ο αγωνοθέτης μόνος Θεός μας, ο Χριστός, όσιε Στέφανε, στεφάνωσε με μαρτυρικές τιμές τους ασκητικούς σου πράγματι κόπους). Κι είναι αλήθεια: πλην εξαιρέσεων, το μαρτύριο του αίματος μπορεί να το περάσει μόνον εκείνος που έχει αθληθεί στο μαρτύριο της συνειδήσεως, κάτι που κατεξοχήν φανερώνεται με τους ασκητικούς καμάτους.

Ο όσιος Στέφανος οδηγήθηκε στο μαρτύριο λόγω της επιμονής του στην ορθόδοξη πίστη, που την εποχή εκείνη (8ος μ.Χ. αιώνας) αποδεικνυόταν με την αποδοχή των εικόνων («μαρτυρήσας ως αυτού εικόνα σεβαζόμενος πάντων τε των αγίων»). Ήταν από εκείνους που κατεξοχήν με την πράξη της ζωής του συνέβαλε στη στερέωση του ορθοδόξου φρονήματος – μη ξεχνάμε ότι η εικονομαχία ήταν στην πραγματικότητα χριστολογική αίρεση, δηλαδή αμφισβητούσε την αληθινή εικόνα του Χριστού ως Θεού και ανθρώπου – γι’  αυτό και είχε και ο ίδιος εικόνες: του Κυρίου, της Παναγίας, των άλλων αγίων, τις οποίες σεβόταν, ασπαζόταν, προσκυνούσε, απονέμοντας βεβαίως τιμητική προσκύνηση σ’ αυτές. Ένας ύμνος μάλιστα του υμνογράφου μας αποδίδει «ζωγραφικά» τη στάση του οσίου απέναντι στις εικόνες. Ο όσιος γονατιστός προφανώς μπροστά στην εικόνα της Παναγίας Μητέρας του Κυρίου μας, τον Οποίο βαστάζει στην αγκαλιά της, κατασπάζεται ένδακρυς Εκείνη και τον Υιό Της, προσευχόμενος να δώσουν λύση στο πρόβλημα που ταλάνιζε την Εκκλησία και νιώθοντας αισθητά τη χάρη του αγίου Πνεύματος, η οποία τον ενδυνάμωνε να βδελυχθεί το δυσσεβές δόγμα του δυσσεβούς βασιλιά, συνεπώς και να δώσει και την ίδια τη ζωή υπέρ της αληθούς πίστεως. «Σεπτήν εικόνα του Χριστού και της Τούτον τεκούσης ασπαζόμενος, μάκαρ, βασιλέως δυσσεβούς το δόγμα το δυσσεβές εβδελύξω, σθένει Θείου Πνεύματος».

Η περιγραφή του υμνογράφου εν προκειμένω γίνεται σημείο προσανατολισμού. Στο κάθε πρόβλημα, δικό μας ή των άλλων, η προσευχητική στάση μας μπροστά στην εικόνα του Κυρίου και της Παναγίας μας είναι το κατεξοχήν όπλο μας. Η προσευχή αυτή, ενδυναμούμενη και από κάποια προσπάθεια εφαρμογής των εντολών του Κυρίου μας, μας οδηγεί στη διέξοδο των προβλημάτων μας. Κι η σπουδαιότερη διέξοδος τις περισσότερες φορές είναι η από τον Κύριο προσφορά της χάρης της υπομονής, ώστε να αντέχουμε τα προβλήματα.
παπα Γιώργης Δορμπαράκης 

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Γέροντας Εφραίμ:Για να κερδίσουμε την σωτηρία μας, θα πρέπει να βάλουμε μία τάξι στη ζωή μας.

Συγγραφέας: kantonopou στις 27 Νοεμβρίου, 2013

Όπως ο χειμώνας φέρνει το χιόνι και το χιόνι σκεπάζει το χορτάρι, δεν το ξεραίνει όμως, μάλλον το διατηρεί και το ζωογονεί έως την άνοιξι, οπότε φεύγει το χιόνι και πάλιν το χορτάρι είναι ανθηρό, ούτω πως συμβαίνει και στον πνευματικό αγώνα
Ο χειμώνας των πειρασμών και των βιοτικών μεριμνών έρχεται να ψυχράνη τον αγωνιστικό ζήλο. Κάθε όμως πνευματική συγκέντρωσι με σκοπό την πνευματική βοήθεια της σποράς του λόγου του θεού, τον οποίον με την χάρι Του σαν τιποτένιοι διάκονοι προσφέρουμε, ζωντανεύει το πνευματικό χορτάρι, δηλαδή τον αγωνιστικό ζήλο για τη μεγάλη σωτηρία, για την απόκτησι της βασιλείας του Θεού.
Ο σπόρος σπείρεται και ανάλογα με την γη που θα τον δεχθή και θα τον συλλάβη, ανάλογη θα είναι και η γέννησις του φυτού και η ποιότητα και η ποσότητα του καρπού. Έτσι και ο λόγος του Θεού που σπείρεται∙ ανάλογα με το πώς θα τον πάρουν οι καρδιές μας και το πώς θα τον επεξεργασθούν , θα αποδώση την μεγάλη ευλογία να επιτύχουμε την άλλη ζωή.
Για να κερδίσουμε την σωτηρία μας, θα πρέπει να βάλουμε μία τάξι στη ζωή μας. Διότι όπου τάξις, εκεί και ειρήνη, εκεί και ο Θεός∙ όπου αταξία, εκεί και σύγχυσις∙ όπου σύγχυσις, εκεί και ο διάβολος. Για να έχουμε όμως τάξι, θα πρέπει να ακολουθούμε τις οδηγίες του πνευματικού πατρός. Ο κάθε αμαρτωλός ,που έτυχε της μεγάλης ευλογίας να προσέλθη στο άμισθον ιατρείον που λέγεται Ιερά Εξομολόγησις, θα πρέπει να τηρήση τις οδηγίες και τους κανόνες του πνευματικού, ώστε να διορθωθή ,να διατηρηθή ή και να αυξηθή η ψυχική του υγεία.
από το βιβλίο: Η τέχνη της Σωτηρίας
τόμος Α’, σελ.142

Κατηγορία ΑΞΙΕΣ ΖΩΗΣ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

« Παλιότερα άρθρα
Επόμενα άρθρα»