Αναστάσιος Μαρίνος

Από τη Μεταπολίτευση και μετάξεκίνησε μια προσπάθεια χωρισμού της Εκκλησίας από το Κράτος, όταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής απευθυνόμενος στον τότε Αρχιεπίσκοπο Μακαριστό Σεραφείμ, είπε χαρακτηριστικά: «Θα χωρίσουμε τα τσανάκια μας». Τελικώς, τέτοιος χωρισμός δεν θεσπίστηκε καίτοι έγινε μία εξ υφαρπαγής απόπειρα προς τούτο από τον συντακτικό νομοθέτη του 1974, η οποία απέτυχε.

Πολλοί όμως ήσαν εκείνοι, νομικοί και μη, που εξακολούθησαν να επαναφέρουν το ζήτημα αυτό εξ αφορμής διαφόρων θεμάτων όπως ο πολιτικός γάμος, ο θρησκευτικός όρκος, η διδασκαλία του μαθήματος των θρησκευτικών στα σχολεία κ.ά. Προσφάτως ετέθη εκ νέου το ζήτημα της απομακρύνσεως των θρησκευτικών συμβόλων (Εσταυρωμένου, Εικόνων) από τις σχολικές αίθουσες διδασκαλίας και από άλλους δημόσιους χώρους όπως οι αίθουσες συνεδριάσεως των Δικαστηρίων, εξ αφορμής μιας αποφάσεως του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ). Ειδικότερα, ενώπιον του ιταλικού Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) προσέφυγε μία ιταλίδα μητέρα η οποία θεώρησε ότι θίγεται η συνείδηση των παιδιών της λόγω της υπάρξεως του Εσταυρωμένου στις αίθουσες του σχολείου όπου φοιτούσαν.

Το ιταλικό ΣτΕ απέρριψε το αίτημά της, κάνοντας δεκτό ότι η ύπαρξη του Εσταυρωμένου στις σχολικές αίθουσες δεν αντιβαίνει προς τις αρχές του λαϊκού κράτους (σ.σ.: ως λαϊκό ορίζεται το Κράτος στο οποίο υπάρχει πλήρης διαχωρισμός μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας). Κατά της αποφάσεως αυτής, η μητέρα προσέφυγε ενώπιον του ΕΔΑΔ το οποίο με την από 3.11.2009 απόφασή του, ανέτρεψε την απόφαση του ιταλικού δικαστηρίου και δέχτηκε, καταδικάζοντας την Ιταλία, ότι πρέπει να αφαιρεθούν τα θρησκευτικά σύμβολα από τις αίθουσες των σχολείων.

Ηδη πολλοί είναι αυτοί που ζητούν να τύχει εφαρμογής και στην Ελλάδα η ως άνω απόφαση του ΕΔΑΔ. Εχω τη γνώμη ότι τέτοια εφαρμογή δεν είναι δυνατή για τον λόγο που εκθέτω κατωτέρω:Το ΕΔΑΔ έκρινε την υπόθεση αυτή, εν όψει του καθεστώτος σχέσεων Εκκλησίας και Πολιτείας το οποίο ισχύει στην Ιταλία, δηλαδή του πλήρους χωρισμού τους (λαϊκό κράτος). Αντίστοιχο καθεστώς υπάρχει και στη Γαλλία.

Σε ένα τέτοιο (λαϊκό) κράτος η ανάρτηση των Εικόνων και του Σταυρού στα σχολεία αποτελεί παραβίαση της αρχής της θρησκευτικής ουδετερότητας την οποία οφείλει να τηρεί ένα λαϊκό Κράτος. Η ερμηνεία αυτή της συγκεκριμένης αποφάσεως του ΕΔΑΔ προκύπτει από το ίδιο το κείμενό της. Ετσι, στην υπ΄ αριθμ. 30 σκέψη αυτής ορίζονται τα εξής: «Με την επιβολή της υποχρεώσεως να εκτίθεται ο Εσταυρωμένος στις σχολικές αίθουσες διδασκαλίας, το Κράτος προσδίδει στη Ρωμαιοκαθολική θρησκεία μια προνομιακή θέση…» και τούτο απαγορεύεται διότι «…η έννοια του λαϊκού Κράτους σημαίνει ότι το Κράτος πρέπει να παραμένει ουδέτερο και να τηρεί ίσες αποστάσεις έναντι των θρησκειών και δεν επιτρέπεται να θεωρείται ότι ευρίσκεται πλησιέστερα προς ορισμένους πολίτες σε σχέση με άλλους εξ αυτών».

Ρητώς δε δέχεται (βλ. σκέψη 38) ότι «…οι εθνικές Αρχές έχουν ένα ευρύ πλαίσιο εκτιμήσεως επί θεμάτων συνθέτων και ευαίσθητων, συνδεδεμένων στενώς με την πνευματική καλλιέργεια και την ιστορία…» και υπό την έννοια αυτή, συνεχίζει η απόφαση, «…η τοποθέτηση ενός συμβόλου θρησκευτικού σε δημόσιο χώρο δεν θα υπερέβαινε τα περιθώρια εκτιμήσεως κάθε Κράτους… δοθέντος ότι στην Ευρώπη υπάρχει ποικιλία στάσεων έναντι του ζητήματος αυτού όπως π.χ. στην Ελλάδα όπου για όλες τις πολιτικές και στρατιωτικές τελετές προβλέπεται η ενεργός συμμετοχή ενός λειτουργού της Ορθόδοξης λατρείας επί πλέον δε τη Μεγάλη Παρασκευή υπάρχει εθνικό πένθος και όλα τα γραφεία και τα εμπορικά καταστήματα είναι κλειστά όπως ακριβώς στην Αλσατία» (σ.σ.: στη γαλλική επαρχία Αλσατίας και Λωραίνης δεν ισχύει καθεστώς λαϊκού Κράτους).

Εν προκειμένω, στην Ελλάδα και με βάση τα οριζόμενα στο ελληνικό Σύνταγμα, δεν θεσπίζεται χωρισμός Κράτους από την Εκκλησία ούτως ώστε να κάνουμε λόγο για λαϊκό κράτος και συνεπώς για υποχρέωση τηρήσεως θρησκευτικής ουδετερότητος εκ μέρους της Πολιτείας, και κατ΄ επέκτασιν, για απαγόρευση αναρτήσεως θρησκευτικών συμβόλων σε δημόσιους χώρους. Αντιθέτως μάλιστα, το ίδιο το Σύνταγμα επιβάλλει τη διδασκαλία του μαθήματος των θρησκευτικών στα σχολεία κατά το ορθόδοξο χριστιανικό δόγμα, όπως έχει άλλωστε δεχθεί και το Συμβούλιο της Επικρατείας (βλ. ΣτΕ 3356/1995). Ούτως έχει το ζήτημα και οι διατυπώσαντες αντίθετη άποψη, όπως το Ελληνικό Παρατηρητήριο του Ελσίνκι, υπέπεσαν σε λάθος βαρύ. Ατυχώς, η λανθασμένη αυτή άποψη έχει υιοθετηθεί και από καθηγητή μιας εκ των Νομικών μας Σχολών.

Αναρωτιέμαι λοιπόν πώς είναι δυνατόν και υπό ποίαν έννοιαν θα εφαρμοσθεί η απόφαση αυτή του ΕΔΑΔ στην Ελλάδα; Εξάλλου η εφαρμογή της ενδέχεται να έχει και άλλες συνέπειες: Μήπως δηλαδή θα πρέπει να αφαιρέσουμε και τον Σταυρό από τη σημαία; Με ανάλογηνοοτροπία όλα να τα περιμένει κανείς…

Ο κ. Αναστάσιος Ν. Μαρίνος είναι διδάκτωρ Νομικής, αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας ε.τ.

Πηγή: «ΤΟ ΒΗΜΑ»- 22/11/2009

Νέα Σκήτη, 3-10-1984

Σεμνοπρεπεστάτη μου κόρη, η χάρις του Χριστού μας, μετά του πνεύματός σου, αμήν.

Πήρα το γραμματάκι σου, και οσφράνθηκα κατά τον λόγο «της οσμής της θυγατρός μου, εις οσμήν αγρού πλήρους» κατά τον γηραιόν Ισαάκ, γιατί τι άλλο θα περίμενα να ακούσω παρά νοήματα και θέματα πνευματικά;

Και να λοιπόν. «Νόμος πνευματικός και ιδίως συνείδηση», είναι το νόημα σε όλα τα ερωτήματά σου, και όλη σου η απορία τον ίδιο στόχο και σκοπό έχει.

Συνείδηση εδώ, κατά την πατερική γλώσσα, δεν είναι ούτε φιλοσοφικός όρος, ούτε επιστημονικός προσδιορισμός, αλλά ο φυσικός νόμος των λογικών όντων, που δεν εφθάρει και μετά την πτώση και χαρακτηρίζει την αξιοπρέπεια της λογικότητος, και μέρος του «κατ εικόνα και ομοίωσιν» φυσικού μεγαλείου των μετόχων και κληρονόμων αυτής της φύσεως.

Σε όσους δεν καταστράφηκε και υποδούλωσε στα παρά φύση κακά και τη γενική διαφθορά, ο φυσικός αυτός νόμος, που ο Κύριός μας ονόμασε αντίδικο, ελέγχει μετά παρρησίας κάθε τι που είναι και λέγεται κακό, κάθε τι που δεν αρμόζει στη φύση, κάθε τι που είναι αντίθετο στο θέλημα του Θεού, και επομένως καταρρακώνει την προσωπικότητα και καταργεί τους όρους και νόμους της ζωής.

Όπως ο πόνος στο σώμα, σαν φρουρός, δηλώνει το μέρος που πάσχει και το κακό που συμβαίνει, για να προλάβομε με την θεραπεία τη φθορά, έτσι και η συνείδηση σαν άλλος πόνος ψυχικός, φανερώνει το σφάλμα, που θα προκαλέσει την απομάκρυνση της χάριτος και τον ψυχικό θάνατο.

Δικαίως ο Ιησούς μας, υπενθυμίζει τον κίνδυνο λέγοντας «ίσθι ευνοών τω αντιδίκω σου ταχύ έως ότου ει εν τη οδώ μετ’ αυτού, μήποτε σε παραδώ ο αντίδικος τω κριτή και ο κριτής σε παραδώ τω υπηρέτη και εις πυρ βληθήσει. Αμήν, λέγω σοι, ου μη εξέλθης εκείθεν έως ου αποδός τον έσχατον κοδράντην». Στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρει, εννοώντας την συνείδηση, «κατεδυνάστευσεν Εφραίμ τον αντίδικον αυτού και κατεπάτησεν κρίσιν».

Τον υγιή αυτό νόμο και θεσμό της φύσεως στα λογικά όντα, που υποδεικνύει τα σωστά και ελέγχει αυτά που βλάπτουν, εννοεί εδώ ο μεγάλος αυτός φωστήρας της διακρίσεως και συμβουλεύει την προσοχή στις υποδείξεις «του υγιούς ασφαλώς όντως και μη νενεκρωμένου» που σαν ζωντανός οδηγός και απλανής Γέροντας, θα μας οδηγήσει στην επιτυχία.

Σε όσους φύλαξαν την συνείδησή τους, συμβουλεύει εδώ ο θείος αυτός πατέρας, να την διαβάζουν σαν βιβλίο, και με τον τρόπο αυτό θα οδηγηθούν στον κύριο σκοπό τους.

Γενικά δε, ορίζει την προκοπή του ανθρώπου, αν τηρήσει τις υποδείξεις της συνειδήσεως, γιατί πράγματι, σε όσους την προσέχουν, γίνεται απαραλόγιστος δικαστής και αλάνθαστος διδάσκαλος, όσοι δε την αμαύρωσαν καταπατώντας την, σιγά – σιγά νεκρώθηκαν.

Στον υιό μου και τα μικρά μου αγγελούδια, εύχομαι πλήρωμα χάριτος και φωτισμού και όλη τη θεία ευλογία.

Με όλες μου τις ευχές και τη στοργή εν Χριστώ,ο ταπεινός σας πατέρας, Ιωσήφ.

Πηγή: vatopaidi.wordpress.com/  Από:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=2312&Itemid=1

«Πάλιν Ηρωδιάς μαίνεται!». Πάντοτε υπήρξαν οι πολέμιοι του Χριστιανισμού και οι εχθροί της Εκκλησίας. Το προείπεν ο Κύριος: «Ει εμέ εδίωξαν και υμάς διώξωσι». Και σήμερα υπάρχουν οι ζητούντες την κεφαλήν Ιωάννου «Επί πίνακι». Προ ετών επέτυχαν να διαγράψουν το θρήσκευμα από τις ταυτότητες.

Σήμερα ζητούν την έξωση της εικόνας του Χριστού – του μοναδικού Διδασκάλου – και το Ευαγγέλιο από τα Δικαστήρια. Ζητούν ακόμα και την αποκαθήλωση των εικόνων και από τις σχολικές αίθουσες.

Με αφορμή την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, σύμφωνα με την οποία το Ιταλικό κράτος οφείλει να εξαφανίσει από τις σχολικές αίθουσες τον Σταυρό, οι Εκκλησιομάχοι της χώρας μας ανέλαβαν δράση για τον εξοβελισμό των Συμβόλων της πίστεώς μας από τα σχολεία.

Δυστυχώς υπάρχει στην Ορθόδοξη Πατρίδα μας κόμμα που ζητεί την αποκαθήλωση των εικόνων από τις αίθουσες των Σχολείων, την κατάργηση της πρωινής προσευχής, του Εκκλησιασμού και των εθνικών παρελάσεων.

Προσφάτως βουλευτής αυτού του κόμματος ζήτησε να κάψουμε και την Ελληνική Σημαία!! Και ο βουλευτής αυτός κυκλοφορεί ανάμεσά μας χωρίς να εντρέπεται. Κατά το πρόσφατο παρελθόν είχε εξυμνήσει την τρομοκρατία και τα έργα των τρομοκρατών. Λησμονεί τι γράφει το ισχύον Σύνταγμα στο οποίο δεν έδωκε όρκο τηρήσεώς του, που σημαίνει πως δεν σέβεται.

Ως στόχο οι Εκκλησιομάχοι έχουν τον απογαλακτισμό του Κράτους από την Χριστιανική πίστη και μάλιστα την Ορθοδοξία. Αλλά ματαιοπονούν. «Προς κέντρα λακτίζουν». Θα έχουν και αυτοί την τύχη όλων εκείνων που πολέμησαν την εκκλησία του Χριστού.

Δεν θέλουν αυτοί να πιστεύουν, δικαίωμά τους. Ας παύσουν όμως να ασχολούνται με το Ευαγγέλιο, την εικόνα του Χριστού, τον Σταυρό και τα θρησκευτικά Σύμβολα. Ας κοιτάξουν τα δικά τους χάλια!

 Η ΕΡΕΥΝΑ 22 Νοεμβρίου 2009, αρ. φύλλου 15361

Πηγή:http://aktines.blogspot.com/2009/11/o.html

ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΟΥ

Σε ένα σχολείο εξωσχολικός επιτέθηκε σε καθηγήτρια και σε ένα άλλο κάποιος μαθητής έκλεψε προσωπικά αντικείμενα εκπαιδευτικού και απείλησε να βάλει φωτιά στο κτίριο. Σε ένα τρίτο προσπάθησαν να βιντεογραφήσουν την καθηγήτρια με τα κινητά τους και σε ένα τέταρτο τσακώθηκαν μαθητές μεταξύ τους.Αυτά είναι μόνο μερικά από τα κρούσματα νεανικής παραβατικότητας που συγκέντρωσε η ΟΕΛΜΕΚ και αφορούν μόνο στον μήνα Νοέμβριο.

Η Οργάνωση των καθηγητών για άλλη μια φορά καλεί σε βοήθεια το υπουργείο Παιδείας και υποδεικνύει πως το θέμα της βίας αποτελεί, σήμερα, το σοβαρότερο πρόβλημα που ταλανίζει τον πολύπαθο χώρο της Μέσης Εκπαίδευσης. Σε δηλώσεις στον «Φ», αξιωματούχος της ΟΕΛΜΕΚ εξήγησε ότι η Οργάνωση δεν σταματά να παραλαμβάνει γραπτές αναφορές από τα σχολεία για επεισόδια βίας ή αντικοινωνικής συμπεριφοράς. Υπέδειξε ότι το ζήτημα με τους εξωσχολικούς έχει προσλάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις και ότι σε διάφορα σχολεία αποτελούν καθημερινούς επισκέπτες οι οποίοι δυστυχώς, είτε προκαλούν ζημιές είτε παρεμποδίζουν την ομαλή λειτουργία των μαθημάτων. Ο κατάλογος με τα περιστατικά μακροσκελής και τα επεισόδια δεν περιορίζονται σε συγκεκριμένα σχολεία ή επαρχίες.

Ο ίδιος υπενθύμισε ότι από τον περασμένο Οκτώβριο η ΟΕΛΜΕΚ ζήτησε συνάντηση με τον υπουργό Ανδρέα Δημητρίου, τονίζοντας στη σχετική επιστολή της πως εκπαιδευτικοί και μαθητές «είναι εκτεθειμένοι σε πολλούς κινδύνους που απειλούν και αυτήν ακόμα τη σωματική τους ακεραιότητα και όχι μόνον, εξαιτίας της εύκολης εισόδου εξωσχολικών στις σχολικές μονάδες». Μέχρι σήμερα, πρόσθεσε, ο υπουργός δεν ανταποκρίθηκε.

Στο μεταξύ, ειδική ομάδα η οποία αποτελείται από καθηγητές, αναλαμβάνει δράση για περιορισμό των περιστατικών βίας μεταξύ των μαθητών του Λυκείου Κύκκου Α’ και του Λυκείου Κύκκου Β’. Λόγω των συνεχιζόμενων συγκρούσεων μεταξύ των παιδιών των δυο σχολείων – τα οποία χωρίζει ένας τοίχος – πραγματοποιήθηκε πρόσφατα σύσκεψη για το θέμα μετά από οδηγίες του υπουργείου. Εκτός από την ομάδα που δημιουργήθηκε από εκπαιδευτικούς των δυο Λυκείων, παρόντες στη συνάντηση ήταν οι διευθυντές, τα μαθητικά συμβούλια και οι οργανωμένοι γονείς. Στόχος ήταν η εξεύρεση πρακτικών τρόπων για αποτροπή αλλά και καταστολή των επεισοδίων. Αποφασίστηκε μεταξύ άλλων, όπως πραγματοποιηθούν κοινές εκδηλώσεις ώστε να έρθουν πιο κοντά οι μαθητές των δυο σχολείων. Αποφασίστηκε επίσης, όπως το κάθε Λύκειο εντοπίσει και προσεγγίσει τους μαθητές που εμπλέκονται στα επεισόδια με απώτερο σκοπό να τεθούν υπό έλεγχο τα παιδιά που απο τελούν τον πυρήνα των συγκρούσεων.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΚΕΣ ΤΙΜΩΡΙΕΣ

Στη σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε μεταξύ των σχολείων Κύκκου Α’ και Β’ όλοι συμφώνησαν στην αυστηρή εφαρμογή των κανονισμών για τις ποινές των μαθητών. Αποφασίστηκε η παραδειγματική τιμωρία των παιδιών που προκαλούν επεισόδια και στο πλαίσιο αυτό, δεν αποκλείεται να επιβληθεί η ποινή της εξαήμερης αποβολής σε μαθητή ο οποίος ενεπλάκη σε πρόσφατο καυγά. Στο τραπέζι κατατέθηκε και εισήγηση για να γκρεμιστεί ο τοίχος που χωρίζει τα δυο σχολεία. Εκφράστηκαν, όμως, σοβαρές επιφυλάξεις και ως εκ τούτου ένα τέτοιο ενδεχόμενο θεωρείται απομακρυσμένο.

ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ- Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2009

Όταν λέμε «Αγία Γραφή», εννοούμε το σύνολο των βιβλίων, τα οποία γράφτηκαν από ευσεβείς άνδρες υπό την έμπνευση και καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος, γι’ αυτό δε λέγονται και είναι θεόπνευστα. Η Αγία Γραφή είναι το κατ’ εξοχήν θρησκευτικό βιβλίο της ανθρωπότητας, διότι περιέχει την υπό του Θεού αποκαλυφθείσα στους ανθρώπους αλήθεια. Βεβαίως στη σύνταξη και διατύπωση των νοημάτων και των λόγων της Αγίας Γραφής συνεργάσθηκε με το θείο παράγοντα και ο ανθρώπινος παράγοντας. Και ο μεν θείος παράγοντας, δηλαδή το Άγιο Πνεύμα, εξασφαλίζει στην Αγία Γραφή το αλάθητο. Αφού η Αγία Γραφή είναι θεόπνευστη, άρα είναι και αλάθητη. Κάθε τι που γράφεται σε αυτήν είναι πέρα ως πέρα αληθές και ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, έστω και αν εμείς δυσκολευόμαστε πολύ ή λίγο να το εννοήσουμε. Ο τρόπος όμως της διατύπωσης των θείων αληθειών, το γλωσσικό ιδίωμα, το ύφος είναι έργο του ανθρωπίνου παράγοντα ανάλογα με τη λογοτεχνική ικανότητα των συγγραφέων των βιβλίων της Αγίας Γραφής.

Η Αγία Γραφή εκφράζει την αλήθεια αυτή με τους εξής λόγους. «Ὑπὸ Πνεύματος Ἁγίου φερόμενοι ἐλάλησαν ἅγιοι Θεοῦ ἄνθρωποι» (Β΄ Πέτρ. α΄ 21). Δηλαδή το Άγιο Πνεύμα φώτισε τους ανθρώπους συγγραφείς, οι οποίοι έθεσαν στην υπηρεσία Του τις νοητικές ικανότητες και τη γλώσσα τους. Αυτό τους φώτισε και τους προφύλαξε από κάθε πλάνη, ώστε να γράψουν μόνο όσα ο Θεός τους αποκάλυψε και τους οδήγησε να γράψουν.

Όσα βιβλία της Αγίας Γραφής γράφτηκαν προ Χριστού αποτελούν την Παλαιά Διαθήκη και είναι σαράντα εννέα, περιέχουν δε τις υπό του Θεού αποκαλυφθείσες αλήθειες και τα υπό την καθοδήγηση και έμπνευση του Θεού γραφέντα γεγονότα προ της γεννήσεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Όσα δε γράφτηκαν μετά Χριστόν, αποτελούν την Καινή Διαθήκη και είναι είκοσι επτά, περιέχουν δε τις αλήθειες, τις οποίες ο Κύριος αποκάλυψε στον κόσμο. Διαιρούνται δε τα βιβλία της Αγίας Γραφής, τόσο της Παλαιάς όσο και της Καινής Διαθήκης, ως προς το περιεχόμενο σε ιστορικά, διδακτικά και προφητικά .

Τα βιβλία της Αγίας Γραφής συγγράφηκαν από διαφόρους αγίους ανθρώπους κατά διάφορες εποχές, από τους χρόνους του Μωυσέως (περίπου 1500π.Χ.) έως του τελευταίου αποθανόντος Αποστόλου και ευαγγελιστού Ιωάννου (περί το 100 μ.Χ.). Και τα μεν περισσότερα των βιβλίων της Παλαιάς Διαθήκης γράφτηκαν στην εβραϊκή γλώσσα, μερικά στην αραμαϊκή και λίγα στην ελληνική. Αλλά και αυτά που γράφτηκαν στην εβραϊκή και αραμαϊκή μεταφράστηκαν κατά τον τρίτο π.Χ. αιώνα στη νεοελληνική χάριν των Ιουδαίων, οι οποίοι ζούσαν σε χώρες ελληνικές, όπου μιλιόταν η ελληνική γλώσσα και δεν γνώριζαν πλέον την εβραϊκή. Αυτή δε η μετάφραση είναι η περίφημη μετάφραση των εβδομήκοντα (Ο΄) μεταφραστών. Τα δε βιβλία της Καινής Διαθήκης όλα γράφτηκαν στην ελληνική, γεγονός το οποίο αποτελεί εξαιρετική και μοναδική τιμή και ευλογία για το Ελληνικό Έθνος.

Ο απόστολος Παύλος ορίζει ως εξής το σκοπό, για τον οποίο συγγράφηκαν τα βιβλία της Αγίας Γραφής. «Πᾶσα γραφὴ θεόπνευστος καὶ ὠφέλιμος πρὸς διδασκαλίαν, πρὸς ἔλεγχον, πρὸς ἐπανόρθωσιν, πρὸς παιδείαν τὴν ἐν δικαιοσύνῃ, ἵνα ἄρτιος ᾖ ὁ τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπος, πρὸς πᾶν ἔργον ἀγαθὸν ἐξηρτισμένος» (Β΄ Τιμόθ. γ΄16-17). Λέει δηλαδή, ότι όλη η Αγία Γραφή έχει εμπνευσθεί από το Θεό και έχει συγγραφεί υπό τον άμεσο φωτισμό και την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος. Αλλά γι’ αυτό ακριβώς είναι πολύ ωφέλιμος στον άνθρωπο. Διδάσκει την αλήθεια, ελέγχει και φανερώνει τις πλάνες και τις παρεκτροπές των ανθρώπων, διορθώνει τους αμαρτάνοντες και παιδαγωγεί τον άνθρωπο, για να αποκτήσει τις αρετές που ζητεί από αυτόν ο Θεός. Μόνο δε με τον τρόπο αυτόν ο άνθρωπος του Θεού θα είναι τέλειος και κατηρτισμένος σε κάθε καλό έργο.

Πηγή:www.xfd.gr/

Τα βιβλία της Καινής Διαθήκης άρχισαν να γράφονται είκοσι περίπου έτη μετά την Ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, το δε τελευταίο από αυτά συγγράφηκε περί το 90 μ.Χ.. Έως ότου λοιπόν γραφούν όλα τα βιβλία της Καινής Διαθήκης και αποτελεσθεί ο Κανόνας (η συλλογή των βιβλίων) της Κ. Διαθήκης, η διδασκαλία του Κυρίου και των Αποστόλων παραδιδόταν από στόμα σε στόμα προφορικά. Επιπλέον στα Ευαγγέλια και τα άλλα βιβλία της Κ. Διαθήκης δεν γράφτηκαν όλα όσα δίδαξε και είπε και έκανε ο Κύριος. Όπως γράφει ο ευαγγελιστής Ιωάννης, υπάρχουν ακόμη «καὶ ἄλλα πολλὰ ὅσα ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς, ἅτινα ἐὰν γράφηται καθ’ ἕν, οὐδὲ αὐτὸν οἶμαι τὸν κόσμον χωρῆσαι τὰ γραφόμενα βιβλία» (Ιωάν. κα΄25). Είναι , λέει, τόσο πολλά αυτά που έκανε και είπε ο Ιησούς Χριστός, ώστε, εάν γράφονταν ένα-ένα λεπτομερώς, νομίζω ότι και αυτός ο κόσμος με όλες τις βιβλιοθήκες του δεν θα χωρούσε τα βιβλία που θα γράφονταν. Προφορικώς λοιπόν μόνο παραδόθηκαν από τους αγίους Αποστόλους στους διαδόχους τους και από εκείνους στους δικούς τους διαδόχους και έφθασαν μέχρι σε μας αυτές οι διδασκαλίες. Σαφώς το γράφει αυτό ο απόστολος Παύλος προς τους Χριστιανούς με τα εξής: «Στήκετε, καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις ἃς ἐδιδάχθητε εἴτε διὰ λόγου (προφορικώς) εἴτε δι’ ἐπιστολῆς (γραπτώς) ἡμῶν» (Β΄ Θεσσαλ. β΄ 15). Αποτελούν δε οι άγραφες αυτές και προφορικώς παραδεδομένες αποστολικές διδασκαλίες μαζί με τα θεόπνευστα βιβλία, που συνέγραψαν οι μαθητές και Απόστολοι του Κυρίου, τη λεγόμενη Ιερή Αποστολική Παράδοση, η οποία είναι η βάση και το θεμέλιο της διδασκαλίας της Ορθοδόξου Πίστεως.

Αυτή η άγραφη καταρχάς ιερή Αποστολική Παράδοση λίγο-λίγο στους κατόπιν αιώνες συστηματοποιήθηκε από τους αγίους Πατέρες της Εκκλησίας και διατυπώθηκε γραπτώς και περιλήφθηκε στους δογματικούς όρους και τους κανόνες των αγίων Οικουμενικών Συνόδων. Σε τούτο συντέλεσε και το ότι με την πάροδο των ετών άρχισαν να διαδίδονται μεταξύ των Χριστιανών εσφαλμένες και ψευδείς διδασκαλίες. Τότε λοιπόν οι Επίσκοποι της Εκκλησίας μαζεύονταν και συγκροτούσαν Οικουμενικές Συνόδους. Με οδηγό τη γραπτή διδασκαλία της Αγίας Γραφής και τη γραπτή ή άγραφη της Αποστολικής Παραδόσεως, υπό την έμπνευση δε και το φωτισμό και την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος εξέταζαν τις νεοφανείς αιρετικές διδασκαλίες και καταδείκνυαν το ψεύδος και την πλάνη που υπήρχαν σε αυτές και τις καταδίκαζαν, διατύπωναν δε βάσει της Αγίας Γραφής και της Αποστολικής Παραδόσεως τα δόγματα και τους όρους της πίστεως. Κάθε διδασκαλία, η οποία δεν ήταν σύμφωνη προς όσα οι άγιοι Απόστολοι δίδαξαν είτε γραπτώς είτε προφορικώς, καταδικαζόταν. Με τον τρόπο αυτόν, η Ιερή Παράδοση πλουτιζόταν τώρα πλέον με τις εν Αγίω Πνεύματι αποφάσεις των Αγίων Οικουμενικών Συνόδων. Στις Οικουμενικές Συνόδους έλαβαν μέρος μεγάλοι της Εκκλησίας Πατέρες, όπως ο Μέγας Αθανάσιος στην πρώτη στη Νίκαια το 325 μ.Χ., ο Θεολόγος Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός στη δεύτερη στην Κωνσταντινούπολη το 381 μ.Χ. κλπ.. Αλλά και όταν αυτοί για οποιονδήποτε λόγο δεν ήταν παρόντες, λαμβάνονταν σοβαρά υπόψιν τα συγγράμματά τους και η διδασκαλία τους μέχρι σημείου, ώστε ολόκληρη η έκτη Οικουμενική Σύνοδος να υιοθετεί γνώμες και κανόνες του Μεγάλου Βασιλείου και να γράφει στον 102^ο κανόνα της ότι διατυπώνει την απόφασή της «καθώς ὁ ἱερός ἡμᾶς ἐκδιδάσκει Βασίλειος».

Τοιουτοτρόπως η Ιερή Παράδοση βάσει πάντοτε της Αγίας Γραφής και της Αποστολικής Παραδόσεως και της λατρευτικής ζωής της ολονέν αναπτυσσομένης Εκκλησίας ολοκληρώθηκε και συμπληρώθηκε τον όγδοο αιώνα με την έβδομη αγία και Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας το 787 μ.Χ.. Απαρτίσθηκε τοιουτοτρόπως βάσει της ζωής της Εκκλησίας κατά τη διδασκαλία της Αγίας Γραφής και της Αποστολικής Παραδόσεως η ιερή Εκκλησιαστική Παράδοση, η οποία περιλαμβάνει και μερικά τα οποία δεν αναφέρονται μεν συγκεκριμένα στην Αγία Γραφή, είναι όμως σύμφωνα με τη διδασκαλία της.

Περιεχόμενο της Ιερής Παραδόσεως

Η Ιερή Παράδοση περιέχει ό,τι διαλαμβάνει και διδάσκει και η Αγία Γραφή, αλλά και κάτι περισσότερο, μερικά που, όπως και παραπάνω είπαμε, δεν τα έχει η Αγία Γραφή. Να αναφέρουμε μερικά προς κατατόπισή μας. Το να κτίζουμε τις εκκλησίες μας και να προσευχόμαστε κατά Ανατολάς δεν το λέει η Γραφή, είναι της Παραδόσεως. Ομοίως το να κάνουμε το σημείο του Σταυρού, και αυτό της Παραδόσεως είναι. Η τέλεση του Βαπτίσματος, όπως γίνεται, η ευλογία του ύδατος της ιερής κολυμβήθρας, ο νηπιοβαπτισμός, η χρίση του βαπτιζομένου με άγιο έλαιο, η τριττή κατάδυση στο νερό της κολυμβήθρας, η χρίση και σφράγιση του βαπτισθέντος με το Άγιο Μύρο, της Παραδόσεως και αυτά. Από την Παράδοση επίσης είναι ο τρόπος, κατά τον οποίο τελείται η θεία Λειτουργία, όπως και οι διάφοροι λειτουργικοί τύποι, οι ευχές της αγίας Αναφοράς και του καθαγιασμού των Τιμίων Δώρων, ο τρόπος της κοινωνίας των πιστών. Ακόμη οι νεκρώσιμες ακολουθίες, τα μνημόσυνα, τα μνημονεύματα ζώντων και τεθνεώτων και άλλα. Όλα αυτά τα διδασκόμαστε από την άγραφη, όπως ήταν στην αρχή, Παράδοση (1). Και για τα μνημόσυνα λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «Οὐκ εἰκῆ ταῦτα (όχι δηλαδή τυχαία και άσκοπα) ἐνομοθετήθη ὑπό τῶν Ἀποστόλων τό ἐπί τῶν φρικτῶν μυστηρίων μνήμην γίνεσθαι τῶν ἀπελθόντων» (2).

Αυτή λοιπόν η Ιερή Παράδοση, η οποία περιλαμβάνει την Αποστολική Παράδοση και την Εκκλησιαστική Παράδοση, είναι η δεύτερη πηγή της Ορθοδόξου πίστεως. Σαν επίλογος και επισφράγιση τρόπον τινά της Ιερής Παραδόσεως τέθηκαν από την έβδομη Οικουμενική Σύνοδο οι εξής λόγοι. «Οἱ προφῆται ὡς εἶδον, οἱ Ἀπόστολοι ὡς ἐδίδαξαν, ἡ Ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν, οἱ Διδάσκαλοι ὡς ἐδογμάτισαν, ἡ Οἰκουμένη ὡς συμπεφώνηκεν… ὁ Χριστός ὡς ἐβράβευσεν, οὕτω φρονοῦμεν, οὕτω λαλοῦμεν, οὕτω κηρύσσομεν… Αὕτη ἡ πίστις τῶν Ἀποστόλων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Πατέρων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων, αὕτη ἡ πίστις τήν οἰκουμένην ἐστήριξε».

Την Ιερή αυτή Παρά δοση, έτσι όπως διαμορφώθηκε οριστικά και τελικά και έκλεισε με την έβδομη Οικουμενική Σύνοδο, μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει ως πηγή της διδασκαλίας της γνήσια και ισόκυρη της Αγίας Γραφής. Μόνο η Ορθόδοξη Εκκλησία. Διότι οι μεν Προτεστάντες έχουν απορρίψει τελείως την Ιερή Παράδοση και αρκούνται μόνο στην Αγία Γραφή. Και επειδή δεν έχουν ως οδηγό της ερμηνείας της Αγίας Γραφής την Ιερή Παράδοση, έχουν περιπέσει σε πλήθος κακοδοξιών και είναι διηρημένοι σε εκατοντάδες κοινοτήτων και παραφυάδων. Οι δε Ρωμαιοκαθολικοί (Παπικοί) και μετά την έβδομη Οικουμενική Σύνοδο πρόσθεσαν νέα δόγματα, τα οποία ή είναι σαφώς αντίθετα προς την Αγία Γραφή και την Ιερή Παράδοση (όπως είναι το δόγμα τους ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται «και εκ του Υιού», το περίφημο filioque), ή δεν μαρτυρούνται και δεν στηρίζονται ούτε στην Αγία Γραφή ούτε στην Ιερή Παράδοση των οκτώ πρώτων αιώνων. Μόνο λοιπόν η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει τις δύο αυτές θείες και ουράνιες πηγές της διδασκαλίας της, την Αγία Γραφή και την Ιερή Παράδοση. Και η μεν Αγία Γραφή είναι γνωστή σε όλους. Της δε Ιερής Παράδοσης συντομότατη και περιληπτική έκθεση είναι το ιερό Σύμβολο της Πίστεως, το «Πιστεύω».

(1) Ας ακούσουμε το Μέγα Βασίλειο πώς ακριβώς τα λέει αυτά. «Τῶν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ πεφυλαγμένων δογμάτων καί κηρυγμάτων, τά μέν ἐκ τῆς ἐγγράφου διδασκαλίας ἔχομεν (δηλαδή από την Αγία Γραφή), τά δέ ἐκ τῆς τῶν Ἀποστόλων παραδόσεως διαδοθέντα ἡμῖν ἐν Μυστηρίῳ παρεδεξάμεθα, ἅπερ ἀμφότερα τήν αὐτήν ἰσχύν ἔχει πρός τήν εὐσέβειαν… Οἷα τό τῷ τύπῳ τοῦ Σταυροῦ τούς εἰς τό ὄνομα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἠλπικότας κατασημαίνεσθαι, τίς ὁ διά γράμματος διδάξας; Τό πρός ἀνατολάς τετράφθαι κατά τήν προσευχήν, ποῖον ἡμᾶς ἐδίδαξε γράμμα; Τά τῆς ἐπικλήσεως ρήματα ἐπί τῇ ἀναδείξει τῆς Εὐχαριστίας καί τοῦ Ποτηρίου τῆς εὐλογίας, τίς τῶν ἁγίων ἐγγράφως ἡμῖν καταλέλοιπεν;… Εὐλογοῦμεν δέ τό ὕδωρ τοῦ Βαπτίσματος καί τό ἔλαιον τῆς χρίσεως καί προσέτι αὐτόν τόν βαπτιζόμενον, ἀπό ποίων ἐγγράφων; οὐκ ἀπό τῆς σιωπωμένης καί μυστικῆς παραδόσεως; τί δέ; αὐτήν τοῦ ἐλαίου τήν χρῖσιν, τίς λόγος γεγραμμένος ἐδίδαξεν; τό δέ τρίς βαπτίζεσθαι τόν ἄνθρωπον, πόθεν;… οὐκ ἐκ τῆς ἀδημοσιεύτου ταύτης καί ἀπορρήτου διδασκαλίας, ἥν ἐν ἀπολυπραγμονήτῳ καί ἀπεριεργάστῳ σιγῇ οἱ Πατέρες ἡμῶν ἐφύλαξαν…;» (91^ος κανόνας Μ. Βασιλείου). Και άλλοι Πατέρες και διδάσκαλοι της Εκκλησίας, όπως ο Μέγας Αθανάσιος, ο Αυγουστίνος, ο Τερτυλλιανός και άλλοι τονίζουν ότι τα έθιμα αυτά, οι εορτές του Πάσχα, οι νηστείες της Τεσσαρακοστής και της Τετάρτης και Παρασκευής, οι μνήμες και εορτές των Μαρτύρων, και όσα επικράτησαν σε όλη την αρχαία Εκκλησία είναι αυτή η Αποστολική Παράδοση, ή ο πυρήνας της Παραδόσεως, ο οποίος αναπτύχθηκε ευθύς αμέσως από τους πρώτους χρόνους του Χριστιανισμού σε όλη τη λατρεία της Εκκλησίας.

(2) Ως προς την Αγία Γραφή και την θεοπνευστία της λέει ο ιερός Χρυσόστομος· «Οὐ γάρ ρήματά ἐστιν ἀπλῶς, ἀλλά τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου ρήματα καί διά τοῦτο πολύν ἐστι τόν θησαυρόν εὑρεῖν ἐν μιᾷ συλλαβῇ», «μιᾶς φωνῆς ἀρκούσης τοῖς πιστοῖς» καί ρήματος ἑνός «πάσης τῆς ζωῆς ἔχειν ἐφόδιον». Δηλαδή όχι λόγια απλά, αλλά του Θεού λόγια περιέχει η Αγία Γραφή που είναι θησαυρός ανεκτίμητος και ένας λόγος της ακόμη είναι εφόδιο σπουδαίο για όλη του Χριστιανού τη ζωή.

Πηγή:www.xfd.gr/

Ο δρόμος του χριστιανού είναι γεμάτος εμπόδια, που γίνονται ολοένα και πιό πολλά. Αγωνιστείτε λοιπόν με ανδρεία και ηρωισμό, ακολουθώντας τον απόστολο Παύλο. Όποιος παλεύει με τα πάθη του εκπληρώνει τις εντολές του Κυρίου. Ανάλογα με τον αγώνα του εξαγνίζεται. Και ανάλογα με τον εξαγνισμό του πλησιάζει τον Κύριο, που υποσχέθηκε ότι: «ελευσόμεθα και μονήν ποιήσομεν» (Ιωάν. 14, 23) στην καθαρή καρδιά».«Όταν ψυχραίνεται ο ζήλος για την πνευματική ζωή, πρέπει με κάθε τρόπο να τον θερμαίνουμε καταφεύγοντας με φόβο και τρόμο στον Θεό. Η ραθυμία, η ακηδία, η αθυμία, η κατάθλιψη του πνεύματος και του σώματος θα μας έρχονται και καμιά φορά θα μας ταλαιπωρούν αρκετό καιρό. Δεν πρέπει να δειλιάζουμε, θα παραμένουμε σταθεροί και ανδρείοι στις αρχές μας, εκτελώντας με υπομονή τα καθήκοντα μας.

Ας μην πιστεύουμε ότι θα έχουμε πάντοτε εσωτερική θέρμη ή ότι θ’ απολαμβάνουμε διαρκώς εσωτερική γλυκύτητα. Αυτό μην το ελπίζετε. Αντίθετα, να περιμένετε συχνά ξαφνικές μεταπτώσεις, Γι’ αυτό όταν σας πολεμά η ακηδία και η θλίψη, να τις αντιμετωπίζετε σαν κάτι συνηθισμένο στην πνευματική ζωή. Ενώ όταν σας ανακουφίζει η θέρμη και η γλυκύτητα, να τις αντιμετωπίζετε σαν εκδηλώσεις του θείου ελέους, για τις οποίες δεν είμαστε άξιοι».

«Εάν το πρωί προσευχηθείτε, όπως πρέπει, όλη η ήμερα σας θα ευλογηθεί. Μην απελπίζεσθε για τις προσπάθειες που σας φαίνονται άκαρπες, θυμηθείτε πως μάθατε να πλέκετε ή να διαβάζετε ή να γράφετε. Πόσους κόπους καταβάλατε τότε… Τώρα όμως τα κάνετε όλα άνετα. Το ίδιο θα συμβεί και με την ψυχική σας καλλιέργεια. Προς το παρόν φαίνεται δύσκολο να νικήσει κανείς τους λογισμούς. Αργότερα όμως θα τους διώχνει ευκολότερα. Μόνο που δεν πρέπει να σταματήσει ποτέ τον αγώνα μ’ αυτούς, άλλα ν’ αγωνίζεται ολοένα και περισσότερο.

Να καταφεύγετε με όλη σας την καρδιά στον Κύριο. Είναι ο γιατρός των ψυχών και των σωμάτων! Με μια Του κίνηση, όλα τα δυσάρεστα σκορπίζονται και όλα τα ευχάριστα πολλαπλασιάζονται».

«Είναι πολύ καλό το ότι μεριμνώντας για τα καθημερινά δεν αφήνετε την εσωτερική εργασία. Αγωνιστείτε και ο Θεός θα σας ενισχύσει να νικήσετε τους εφάμαρτους λογισμούς. Ο Μ. Αντώνιος έλεγε: «Τα χέρια στην δουλειά, ο νους στον ουρανό». Αυτό έκανε και αυτό δίδασκε».

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com

Γονείς, αφιερώστε χρόνο στα παιδιά σας, προτρέπει ο Αντώνης Ράφτης.

ΝΕΑΝΙΚΗ ΠΑΡΑΒΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΒΙΑ – ΤΙ ΤΗΝ ΠΡΟΚΑΛΕΙ;

Αποξένωση, ομαδοποίηση και μιμητισμός

Γονείς, αφιερώστε χρόνο στα παιδιά σας, προειδοποιεί ο Αντώνης Ράφτης

«Λίγος είναι πλέον ο χρόνος που οι γονείς μπορούν να διαθέσουν για τις διαπροσωπικές τους σχέσεις. Νιώθοντας ενοχές οδηγούνται στην εξαγόραση της αγάπης των παιδιών τους, προσφέροντάς τους υλικά αγαθά…» Τις τελευταίες ημέρες η κυπριακή κοινή γνώμη έχει παραλύσει μπροστά στο θέαμα της άγριας συμπλοκής μεταξύ νεαρών οπαδών της Ομόνοιας και του ΑΠΟΕΛ. Πολλοί μάλιστα χαρακτηρίζουν «κατάντια» το συγκεκριμένο περιστατικό.

Αποτέλεσμα της συμπλοκής ήταν ένας νεαρός φίλαθλος να νοσηλεύεται αυτήν τη στιγμή, διασωληνωμένος στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας σε κρίσιμη κατάσταση. Γεγονότα που όταν τα παρακολουθούσαμε να συμβαίνουν σε άλλες χώρες μάς φαινόντουσαν σαν σενάρια βγαλμένα από κάποια ταινία, τώρα είναι δίπλα μας, μπροστά μας, έξω από την πόρτα του σπιτιού μας. Η έξαρση της βίας στους κόλπους της κυπριακής κοινωνίας είναι πλέον γεγονός. Θα λάβουμε επιτέλους δραστικά μέτρα ή μήπως για μια ακόμη φορά θα μείνουμε αμέτοχοι να παρακολουθούμε απαθείς τις καταστάσεις να μας ξεπερνούν;

Οι γονείς εξαγοράζουν την αγάπη

Οικογένεια, ομαδοποίηση, μιμητισμός είναι οι βασικότερες αιτίες που οδηγούν τους νέους στη βία, σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο- ψυχολόγο Αντώνη Ράφτη. «Οι ανάγκες και οι ρυθμοί της καθημερινότητας, έχουν οδηγήσει στην αποξένωση ακόμη και μέσα στην ίδια την οικογένεια. Οι γονείς εργάζονται πολλές ώρες για να μπορέσουν να αντεπεξέλθουν στις απαιτήσεις των καιρών, αυτό όμως αποτελεί παράλληλα παράπλευρη απώλεια της προσωπικής επαφή με τα παιδιά. Λίγος είναι πλέον ο χρόνος που μπορούν να διαθέσουν στις διαπροσωπικές τους σχέσεις. Οι γονείς νιώθοντας ενοχές οδηγούνται στην εξαγόραση της αγάπης των παιδιών τους προσφέροντάς τους υλικά αγαθά».

Η βία έρχεται μέσα από την ομαδοποίηση. Ο κ. Ράφτης, τονίζει πως οι εξάρσεις αυτές δεν ξεκινούν από ένα μόνο άτομο αλλά από μια ομάδα. Χαρακτηριστικά μάλιστα αναφέρει: «Η βία είναι ομαδοποίηση νέων, οι οποίοι γίνονται πυρήνας που με τη σειρά του φτάνει σε ακραίες καταστάσεις». Κακίζει μάλιστα όλους εκείνους που γνωρίζουν και προστατεύουν τους παραβάτες, κάνοντάς τους με την ανέχειά τους «ήρωες». Επιπρόσθετα η τάση μιμητισμού λειτουργεί υπό αυτές τις συνθήκες ως «καύσιμο» των ακραίων συμπεριφορών και πράξεων.

Στο συρτάρι οι ποινές

Είναι καιρός οι αρμόδιοι φορείς να πράξουν τα δέοντα! Ποινές όπως τονίζει ο κοινωνιολόγος- ψυχολόγος, υπάρχουν, είναι όμως καλά κρυμμένες στα συρτάρια. Όλοι οι υψηλά ιστάμενοι (πολιτικοί φορείς, σωματεία κ.ά.) πρέπει να σταματήσουν να φανατίζουν τους νέους. Είναι καιρός, όπως διευκρινίζει ο κ. Ράφτης, να αφήσουν ελεύθερους τους νέους και να σταματήσουν να ρίχνουν λάδι στη φωτιά.

«Οι πραγματικοί χούλιγκαν δεν ξεπερνούν τους δέκα- είκοσι και αν δεν μπορούμε να χαλιναγωγήσουμε αυτούς, πώς θα μπορέσουμε να λύσουμε άλλα μεγαλύτερα προβλήματα που απασχολούν τον τόπο μας», απορεί ο κ. Ράφτης.

Στο στόχαστρο η Αστυνομία

Η Αστυνομία είναι συχνά, άλλοτε ορθά και άλλοτε λανθασμένα, στο στόχαστρο της κοινής γνώμης. Στις περιπτώσεις που δρα αυστηρά δέχεται τα πυρά και την καταδίκη για αλόγιστη άσκηση και υπέρβαση εξουσίας, σε αυτές που ενεργεί πιο χαλαρά κατηγορείται για ευθυνοφοβία και έλλειψη επαρκούς αντίδρασης.

Ένα νόμισμα έχει δύο πλευρές έτσι και στην περίπτωση της βίας ανάμεσα στους νέους. Υπάρχει και το κομμάτι της νεολαίας που είναι υπόδειγμα με διακρίσεις και ένα άλλο με καθόλου σωστή συμπεριφορά.

ΓΡΑΦΕΙ Η ΣΤΕΛΛΑ ΜΑΡΚΟΥ

Η ΑΛΗΘΕΙΑ- Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2009

Η επέτειος σύμβασης των δικαιωμάτων των παιδιών υπενθυμίζει

πόσο τα βλάπτει το παθητικό κάπνισμα

Της Κίκας Κασινίδου

Σήμερα είναι διεθνώς αποδεκτό ότι τα παιδιά μας βρίσκονται εκτεθειμένα σε αυξημένους κινδύνους που προκαλούνται από συγκεκριμένους περιβαλλοντικούς παράγοντες, όπως είναι το παθητικό κάπνισμα, αλλά και ένα αρκετά ευρύ φάσμα χημικών ουσιών καθημερινής χρήσης, τα οποία επιδρούν αρνητικά στον οργανισμό τους. Την ίδια στιγμή, η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας και τα αρμόδια σώματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης εκτιμούν ότι τα δεδομένα που υπάρχουν είναι αρκετά, ώστε να επιτρέπουν και να επιβάλλουν την άμεση δράση και κινητοποίηση για μείωση της επίδρασης αυτής στα παιδιά. Η 20ή Νοεμβρίου, επέτειος της υπογραφής της σύμβασης των δικαιωμάτων του παιδιού, ήρθε για να μας υπενθύμισει την υποχρέωση και το χρέος που έχουμε απέναντι στα παιδιά μας, στα παιδιά όλου του κόσμου, να διαφυλάξουμε και να προστατεύσουμε το δικαίωμα του παιδιού που καθορίζεται μέσα από τη σύμβαση για υγεία και ανάπτυξη.

Απ’ εδώ, άλλωστε, όπως αναφέρει στον «Φ» η αναπληρώτρια διευθύντρια του Υπουργείου Υγείας και πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής «Περιβάλλον και Υγεία Παιδιού», Στέλλα Μιχαηλίδου, «απορρέει η υποχρέωση του κοινωνικού συνόλου να διατηρεί και να φροντίζει ώστε το περιβάλλον του παιδιού να είναι όσο το δυνατόν πιο υγιεινό και κυρίως απαλλαγμένο από επικίνδυνες ουσίες, οι οποίες επηρεάζουν την υγεία και την ανάπτυξή του».

Όπως επισημαίνει η δρ Μιχαηλίδου, «υπάρχει σωρεία επιστημονικών δεδομένων που τεκμηριώνουν ότι η έκθεση των παιδιών σε ορισμένες ουσίες, όπως o μόλυβδος, o υδράργυρος, οι φθαλικοί εστέρες, οι διοξίνες και ορισμένα φυτοφάρμακα, στα αρχικά στάδια της ζωής, από εκείνο της κύησης μέχρι την εφηβεία, είναι δυνατόν να οδηγήσει όχι μόνο σε άμεσες επιπτώσεις, όπως το άσθμα και οι αλλεργίες, αλλά και άλλες μη αναστρέψιμες βλάβες, όπως οι νευροαναπτυξιακές ανωμαλίες, οι διαταραχές του ανοσοποιητικού και του αναπαραγωγικού συστήματος, η πνευματική υστέρηση, ο καρκίνος και άλλες επιπτώσεις που εκδηλώνονται πολύ αργότερα στη μετέπειτα ενήλικη ζωή του παιδιού».

Το έμβρυο και το παιδί είναι περισσότερο ευάλωτα από τους ενήλικες στις επιδράσεις των χημικών ουσιών και υπάρχουν συγκεκριμένοι λόγοι που συμβαίνει αυτό. Το παιδί, ως αναπτυσσόμενος οργανισμός, έχει πολλαπλάσιες ανάγκες ανά κιλό βάρους σε τροφή, αέρα και νερό σε σχέση με τον ενήλικα με συνακόλουθη διπλάσια μέχρι και πενταπλάσια σχετική έκθεση σε τοξικές ουσίες. Κατά δεύτερον, υπάρχουν χρονικές στιγμές που είναι σταθμοί στην ανάπτυξη του εμβρύου και του παιδιού, τα λεγόμενα παράθυρα ευπάθειας. Αν στις χρονικές αυτές στιγμές επιδράσουν χημικές ουσίες, οι οποίες μπορούν να αποδιοργανώσουν το ενδοκρινικό σύστημα του παιδιού, ανατρέπεται η φυσιολογική πορεία της ανάπτυξης και το παιδί είναι δυνατό να υποστεί σοβαρές βλάβες στην πνευματική και σωματική ανάπτυξη, στη συμπεριφορά, στην αναπαραγωγική και μαθησιακή ικανότητα που θα εκδηλωθούν στη μετέπειτα ζωή του.

Ένας άλλος, πολύ σοβαρός λόγος είναι ότι ο πλακούντας δεν μπορεί πάντα να εμποδίσει τη δίοδο των τοξικών ουσιών από τη μητέρα στο παιδί και τέλος, το κεντρικό νευρικό, το αναπνευστικό, το αναπαραγωγικό και το πεπτικό σύστημα, καθώς και τα νεφρά και οι πνεύμονες του εμβρύου και του παιδιού είναι σε εξέλιξη και οι μηχανισμοί άμυνας, απέκκρισης και αποτοξίνωσης είναι ασθενείς ή ατελείς.

ΕΙΝΑΙ ΤΡΩΤΑ

Τα παιδιά, σύμφωνα με τη δρα Μιχαηλίδου, δεν είναι μικρογραφία του ενήλικα. «Η ανάπτυξή τους χαρακτηρίζεται από μια μοναδικότητα, τα “διακριτά αναπτυξιακά στάδια που είναι τρωτά στις επιδράσεις των τοξικών ουσιών” που δεν συναντούμε στον ενήλικα».

Όπως αναφέρει, το παιδί έχει μόνο μια ευκαιρία να αναπτύξει τον εγκέφαλό του. «Η ανάπτυξη του εγκεφάλου ως οργάνου ολοκληρώνεται περίπου κατά 80% μέχρι τα 4 χρόνια».Κοτινίνη στο σάλιο του 97% των παιδιών .

Από την 1η Ιανουαρίου του 2010, η Κύπρος θα εφαρμόσει τη νομοθεσία για πλήρη απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους, συμπεριλαμβανομένων και των κέντρων αναψυχής. Τα σπίτια, ως ιδιωτικοί χώροι, δεν μπορούν να περιληφθούν σε καμιά νομοθεσία.

Είναι, όμως, οι χώροι στους οποίους τα παιδιά, γίνονται παθητικοί καπνιστές περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο μέρος, γεγονός που τεκμηριώνεται μέσα από έρευνα που διενήργησε το 2005 το Κρατικό Χημείο. Βέβαια, οι πιλοτικές έρευνες που έγιναν στη συνέχεια μέχρι και σήμερα, δείχνουν θετική τάση στην αλλαγή νοοτροπίας των καπνιστών γονιών και μείωση του παθητικού καπνού μέσα στα σπίτια. Συγκεκριμένα.

Το 2005, στο 42% των σπιτιών υπήρχε καπνιστής και από αυτούς μόνο 25% δεν κάπνιζαν σπίτι. Οι περισσότεροι καπνιστές ήταν πολύ αρνητικοί στο να αλλάξουν πρακτικές. Όμως, το 2008 ποσοστό 64% των καπνιστών δεν κάπνιζε στο σπίτι. Εντούτοις, παραμένει ακόμα σημαντική έκθεση των παιδιών στο παθητικό κάπνισμα σε δημόσιους χώρους και στα σπίτια άλλων. Σε ποσοστό 94% των παιδιών μη καπνιστών και σε 97% όλων των παιδιών διαπιστώθηκε σημαντική έκθεση στο παθητικό κάπνισμα, αφού στο σάλιο τους προσδιορίστηκε κοτινίνη (υποπροϊόν νικοτίνης).

Όταν η μητέρα καπνίζει…

ΟΤΑΝ η μητέρα καπνίζει, επηρεάζει σοβαρά την υγεία του παιδιού και τα στοιχεία είναι ο αδιάψευστος μάρτυρας.

?Τα παιδιά με μητέρες καπνίστριες έχουν 70% περισσότερα αναπνευστικά προβλήματα από παιδιά με μητέρες που δεν καπνίζουν.

?Τα περιστατικά πνευμονίας και η ανάγκη περίθαλψης τον πρώτο χρόνο της ζωής είναι κατά 38% πιο αυξημένα σε παιδιά με μητέρες που καπνίζουν.

?Η βρεφική θνησιμότητα είναι κατά 80% υψηλότερη σε παιδιά με μητέρες που κάπνιζαν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

?Υπολογίζεται ότι 20% όλων των βρεφικών θανάτων, θα μπορούσαν να αποφευχθούν αν όλες οι έγκυοι σταματούσαν το κάπνισμα.

?Τα βρέφη μητέρων που καπνίζουν, διατρέχουν πενταπλάσιο κίνδυνο από το σύνδρομο του αιφνίδιου θανάτου σε σύγκριση με τα παιδιά μη καπνιστριών.

«ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ»-Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2009

Στα Εισόδια της Θεοτόκου, 21 Νοεμβρίου.

«Τῶν ἁγίων εἰς ἅγια ἡ ἁγία καί ἄμωμος ἐν ἁγίῳ Πνεύματι εἰσοικίζεται ἡ θεόπαις Μαριάμ τῷ ὄντι ὕπάρχουσα ἁγιώτατος ναός τοῦ ἁγίου Θεοῦ ἡμῶν»

Η θεόπαις Μαριάμ!

Και είναι το πανσέβαστο και παντοπόθητο όνομα της Μαρίας συμβολικό του Μυστηρίου της Ένσαρκης Οικονομίας –το οποίο υπηρέτησε η Παναγία –και περιεκτικό της δύναμης, της σοφίας και της αγαθότητας, κατά τον άγιο Ιερώνυμο. Της δύναμης, γιατί το όνομα Μαρία παράγεται από το εβραϊκό Αϊά που σημαίνει Κύριος και επομένως το Μαρία ερμηνεύεται από τους Πατέρες Κυρία, η Οποία ως Θεοτόκος είχε τη συνδρομή της παντοδυναμίας του Θεού «ἥτις ἥνωσε τά δύο ἄκρα ἀντικείμενα, Θεόν καί ἄνθρωπον» (1).

Επιπλέον, ο άγιος Γρηγόριος Νεοκαισαρείας γράφει ότι το όνομα Μαρία «φωτισμός ερμηνεύεται». Και επειδή κατά το σοφό Σολομώντα η όντως σοφία είναι «απαύγασμα φωτός αϊδίου», γι’ αυτό και το όνομα Μαρία περιέχει την άνωθεν Σοφία «ἥτις εὗρε τρόπον διά νά ἑνώσῃ δύο φύσεις εἰς μίαν ὑπόστασιν, χωρίς νά συγχύσῃ τά ἰδιώματα τῶν φύσεων» (1).

Και ο θείος Αμβρόσιος προσθέτει ότι «πέλαγος εβραϊστί Μαριάμ ερμηνεύεται». Αλλά το πέλαγος και η θάλασσα είναι σύμβολα της αγαθότητας και της Χάριτος του Θεού, την οποία είχε η Θεοτόκος, συμπληρώνει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης. Και συνεχίζει ο Άγιος, ο οποίος πολύ ευλαβείτο την Κυρία των Αγγέλων: «καθώς γάρ ἡ θάλασσα καί τό πέλαγος περιέχει ἐν ἑαυτῷ πλῆθος ὑδάτων καί δέχεται ὅλους τούς ποταμούς, κατά παρόμοιο τρόπο καί ἡ Θεοτόκος περιέχει ἐν  Ἑαυτῇ πλῆθος χαρίτων καί ἐδέχθη ὅλους τούς ποταμούς τῶν δωρεῶν» (1).

Έτσι στο πρόσωπο της Παναγίας – της τιμιωτέρας των Χερουβίμ και ενδοξοτέρας ασυγκρίτως των Σεραφίμ – η ανθρώπινη φύση υπερέβη τις ουράνιες Δυνάμεις.

Όμως, στο όνομα της Μαρίας οι Πατέρες διακρίνουν και άλλους συμβολισμούς που αφορούν στα φυσικά χαρίσματα, τις ψυχικές αρετές και το ρόλο που διαδραμάτισε η Παναγία μας, ώστε να γίνει Αυτή «το Προοίμιον της σωτηρίας μας». Σχετικά με τα 5 γράμματα του ονόματος Μαρία σημειώνει ο άγιος Νικόδημος, καθώς ανθολογεί τις πατερικές ερμηνείες:

«Τά πέντε στοιχεῖα τοῦ ὀνόματος Μαρία σημαίνουσι κατ’ ἄλλους μέν, ταῦτα· τό μ Μέλισσα· τό α Αὐγήν· τό ρ Ράβδον· τό ι Ἴριν (2)· καί τό α Ἄμπελον. Κατ’ ἄλλους δέ, δηλοῦσι ταῦτα· τό μ τήν Μαριάμ τήν ἀδελφήν Μωϋσέως, ἥτις ἦτον ἕνας τύπος τῆς Θεοτόκου κατά τήν παρθενίαν, ὡς λέγει ὁ Νύσσης Γρηγόριος, καί διά τοῦτο ἔλαβε προφητικῶς καί τό ὄνομά Της· τό α σημαίνει τήν Προφήτιδα Ἄνναν τήν Μητέρα τοῦ Σαμουήλ· τό ρ τήν ὡραιοτάτην Ραχήλ· τό ι τήν ἀνδρειοτάτην Ἰουδήθ· καί τό α τήν φρονιμωτάτην Ἀβιγαίαν. Ἤ κατ’ ἄλλους, τά στοιχεῖα τοῦ ὀνόματος Μαριάμ δηλοῦσι ταῦτα· τό μ μόνη· τό α Αὕτη· τό ρ ρύσεται· τό ι ἰοῦ· το μ μισοκάλου. Μόνη γάρ ἡ Θεοτόκος ἐρρύσατο ἅπαντας ἀπό τό φαρμάκι τοῦ διαβόλου» (1).

21^η Νοεμβρίου

Καί ἐν εὐφροσύνῃ ἡ μικρή Μαριάμ

ἐν κροσσωτοῖς χρυσοῖς περιβεβλημένη,

πεποικιλμένη ἔσωθεν,

σήμερον εἰσάγεται

ἐν τῷ οἴκῳ Κυρίου.

Αὐτῇ καί ἡμεῖς

μεγαλοφώνως βοήσωμεν·

Κεχαριτωμένη Μαρία,

σῶζε τήν νεολαίαν Σου.

(1) Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, Κήπος Χαρίτων, ερμηνεία εις την ενάτην ωδήν

(2) Αγγελιαφόρος των Αρχαίων

Περιοδικό «Η Δράσις μας», τ. 473, Νοέμβριος 2009

Πηγή:http://www.xfd.gr

“Γράφεις ότι σε ταλαιπωρεί κάποια ακατανίκητη και ανεξήγητη θλίψη. Σωματικά είσαι υγιής, το σπίτι γεμάτο, αλλά η καρδιά άδεια. Για την ακρίβεια η καρδιά σου είναι γεμάτη από σκοτεινή θλίψη.

Πρόσεχε καλά γιατί αυτό είναι επικίνδυνη ασθένεια της ψυχής. Μπορεί να νεκρώσει πλήρως την ψυχή. Τέτοια θλίψη η εκκλησία μας την βλέπει ως θανάσιμο αμάρτημα. Αφού κατά τον λόγο του αποστόλου υπάρχουν δύο είδη θλίψης: «Η γαρ κατά Θεόν λύπη μετάνοιαν εις σωτηρίαν αμεταμέλητον κατεργάζεται· η δε του κόσμου λύπη θάνατον κατεργάζεται» (Β΄ Κορινθ. 7,10). Εσύ οφθαλμοφανώς υποφέρεις από το δεύτερο είδος θλίψης.

Η κατά Θεόν θλίψη κυριεύει τον άνθρωπο όταν ο άνθρωπος θυμάται τις αμαρτίες του, μετανοεί και τις αποθέτει στον Θεό. Ή όταν κάποιος θλίβεται για τις αμαρτίες των άλλων ανθρώπων. Ή όταν κάποιος δείχνει ζήλο για την πίστη στον Θεό, αλλά βλέπει με θλίψη την αποχώρηση των ανθρώπων από την πίστη. Τέτοια θλίψη ο Θεός την μετατρέπει σε χαρά. Όπως περιγράφει ο Παύλος, οι απόστολοι και όλοι οι αληθινοί δούλοι του Χριστού είναι «ως λυπούμενοι αεί δε χαίροντες» (Β΄ Κορινθ. 6,10). Χαίρονται γιατί αισθάνονται τη δύναμη και την εγγύτητα του Θεού. Και λαμβάνουν παρηγοριά από τον Θεό. Έτσι και ο ψαλμωδός λέει: «Θυμήσου τον Θεό και χαίρε». Η αγία θλίψη μοιάζει με τα σύννεφα, μέσα από τα οποία λάμπει το φως της παρηγοριάς.

Ενώ η δική σου θλίψη μοιάζει σαν έκλειψη ηλίου. Μάλλον θα είχες πολλά μικρά αδικήματα και αμαρτίες, τα οποία θεωρούσες ασήμαντα, και έτσι δεν εξομολογήθηκες και για τα οποία δεν μετανόησες. Σαν αράχνη, που πολλά χρόνια είναι στα μάτια, τώρα απλώθηκε γύρω από την καρδιά σου, και έφτιαξε φωλιά γι’αυτήν τη μεγάλη θλίψη, την οποία οι κακές δαιμονικές δυνάμεις κακοεργώς στηρίζουν μέσα σου.

Γι’αυτό ξαναδές ολόκληρη τη ζωή σου, κάνε μια ενδελεχή ενδοσκόπηση του εαυτού σου, και εξομολογήσου τα πάντα. Με την εξομολόγηση θα καθαρίσεις τον οίκο της ψυχής σου και θα τον αερίσεις. Και θα εισέλθει μέσα σου ο φρέσκος και καθαρός αέρας του Πνεύματος του Θεού. Αμέσως μετά ξεκίνα να πράττεις πάντα το καλό. Ξεκίνησε με το να δίνεις ελεημοσύνη εν ονόματι του Χριστού. Θυμήσου: του Χριστού. Ο Χριστός θα το δει αυτό και γρήγορα θα σε ανταμείψει με τη δωρεά της χαράς. Θα σου δωρίσει ανείπωτη χαρά, την οποία μόνον Αυτός χορηγεί, και την οποία καμία θλίψη, ούτε βάσανο, ούτε δαιμονική δύναμη δεν μπορεί να συσκοτίσει. Διάβαζε το ψαλτήρι. Αυτό αποτελεί βιβλίο για θλιμμένες ψυχές, βιβλίο παρηγοριάς.Είθε ο Κύριος σύντομα να σε ανανήψει.

[Επιστολή του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, ο οποίος υπήρξε Επίσκοπος της Ορθόδοξης Σερβικής Εκκλησίας και θεολόγος. Έζησε από το 1881 μέχρι το 1956. Το Μάιο του 2003, η Ιερά Σύνοδος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Σερβίας τον διεκήρυξε Άγιο και τον ενέταξε στο Αγιολόγιό της στις 18 Μαρτίου (Κοίμηση) και στις 3 Μαΐου (Μεταφορά Λειψάνων). ]

πηγή:http://koinoniaagion.blogspot.com/2009/11/blog-post_20.html#ixzz0XQNIhL1

Ο φόβος του Θεού είναι η ρίζα κάθε καλού έργου. Ούτε ένα λεπτό να μην απομακρύνεται από την καρδιά σας. Σαν το κερί ν’ ανάβει και να φωτίζει όλους τους λογισμούς, όλες τις εσωτερικές κινήσεις της καρδιάς σας.

Αυτός θα σας διδάξει να βαδίζετε σωστά, να εργάζεσθε το κάθε τι σαν έργο Θεού. Αυτός θα σας διδάξει να στέκεστε, όπως εκείνοι που βρίσκονται μπροστά στο βασιλέα. Αυτός θα σας διδάξει να προχωρείτε, όπως προχωρούν εκείνοι που κρατούν ένα ποτήρι γεμάτο νερό, από το οποίο δεν πρέπει να στάξει ούτε μια σταγόνα.

Όταν η εσωτερική ζωή πάρει αυτά τα χαρακτηριστικά, τότε θα συνειδητοποιείται κάθε απρεπής κίνηση του νου και της καρδιάς. Αμέσως τότε θ’ ανακρίνεται ενώπιον του Θεού και θ’ απομακρύνεται με τη μετάνοια και τον αποφασιστικό αγώνα για την κάθαρση.

Ποθείτε τη σωτηρία σας, αλλά ξεσπάσματα του πάθους της κατακρίσεως ταράσσουν την εσωτερική σας ειρήνη. Το πρώτο είναι παρήγορο, το δεύτερο όμως φοβερό! Ο Κύριος πολύ αντιπαθεί την κατάκριση. Η κατάκριση γεννιέται από την αυταρέσκεια. Γι’ αυτό σε κάθε πτώση σας να εξετάζετε τις αιτίες που σας οδήγησαν σ’ αυτή.Έτσι θ’ αποφεύγετε να παίρνετε το ίδιο μονοπάτι. Όταν μάλιστα συγκρατηθείτε μερικές φορές και δεν κατακρίνετε, ο αγώνας σας μετά θα γίνει ευκολότερος. Συνήθως κατακρίνετε όταν παύετε να ελέγχετε τον εαυτό σας.

Μου γράφετε ότι δεν έχετε διαθέσιμο χρόνο. Δόξα τω Θεώ, αν συμβαίνει αυτό. Είναι σωτήριο να μη μένουμε ποτέ αργοί. Αλλά πραγματικά δεν έχετε διαθέσιμο χρόνο; Αξιοποιείτε σωστά τις ώρες σας; Για τα γεύματα, τις δεξιώσεις, τους στολισμούς του σώματος, τις αργολογίες και τις φλυαρίες δεν έχετε χρόνο; Σκεφτείτε καλύτερα μια άλλη δικαιολογία για την αμέλεια σας στη μελέτη των πνευματικών βιβλίων, και μην ισχυρίζεστε ότι δεν έχετε χρόνο. Εάν εκμεταλλεύεσθε σωστά τις ώρες σας, θα βρίσκετε χρόνο να θερμαίνετε το θείο ζήλο για την πνευματική καλλιέργεια. Δεν υπάρχει λόγος να διαβάζουμε πολλά, αρκεί να ζούμε αυτά που διαβάζουμε.

Μου υπενθυμίζετε πολλές φορές την απουσία του φόβου του Θεού! Αυτό αποτελεί τη ρίζα κάθε κακού. Ενδιαφερθείτε ν’ αποκτήσετε σύντομα αυτή τη βασική αρετή. Τότε η εσωτερική σας κατάσταση θα είναι καλή. Με το φόβο του Θεού σταθεροποιείται η απόφαση να μην επιτρέψουμε καμιά πτώση στον εαυτό μας. Ο φόβος του Θεού είναι ένα μαχαίρι που μας βοηθά να κόβουμε τις αδυναμίες μας και να προσφέρουμε τον εαυτό μας καθαρή και ευπρόσδεκτη θυσία ενώπιον Του.

Σας αξίωσαν να υπηρετείτε στο Ιερό! Σπουδαία και υψηλή διακονία! Χρειάζεται όμως ευλάβεια και σύνεση. Γνωρίζετε ασφαλώς ότι όλα μπορεί κανείς να τα χρησιμοποίησει για την καταστροφή του. Ο Ιούδας και αυτό το αποστολικό αξίωμα το χρησιμοποίησε για την καταστροφή. Να το θυμάστε αυτό. Το διακόνημα που σας ανέθεσαν είναι πολύ ιερό, είναι όμως και επίφοβο.

Ζητήστε σοφία από τον εύσπλαχνο Θεό. Να φοβάστε την εξοικείωση με τα άγια αντικείμενα και να μην τα χρησιμοποιείτε σαν τα συνηθισμένα πράγματα του κελιού σας. Να προσεύχεσθε στο Θεό να μην επιτρέψει ν’ απομακρυνθεί ο φόβος του από την ψυχή σας σ’ όλη τη διάρκεια της υπηρεσίας σας.

Να συναισθάνεστε ό,τι κάνετε μέσα στο ναό. Να συγκεντρώνετε την προσοχή σας και να θερμαίνετε με θειο ζήλο την καρδιά σας. Κάθε φορά που αρχίζετε τη διακονία να σκέπτεστε ό,τι και την πρώτη φορά. Να υπηρετείτε με το ίδιο δέος και την ίδια ευλάβεια.

Πολλές αφορμές θα σας δοθούν για τη διάσπαση των λογισμών, αλλά αυτό δεν θα σας δικαιολογήσει καμιά απροσεξία. Αγωνιστείτε και θα κατορθώσετε να διατηρείτε απερίσπαστο το νου.

Οποιοδήποτε έργο κι αν κάνετε, να σκέπτεστε ότι το κάνετε ενώπιον του ιδίου του Κυρίου, ο οποίος πραγματικά δέχεται την υπηρεσία σας. Να προσεύχεσθε και ο Θεός θα ευλογήσει τη διακονία σας».

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com

Ομιλητής σε δυο διαλέξεις που διοργανώθηκαν στα Τρίκαλα ο π. Γεώργιος Μεταλληνός, ομότιμος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του πανεπιστημίου Αθηνών

Τα Τρίκαλα επισκέφτηκε χθες το πρωί ο γνωστός ανά το πανελλήνιο και όχι μόνο, πρωτοπρεσβύτερος πατήρ Γεώργιος Μεταλληνός, ομότιμος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του πανεπιστημίου Αθηνών. Ο παπα-Γιώργης Μεταλληνός μίλησε αρχικά στην αίθουσα του πνευματικού κέντρου του Ι. Ν. Αγίου Αθανασίου Μπάρας Τρικάλων, προς τους θεολόγους των Τρικάλων και της Καρδίτσας ενώ το απόγευμα στον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου Μπάρας Τρικάλων πραγματοποίησε ομιλία που διοργάνωσε το παράρτημα Τρικάλων της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων.

Ειδικότερα στην διάρκεια της πρωινής εκδήλωσης που διοργανώθηκε με πρωτοβουλία του σχολικού συμβούλου θεολόγων κ. Παναγιώτη Τσιακούμη, ο πατήρ Μεταλληνός, ανέλυσε το θέμα της Θεολογικής παιδείας και της εκκλησιαστικής αγωγής. Μιλώντας δεν παρέλειψε να προσδιορίσει τη ταυτότητα του θεολόγου στο σχολείο, στην κοινωνία και ειδικότερα σε σχέση με την Εκκλησία, εννοώντας το εκκλησιαστικό Σώμα και όχι μόνο τον επίσκοπο.

Ο ίδιος κατά την παρουσία του στα Τρίκαλα εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του προς τον σεβασμιότατο μητροπολίτη Τρίκκης και Σταγών κ.κ. Αλέξιο που τον ευλόγησε να έρθει στην περιοχή μας, για την ανάπτυξη ενός γόνιμου διάλογου με τον θεολογικό κόσμο.

«Ορθοδοξία και αγιότητα»

«Ορθοδοξία και αγιότητα» ήταν το θέμα της δεύτερης απογευματινής εκδήλωσης που πραγματοποιήθηκε Ι. Ν. Αγίου Αθανασίου Μπάρας Τρικάλων. Απευθυνόμενος, ο πατήρ Μεταλληνός στους θεολόγους, που παραβρέθηκαν στην εκδήλωση, προσδιόρισε το μέγεθος της αγιότητας και τη θέση που έχει η αναπτύξει Ορθόδοξη Εκκλησία. Παράλληλα στάθηκε στις προϋποθέσεις ανακήρυξης των Αγίων στην Εκκλησία.

«Συνήθως χαρακτηρίζουμε κάποιον Άγιο, επειδή είναι καλός άνθρωπος. Αυτό που ισχύει στην παράδοση και Χριστιανική πίστη είναι κάτι διαφορετικό. Άλλο καλός άνθρωπος κι άλλο χριστιανός. Αγιότητα δεν είναι η ηθικότητα. Η Αγιότητα, προηγείται της ηθικότητας, είναι η πλήρωση του ανθρώπου με την άντληση, ενέργεια και χάρη του Θεού από την οποία παράγεται και το ορθόδοξο ήθος», σημείωσε ο πατήρ Μεταλληνός.

Η ΕΡΕΥΝΑ 19 Νοεμβρίου 2009, αρ. φύλλου 15358,   σελίδα 20  

 Της Ζωγιας Tαλιανου

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Δελτία ειδήσεων και δελτία καιρού, διαφημίσεις, πρωινές και μεσημεριανές τηλεοπτικές εκπομπές, σίριαλ, σαπουνόπερες και ριάλιτι μπαίνουν στο στόχαστρό τους. Τα μελετούν, τα αναλύουν, τα αποκωδικοποιούν, τα απομυθοποιούν και στο τέλος τα αναπαριστούν. Με μια βιντεοκάμερα στο χέρι οργανώνουν και στήνουν εκπομπές που μαγνητοσκοπούν, παράγοντας έτσι τα δικά τους οπτικοακουστικά προϊόντα, με κριτική ματιά απέναντι στην τηλεόραση.

Περισσότεροι από 2.500 μαθητές δημοτικού σε 120 σχολεία της Β. Ελλάδας και της Αθήνας μαθαίνουν φέτος τα μυστικά της τηλεόρασης, χάρη στη συμμετοχή τους στο σχολικό Δίκτυο Οπτικοακουστικής Αγωγής. Καταφέρνουν, έτσι, να απομυθοποιήσουν τον λαμπερό κόσμο της και να αποκτήσουν άμυνες στην ενδεχόμενη χειραγώγηση.

Το Δίκτυο, που συστάθηκε το 2007 από τη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης του νομού Σερρών και το οποίο πρόσφατα μετεξελίχθηκε σε εθνικό θεματικό δίκτυο υπό την αιγίδα του υπουργείου Παιδείας, με τη χρηματοδότηση της Γενικής Γραμματείας Επικοινωνίας και του Ινστιτούτου Οπτικοακουστικών Μέσων, έχει καταφέρει τα τελευταία τρία χρόνια να απομακρύνει από την κατάσταση της παθητικής και άκριτης τηλεθέασης περίπου 5.500 μαθητές δημοτικού.

Μέσα από δραστηριότητες όπως η ανάλυση του τηλεοπτικού λόγου και των μη γλωσσικών στοιχείων επικοινωνίας (μουσική, εφέ, φωτισμός), το θεατρικό παιχνίδι, το παιχνίδι ρόλων, η καλλιτεχνική έκφραση, η κατασκευή επιτραπέζιων παιχνιδιών και τελικά η παραγωγή των δικών τους τηλεοπτικών προγραμμάτων, οι μαθητές συνειδητοποιούν τι κρύβεται πίσω από τις κάμερες και τα λαμπερά σκηνικά, πως οι τηλεοπτικές προσωπικότητες είναι… κοινοί θνητοί, αλλά και τον ρόλο που διαδραματίζουν η γλώσσα, τα εφέ, η μουσική και το μοντάζ.

Διημερίδα

«Τα παιδιά είναι ήδη υποψιασμένα και καχύποπτα απέναντι στην τηλεόραση, για την οποία δηλώνουν πως δεν τους αρέσει ούτε τους αξίζει. Βλέπουν, όμως, τηλεόραση επειδή όλη η οικογενειακή ζωή εκτυλίσσεται γύρω από αυτήν τη συσκευή», επισήμανε μιλώντας στην «Κ» ο σχεδιαστής του προγράμματος και ένας εκ των συντονιστών, κ. Ι. Πούλιος, που θα το παρουσιάσει την Κυριακή στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο της διημερίδας «Παιδί και Οπτικοακουστικά Μέσα» που διοργανώνουν το Τελλόγλειο Ιδρυμα Τεχνών ΑΠΘ και το Μορφωτικό Ιδρυμα της ΕΣΗΕΜΘ. Πολλές δράσεις του προγράμματος, άλλωστε, εμπλέκουν και τους ίδιους τους γονείς, σε μια προσπάθεια να τους εκπαιδεύσουν κι εκείνους στη σωστή χρήση της τηλεόρασης. Ετσι, οι γονείς καλούνται να παρακολουθήσουν ένα δελτίο ειδήσεων μαζί με τα παιδιά τους και στη συνέχεια να συμπληρώσουν μαζί ένα φύλλο εργασίας για τη θεματολογία του, να καταρτίσουν οικογενειακώς το εβδομαδιαίο πρόγραμμα τηλεθέασης ή να κλείσουν την τηλεόραση για μία ώρα στη διάρκεια της ζώνης υψηλής τηλεθέασης.

«Είμαστε ρεαλιστές. Στόχος του προγράμματος δεν είναι να προκύψουν παιδιά που δεν θα βλέπουν τηλεόραση, αλλά παιδιά που ξέρουν πώς να βλέπουν τηλεόραση», σημείωσε ο κ. Πούλιος.

Εισαγόμενα τα προγράμματα

Την απουσία παιδικού προγράμματος ελληνικής παραγωγής τόσο στη δημόσια όσο και στην ιδιωτική τηλεόραση επισημαίνει ο συγγραφέας, παραγωγός παιδικών εκπομπών και παρουσιαστής της εκπομπής της ΕΤ1 «Ουράνιο Τόξο» κ. Χρ. Δημόπουλος, κάνοντας λόγο για «ελληνικό φαινόμενο».

Κατά τον ίδιο, στο πρόσφατο παρελθόν η δημόσια τηλεόραση ήταν πλούσια σε εγχώριο παιδικό πρόγραμμα (Ντενεκεδούπολη, Φρουτοπία, Παραμυθάς κ.λπ.).

Οπως εξήγησε ο κ. Δημόπουλος, μιλώντας στην «Κ», από το σύνολο των επτακοσίων ωρών ετησίως που αναλογούσαν σ’ αυτό το είδος εκπομπών, το 76% ήταν ελληνικής παραγωγής.

Ωστόσο, «η σημερινή δημόσια τηλεόραση επαναπαύεται στην περίφημη συμφωνία με την Ντίσνεϊ, κόστους εξίμισι εκατομμυρίων ευρώ, ενώ τα ιδιωτικά κανάλια αποκαλούν παιδικό πρόγραμμα την ατελείωτη σειρά ξένων κινουμένων σχεδίων αμφίβολης ποιότητας».

Μολονότι υπάρχει το ανθρώπινο δυναμικό που μπορεί να αξιοποιηθεί στην παραγωγή παιδικών εκπομπών ποιότητας (συγγραφείς, σεναριογράφοι, νέοι δημιουργοί), τα απαραίτητα κονδύλια επενδύονται αλλού.

«Είναι ευθύνη της πολιτείας να δείξει πως ενδιαφέρεται για τις μελλοντικές γενιές, επιδεικνύοντας ανάλογη πολιτική βούληση», κατέληξε ο κ. Δημόπουλος.

Πηγή:http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_20/11/2009_362116

Κέρδη επίγεια και ουράνια

Δεν δίνουν ευτυχία

Θέλοντας ο Κύριος να δείξει πόσο ολέθριο είναι το πάθος της πλεονεξίας είπε την παρακάτω Παραβολή: Κάποιου πλουσίου ανθρώπου τα εκτεταμένα χωράφια απέδωσαν πλούσια παραγωγή. Κι αντί ο πλούσιος αυτός να χαρεί και να ευχαριστήσει το Θεό για την πλούσια σοδειά, κυριεύθηκε από έγνοιες και συλλογισμούς: Τι να κάνω; Πού να μαζέψω τους καρπούς που μου περισσεύουν; Έχασε την ειρήνη του, έχασε και τον ύπνο του. Επιτέλους κάποτε βρήκε τη λύση: Αυτό θα κάνω! Θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου και θα οικοδομήσω μεγαλύτερες. Και θα μαζέψω εκεί όλα τα αγαθά μου. Κι ύστερα θα πω στην ψυχή μου: Ψυχή, έχεις πολλά αγαθά και σου φθάνουν για πολλά χρόνια. Μη σκοτίζεσαι πλέον για τίποτε. Τώρα πλέον ήρθε η ώρα να χαρείς με φαγοπότια και διασκεδάσεις.

Ο δύστυχος! Νόμιζε ότι θα ευτυχήσει με τα πλούτη! Δεν μπορούσε να καταλάβει ότι αυτά δεν κάνουν τον άνθρωπο ευτυχισμένο. Άλλωστε ο ίδιος ζούσε τη δυστυχία και μόνο με τη σκέψη των πολλών αγαθών, πριν ακόμη τα συγκεντρώσει και τα αποθηκεύσει. Δεν μπορούσε να χαρεί τίποτε, διότι η πλεονεξία του τον ταλαιπωρούσε και τον βασάνιζε. Ήθελε να κρατήσει όλους τους καρπούς για τον εαυτό του. Κι επειδή δεν μπορούσε να το κατορθώσει αυτό, βυθιζόταν σε εναγώνιες σκέψεις. Θα μπορούσε βέβαια να γίνει ευτυχισμένος, εάν έπαιρνε μία γενναία απόφαση. Να δωρίσει τα αγαθά που του περίσσευαν στους φτωχούς, να χορτάσει τα πεινασμένα τους στόματα, και να ευχαριστήσει το Θεό που του δώρισε μια τέτοια ευφορία και δυνατότητα φιλανθρωπίας. Αλλά επειδή σκοτίσθηκε από την πλεονεξία κατάντησε δυστυχισμένος κι άρρωστος.

Τι κερδίζουμε λοιπόν από την προσκόλληση στα περιττά αγαθά μας; Ανάπαυση δεν κερδίζουμε. Ανήσυχες και βασανιστικές φροντίδες μας αιχμαλωτίζουν. Όσο περισσότερα αποκτούμε, τόσο περισσότερο βυθιζόμαστε σε συλλογισμούς και ανησυχίες: πώς θα διατηρήσουμε αυτά που αποκτήσαμε, πώς θα προσθέσουμε κι άλλα. Και συμβαίνει να χάνουμε συχνά και τον ύπνο μας με τις εναγώνιες σκέψεις μας. Τα θέλουμε όλα δικά μας για να τα απολαμβάνουμε μόνο εμείς, νομίζοντας ότι όσα έχουμε είναι όλα δικά μας.

Και πολύ περισσότερο δεν θέλουμε να καταλάβουμε ότι η ψυχή μας δεν χορταίνει με τα υλικά αγαθά. Η ψυχή ως πνευματική οντότητα ζει και ευτυχεί μόνο με ουράνια, πνευματικά αγαθά. Η αφθονία των υλικών αγαθών, των φαγητών, των διασκεδάσεων δεν μας κάνουν ευτυχισμένους. Κι έπειτα στη ζωή υπάρχουν προβλήματα που δεν λύνονται με το χρήμα, αρρώστιες και θλίψεις, πειρασμοί και εντάσεις, οικογενειακά και άλλα προβλήματα που αφαιρούν συχνά κάθε χαρά και ειρήνη. Μη γελιόμαστε λοιπόν. Ας συνειδητοποιήσουμε ότι τα αγαθά που δίνουν ανάπαυση και ευτυχία προέρχονται από τον ουρανό κι εκεί καταλήγουν. Αυτά να αναζητούμε κι αυτά να επιδιώκουμε.

Η τελευταία μας ώρα

Τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως περίμενε ο πλούσιος. Πριν ακόμη προφθάσει να πει στην ψυχή του τα όσα σχεδίαζε, του μίλησε πρώτα ο Θεός: Άμυαλε άνθρωπε! Τη νύχτα αυτή, που την ονειρευόσουν ως νύχτα ευτυχίας, απαίσιοι δαίμονες ζητούν να πάρουν την ψυχή σου, σε λίγο θα πεθάνεις. Κι όλα αυτά που αποθήκευσες, σε ποιον θα ανήκουν; Κι ο Κύριος έκλεισε την Παραβολή λέγοντας: Τέτοιο τέλος θα έχει κι όποιος μαζεύει μόνο για τον εαυτό του τα υλικά αγαθά και δεν αποταμιεύει θησαυρούς στον ουρανό με τα έργα της αγάπης. Θα καταλήξει την τελευταία μέρα ή νύχτα της ζωής του στην αιώνια νύχτα της κολάσεως.

Αλήθεια· έχουμε σκεφθεί εμείς ποτέ πώς θα είναι το δικό μας τέλος, η δική μας τελευταία μέρα ή νύχτα; Η νύχτα αυτή του πλουσίου της Παραβολής ήταν η πιο εφιαλτική και αποτρόπαιη νύχτα της ζωής του. Ήταν η νύχτα την οποία ονειρευόταν ως νύχτα ευτυχίας, και την περίμενε με τη βεβαιότητα ότι θα άρχιζε να απολαμβάνει για πολλά χρόνια ακόμη τα πλούτη του. Εκείνη η νύχτα όμως έγινε γι’ αυτόν νύχτα αγωνίας και τρόμου. Μια νύχτα ατελείωτη και φρικτή.

Διότι όσοι είναι προσκολλημένοι στα υλικά αγαθά, την ώρα του θανάτους τους εισέρχονται σε μία νύχτα φοβερή και ατελείωτη. Εγκαταλείπουν πίσω τους όλα εκείνα για τα οποία μόχθησαν και με πολλές αγωνιώδεις φροντίδες συγκέντρωσαν και απέρχονται πάμφτωχοι, άδειοι από καλά έργα κι απ’ τη χάρη του Θεού. Σκοτάδι απογνώσεως απλώνεται γύρω τους καθώς παραλαμβάνουν την ψυχή τους οι σκοτεινοί δαίμονες.

Για τους δικαίους όμως, για τους ελεήμονες και φιλάνθρωπους, η τελευταία μέρα ή νύχτα είναι η ωραιότερη ανατολή μιας ημέρας ατελεύτητης και άδυτης. Είναι η είσοδος στη Βασιλεία του Θεού. Εμείς άραγε πώς θα βρεθούμε την τελευταία μας ώρα; Είναι φοβερό να έχουμε την κατάληξη του πλουσίου της Παραβολής. Γι’ αυτό ας καταπολεμούμε κάθε πλεονεξία, κι ας αποταμιεύουμε τα αγαθά μας στις αποθήκες του ουρανού, μοιράζοντάς τα στους πεινασμένους και ενδεείς. Για να μην παραλάβουν την ψυχή μας οι απαίσιοι δαίμονες αλλά οι αγαθοί άγγελοι και να την οδηγήσουν στην αγκαλιά του Θεού.

Περιοδικό «Ο Σωτήρ», τ. 1989

Πηγή:www.xfd.gr

ΚΟΛΟΝΙΑ. Να εξοστρακίσουν τον Χριστό από τα… Χριστούγεννα είχαν επιχειρήσει οι εγκέφαλοι του Γ΄ Ράιχ την εποχή της παντοδυναμίας τους.

Από έκθεση αναμνηστικών εορταστικών διακοσμήσεων, που μόλις άνοιξε τις πύλες της στο Κέντρο Τεκμηρίωσης Εθνικοσοσιαλισμού της Κολονίας, προκύπτει ότι υπό την καθοδήγηση του αρχηγού των Ες-Ες Χάινριχ Χίμλερ, οι ναζιστές προσπάθησαν να επιβάλουν μια άλλη αντίληψη για τα στολίδια του χριστουγεννιάτικου δέντρου.

Προκειμένου να ξορκίσουν το σύμβολο του Δαβίδ, και πολύ περισσότερο το κόκκινο κομμουνιστικό αστέρι, είχαν αντικαταστήσει το παραδοσιακό άστρο των Χριστουγέννων με αγκυλωτό σταυρό.

Επιπλέον, διασκεύαζαν τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα, αλλάζοντας τους στίχους στα σημεία όπου αναφερόταν ο (σ.σ.: εβραίος) Χριστός.

Πηγή:http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artId=299845&dt=18/11/2009

Ο άνθρωπος ως σύνολο ψυχικών δυνάμεων όπως τον έπλασε ο Θεός αρχικά, είχε μια μοναδική λειτουργικότητα. Η λειτουργικότητα του ανθρώπου σύμφωνα με το σοφό σχέδιο της αγαθότητος του Θεού, που τον δημιούργησε, αφορούσε στην εθελούσια αγαπητική φορά του ανθρώπου προς τον Δημιουργό του, ώστε να φτάνη ανεφίκτως, να βυθίζεται αβυθίστως στη Θεότητα και να την προσεγγίζη απροσεγγίστως με όλο και πιο στενή, όλο και πιο βαθειά αγαπητική ένωση μαζί της. Μέσω δε αυτής της ενώσεως με τον Θεό να πετυχαίνη την ένωσή του και με όλα τα άλλα δημιουργήματα είτε λογικά, όπως είναι οι άνθρωποι, κυρίως προς αυτούς, αλλά και με όλα τα άλλα δημιουργήματα, όπως την παρουσιάζει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος.

Η χρήση όμως του αυτεξουσίου του ανθρώπου, η όχι σωστή, όπως θα έπρεπε να γινόταν «κατά φύσιν», ανέκοψε αυτήν τη φορά. Ο άνθρωπος ξέπεσε σε μια «παρά φύσιν» λειτουργικότητα. Και αυτό σήμαινε ανάμεσα στα άλλα, ότι οι δυνάμεις της ψυχής ως φορείς αγάπης, δεν χρησιμοποιούν τις ενέργειες των αισθήσεων ως όργανά τους, αλλά χρησιμοποιούνται οι ίδιες από τις αισθήσεις ως όργανά τους. Δηλαδή ανατράπηκαν οι όροι. Σαν να πούμε, ότι δεν τραβούν πια σ’ ένα κάρο, τα άλογα τον καροτσέρη, αλλά ο καροτσέρης τα άλογα! Έτσι, αντί να συγκεντρώνη η ψυχή διά των αισθήσεων μέσα της τα διηρημένα από τη φύση τους στοιχεία σε έναν καινούργιο κόσμο, κάνοντας έτσι μια σύνθεση, ένα έργο δημιουργικό κατά το πρότυπο του Δημιουργού της, αφού της έδωσε αυτήν την ικανότητα, υποδουλώνεται η ψυχή στις αισθήσεις της και αιχμαλωτίζεται από τα πράγματα διά μέσου των αισθήσεων.

Με τον τρόπο αυτόν δεν είναι η ψυχή αυτή, που επιβάλλεται στα αισθητά και υλικά πράγματα, αλλά τα υλικά πράγματα επιβάλλονται κυριαρχικά σ’ αυτήν με συνέπεια να οδηγήται σε «παρά φύσιν» υποταγή της σ’ αυτά. Όταν όμως οι δυνάμεις της ψυχής ντυθούν τη μορφή των αισθητών πραγμάτων και μορφοποιηθούν σύμφωνα με αυτά, τελικά υποκύπτουν σ’ αυτά και έτσι η ψυχή, αντί να χρησιμοποιή κυριαρχικά και λειτουργικά ελεύθερα τα υλικά πράγματα, κυριαρχείται από αυτά. «Διά μέσης σαρκός, παρατηρεί ένας άγιος, προς την ύλην η ψυχή κινουμένη την χοϊκήν υποδύεται μορφήν», γίνεται δηλαδή και η ίδια χωματένια και συζεύγνυται το άλογο σχήμα, που έχουν τα αισθητά, χάνοντας έτσι τον πνευματικό της χαρακτήρα. Και για να γίνω πιο συγκεκριμένος, γι’ αυτό έχουμε ανθρώπους, που γίνονται σκλάβοι και όχι αφεντικά π.χ. του χρήματος, σκλάβοι του ποτού, σκλάβοι του τζόγου, κ.λπ. κ.λπ.

Καρπός αυτής της υποταγής, της παράλογης αυτής χρήσεως είναι τα τέρατα, που αλλιώς τα ονομάζουμε πάθη. Και είναι επόμενο στην περίπτωση αυτή να εκμηδενίζη η ψυχή τον εαυτό της «θυμούς και επιθυμίας και ηδονάς διά των ειρημένων απρεπείς εφευρίσκουσα». Μια ματιά στον σύγχρονο άνθρωπο και τις εκδηλώσεις της ζωής του μας πείθει για την αλήθεια της απόψεως αυτής. Η ηδονή, για την οποία κάνει λόγο αυτή η πατερική ρήση, είναι τρόπος αισθησιακής ενέργειας, που συνίσταται στην ώθησή της από την άλογη επιθυμία, από παρά φύσιν επιθυμία και όχι κατά φύσιν, που θέλει ο Δημιουργός.

Οι αισθήσεις, με άλλα λόγια, κινούνται από τη λειτουργικότητα, από μη λογική επιθυμία και σπρώχνει τον άνθρωπο παίρνοντας στην κατοχή του το υλικό αγαθό να το χρησιμοποιή με την σαρκική και καθαρώς υλική ευχαρίστηση. Π.χ. έχοντας το ποτό στην κατοχή του δεν το χρησιμοποιεί για να ικανοποίηση την ανάγκη να πιη κάτι, αλλά να πίνη για να πίνη και να καταντά τελικά ένας θλιβερός και παθολογικός πότης, με άλλα λόγια αλκοολικός. Το ίδιο ισχύει και για πολλά άλλα πράγματα, ακόμη και για την υλική τροφή, για την οποία τόσος λόγος γίνεται σχετικά με τις βλαβερές συνέπειές της, όταν τον λόγο έχει όχι η λογική και υγιεινή της χρήση, αλλά η λαιμαργία και η χωρίς μέτρο και γνώση χρήση της.

Για να το καταλάβουμε αυτό καλύτερα, ας ακούσουμε τί λέει σχετικά ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής: Η ψυχή, λέει, με όργανό της κάθε αίσθηση π.χ., όραση, ακοή, γεύση κ.λπ., σύμφωνα με τους νόμους, που έθεσε ο σοφός Δημιουργός των πάντων, έρχεται σε κατά φύση σχέση με διαφόρους τρόπους με τα αισθητά πράγματα, όταν τα χρησιμοποιή καλά και επειδή χρησιμοποιεί σωστά τις αισθήσεις. Και αυτό, με τη συνείδηση πως πίσω από τα υλικά πράγματα κρύβεται ο ίδιος ο Θεός, που τα δημιούργησε. Αν ενεργήση έτσι, δημιουργεί με την προαίρεσή της μέσα στη διάνοιά της ένα πνευματικόν κόσμο, μια σύνθεση και πλάθει μια σωστή αντίληψη για τον κόσμο, που την περιβάλλει, με αποτέλεσμα να καταλήγη στην δημιουργία μέσα της τη δυνατότητα της αρετής. Διά μέσου της αρετής ενώνεται με τον Θεό, τον Δημιουργό της. Και έτσι βρίσκεται η ψυχή σε θέση να μπορή να αντιλαμβάνεται το Θεό, που με κανέναν άλλο τρόπο δεν μπορεί να γίνη αντιληπτός.

Γιατί λέγονται αυτά, που ασφαλώς είναι λίγο δύσκολα και δεν μας επιτρέπει ο χρόνος να τα αναλύσουμε περισσότερο; Λέγονται, για να μας βοηθήσουν να ερευνούμε τον εαυτό μας, αν είναι ελεύθερος από πάθη, που αυτά με τη σειρά τους δεν μας επιτρέπουν να ασκήσουμε καθαρή αγάπη. Συνειδητοποιώντας όμως τα πάθη μας, μπορούμε να αγωνιστούμε για τη μεταμόρφωσή τους από αρνητικές σε θετικές καταστάσεις και δυνάμεις, ώστε ελεύθεροι από πάθη να μπορούμε να ενεργούμε «κατά φύσιν», δηλαδή όπως θέλει ό Θεός, και σε κάθε ενέργειά μας, αλλά προ πάντων στην εξάσκηση της αγάπης με τον πιο σωστό και θεάρεστο τρόπο. Με την αυτοεξέταση και τη σωστή αυτογνωσία δεν αποκλείεται να διαπιστώσουμε π.χ. ενστικτώδεις αντιπάθειες, απέχθειες, αποστροφές για κάποια πρόσωπα, αρνητικές διαθέσεις έναντί τους, ζήλειες, μίση, σκληρότητα κ.λπ. κ.λπ. Όλα αυτά, μπορούμε να τα ανακαλύπτουμε κάτω από το φως του Χριστού.

Πρέπει ανακαλύπτοντας αυτές τις αρνητικές καταστάσεις να απελπιστούμε και να απογοητευθούμε; Όχι βέβαια. Αν δεν κυριάρχησαν μέσα μας κάποια από αυτά, αν δεν έχουν γίνει πάθη, αλλά είναι απλώς καταστάσεις αρνητικές, πρέπει να πολεμηθούν με τα μέσα, που μας δίνει η Εκκλησία μας, π.χ. τον λόγο του Θεού, την εξομολόγηση και την προσευχή. Έτσι καθαρίζοντας την ψυχή μας από αυτά τα ζιζάνια, θα μπορούμε να χρησιμοποιούμε σωστά και τα συναισθήματά μας και τις άλλες ψυχικές μας δυνάμεις στην υπηρεσία της κατά Χριστόν αγάπης και ευεργετικότητος.

Χρειάζεται λοιπόν να ανακαλύψουμε τον τρόπο λειτουργίας του εσωτερικού μας κόσμου, χωρίς φόβο και ταραχή, ανακαλύπτοντας τις ιδιοτυπίες της λόγω π.χ. κληρονομικότητος, επιδράσεων του περιβάλλοντός μας άμεσου ή ευρύτερου κ.λπ. Το πρόβλημα δεν είναι γιατί είμαστε τέτοιοι, που διαπιστώνουμε για τον εαυτό μας, αλλά πώς θα γίνουμε αυτό που πρέπει να γίνουμε σύμφωνα με την αλήθεια του Ευαγγελίου. Ο Θεός δεν θα μας κρίνη γιατί υπήρξαμε τέτοιοι, που ήρθαμε στον κόσμο, αλλά γιατί δεν προσπαθήσαμε να κάνουμε ό,τι χρειαζόταν να γίνουμε κατά το θέλημα του Θεού, αφού μας δόθηκαν οι ευκαιρίες και οι δυνατότητες για κάτι τέτοιο.

Ας αφήσουμε λοιπόν τις τυχόν απογοητεύσεις μας και τις απαισιοδοξίες για τις τυχόν αδυναμίες μας. Ας αγαπήσουμε περισσότερο και συνεπέστερα τον Κύριο Ιησού μας. Ας τον επικαλούμαστε συνεχώς με την καρδιακή προσευχή και ας τρέφουμε έτσι την ιερή φλόγα της αγάπης στον Κύριο. Η ακατάπαυστη επίκληση του Ιησού κόμπο τον κόμπο, η χρήση του κομποσκοινιού μας, με στεναγμό στον στεναγμό από τα βάθη της καρδιάς μας, με χτύπο στον χτύπο της «καιομένης καρδίας» μας, θα είναι οι «σταγόνες, αι πέτρας κοιλαίνουσι» πέφτοντας μια μια, αθόρυβα, ασήμαντα, αδύναμα, φαινομενικά σπάζοντας οι ίδιες σε χίλια σταγονίδια καθώς θα πέφτουν στη σκληρή πέτρα. Τελικά όμως θα την υποτάξουν. Θα είναι τα δόντια του πριονιού, που λίγο λίγο τρώνε τον κορμό και του πιο ψηλού και δυνατού δέντρου. Και ό,τι δεν πέ­τυχαν ανεμοβρόχια, καταιγίδες και θύελλες, το κατορθώνουν τα ασήμαντα αυτά δοντάκια, που σιγά σιγά, αλλά συστηματικά, το ρίχνουν τελικά κάτω. Θα είναι η σιγανή βροχούλα, που πέφτοντας απαλά απαλά στην κατάξερη γη την κάνει γόνιμη και πολύκαρπη και ικανή «του εξαγαγείν άρτον εκ της γης και χλόην τη δουλεία των ανθρώπων»^.. ικανή να μεταμορφώση «γην έρημον και άβατον και άνυδρον» σε πραγματικό παράδεισο, δηλαδή την καρδιά μας. ικανή να χορτάσουν «τα ξύλα του πεδίου και αι κέδροι του Λιβάνου» οι πελώριες.

Όταν ο Ιησούς εγκατασταθή μέσω της φλογερής μας αγάπης και του θείου έρωτος γι’ Αυτόν στην καρδιά μας, τότε από τη φλόγα αυτή θα πετιούνται ένα γύρο και οι θεϊκές σπίθες όλων των εκδηλώσεων αγάπης προς τους άλλους.

Και τότε πια δεν θα τίθεται ζήτημα πώς να χρησιμοποιούμε σωστά και τη συναισθηματικότητά μας και όλες τις ψυχικές μας δυνάμεις^.. όταν «ο νυν ζώμεν εν σαρκί, εν πίστει ζώμεν τη του Υιού του Θεού, του αγαπήσαντος ημάς και παραδόντος εαυτόν υπέρ ημών» (Γαλ. β’ 20) και αναστάντος ενδόξως, τότε «ουκέτι εαυτοίς» (θα) ζώμεν, αλλά (θα) ζη εν ημίν ο Κύριος Ιησούς (Γαλ. β’ 20). Και αυτό θα αποτελή θρίαμβο της αγάπης και αγλαό καρπό της παρουσίας Του μέσα μας. γιατί θα μπορούμε να αγαπούμε, το κατά τη δύναμη βέβαια, με την ένταση και την καθαρότητα και τη γνησιότητα, που με αυτήν αγαπούσε ο Ιησούς. Ή, πιο σωστά, θα αγαπούμε με την καρδιά του Ιησού. Και αυτό, γιατί, όταν έτσι αγαπούμε, όταν «ζώντες ουκέτι εαυτοίς», αλλά «τω υπέρ ημών αποθανόντι και εγερθέντι» (Β’ Κορ. ε’ 15)

Απόσπασμα από το κείμενο: Εμείς και η Αγάπη μας (π. Ευσεβίου Βίττη)

Kυριακή Θ΄ Λουκά (Λουκ. 12,16-21· 14,35)

ΜΙΑ ΑΓΩΝΙΩΔΗΣ ΝΥΚΤΑ

«Tαύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου…» (Λουκ. 12,20)

Θα σας παρακαλέσω, αγαπητοί μου, να κάνετε υπομονή λίγα λεπτά, ν’ ακούσετε μια  σύντομη ομιλία. Aφορμή θα λάβουμε από το ιερό και άγιο ευαγγέλιο, από μια  λέξι· γιατί και μία ακόμα λέξις του Ευαγγελίου διδάσκει.

H λέξις αυτή είναι η «νύχτα» (βλ. Λουκ. 12,20), η τελευταία νύχτα πού ζει κανείς. Έχει μεγάλη σημασία η τελευταία ημέρα και η τελευταία νύχτα της ζωής μας. Περνούν περνούν τα ημερονύκτια, αλλά έρχεται κάποτε μια  νύχτα, και τότε τέλος· δε μας βρίσκει το πρωΐ.

Oμιλεί λοιπόν το ευαγγέλιο για την τελευταία νύχτα ενός ανθρώπου. Tην πέρασε εναγώνιος, δεν τον έπαιρνε ο ύπνος.

Tί είναι ο ύπνος; O Θεός τον έδωσε για το καλό μας. Kατάλληλος καιρός για τον ύπνο είναι κυρίως η νύχτα. Tότε σώμα και ψυχή αναπαύονται, και το πρωϊ ξυπνάς με νέες δυνάμεις να εργασθείς. Eάν λείψει ο ύπνος, ο άνθρωπος δε μπορεί να σταθεί. Eίνε κι αυτή μια  δωρεά του Θεού, πολύ μεγάλη δωρεά· και κοιμούνται όλοι· νήπια και γέροντες, άντρες και γυναίκες, βασιλιάδες και δούλοι, ελεύθεροι και φυλακισμένοι, οι πάντες κοιμούνται.

Mερικοί όμως δεν κοιμούνται. Tί έχουν; Aυπνία. Ω η αυπνία! Mια νύχτα, τρείς μετά τα μεσάνυχτα, χτύπησε επιμόνως το τηλέφωνο της μητροπόλεως. Σηκώνομαι και το παίρνω. Aκούω μια  φωνή από μακριά, από την Aθήνα.

 ―Eίμαι, λέει, μια  γυναίκα.

 ―Tι έχεις και τηλεφωνείς τέτοια ώρα;

 ―Δε μπορώ να κοιμηθώ, έχω δυό μέρες να κλείσω μάτι. Πάω να τρελλαθώ. Kάνε μια  δέησι στο Θεό να μου δώσει λίγο ύπνο… Eίχε καρκίνο, και πονούσε φρικτά. Πόσο αχάριστοι ε­ίμεθα, πού δε λέμε ευχαριστώ στο Θεό για τον ύπνο!

Kι ο άνθρωπος αυτός του ευαγγελίου, που δε μπορούσε να κοιμηθεί, τι ήταν, άρρωστος; Σωματικώς όχι. Aυτός είχε άλλη ασθένεια, πολύ χειρότερη από τον καρκίνο. Hταν ψυχικώς άρρωστος. Έπασχε από μια  ασθένεια, που εξ αιτίας της έχουν χυθεί ποταμοί αίματος. Eάν γίνωνται παγκόσμιοι πόλεμοι, αιτία είναι αυτή. Aν έλειπε αυτή, θα υπήρχε ειρήνη. Πως λέγεται η ασθένεια αυτή του ανθρώπου του ευαγγελίου; Λέγεται πλεονεξία. Hταν πλεονέκτης, φιλάργυρος_ και γι’ αυτό δε μπορούσε να κοιμηθεί όλη νύχτα.

Δηλαδή;Hταν πλούσιος πολύ. Eίχε κτήματα πολλά. Kαι τη χρονιά εκείνη ήρθε εξαιρετική ευλογία_ μάζεψε τόσους καρπούς, πού δε χωρούσαν στις αποθήκες του. Στενοχωριόταν. Oλη νύχτα στριφογύριζε στο κρεβάτι του σαν το φίδι, δεν τον έπιανε ύπνος. Kαι καθώς προσπαθούσε να λύσει το πρόβλημα έλεγε· «Tί να κάνω;…».

Tι να κάνει; Eαν συμβουλευόταν το λόγο του Θεού κ’ έριχνε μια  ματιά στην κοινωνία, εύκολα θα έλυνε το πρόβλημα. Zητάει νέες αποθήκες; Mα υπάρχουν· όχι μία και δύο, χιλιάδες αποθήκες. Ποιές είναι; Tα στομάχια των ανθρώπων. Tο στομάχι τι είναι; μια  μικρά αποθήκη, πού γεμίζει και αδειάζει. Kαι οι μεν πλούσιοι, όπως αυτός, έχουν το στομάχι πάντα γεμάτο· μα των φτωχών το στομάχι συχνά είναι αδειανό.

Yπήρχαν φτωχοί. Mπορούσε να τους δώσει από τα περισσεύματά του. Πολλοί θα μπορούσαν έτσι να ζήσουν. Aυτός όμως σκέπτεται μόνο τον εαυτό του. Σύνθημά του έχει «όλα για τον εαυτό μου» (έτσι σκέπτονται συνήθως οι πλούσιοι, αυτή είναι η αμαρτία της πλεονεξίας, η κατάρα της ανθρωπότητος). Σχεδίαζε λοιπόν ο πλούσιος να χτίσει νέες αποθήκες για τα αγαθά του. Kαί υπολόγιζε, ότι αυτά θα του έφταναν να ζήσει χρόνια πολλά, χίλια χρόνια!

Έζησε χίλια χρόνια; Oύτε μια  νύχτα δεν έζησε. Γιατί δεν είχε ακόμη τελειώσει τίς σκέψεις αυτές, και κάποιος του χτυπάει την πόρτα. Ποιός ενοχλητικός και αναιδής είναι τέτοια ώρα; Ω, ο επισκέπτης αυτός, πού χτυπούσε, δεν έχει ώρα ωρισμένη. Έρχεται οποτεδήποτε. Ποιός είναι; O χάρος! Παρουσιάζεται και του λέει· Eδώ, αυτή τη στιγμή σε παίρνω· σε παίρνω στα μαύρα φτερά μου… Έτσι έφυγε· κ’ έμεινε μb τα σχέδια και τα όνειρα.

Kαι ο Xριστός μας λέει· Aυτό θα πάθουν και όσοι σκέπτονται παρομοίως. «Άφρον, ταύτη τη νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου· α δε ητοίμασας τίνι έσται;» (Λουκ. 12,20).

Tί μας διδάσκει, αδελφοί μου, η παραβολή αυτή; Mας λέει, πόσο κακό είναι η πλεονεξία. Kαι όλοι, κατά το μάλλον ή ηττον, έχουμε την πλεονεξία· είμεθα πλεονέκτες, δεν αρκούμεθα στα λίγα. Έχουμε την πλεονεξία, κ’ είναι κατάρα η πλεονεξία.

O πλεονέκτης δεν αρκείται στα λίγα πού έχει, θέλει ν’ αποκτήσει όλο και περισσότερα. Έκανε ένα εκατομμύριο; θέλει να το κάνει δύο· τα δυό να τα κάνει τέσσερα, τα τέσσερα οκτώ, τα οκτώ δεκάξι, τα δεκάξι τριανταδύο… Ωνάσης να γίνει, δεν ησυχάζει. Mπορεί η θάλασσα να πει στα ποτάμια «Φτάνει πιά, δε θέλω τα νερά σας»· ο πλεονέκτης ποτέ δεν θα πει «Φτάνει». Θέλει συνεχώς να παίρνει.

Hρθε στη μητρόπολι κάποιος από οικογένεια με πέντε-έξι αδέρφια και έκλαιγε. ―Tί έχεις; ―Mακάρι να μην είχα αδερφό, μου λέει· φοβερός πλεονέκτης! Πως τα κατάφερε και πήρε όλη την περιουσία του πατέρα· δεν άφησε τίποτα. Eννοεί να μη ζήσουν οι άλλοι, μόνο αυτός. Mου ‘ρχεται να τον σκοτώσω!…

Kαι μόνο στα άτομα; Kαι στις οικογένειες, και στα έθνη, και στην ανθρωπότητα υπάρχει πλεονεξία. Aυτή την ώρα, που μιλάμε, άλλα κράτη είναι φτωχά κι άλλα είναι πλούσια. Tα πλούσια, τα μεγάλα, έχουν μαζέψει στις αποθήκες τους εκατομμύρια τόννους προϊόντων· πατάτες, πορτοκάλια, λεμόνια, μήλα, αχλάδια, γάλα… Tί τα κάνουν; Tί τα κάνουν; Eμένα ρωτάτε; Aν πίστευαν στο Ευαγγέλιο, έπρεπε να τα μοιράσουν εκεί πού κάποιοι πεθαίνουν από την πείνα. Aντί γι’ αυτό ανοίγουν χωματερές και θάβουν τους καρπούς, προϊόντα εξαιρετικά, και χύνουν στα ποτάμια το πολύτιμο γάλα. Mάλιστα· αιώνας καταστροφής. Γι’ αυτό είναι μεγάλο αμάρτημα η πλεονεξία.

Kαι φάρμακο; Yπάρχει φάρμακο. Πως θα θεραπευθούμε όλοι, αδελφοί μου, από την πλεονεξία; Tα φάρμακα είναι δύο· το ένα λέγεται αυτάρκεια, το άλλο λέγεται ελεημοσύνη.

Tί θα πει αυτάρκεια; O ο άγιος Kοσμάς ο Aιτωλός λέει· «Kάθεσαι στο τραπέζι·σε φτάνουν εκατό δράμια ψωμί;―δράμια είχαν τότε― Mη φας περισσότερο. Aν φας, δεν είναι ευλογημένο». Tα εκατό σε φτάνουν· μη θες να φας διακόσα, τρακόσα. Tο πολύ φαϊ δεν κάνει καλό. Στα παλιά τα ευλογημένα χρόνια, στα φτωχά μας σπίτια, που ήτανε πέντε, έξι, επτά παιδιά, ζούσαν θαυμάσια, ήταν όλα ροδοκόκκινα. Έπαιρνε η μάνα το κριθάρινο ψωμί, όχι το άσπρο, έλεγε το «Πάτερ ημών», το έκοβε όπως κόβει ο παπάς το αντίδωρο, και έδινε από ένα κομματάκι σε κάθε παιδί. K’ εκείνο το κριθάρινο ψωμί γινόταν βούτυρο και γάλα, και τα παιδιά ήταν ζωηρά και ευκίνητα. Tώρα; Aνοίγουν το ψυγείο και τρώνε όσο θέλουν. Oι γονείς γεννούν δυό παιδιά μόνο. O,τι τρώει σήμερα το ένα, έτρωγαν άλλοτε εφτά παιδιά. Kαί το αποτέλεσμα; παρουσιάστηκαν καρδιακά νοσήματα σε παιδιά. Oπως είπαν οι γιατροί κάτω στην Aθήνα, αυτά προέρχονται από το πολύ φαΐ. Tρώνε, τρώνε, και παν’ να σκάσουν. Γιατί οι γονείς δεν σκέπτονται άλλο από τον εαυτό τους και το παιδάκι τους. Tο ένα λοιπόν φάρμακο είναι η αυτάρκεια.Kαι το άλλο είναι η ελεημοσύνη· να δώσει κανείς στόν φτωχότερο. Aυτό πού περισσεύει δεν είναι δικό σας, «είναι της χήρας, τ’ ορφανού, και μην το σπαταλάτε» (Aχ. Παράσχος, Aναγν. Δ΄, σ. 100). Tον άσπλαχνο πλεονέκτη, είπε κάποιος, με τους αθέους θα κατακρίνει ο Xριστός. Tο 1986 κάναμε έρανο για τους σεισμοπλήκτους της Kαλαμάτας.

Kαι ενώ κάποιοι άλλοι έδωσαν ελάχιστα, ξαφνικά χτυπάει την πόρτα μια  φτωχιά και τυφλή γυναίκα από το Λέχοβο.

 ―Tί θέλεις; (νόμιζα ότι θέλει ελεημοσύνη).

―Oχι, δέσποτα, δεν θέλω ελεημοσύνη. Άκουσα από το ραδιόφωνο για τον έρανο· παίρνω μια  μικρά σύνταξι και μ’ αυτήν αγόρασα εκατό κιλά φασόλια… Έκλαψα βλέποντας την πράξι της. Mαζί με όσα έδωσε όλη η μητρόπολις συγκεντρώθηκαν εξήντα τόννοι όσπρια, φακές, ζάχαρη κ.τ.λ.. Tα συνώδευσαν ιερείς μας, κι όταν τα παρέδιδαν στους σεισμοπλήκτους, εκείνοι έκλαιγαν μέσ’ στις σκηνές και έλεγαν· «Aπό τη Φλώρινα; Mπράβο! δεν περιμέναμε από τόσο μακριά να μας θυμηθούν».

Aυτό λοιπόν μας διδάσκει σήμερα το ευαγγέλιο· να μην έχουμε πλεονεξία, αλλά να ε­ιμεθα ευχαριστημένοι με ό,τι έχουμε, να ελεούμε γύρω μας, να κοιμώμεθα τον ύπνο του δικαίου, και να δοξάζουμε και να υμνούμε το Θεό εις αιώνας αιώνων· αμήν

† επίσκοπος Aυγουστίνος (Ομιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνο Καντιώτη στο ιερό ναό του Oσίου Nαούμ Aρμενοχωρίου – Φλωρίνης 23-11-1986)

Πηγή:http://www.augoustinos-kantiotis.gr/

…Εδώ θα απαντήσουμε στο ερώτημα: «Τι πρέπει να κάνουν οι γονείς για να μην αφήσουν να αναπτυχθεί στις καρδιές των παιδιών η ζήλεια και ο φθόνος;» Σημειώστε λοιπόν τους πέντε επόμενους κανόνες:

Ο πρώτος κανόνας: Να καταστέλλετε εγκαίρως κάθε εμφάνιση ζήλειας στα παιδιά.Το ελάττωμα αυτό εμφανίζεται με διάφορες μορφές στην παιδική ψυχή. Θα τις δούμε με ορισμένα παραδείγματα, γιατί οι γενικές παρατηρήσεις πολύ λίγο μπορούν να βοηθήσουν στην προκειμένη περίπτωση.Αν τα παιδιά στο τραπέζι βιάζονται να προτείνουν τα πιάτα τους, γιατί φοβούνται ότι, μέχρι να έλθει η σειρά τους, το καλλίτερο φαγητό θα έχει μοιραστεί στους άλλους· αν τρώνε γρήγορα ρίχνοντας γύρω ανήσυχες ματιές για να προλάβουν να πάρουν κι’ άλλο φαγητό· αν ρίχνουν σκυθρωπές ματιές στα πιάτα των άλλων ή συγκρίνουν τις μερίδες τους έ ή τα παιχνίδια, τα ρούχα ή τα σχολικά αντικείμενα, που τους χαρίζουν, για να δουν ποιος πήρε τα καλλίτερα, όλα αυτά είναι σημάδια ζήλειας, την οποία σεις υποχρεούστε να ξεριζώσετε, όπου κι όποτε εμφανιστεί.

Αν μάλιστα το παιδί απωθεί κάτι που του προσφέρετε, επειδή και το άλλο παιδί πήρε το ίδιο πράγμα, αυτό αποδεικνύει ότι η ζήλεια ρίζωσε γερά μέσα του. Για μια τέτοια συμπεριφορά πρέπει να τιμωρείται πάντοτε πολύ αυστηρά.

Μια άλλη μορφή φθόνου, πολύ συχνή στα παιδιά, είναι η χαιρεκακία. Εμφανίζεται κι αυτή με ποικίλες μορφές.

Έτσι, αν τα παιδιά χαμογελούν με μίσος, όταν κάποιος τιμωρείται, ή τον ειρωνεύονται , πρέπει να υποστούν κι αυτά την ίδια τιμωρία. Αν τα παιδιά συκοφαντούν το ένα το άλλο, πρέπει πάντα να τιμωρούνται με μεγάλη αυστηρότητα. Αλλά κι’ όταν ακόμη μαρτυρούν τα πραγματικά παραπτώματα των φίλων ή των συμμαθητών τους, με μοναδικό σκοπό να τιμωρηθούν, και τότε ακόμη δεν θα τα αφήσουμε χωρίς παρατήρηση. Γενικώς, τις μαρτυρίες των παιδιών μπορούμε να τις δεχθούμε μόνο όταν ο πατέρας ή η μητέρα ή ο δάσκαλος αναθέτουν σ’ αυτά την τήρηση της τάξεως και απαιτούν σωστές απαντήσεις.

Και στην περίπτωση όμως αυτή, πρέπει να νουθετείτε τα παιδιά, ώστε να σας πληροφορούν για την διαγωγή των άλλων όχι από χαιρεκακία αλλά, σαν τον πάγκαλο Ιωσήφ, μόνο για να προληφθεί η αμαρτία.

Δεύτερος κανόνας: Μην προκαλείτε οι ίδιοι το φθόνο στις καρδιές των παιδιών.

Αυτό συμβαίνει συχνά όταν οι γονείς έχουν ιδιαίτερες συμπάθειες μεταξύ των παιδιών τους. Για τους χριστιανούς γονείς αυτό είναι απαράδεκτο. Αυτοί έχουν υποχρέωση να αγαπούν όλα τα παιδιά τους εξ ίσου και να τα αντιμετωπίζουν με τον ίδιο τρόπο, γιατί διαφορετικά αυτοί οι ίδιοι θα προκαλέσουν τον φθόνο στις καρδιές των παιδιών που θεωρούν τον εαυτό τους αδικημένο.

Στην τροφή, στα ρούχα, στα δώρα, κανένα παιδί δεν πρέπει να προτιμάται ιδιαιτέρως, αλλά όλα τα παιδιά να απολαμβάνουν εξ ίσου τα αγαθά αυτά.

Κοινά μέτρα πρέπει να υπάρχουν επίσης στον έπαινο και στην επίπληξη, στην αμοιβή και στην τιμωρία: ας μην συγχωρούμε στο μικρό παιδί εκείνο για το οποίο τιμωρούμε τα μεγαλύτερα αδέλφια.Πόσο θλιβερά επακόλουθα μπορούν να προκληθούν από την άνιση μεταχείριση των παιδιών, το βλέπουμε στην περίπτωση των αδελφών του Ιωσήφ. Η ιδιαίτερη αγάπη του πατέρα τους προς αυτόν, τόσο σκλήρυνε την καρδιά τους, ώστε στην αρχή αποφάσισαν να τον σκοτώσουν, μετά δε τον πούλησαν σαν δούλο.

Τρίτος κανόνας: Μην διδάσκετε το φθόνο στα παιδιά με το παράδειγμα σας.

Εάν τα παιδιά ακούνε διαρκώς τον πατέρα ή την μητέρα να μιλούν με φθόνο, κακεντρέχεια και χαιρεκακία για τους γνωστούς ή τοτς συναδέλφους τους, αν οι γονείς βρίζουν διαρκώς τους πλουσίους και δυσανασχετούν, επειδή αυτοί δεν είναι τόσο πλούσιοι ή τόσο τυχεροί στις γνωριμίες τους όσο ο ένας ή ο άλλος, και γενικώς, αν τα παιδιά δεν ακούνε τίποτα άλλο, παρά μόνο ζηλότυπες και φθονερές συζητήσεις, πώς είναι δυνατό η ζήλεια και ο φθόνος να μη ριζώσουν στις τρυφερές καρδιές τους, καθώς μάλιστα η ροπή προς το κακό είναι εκ φύσεως μεγαλύτερη;

Τέταρτος κανόνας: Να μαθαίνετε τα παιδιά σας να μισούν και να απεχθάνονται το φθόνο, γιατί είναι ένα ελάττωμα αποκρουστικό στον Θεό.

Ο φθόνος είναι ένα απαίσιο ελάττωμα, αλλά τα παιδιά σας δεν πρέπει να τον αποφεύγουν μόνο γι’ αυτό. Επί πλέον ο φθόνος είναι ένα κουτό ελάττωμα, γιατί όχι μανό δεν δίνει κέρδος στον φθονερό, αλλά αντίθετα μόνο τον ζημιώνει, γιατί του δηλητηριάζει τη ζωή. Αλλά ούτε αυτό μόνο πρέπει να σας παρακινεί να διαφυλάττετε τα παιδιά σας από τη ζήλεια.

Τα παιδιά πρέπει να αποφεύγουν και να απεχθάνονται τη ζήλεια, γιατί μπροστά στο Θεό είναι το μεγαλύτερο αμάρτημα, γιατί είναι κάτι που ο Θεός απαγόρευσε.

Πόσο βδελύσσεται ο Θεός το φθόνο! Σεις, γονείς, μπορείτε καλλίτερα απ’ όλους να εξηγήσετε στα παιδιά σας ότι ο φθόνος προέρχεται από το διάβολο. Εκείνος έφερε το φθόνο στον κόσμο: φθόνησε την ευτυχία που απολάμβαναν ο Αδάμ και η Εύα στον Παράδεισο. Κατόπιν δείξτε στα παιδιά σας πόσα κακά έφερε στον κόσμο ο φθόνος: από φθόνο ο σατανάς παρέσυρε τους προπάτορές μας στην αμαρτία· ο φθόνος έκανε τον Κάιν αδελφοκτόνο· από φθόνο τα αδέλφια πούλησαν τον Ιωσήφ· ο φθόνος τέλος έκανε τους Φαρισαίους να κατηγορήσουν ψευδώς τον Κύριο και να απαιτήσουν την θανάτωσή Του!

Εξηγήστε ακόμη στα παιδιά ότι ο φθονερός μιμείται το διάβολο, του μοιάζει και γι’ αυτό θα υποστεί την ίδια τιμωρία μ’ αυτόν.

Ο βαρύτερος χαρακτηρισμός για το φθόνο είναι οι λόγοι του Σοφού: «φθόνω δε διαβόλου εισήλθεν εις τον κόσμον ο θάνατος».

Ο τελευταίος κανόνας; Καλλιεργήστε στις ψυχές των παιδιών σας, από τη βρεφική ακόμη ηλικία, την αντίθετη προς το φθόνο αρετή, την ευγένεια και την καλή διάθεση σε όλους και, γενικότερα, εκείνη την αγάπη προς τον πλησίον, η όποια φέρεται πάντοτε σύμφωνα με την εντολή του Κυρίου: «πάντα ουν όσα αν θέλητε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, ούτω και υμείς ποιείτε αυτοίς» (Ματθ. Ζ’, 12).

Οι γονείς πρέπει με λόγια και έργα να εμπνέουν στα παιδιά τους την ειλικρινή και έμπρακτη αγάπη προς τον πλησίον. Τα παιδιά πρέπει να μάθουν να βοηθούν τους φτωχούς και, γενικά, όσους έχουν ανάγκη. Να συγχωρούν τις αδυναμίες των άλλων, να είναι εξυπηρετικά και καλοκάγαθα προς όλους. Πρέπει ακόμη να μάθουν κατά τούς λόγους του Αποστόλου, το «χαίρειν μετά χαιρόντων και κλαίειν μετά κλαιόντων». (Ρωμ. ιβ’, 15). Ας μάθουν επίσης τα παιδιά να ανέχονται τα ελαττώματα των άλλων και να μη μαρτυρούν τις αταξίες των φίλων τους ή των συμμαθητών τους.

Προ πάντων όμως τα παιδιά πρέπει να μάθουν από τη βρεφική ηλικία να εφαρμόζουν την εντολή της αγάπης προς τον πλησίον, στην όποια ο Κύριος δίνει την ίδια αξία με την αγάπη προς το Θεό και την οποία θέτει ως γνώρισμα των γνησίων μαθητών Του λέγοντας: «Εν τούτω γνώσονται πάντες ότι έμοί μαθηταί έστε, εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοις». (Ιωάν. Ιγ’, 35).

Σας υπέδειξα, γονείς, τους βασικούς τρόπους, για να νικήσετε και να ξεριζώσετε από τις καρδιές των παιδιών σας το φθόνο και την κακότητα. Είδατε πόσο κουτό ελάττωμα είναι ο φθόνος, αφού δεν φέρνει καμιά ωφέλεια στον φθονερό, αλλά μόνο του δηλητηριάζει τη ζωή. Είδατε πόσο φοβερό αμάρτημα είναι, αφού στρέφεται κατά της πρώτης αρχής του Χριστιανισμού «αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν». (Ματθ. κβ’, 39). Είπαμε ακόμη ότι ο φθόνος είναι πραγματικά διαβολικό ελάττωμα, γιατί προέρχεται από το διάβολο και εξομοιώνει τον άνθρωπο με αυτόν.

Γι’ αυτό, γονείς, φραχθείτε από το φθόνο, και φυλάξτε και τα παιδιά σας απ’ αυτόν. Πολεμήστε με όλη σας την αποφασιστικότητα κάθε εμφάνιση φθόνου στις ψυχές τους και μη προκαλείτε με την εμπαθή συμπεριφορά σας τη ζήλεια μεταξύ τους. Δείξτε τους με τα λόγια και το παράδειγμά σας πόσο ο Θεός βδελύσσεται το φθόνο.

Καλλιεργήστε, τέλος, στις απαλές και δεκτικές ψυχές τους την αντίθετη προς το φθόνο αρετή, την καλωσύνη προς όλους, για να γίνουν τα παιδιά σας πραγματικά παιδιά του Ουράνιου Πατέρα, ο Οποίος «Τον ήλιον αυτού ανατέλλει επί πονηρούς και αγαθούς και βρέχει επί δικαίους και άδικους» (Ματθ. ε’. 45).

(Επισκόπου Ειρηναίου Αικατερινμπούργκ και Ιρμπίτσκ, Μητέρα πρόσεχε!, Εκδ. Ι.Μ. Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής-1976.σ.104-109)

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com/

Η αληθινή αγάπη απαιτεί για την εξάσκησή της κατά το θέλημα του Κυρίου εσωτερική καθαρότητα, με άλλα λόγια απαλλαγή από τα πάθη, που αποτελούν την «παλαιότητα» και την ακαθαρσία της ψυχής και μολύνουν κάθε ενέργειά μας, ακόμη και την πιο ευγενική κατ’ άνθρωπον. Και αυτό σημαίνει διαρκή ανίχνευση του εσωτερικού μας και ανακάλυψη όλων των αρνητικών στοιχείων, που κρύβονται επιμελώς μέσα μας.

Η αυτοεξέταση θα μας πληροφόρηση για την ύπαρξη των αρνητικών στοιχείων της παλαιότητός μας, όπως είναι η εγωιστικότητα και η αυτοφιλία ή φιλαυτία. Και γι’ αυτό έχουμε ανάγκη του θείου φωτισμού, που μας αποκαλύπτει καθαρά το εσωτερικό μας. Έτσι δεν είναι δύσκολο να ανακαλύψουμε προς μεγάλη μας έκπληξη στοιχεία, που δεν τα φανταζόμασταν να υπάρχουν σε τέτοιο βαθμό. Αν προσέξουμε με τέτοια διάθεση και εκζήτηση του θείου φωτισμού, θα διαπιστώσουμε π.χ. πόσο εύκολα δεν θέλουμε να μας ενοχλούν οι άλλοι.

Πόσο μας είναι δυσάρεστο να μας μιλούν οι άλλοι για τις δυσκολίες τους, τις ανάγκες τους, τις θλίψεις τους, τον πόνο τους, τα ποικίλα προβλήματά τους, μάλιστα, αν υποπτευόμαστε, ότι πιθανόν θα ζητήσουν και τη δική μας συμπαράσταση. Πολύ επιθυμούμε να μη μας χαλάσουν την ησυχία μας κατά τον χρόνο, που θέλουμε απολύτως να τον έχουμε δικό μας. Δεν μας ευχαριστεί να μας ενοχλούν οι άλλοι, μάλιστα αν δεν είναι ευχάριστοι τύποι. Συγκεντρωμένοι στα δικά μας προβλήματα, απορροφημένοι από τις δικές μας δυσκολίες, γινόμαστε σιγά σιγά αναίσθητοι έναντι των άλλων, αδιάφοροι, σκληροί και τελικά ανάπηροι πνευματικά ως προς τους άλλους.

Με τον καιρό και με κυρίαρχη αυτήν την κατάσταση μέσα μας, δεν μας ενδιαφέρει τίποτε άλλο, παρά μονάχα ό,τι έχει σημασία μόνο για τον εαυτό μας, για ό,τι μας βολεύει και για ό,τι μας κολακεύει φανερά ή κρυφά.Ακόμη εύκολα περιγελούμε ή ειρωνευόμαστε τους άλλους ή και χαιρεκακούμε στις πτώσεις και ατυχίες τους. Μπορεί να ανακαλύψουμε προκαταλήψεις εις βάρος των άλλων, να είμαστε εύκολοι σε αρνητικές γι’ αυτούς πληροφορίες, χωρίς καν να εξετάσουμε, αν ευσταθούν.

Όχι σπάνια μπορούν να καμουφλαριστούν μέσα μας ως δήθεν αγάπη καθαρά ψυχολογικά ελατήρια, π.χ. ο θαυμασμός για κάποιους, η εξυπνάδα τους, η ιδιοφυΐα τους τυχόν σε κάποιες περιοχές της επιστήμης, της επιχειρηματικότητος, μάλιστα αν συμβαίνη να έχουν πολλοί την ίδια γνώμη.Και όμως όλα αυτά δεν μπορούν να έχουν καμμιά σχέση με την αγάπη, που είναι εντελώς άλλο πράγμα.

Άλλοτε πάλι θεωρούμε πως ενεργούμε με πολλή πρωτοτυπία, όχι δηλαδή όπως ενεργούν οι άλλοι, αλλά με δικό μας ή και δανεικό από άλλους τρόπο, για να φαινώμαστε ως σπουδαίοι και εντελώς άλλου τύπου, όχι συνηθισμένοι άνθρωποι, ανώτεροι από τους άλλους, που μπροστά μας φαίνονται ασήμαντα ανθρωπάκια, ανάξια του ενδιαφέροντός μας και της δικής μας «μεγαλωσύνης». Και όχι σπάνια ενεργούμε από φόβο μη τυχόν μας επικρίνουν οι άλλοι -τί θα πη για μας ο κόσμος, ένας μπαμπούλας, που κατατρομοκρατεί πολλούς και σπουδαιοφανείς ακόμη ανθρώπους- και επομένως ενεργούμε έτσι, που να διατηρούν οι άλλοι τον θαυμασμό -κι ας είναι συνήθως επίπλαστος και συμβατικός- ή την εκτίμηση για την δήθεν φρονιμάδα μας, τη σοβαρότητά μας και τα όμοια. Όλα αυτά και ό,τι αντίστοιχο και ομόλογό τους μας κάνουν να φερώμαστε σκληρά και αλαζονικά έναντι των άλλων, μάλιστα δε σ’ αυτούς που ξεπέφτουν ή βρίσκονται σε κατώτερη θέση από μας.Εφόσον υπάρχουν στην ψυχή μας τέτοια επιθέματα και την παραμορφώνουν, πώς είναι δυνατόν να εί­μαστε διαφανείς, διαυγείς και πεντακάθαροι στις εκδηλώσεις αγάπης, αν τυχόν προβαίνουμε και όσες φορές μπορεί να προβαίνουμε σε τέτοιες;

Αν είναι γυαλιά μαυρισμένα από την κάπνα των παθών μας, πώς θα διαπεράσουν φωτεινές ακτίνες της καρδιάς για να φωτίσουν άλλες καρδιές και πώς θα μπορούσε να εκπεμφθή θερμότητα για να τις θερμάνη; Πώς μπορεί με άλλα λόγια να είναι αγνή, φωτεινή και θερμουργός η αγάπη μας, όταν έχουμε τόσο καταλερωμένο εσωτερικό;Αυτές οι διαπιστώσεις επιβάλλουν να ασχολούμαστε αδιάκοπα με την εσωτερική κατάσταση της καρδιάς μας, αν θέλουμε να αποκτήσουμε πραγματική αγάπη, ώστε και να την εξασκούμε σωστά σύμφωνα με τo θέλημα του Κυρίου μας.

Και αυτό σημαίνει να ζητούμε την θεία βοήθεια και χάρη, που μόνον αυτή μπορεί να αποκαθάρη το εσωτερικό μας. Γι’ αυτό και η προσευχή μας πρέπει να είναι το θείο αίτημα του προφήτου: «καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί, ο Θεός, και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου». Αυτό να μην το ξεχνούμε ποτέ!Υπάρχουν αγάπες εγωιστικές, αγάπες τυφλές, αγάπες, που διαφθείρουν και καταστρέφουν, γιατί στο βάθος τους κρύβουν το στοιχείο της φθοράς και της ανθρώπινης ανεπάρκειας, όσο κι αν προβάλλονται ως αγνές και καθαρές κρινόμενες με ανθρώπινα μέτρα.

Δεν φτάνει δυστυχώς μόνο η καλή διάθεση και ο συναισθηματισμός μας να αγαπούμε. Στην απόλυτη εκτίμηση της ανθρώπινης αυτάρκειας πέφτουν πολλοί στηριζόμενοι στην αγνότητα των προθέσεών τους, όπως υποστηρίζουν. Παίρνουμε το παράδειγμα του ισχυρισμού δύο νέων, που έχουν ισχυρότατο το αίσθημα αμοιβαίας αγάπης. Αφού αγαπούμε, λένε, ο ένας τον άλλο, γιατί να ζητήσουμε άλλη βοήθεια; Αυτή η αγάπη μας καθαγιάζει τον δεσμό μας. Η προαίρεσή μας είναι τόσο καθαρή και τόσο αμοιβαία! Το ίδιο περίπου λένε και άλλοι αναφερόμενοι σε άλλους δεσμούς ή σχετικές δραστηριότητες.Όμως δεν συμφωνεί η πραγματικότητα με αυτούς τους ισχυρισμούς, τους οποίους σύντομα διαψεύδει.

Όσο αγνές και αν είναι οι προθέσεις μας, όσο ανιδιοτελής και αν είναι η θέλησή μας για την επιτυχία κάποιου ωραίου και ευγενικού σκοπού, και δεν αμφιβάλλουμε γι’ αυτό, δεν είναι αρκετές αυτές οι διαβεβαιώσεις να προφυλάξουν από την εκλογή λανθασμένου δρόμου, από την υπερεκτίμηση των ανθρώπινων δυνατοτήτων, από τυχόν εκτροχιασμό και κατάληξη από αγάπη σε μη-αγάπη ή, σε αδιαφορία ή ακόμα και μίσος! Πού πήγε η προηγουμένως υποστηριζόμενη αυτάρκειά της; Αυτό δεν καταβοά η θλιβερή πραγματικότητα; Αναφέρω ενδεικτικά τον τρομακτικό αριθμό διαζυγίων και το δράμα των ζευγαριών, που για διάφορους λόγους δεν πραγματοποιούν το διαζύγιο, αλλά έχουν μεταβάλει την οικογένεια σε ξενοδοχείο παραμονής κάτω από κοινή στέγη, ενώ οι καρδιές απέχουν μίλια μακρυά μεταξύ τους.

Κάποτε όμως αυτά τα ζεύγη ξεκίνησαν με ωραίες προοπτικές και ελπίδες, αλλά με μόνα τα δικά τους εφόδια, για να καταλήξουν πολύ σύντομα ή και με παρέλευση κάποιου χρόνου στο δράμα, που λέγεται καταστροφή μιας οικογένειας με όλες τις τραγικές συνέπειες που αυτή συνεπάγεται. Σκοντάβουν όλες αυτές οι περιπτώσεις στην ανθρώπινη ατέλεια και ανεπάρκεια. Αγάπη αληθινή και διαρκή και ανθεκτική στα χτυπήματα των περιστάσεων, μόνον ο Θεός, που είναι η πηγή της αγάπης, μπορεί και να την εμπνέη διαρκώς, να την τροφοδοτή και να ανανεώνη τη φρεσκάδα της και να την κάνη ικανή να νικάη τον χρόνο και την γήρανση του εξωτερικού άνθρωπου.

Και ένα πολύ συνηθισμένο μέσο, που χρησιμοποιεί η αγάπη του ουρανίου Πατρός, είναι ο πόνος, ως το πιο αποτελεσματικό φάρμακο εξαγνισμού της καρδιάς, σε άλλους μεν για να αντιληφθούν την ανθρώπινη ανεπάρκεια και σε άλλους για να προαγάγουν την καθαρότητα και την αγνότητα της καρδιάς, που αγαπά.

Απόσπασμα από το κείμενο: Εμείς και η Αγάπη μας (π. Ευσεβίου Βίττη)

«Ποιά είναι τα αίτια της νευρώσεως του συγχρόνου ανθρώπου; Πώς μπορεί ο νευρωτικός άνθρωπος της εποχής μας να λύσει το πρόβλημά του;»

Είναι δυστυχώς γεγονός ότι οι ψυχονευρώσεις αποτελούν το κύριο χαρακτηριστικό της εποχής μας. Ο σύγχρονος άνθρωπος παρουσιάζεται κατ’ εξοχήν νευρωτικός. Ποικίλες εσωτερικές συγκρούσεις, άλυτα και βασανιστικά ηθικά, οικονομικά, επαγγελματικά, οικογενειακά και κοινωνικά προβλήματα, ψυχολογικά αδιέξοδα κι ένα σωρό ψυχικά τραύματα, έχουν δημιουργήσει σε πάρα πολλούς ανθρώπους μια άρρωστη ψυχονευρωτική κατάσταση, με αντίστοιχο αντίκτυπο και στη σωματική σφαίρα. Ο σημερινός άνθρωπος παρά την αφθονία των υλικών αγαθών, αισθάνεται κενός, ανικανοποίητος και αγχώδης. Το άγχος έγινε δυστυχώς η ίδια η ζωή μας. Έτσι, οι ψυχίατροι, οι ψυχιατρικές κλινικές, τα ψυχοφάρμακα και τα ηρεμιστικά περισσεύουν στην εποχή μας με αποκορύφωμα τα ανθρωποκτόνα ναρκωτικά.

Μπροστά σ’ αυτή τη θλιβερή κατάσταση φυσικό είναι να διερωτάται κανείς: Πώς έφθασε, έως εδώ ο άνθρωπος; Ποιά αίτια προκαλούν αυτόν τον αργό ζωντανό θάνατο;

Υπάρχουν βεβαίως τα αίτια, υπάρχει όμως και Η ΑΙΤΙΑ. Ως δευτερογενή αίτια θα μπορούσαμε να επισημάνουμε εκείνα που όλοι μας καθημερινά διαπιστώνομε. Και συγκεκριμένα: Κατ’ αρχήν ο σύγχρονος υλιστικός μηχανικός και τεχνολογικός πολιτισμός μας ευθύνεται σε ένα μεγάλο ποσοστό για την αύξηση του άγχους και των νευρώσεων. Γέμισε βέβαια τη ζωή μας με κομφόρ και ανέσεις, πνίγει όμως τη φωνή της ψυχής, που έχει κι αυτή την πείνα και τη δίψα της. Σήμερα πατώντας ένα κουμπί, έχουμε φως, θερμότητα, ψύξη, αυτοκίνηση, τηλεπικοινωνία κ.λπ. Ποιό κουμπί όμως θα μπορέσει να συγκρατήσει την ακόρεστη βουλιμία του ανθρώπου για κατοχή, κατανάλωση, αισθησιακή απόλαυση χωρίς όρια και φραγμούς;

Διότι τί δημιουργεί σήμερα το άγχος; Κυρίως η απληστία και η πλεονεξία μας.

Ο λογοτέχνης Χρ. Μαλεβίτσης γράφει: «Όταν υστερούμασταν το ψωμί, τη φωτιά, τη στέγη, ήμασταν πλούσιοι από Θεό. Τώρα που χορτάσαμε, στερηθήκαμε το Θεό».

Ένα άλλο που σπάει τα νεύρα του σημερινού ανθρώπου είναι η ταχύτητα σε όλα τα επίπεδα της ζωής. Ο ρυθμός της ζωής έχει καταστεί γοργότατος, εν συγκρίσει με παλαιότερες εποχές, και μας υποχρεώνει να γίνουμε σε όλα μας βιαστικοί και ανυπόμονοι. Όχι λιγότερο δυσμενή επίδραση επί του νευρικού μας συστήματος ασκούν οι εκκωφαντικοί θόρυβοι αυτοκινήτων, μεγαφώνων, ραδιοφώνων κ.λπ., γενικά η λεγόμενη ηχορύπανση. Όλα σήμερα ηχούν στη διαπασών. Η ακουστική μας όμως αντοχή δεν είναι απεριόριστη. Γι’ αυτό έχουμε ως αποτέλεσμα την ψυχική κόπωση.

Επίσης όλοι συμφωνούν στο ότι η απομάκρυνση του συγχρόνου ανθρώπου από τη φύση και τη φυσική ζωή και ο εγκλωβισμός του μέσα στις πολυκατοικίες των τσιμεντουπόλεων, έχει συμβάλει τα μέγιστα στη δημιουργία νευρωτικών καταστάσεων. Η δηλητηριασμένη ατμόσφαιρα των μεγαλουπόλεων, τα αποπνικτικά καυσαέρια, η μόλυνση του περιβάλλοντος, η νοθεία, η βία και η τρομοκρατία οπωσδήποτε επιτείνουν το άγχος.

Αλλά και η μαζοποίηση και η απώλεια του ανθρωπίνου προσώπου, που συντελείται μέσα στις σύγχρονες καταναλωτικές λεγόμενες κοινωνίες, αλλοτριώνει αφάνταστα τον άνθρωπο και τον ταλαιπωρεί εσωτερικά. Ο προαναφερθείς λογοτέχνης ωραιότατα παρατηρεί: «Όσο πάω και μικραίνω μέσα στις πολυάνθρωπες πόλεις. Γίνομαι ένα μόριο περιφρονημένο. Στο λεωφορείο είμαι ένα αντίτιμο εισιτηρίου. Στη δημοκρατία μια ψήφος. Στο στρατό μια λόγχη. Αλλού τίποτα. Μόνο κοντά Σου νοιώθω εκλεκτός».

Ας προσθέσουμε στα πάρα πάνω και την ενοχή που έχουν τα λεγόμενα μέσα μαζικής ενημερώσεως, που συχνά γίνονται μέσα μαζικής εξαγριώσεως, με τις διάφορες ειδήσεις, εικόνες, εκπομπές ή θεωρίες, που εξεγείρουν τα κατώτερα ένστικτα του άνθρωπου και ταράζουν τον ψυχικό του κόσμο.

Τέλος να πούμε για το έμμονο αίσθημα ανασφάλειας, που κατατυραννεί σήμερα όλη την ανθρωπότητα, εξ’ αιτίας των πολέμων και των εξοπλισμών και κυρίως του φόβου ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος του κόσμου.

Έκτος όμως αυτών των δευτερογενών αιτίων, όπως προείπαμε, υπάρχει και η πρωτογενής αιτία. Πίσω από τα πολλά προβλήματα υπάρχει το ένα πρόβλημα, το ηθικό και πνευματικό πρόβλημα του ανθρώπου. Αυτό είναι το παν-πρόβλημα (Πόποβιτς). Ο μεγάλος ψυχολόγος και ιδρυτής της ψυχολογίας του βάθους Γιούγκ παραδέχεται ότι βαθύτερα αίτια των διαφόρων εσωτερικών διαταραχών είναι η διαταραχή των σχέσεων του ανθρώπου με το Θεό και τον ηθικό νόμο, το «θρησκευτικό πρόβλημα», όπως το ονομάζει. Και ο Ηeinen διαπρεπής ψυχίατρος παρατηρεί: «Σε μία κοινωνία στην οποία η νεύρωση εμφανίζεται πολύ συχνά, οι σχέσεις μεγάλου πλήθους ανθρώπων προς τον Θεόν εμφανίζονται ταραγμένες». Επαληθεύεται έτσι ο λόγος του Θεού προς τον Κάιν μετά την εγκληματική του πράξη: «τρέμων και στένων έση επί της γης» (Γεν. 4,12).Οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας, οι μεγάλοι αυτοί ανατόμοι της ανθρώπινης ψυχής, αιώνες ολόκληρους προ της ψυχολογίας του βάθους και της ψυχιατρικής έχουν επισημάνει ότι η αμαρτία και οι πολυποίκιλοι πλόκαμοί της, καθώς και τα συνακολουθούντα αισθήματα ενοχής, ευθύνονται για τις διάφορες ψυχικές παθήσεις «Η κακία νόσος εστί της ψυχής – διδάσκει ο Αββάς Ισαάκ – τα πάθη δε αρρωστία εστί της ψυχής». Γι’ αυτό και η ομόφωνη και επίμονη σύστασή τους είναι: «μη προσκρούσαι Θεώ». Ο άνθρωπος είναι βαθύτατα και εκ φύσεως θρησκευτικό ή καλύτερα θεολογικό ον. Αυτό σημαίνει ότι όταν οι σχέσεις αυτών των δύο προσώπων (Θεού και ανθρώπου) διασαλεύονται, αναπόφευκτα διαταράσσεται και η εσωτερική μας αρμονία.

«Από πολλές κατευθύνσεις προβάλλεται ζωηρά η υπαρξιακή σημασία των αισθημάτων ενοχής που κατατυραννούν το σύγχρονο άνθρωπο. Το ασυνείδητο μέρος του ανθρώπου υποφέρει και πάσχει από την πίεση απωθήσεων, που το περιεχόμενο τους αποτελούν ισχυρές ηθικές συγκρούσεις» (Καθηγ. Ι. Κορναράκης). Η αμαρτία, λοιπόν, γενικά είναι το «αγκάνθι» που πληγώνει την ανθρώπινη καρδιά μας και δημιουργεί το ανθρώπινο δράμα. Όπως διδάσκει η ορθόδοξη πατερική ανθρωπολογία και ψυχιατρική από τότε που εισέβαλε το κακό στον κόσμο και όταν διαπράττεται στη συνέχεια από τον κάθε άνθρωπο, επιφέρει εξωτερική και εσωτερική διάσπαση. Ο άνθρωπος παρουσιάζεται διχασμένος και διασπασμένος. Άλλα σκέπτεται, άλλα θέλει και άλλα κάνει. Αυτή η έλλειψη εσωτερικής ενότητας αποτελεί την ουσία της νευρώσεως. «Η παραβίασις του θείου νόμου, πλην της διαταράξεως των σχέσεων Θεού και ανθρώπου, επέφερε και την προσωπική κατάρρευση του ανθρώπου. Αυτή συνίσταται βασικώς στη διάσπαση της προσωπικότητος και στη διατάραξη των ψυχοσωματικών σχέσεων μέσα στον άνθρωπο. Τα αρμονικώς συνεργαζόμενα στοιχεία του, η ψυχή και το σώμα, διασπάσθηκαν και κατέστησαν αντίπαλα ή ανταγωνιστικά μεταξύ τους.

Η διεσπασμένη προσωπικότης έχει φυσικά και διχασμένες λειτουργίες. Διασπάται η ενιαία και «ολόκληρη» έως τότε αίσθησις σε σωματική και πνευματική· και η μεν πρώτη, πενταμερής πλέον, αναφέρεται στο εμπαθές μέρος του ανθρώπου, η δε δεύτερη στο νοερό μέρος. Έπειτα διασπάται και ο νους, απέκτησε δυό ξεχωριστές γνώσεις, εγκόσμια και πνευματική. Τέλος διασπάται το φρόνημα σε δύο αντιμαχόμενα μέρη, το σαρκικό και το πνευματικό.» (Παναγ. Χρήστου «Το μυστήριο του άνθρωπου, σελ. 27). Είναι ομολογουμένως μια δραματική κατάσταση, που τη βιώνει ο μακράν του Θεού αλύτρωτος άνθρωπος.

Δέστε πως περιγράφει ο Απ. Παύλος την τραγικότητα αυτού του εσωτερικού διχασμού: «Συνήδομαι γαρ τω νόμω του Θεού κατά τον έσω άνθρωπον. Βλέπω δε έτερον νόμον εν τοις μέλεσί μου αντιστρατευόμενον τω νόμω της αμαρτίας τω όντι εν τοις μέλεσί μου. Ταλαίπωρος εγώ άνθρωπος! τις με ρύσεται εκ του σώματος του θανάτου τούτου;» (Ρωμ. 7,22).

Ευτυχώς όμως υπάρχει λύση για το ανθρώπινο δράμα. Γι’ αυτό και προχωρεί ο Παύλος: «Ευχαριστώ τω Θεώ δια Ιησού του Κυρίου ημών». Η λύση είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός, η σαρκωμένη και σταυρωμένη Αγάπη.

Συνειδητοποιώντας ο άνθρωπος ότι η βαθύτερη ρίζα κάθε νευρωτικής καταστάσεως είναι η ενοχή της αμαρτίας και ότι η θεραπεία του εξαρτάται από την απελευθέρωσή του απ’ αυτήν, έρχεται «εν μετανοία και πίστει» στο Σωτήρα και έτσι δια της αφέσεως αφαιρείται το αγκάνθι. Ωραιότατη είναι η συμβουλή που δίνει ο Αββάς Ποιμήν σε κάποιον που τον ερώτησε τι έπρεπε να κάνει για να απελευθερωθεί από την πικρή και βασανιστική ενθύμηση της ένοχης του: «Είναι δυνατόν – είπε – να έχει κανείς πυρ εις τα δεξιά και δοχείον ύδατος εις τα αριστερά του. Όταν λοιπόν δυναμώσει η φωτιά, ας πάρει από το δοχείον ύδωρ, δια να την σβήσει. Υπό το πυρ εννοώ – συνέχισε ο Αββάς Ποιμήν – τον σπόρον του εχθρού, δηλ. τον κακόν λογισμόν υπό δε το ύδωρ την δυνατότητα να ριφθώμεν ενώπιον του Θεού και να επιζητήσωμεν το έλεος Του» (Ευεργετινός Α’. σελ. 136).

Συμπερασματικά λέμε ότι η νεύρωση του σύγχρονου ανθρώπου δεν θεραπεύεται απλώς με ψυχιάτρους και ψυχοφάρμακα. Η σύγχρονη ψυχολογία και ψυχιατρική, είναι αδύνατον να βοηθήσει λυτρωτικά τους συγχρόνους νευρωτικούς και ταραγμένους ανθρώπους, κυρίως, γιατί αγνοεί ή παραθεωρεί το υπαρξιακό γεγονός της πτώσεως του ανθρώπου, την ύπαρξη και τη δράση του πονηρού και τέλος την αποτελεσματική ενέργεια της θείας χάριτος. Στο μυστήριο της μετανοίας και εξομολογήσεως που διαθέτει η Εκκλησία μας, τα αισθήματα ένοχης ή καλύτερα αυτή αύτη η ενοχή μας, χωρίς να επικαλύπτεται ή να λησμονείται με τεχνητά μέσα, ανακαλείται στην επιφάνεια της συνειδήσεως, καταδικάζεται διά της αυτομεμψίας και εν συνεχεία αποβάλλεται (όπως ο εμετός), για να εξαφανισθεί τελείως από τον ορίζοντα της ψυχικής ζωής. Ο πολύς Ευδοκίμωφ, στο βιβλίο του «Η πάλη με τον Θεό» (σελ. 204) ευστοχότατα παρατηρεί:

«Η κακή συνείδηση δεν είναι μόνον ο έλεγχος για το σφάλμα που έγινε, άλλα επίσης η νοσταλγία της χαμένης αθωότητος. Ο άνθρωπος ζητεί τη συγγνώμη, αλλά στα τρίσβαθα του θέλει την εκμηδένιση του κακού και αυτή η κατάλυση η τόσο επιθυμητή, είναι εκείνη που απαιτεί την μυστηριακή άφεση. Το εξωτερικευμένο σφάλμα, ακόμη και όταν το ειπεί κανείς και έτσι το αντικειμενοποιήσει και το προβάλει, ας πούμε, προς τα έξω, μπορεί ακόμη να προκαλεί ενοχλητικά απ’ έξω. Μόνον η μυστηριακή άφεση το καταστρέφει οριστικά και φέρει την πλήρη θεραπεία. Οι πιστοί ψυχίατροι γνωρίζουν αυτή τη μυστηριακή ενέργεια της πλήρους απελευθερώσεως και στέλλουν συχνά τους ασθενείς τους να ολοκληρώσουν τη δική τους νοσηλεία στην εκκλησιαστική «κλινική». Η απέραντη σημασία της εξομολογήσεως βρίσκεται μέσα σ’ αυτήν την ύψιστη απελευθέρωση».

Έτσι την οδύνη της αμαρτίας διαδέχεται η άρρητος ηδονή της σωτηρίας. Όπως την ηδονή της αμαρτίας την είχε ακολουθήσει η οδύνη των τύψεων.Η καρδιά τώρα ηρεμεί, οι ψυχικές δυνάμεις ενοποιούνται αρμονικά και η ειρήνη «η πάντα νουν υπερέχουσα» βασιλεύει απ’ άκρου εις άκρον της ανθρώπινης προσωπικότητος. Ευλογημένη εμπειρία…

(Αρχ. Α. Καραματζάνη, Οι Πατέρες και τα προβλήματα της ζωής μας, εκδ .Ι. Μ. Αγ. Αθανασίου Κολινδρού, 1988, σ.46-54).

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com

Ασφαλώς, ως αγωνιζόμενοι χριστιανοί, νιώθουμε μέσα μας τη λαχτάρα για αγάπη προς τους άλλους. Ασφαλώς μας συγκινεί η σκέψη να αγαπούμε τον ένα όπως όλους μαζί και όλους όπως τον ένα. Μεγάλος αυτός ο πόθος, αν υπάρχη μέσα μας και ίσως είναι το πιο μεγάλο επιδιωκτέο τέλος.

Όμως δεν πρέπει να λησμονούμε την πραγματικότητά μας, ποιοι ακριβώς είμαστε, ποια είναι η φυσική μας κατάσταση, προτού επιχειρηθή η εν Χριστώ μεταμόρφωσή μας στο καμίνι της αγάπης για τον ίδιο και διά μέσου Του για τους αδελφούς μας συνανθρώπους.

Συχνά μιλώντας για αγάπη λησμονούμε το έδαφος, στο οποίο αυτή φυτρώνει. Γι’ αυτό συμβαίνει ε­τούτο το παράδοξο, ενώ ο πόθος μας για αγάπη μπορεί να είναι πολύ μεγάλος, όμως ο τόπος, όπου πρέπει να αναπτυχθή, η καρδιά μας δηλαδή, που την πλημμυρίζει αυτός ο πόθος, συμβαίνει να είναι εντελώς ακατάλληλος για ένα τέτοιο ουράνιο φυτό.

Με τον τρόπο αυτόν, μπορεί να «ωδίνη όρος και να τίκτη μυν», να παρουσιάζεται δηλαδή μια πολύ μεγάλη δυσαναλογία ανάμεσα σε αυτό, που ποθούμε και σε αυτό, που θέλουμε να πραγματοποιήσουμε. Πρώτιστο έργο μας με άλλα λόγια είναι, προκειμένου να εξασκήσουμε έργο αληθινό αγάπης, να αναγνωρίσουμε και να συνειδητοποιήσουμε την πνευματική μας ποιότητα, ποιοι δηλαδή είμαστε στην πραγματικότητα.

Η αληθινή γνώση του εαυτού μας και η ειλικρίνεια έναντί του θα μας πείση, ότι βασικά έχουμε μια σχεδόν ακατανίκητη τάση να αναζητούμε φανερά ή όχι, συνειδητά ή όχι, θεληματικά ή όχι, τον ίδιο τον εαυτό μας διά μέσου της αγάπης προς τους άλλους. Μπορεί να αναζητούμε τη δική μας συναισθηματική ευφορία και μια συγκινησιακή έκσταση, μια ευχαρίστηση προσωπική μόνο μέσω της αγάπης, πράγμα, που άλλοι θα επεδίωκαν με άλλα μέσα.

Και το ερώτημα είναι^. κάνουμε τα έργα της αγάπης και γενικά αγαπούμε, για να ικανοποιούμε τον εαυτό μας με το ευάρεστο συναίσθημα, που αυτή δημιουργεί, και αυτό θέλουμε μόνο και όχι τη χαρά και την ευτυχία του άλλου; Και μπορεί έτσι να κάνουμε το έργο της αγάπης π.χ. μόνο για να ακούμε ευχαριστίες, για να μας αναγνωρίζουν ως ευεργέτες, για να κάνουν λόγο για μας, και να αποφεύγουμε δύσκολες περιπτώσεις αγάπης και κόπους και θυσίες, που δεν πρόκειται να αναγνωρισθούν.

Γι’ αυτό πρέπει να μάθουμε και να κάνουμε φρόνημά μας, πως το κύριο χαρακτηριστικό της αγάπης είναι η αυτολησμοσύνη και το «μη ζητείν τα εαυτής». Γι’ αυτό άλλωστε συνιστά ο Κύριος το «μη γνώτω η αριστερά (μας) τί ποιεί η δε­ξιά» μας και την όσο γίνεται με περισσότερη επιμέλεια «εν τω κρυπτώ» διενέργειά της.

Αποσπάσματα από το κείμενο: Εμείς και η Αγάπη μας (π. Ευσεβίου Βίττη)