kantonopou’s blog

Τό άρθρο αυτό είναι μιά συνομιλία τού μακαριστού  π. Επιφανείου Θεοδωροπούλου μέ έναν άθεο*. Είναι ένα κείμενο απλό, σφιχτό και κυρίως γραμμένο μέ θεία φώτιση. Είναι αναδημοσίευση από τό μικρό βιβλίο «Διάλογος μ’ έναν άπιστο» της Χριστιανικής Στέγης Καλαμάτας, τήν όποια και ευχαριστούμε.

«ΟΧΙ ΚΑΙ ΘΕΟΣ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ»

ΑΠΙΣΤΟΣ.: Κοιτάξτε. Κι’ εγώ παραδέχομαι ότι ό Χριστός ήταν σπουδαίος φιλόσοφος και μεγάλος επαναστάτης, αλλά μήν τόν κάνουμε και Θεό τώρα.

ΓΕΡΟΝΤΑΣ.: Άχ παιδί μου, όλοι οι μεγάλοι άπιστοι τής Ιστορίας εκεί σκάλωσαν. Τό ψαροκόκκαλο πού τους κάθισε στό λαιμό και δεν μπορούσαν νά τό καταπιούν ήταν αυτό ακριβώς. Τό ότι ό Χριστός είναι και Θεός. Αλλά άν ό Χριστός δεν είναι Θεός, τότε πρόκειται γιά τήν απαισιωτέρα μορφή τής Ιστορίας.

ΑΠ.: Τι είπατε;

ΓΕΡ.: Αυτό πού άκουσες. Γιά σκέψου πόσα εκατομμύρια ανθρώπων θυσίασαν τά πάντα γιά χάρι Του, ακόμα κι’ αυτή τή ζωή τους. Ποιός άνθρωπος, όσο μεγάλος, όσο σπουδαίος, όσο σοφός κι’ άν ήταν, θά άξιζε αυτή τήν μεγάλη προσφορά και θυσία; Ποιός; Πές μου. Αυτός τήν άξιζε, γιατί είναι Θεός.

ΑΠ.: Και ποιός μπορεί νά τό βεβαιώση αυτό;

ΓΕΡ.: Σού είπα και προηγουμένως ότι τά πειστήρια τής Θεότητός Του είναι τά υπερφυσικά γεγονότα πού συνέβησαν, όσον καιρό ήταν εδώ στην γή. Αλλά, πριν αναφερθώ σ’ αυτά, πρέπει νά παραδεχθής ότι ό Χριστός έταμε τήν Ιστορία. Πές μου. Ποιός τόλμησε ποτέ νά εισχώρηση στις ιερώτερες σχέσεις τών ανθρώπων και νά πή «ό φιλών πατέρα ή μητέρα ή τέκνα υπέρ αυτού τήν αγάπη τών ανθρώπων πάνω και από τήν ίδια τήν ζωή τους;» Κανείς και πουθενά. Μόνο ένας Θεός θά μπορούσε νά τό κάνη αυτό. Φαντάζεσαι τόν δικό σας τόν Μαρξ νά έλεγε κάτι τέτοιο; Ή θά τόν περνούσαν γιά τρελλό ή δέν θά βρισκόταν κανείς νά τόν ακολουθήση. Πές μου ακόμη. Ποιος τόλμησε ποτέ νά πή ότι «ΕΓΩ είμαι ή αλήθεια καί ΕΓΩ είμαι ή ζωή;» Καί δεν ηρκέσθη μόνον νά πή αυτά που είπε, αλλά επεκύρωσε τους λόγους Του με πλήθος θαυμάτων: Έκανε τυφλούς νά βλέπουν, παράλυτους νά περπατούν, έθρεψε μέ δυο ψάρια καί πέντε ψωμιά πέντε χιλιάδες άνδρες καί πολλαπλάσιες γυναίκες καί παιδιά, διέτασσε τά στοιχεία τής φύσεως καί αυτά υπήκουαν, ανέστησε νεκρούς, όπως τόν Λάζαρο, που ήδη είχε αρχίσει νά μυρίζη.Μείζων δέ πάντων των γεγονότων τούτων, ή Ανάστασίς Του.

Όλο τό οικοδόμημα του Χριστιανισμού στηρίζεται στό γεγονός τής Αναστάσεως. Αυτό δεν τό λέω εγώ. Τό λέγει ό Απόστολος Παύλος: «Ει Χριστός ουκ εγήγερται, ματαία ή πίστις ημών». Άν ό Χριστός δέν αναστήθηκε, Όλα καταρρέουν. Ό Χριστός όμως ανέστη, που σημαίνει ότι είναι Κύριος τής Ζωής καί του Θανάτου, άρα Θεός.

«ΕΣΕΙΣ ΤΑ ΕΙΔΑΤΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ;»

ΑΠ.: Εσείς τά είδατε όλα αυτά; Πώς τά πιστεύτετε;

ΓΕΡ.: Όχι, εγώ δέν τά είδα. Αλλ’ αυτοί που τά είδαν, δηλ. οι Απόστολοι, τά εβεβαίωσαν καί προσυπέγραψαν αυτήν τήν μαρτυρία τους μέ τό αίμα τους. Ή μαρτυρία της θυσίας της ζωής είναι ή ύψιστη μαρτυρία.Φέρε μου και σύ κάποιον, πού νά μου πή ότι ό Μαρξ πέθανε και ανέστη και νά πεθάνη γι’ αυτό πού λέει και εγώ θά τόν πιστέψω, ως τίμιος άνθρωπος.

ΑΠ.: Νά σάς πω. Χιλιάδες μαρξιστές βασανίσθηκαν και πέθαναν γιά τήν ιδεολογία τους. Γιατί δέν ασπάζεσθε και σεις τόν μαρξισμό;

ΓΕΡ.: Τό είπες και μόνος σου. Οι μαρξιστές πέθαναν γιά τήν ιδεολογία τους. Δέν πέθαναν γιά γεγονότα. Σέ μιά ιδεολογία όμως είναι πολύ εύκολο νά υπεισέλθη πλάνη. Επειδή δέ είναι ίδιον τής ανθρώπινης ψυχής νά θυσιάζεται γιά κάτι πού πιστεύει, εξηγείται γιατί πολλοί μαρξιστές πέθαναν γιά τήν ιδεολογία τους. Αυτό δέν μάς υποχρεώνει νά τήν δεχθούμε σάν σωστή. Άλλο νά πεθαίνης γιά ιδέες και άλλο νά πεθαίνης γιά γεγονότα.

«ΠΩΣ ΤΑ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ;»

Οι Απόστολοι όμως δέν πέθαναν γιά ιδέες. Ούτε γιά τό «αγαπάτε αλλήλους», ούτε γιά τις άλλες ηθικές διδασκαλίες του Χριστιανισμού. Οι Απόστολοι πέθαναν μαρτυρούντες υπερφυσικά γεγονότα. Και όταν λέμε γεγονός, εννοούμε ότι υποπίπτει στις αισθήσεις μας και γίνεται αντιληπτό απ’ αυτές. Οι Απόστολοι εμαρτύρησαν «δι’ ά ακηκόασι και εθεάσαντο και αί χείρες αυτών εψηλάφησαν». Και ό Ευαγγελιστής Ιωάννης αυτό ακριβώς λέγει: «ό εωρακώς μεμαρτύρηκε», δηλ. εγώ ό ίδιος πού γράφω αυτά, εγώ ό ίδιος είδα τόν εκατόνταρχο νά λογχίζη τήν πλευράν Του και νά εξέρχεται αίμα και νερό από αυτήν.

Ό Πασκάλ κάμνει έναν πολύ ωραίο συλλογισμό. Λέγει, λοιπόν, ότι μέ τους Αποστόλους συνέβη εν εκ τών τριών: Ή ηπατήθησαν ή μάς εξηπάτησαν ή μάς είπαν τήν αλήθεια.

Άς πάρουμε τήν πρώτη εκδοχή. Δέν είναι δυνατόν νά ηπατήθησαν οι Απόστολοι, διότι δέν τά έμαθαν από άλλους. Αυτοί οι ίδιοι ήσαν αυτήκοοι και αυτόπται μάρτυρες των θαυμάτων του Χρίστου.

Ή δεύτερη εκδοχή. Μήπως μάς εξηπάτησαν; Μήπως μάς είπαν ψέμματα; Αλλά γιατί νά μάς εξαπατήσουν; Τι θά κέρδιζαν λέγοντας ένα τέτοιο ψέμμα; Μήπως χρήματα; Μήπως αξιώματα; Μήπως δόξα; Γιά νά πή κάποιος ένα ψέμμα, περιμένει κάποιο όφελος. Αντιθέτως οι Απόστολοι κηρύσσοντες Χριστόν και τούτον εσταυρωμένον και αναστάντα εκ νεκρών, τά μόνα πού εξησφάλισαν ήσαν ταλαιπωρίες, κόπους, μαστιγώσεις, λιθοβολισμούς, ναυάγια, πείνα, δίψα, γυμνότητα, κινδύνους από ληστές, ραβδισμούς, φυλακίσεις και τέλος τόν θάνατον. Κι’ όλα αυτά για ένα ψέμμα;

Και κάτι άλλο. Τι ήσαν οι Απόστολοι πριν τους καλέσει ό Χριστός; Μήπως ήσαν φιλόδοξοι πολιτικοί ή οραματιστές φιλοσοφικών και κοινωνικών συστημάτων, πού περίμεναν τήν ευκαιρία νά κατακτήσουν τήν ανθρωπότητα και νά ικανοποιήσουν έτσι τήν φιλοδοξία τους; Κάθε άλλο. Αγράμματοι ψαράδες ήσαν και τό μόνο πού τους ενδιέφερε ήταν νά πιάσουν κανένα ψάρι, γιά νά θρέψουν τις οικογένειες τους. Γι’ αυτό και μετά τήν σταύρωση του Κυρίου, παρά τά όσα είχαν ακούσει και ιδή, επέστρεψαν στά πλοιάρια τους και στά δίκτυα τους. Δέν υπήρχε σ’ αυτούς ούτε ίχνος προδιαθέσεως για όσα αργότερα επρόκειτο νά γίνουν. Και μόνον μετά τήν Πεντηκοστή, «ότε έλαβον δύναμιν εξ ύψους», έδιναν οι δάσκαλοι της οικουμένης. Άρα δέν είχαν λόγο νά μάς εξαπατήσουν οι Απόστολοι.

Μένει επομένως ή τρίτη εκδοχή. Ότι μάς είπαν τήν αλήθεια.

«Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΝΕΚΡΟΦΑΝΕΙΑ!»

Αποκλείεται νά έγινε, στην περίπτωση του Χρίστου, νεκροφάνεια; Τις προάλλες έγραψαν οι εφημερίδες ότι έναν Ινδό τόν έθαψαν καί μετά από τρεις μέρες τόν ξέθαψαν καί ήταν ζωντανός.

ΓΕΡ.: Άχ, παιδάκι μου. Θα θυμηθώ καί πάλι τόν λόγο του Ιερού Αυγουστίνου. «Άπιστοι, δέν είσθε δύσπιστοι, είσθε οι πλέον εύπιστοι. Δέχεσθε τά πιό απίθανα, τά πιό παράλογα, τά πιό αντιφατικά, γιά νά αρνηθήτε τό θαύμα».

Όχι, παιδί μου, δέν έγινε νεκροφάνεια στον Χριστό.

Πρώτα πρώτα, έχομε την μαρτυρία του Ρωμαίου κεντυρίωνος, ό οποίος βεβαιώνει τόν Πιλάτο ότι «ήδη τέθνηκε» ό εσταυρωμένος.

Έπειτα, τό Ευαγγέλιο μας πληροφορεί ότι ό Κύριος, ευθύς μετά τήν ανάστασίν Του, συνεπορεύθη καί συνε-ζήτη μέ δυο μαθητές του, στον δρόμο προς Εμμαούς. Φαντάζεσαι κάποιον νά έχη υποστεί όσα υπέστη ό Χριστός καί τρεις ήμερες μετά νά του συνέβαινε νεκροφάνεια; Άν μή τί άλλο, θά πρεπε γιά σαράντα ήμερες νά τόν ποτίζουν κοτόζουμο, γιά νά μπορή νά ανοίγη τά μάτια του καί όχι νά περπατά καί νά συζητά, σάν νά μή συνέβη τίποτε.Όσο γιά τόν Ινδό, φέρε τον εδώ νά τόν μαστιγώσωμε, νά τόν φραγγελώσωμε -καί ξέρεις τί εστί φραγγέλιο; Δερμάτινες λουρίδες που στην άκρη τους είναι στερεωμένα κομμάτια από σπασμένα κόκκολα-, φέρε τον λοιπόν νά του φορέσωμε κι’ ένα ακάνθινο στεφάνι, νά τόν σταυρώσωμε, νά του δώσωμε χολή καί ξύδι, νά του λογχεύσωμεν τήν πλευράν, νά τόν βάλωμεν καί στον τάφο καί άν αναστηθή, τότε τά λέμε πάλι.

ΑΠ.: Παρά ταύτα, όλες οι μαρτυρίες πού επικαλεσθήκατε προέρχονται από μαθητές τού Χριστού. Υπάρχει κάποια μαρτυρία περί της Θεότητος τοϋ Χρίστου, πού νά μήν προέρχεται από τόν κύκλο τών μαθητών Του;

ΓΕΡ.: Βεβαίως, τού Παύλου. Ό Παύλος, όχι μόνο δέν άνηκε στον κύκλο των μαθητών τού Χρίστου αλλά μετά μανίας εδίωκε τήν Εκκλησίαν.

«Ο ΠΑΥΛΟΣ ΕΠΑΘΕ ΗΛΙΑΣΗ!»

ΑΠ.: Γι’ αυτόν λένε ότι έπαθε ηλίαση.

ΓΕΡ.: Βρέ παιδάκι μου, άν πάθαινε ηλίαση ό Παϋλος, αυτό πού θά ανεδύετο θά ήταν τό υποσυνείδητο του. Και στό υποσυνείδητο τού Παύλου θέσιν περιωπής κατείχαν οι Πατριάρχες και οι Προφήτες. Τόν Αβραάμ και τόν Ιακώβ και τόν Μωϋσή έπρεπε νά ιδή και όχι τόν Ιησού, τόν οποίον θεωρούσε λαοπλάνο και απατεώνα.

Φαντάζεσαι καμιά πιστή γριούλα στό παραμιλητό της νά βλέπη τόν Βούδα ή τόν Δία; Τόν Άι Νικόλα θά ιδή και τήν Αγία Βαρβάρα. Διότι αυτούς πιστεύει.

Και κάτι ακόμη. Στόν Παύλο, όπως σημειώνει ό Παπίνι, υπάρχει και τό εξής θαυμαστόν: Πρώτον, τό αιφίδιον τής μεταστροφής. Κατ’ ευθείαν από τήν απιστίαν εις τήν πίστιν. Δέν μεσολάβησε προπαρασκευή. Δεύτερον, τό ισχυρόν τής πίστεως, Ξαφνική πίστις και ισχυρότατη. Ουδέποτε εταλαντεύθη ό Παύλος. Και τρίτον, πίστις διά βίου. Πιστεύεις ότι αυτά μπορούν νά συμβούν μετά από μία ηλίαση; Αυτά δέν εξηγούνται. Άν μπορής εξήγησε τα. Άν δέν μπορής, παραδέξου τό θαύμα. Και ασφαλώς θά γνωρίζης ότι ό Παύλος γιά τά δεδομένα τής εποχής του ήταν άνδρας εξόχως πεπαιδευμένος. Δέν ήταν κανένα ανθρωπάκι, νά μήν ξέρη τι τού γίνεται.

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ!

Θά σού πώ όμως και κάτι ακόμη: Εμείς, παιδί μου, σήμερα ζούμε σε αποκαλυπτική εποχή. Ζούμε τό θαύμα της Εκκλησίας τού Χριστού. Όταν ό Χριστός είπε γιά τήν Εκκλησία Του ότι «πύλαι άδου ού κατισχύσουσιν αυτοίς», οι μαθηταί Του αριθμούσαν μερικές δεκάδες μέλη. Έκτοτε, πέρασαν δύο χιλιάδες χρόνια. Διαλύθηκαν αυτοκρατορίες, ξεχάσθηκαν φιλοσοφικά συστήματα, κατέρρευσαν κοσμοθεωρίες και ή Εκκλησία τού Χριστού παραμένει φάρος της οικουμένης. Αυτό δέν είναι θαύμα;

Και κάτι άλλο: Στό κατά Λουκάν Ευαγγέλιον αναφέρεται πώς, όταν ή Παναγία μετά τόν Ευαγγελισμό της επεσκέφθη τήν Ελισάβετ, τήν μητέρα τού Προδρόμου, εκείνη μέ φωνή μεγάλη τήν εμακάρισε: «Ευλογημένη σύ εν γυναιξί» της είπε. Και ή Παναγία απάντησε ως έξης: «Μεγαλύνει ή ψυχή μου τόν Κύριον…

ιδού γάρ από τού νύν μακαριούσι μέ πάσαι αί γενεαί». Τι ήταν τότε ή Παναγία; Μιά άσημη κόρη της Ναζαρέτ. Ποιός τήν ήξερε; Άντε νά τήν γνώριζαν οι συγγενείς της και ίσως μερικοί ακόμη κάτοικοι της Ναζαρέτ. Και από τότε, ξεχάστηκαν αυτοκράτειρες, έσβησαν λαμπρά ονόματα γυναικών, λησμονήθηκαν σύζυγοι και μητέρες στρατηλάτων. Ποιός ξέρει ή θυμάται τήν μητέρα τού Μ. Αλεξάνδρου; Σχεδόν κανείς. Όμως, εκατομμύρια χείλη, σ’ όλα τά μήκη και πλάτη της γής και σ’ όλους τους αιώνες, υμνούν τήν ταπεινή κόρη της Γαλιλαίας, «τήν τιμιωτέραν τών Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως τών Σεραφείμ». Ζούμε ή δέν ζούμε εμείς σήμερα οι άνθρωποι τού εικοστού αιώνος τήν επαλήθευσι τοϋ προφητικού λόγου της Παναγίας; Είναι ή δέν είναι αυτό ένα θαύμα; Άν μπορείς, εξήγησέ το. Άν δέν μπορείς, όμως, παραδέξου τό θαύμα.

«Ο ΘΕΟΣ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ!»

ΑΠ.: Παραδέχομαι ότι τά επιχειρήματα σας είναι ισχυρά. Έχω όμως μιά απορία ακόμη. Δέν νομίζετε ότι ό Χριστός άφησε τό έργο του ημιτελές; Εκτός και άν μας εγκατέλειψε. Δέν μπορώ νά φαντασθώ ένα Θεό νά παραμένη αδιάφορος στό δράμα του άνθρωπου. Εμείς νά βολοδέρνουμε εδώ κι’ εκείνος από ψηλά νά στέκη απαθής.

ΓΕΡ.: Όχι, παιδί μου, δέν έχεις δίκιο. Δέν άφησε τό έργο Του ημιτελές. Αντιθέτως, στην Ιστορία είναι ή μοναδική περίπτωση του ανθρώπου, ό οποίος είχε τήν βεβαιότητα ότι ολοκλήρωσε τό έργο Του και ότι δέν είχε τίποτε άλλο νά κάνη και νά ειπή. Ακόμη και ό μέγιστος τών σοφών, ό Σωκράτης, ό όποιος μιά ζωή έλεγε και δίδασκε, στό τέλος συνέθεσε και μιά περίτεχνον απολογία και άν ζούσε θάχε και άλλα νά πή.

Μόνον ό Χριστός, σέ τρία χρόνια, είπε ότι είχε νά ειπή, έπραξε ότι ήθελε νά πράξη, και είπε και τό «τετέλεσται». Δείγμα και αυτό της Θεϊκής Του τελειότητος και αυθεντίας. Όσο γιά τήν εγκατάλειψη που είπες, σέ καταλαβαίνω. Χωρίς Χριστό ό κόσμος είναι θέατρο του παραλόγου. Χωρίς Χριστό δέν μπορείς νά εξήγησης τίποτε. Γιατί οι θλίψεις, γιατί οι αδικίες, γιατί οι αποτυχίες, γιατί οι ασθένειες, γιατί; Γιατί; Γιατί; Χιλιάδες πελώρια «γιατί». Κατάλαβε το. Δέν μπορεί ό άνθρωπος νά προσέγγιση, με την πεπερασμένη λογική του, τήν απάντηση όλων αυτών τών «γιατί». Μόνο μέ τόν Χριστό όλα εξηγούνται. Μας προετοιμάζουν γιά τήν αιωνιότητα. Ίσως εκεί μας αξιώσει νά πάρουμε απάντηση σέ μερικά «γιατί».

Αξίζει τόν κόπο νά σου διαβάσω ένα ωραίο ποίημα από τήν συλλογή του Κωνσταντίνου Καλλινίκου, «Δάφναι και μυρσίναι», που έχει τίτλο «Ερωτηματικά»:

ΠΕΣ ΜΟΥ, ΠΑΤΕΡΑ!

Είπα στον γέροντα ασκητή τόν εβδομηκοντάρη πού κυματούσε ή κόμη τον σαν πασχαλιάς κλωνάρι:

«Πές μου, πατέρα μου, γιατί σέ τούτη δω τη σφαίρα

αχώριστα περιπατούν ή νύχτα και ή μέρα;

Γιατί σαν νάσαν δίδυμα φυτρώνουνε αντάμα

τ’ αγκάθι και τό λούλουδο, τό γέλιο και τό κλάμα;

Γιατί στην πιό ελκυστική τού δάσους πρασινάδα

σκορπιοί φωλιάζουν κι’ όχεντρες και κρύα φαρμακάδα;

Γιατί προτού τό τρυφερό μπουμπούκι ξεπροβάλη

και ξεδιπλώση μπρος στό φως τ’ αμύριστα του κάλλη

μαύρο σκουλήκι έρχεται μιά μαχαιριά τού δίνει

κι’ ένα κουρέλι άψυχο στην κούνια του τ’ αφήνει;

Γιατί αλέτρι και σπορά και δουλευτάδες θέλει

τό στάχυ ώσπου νά γενή ψωμάκι και καρβέλι

και κάθε τι ωφέλιμο κι’ ευγενικό και θείο πληρώνεται

μέ δάκρυα και αίματα στό βίο,

ενώ ό παρασιτισμός αυτόματος θεριεύει

κι’ ή προστυχιά όλη τή γη νά καταπιή γυρεύει;

Τέλος, γιατί εις του παντός τήν τόση αρμονία

νά χώνεται ή σύγχυσις κι’ ή ακαταστασία;»

Απήντησεν ό ασκητής μέ τή βαριά φωνή του

προς ουρανούς υψώνοντας τό χέρι τό δεξί του:

«Οπίσω από τά χρυσά εκεί επάνω νέφη

κεντά ό Μεγαλόχαρος ατίμητο γκερκέφι*.

Κι’ έφ’ όσον εις τά χαμηλά ημείς περιπατούμεν

τήν όψι τήν ξανάστροφη, παιδί μου, θεωρούμεν.

Καί είναι άρα φυσικόν λάθη ό νούς νά βλέπη εκεί

πού νά ευχαριστή καί νά δοξάζη πρέπει.

Περίμενε σάν Χριστιανός νά έλθη ή ήμερα

πού ή ψυχή σου φτερωτή θά σχίση τόν αιθέρα

καί τού Θεού τό κέντημα απ’ τήν καλή κυττάξης καί τότε…

όλα σύστημα θά σου φανούν καί τάξις».

Ό Χριστός, παιδί μου, δέν μας εγκατέλειψε ποτέ. Παραμένει μαζί μας μέχρι συντέλειας των αιώνων. Αυτό, όμως, θα τό καταλάβης μόνο αν γίνης συνειδητό μέλος της Εκκλησίας Του και συνδεθής μέ τα μυστήρια της.

Όμως, γι’ αυτό, όποτε θελήσεις, έλα να τα ξαναπούμε.

* γκεργκέφι=κέντημα

Πηγή: Περιοδικό “Φίλοι Φυλακισμένων”

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com/

 Η απόρριψη εκατομμυρίων τόνων αποβλήτων 

απειλεί το περιβάλλον και τους ανθρώπους

Tην αποκαλούν «σκουπιδοτενεκέ του κόσμου» και όχι άδικα, καθώς αποτελεί το προσφιλές καταφύγιο πάσης φύσεως απορριμμάτων του πλανήτη. Ελκυστική και ιδιαίτερα πρόσφορη για τους απανταχού τυχοδιώκτες, η «μαύρη ήπειρος» λογίζεται μεταξύ άλλων ως το παραγωγικότερο εκκολαπτήριο των πιο επικίνδυνων μολυσματικών ασθενειών στον κόσμο, ενώ η ένδεια οδηγεί καθημερινά εκατομμύρια Αφρικανούς στον «προθάλαμο» του θανάτου. Ο αριθμός των υποσιτισμένων στις χώρες της υποσαχάριας Αφρικής υπερβαίνει κατά πολύ τα 200.000.000. Στην ίδια περιοχή, περισσότεροι από 26.000.000 άνθρωποι έχουν προσβληθεί από τον ιό ΗΙV, ενώ η φυματίωση και η ελονοσία «θερίζουν» καθημερινά, με την τελευταία να ευθύνεται για το θάνατο ενός ανήλικου Αφρικανού κάθε 30 δευτερόλεπτα. Περίπου 40.000.000 διαβιούν στα όρια του λιμού, 122,5 εκατ. παιδιά υποσιτίζονται, ενώ 29.000.000 από αυτά ηλικίας κάτω των πέντε ετών αναμένεται να χάσουν τη ζωή τους εντός της επομένης δεκαετίας.

Στη σύνοδο κορυφής του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας (FΑΟ) που ολοκλήρωσε προ ημερών τις εργασίες της στη Ρώμη, οι συμμετέχοντες ηγέτες των κρατών και αξιωματούχοι «πρωτοτύπησαν» για άλλη μία φορά, δεσμευόμενοι να εξαλείψουν την πείνα από τον κόσμο, χωρίς ωστόσο να θέσουν συγκεκριμένους στόχους ή χρονοδιάγραμμα, την ώρα που περισσότερα από 17.000 παιδιά πεθαίνουν καθημερινά από την πείνα, ήτοι ένα κάθε πέντε δευτερόλεπτα. Χαρακτηριστικό είναι ότι για πρώτη φορά ο αριθμός των λιμοκτονούντων αναμένεται να υπερβεί το ένα δισεκατομμύριο…

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, σε μία ήπειρο όπου τα κέρδη του πετρελαίου εξακολουθούν να καταλήγουν στις τσέπες των ελάχιστων «εκλεκτών», ήρθε να προστεθεί ένας ακόμη μαζικός, πλην όμως σιωπηρός δολοφόνος. Το αφρικανικό έδαφος έχει εξελιχθεί σε πρώτο τη τάξει… αγκυροβόλιο τόσο τοξικών όσο και ραδιενεργών αποβλήτων. Χαρακτηριστικό είναι ότι από το 90% των πυρηνικών και χημικών αποβλήτων τα οποία παράγουν σήμερα οι βιομηχανικά ανεπτυγμένες χώρες, το 30% μεταφέρεται σε χώρες του Τρίτου Κόσμου. Εκεί το επικίνδυνο φορτίο είτε απορρίπτεται πλησίον των ακτών είτε ενταφιάζεται στο υπέδαφος. Μπορεί η αμερικανική κυβέρνηση και η συντριπτική πλειονότητα των ευρωπαϊκών χωρών να εφαρμόζουν σύγχρονες μεθόδους βιοδιάσπασης των επικίνδυνων τοξικών ή ραδιενεργών αποβλήτων, ωστόσο ουκ ολίγες ποσότητες χημικών, μεταλλικών, ηλεκτρονικών και άλλων τοξικών αποβλήτων από βιομηχανικές μονάδες, έχουν μεταφερθεί μέχρι σήμερα παρανόμως στο αφρικανικό έδαφος και όχι μόνο. Ωστόσο, ο ενταφιασμός των τοξικών απορριμμάτων συνήθως γίνεται σε απόσταση… αναπνοής από κατοικημένες περιοχές, χωρίς να τηρούνται οι απαιτούμενες προδιαγραφές ασφαλείας, με αποτέλεσμα να ενισχύεται σημαντικά το ενδεχόμενο τόσο της πρόκλησης σοβαρών προβλημάτων υγείας, με συχνότερη την εκδήλωση καρκίνου, όσο και της διάβρωσης του εδάφους.

ΓΚΑΝΑ ΚΑΙ ΝΙΓΗΡΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΗΣ ΛΙΣΤΑΣ

Η Γκάνα και η Νιγηρία βρίσκονται σήμερα στην κορυφή του καταλόγου των αφρικανικών χωρών που συσσωρεύουν στο έδαφός τους επικίνδυνα για τη δημόσια υγεία ηλεκτρονικά απόβλητα. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, περίπου 500 κοντέινερ ηλεκτρονικών αποβλήτων καταφθάνουν μηνιαίως στη Νιγηρία. Μπορεί η μεταφορά αυτών των αποβλήτων να έχει στις πλείστες των περιπτώσεων το χαρακτήρα δωρεάς, ωστόσο, μόνο το 25% των χρησιμοποιημένων ή χαλασμένων ηλεκτρονικών εξαρτημάτων και συσκευών που συγκεντρώνονται στο αφρικανικό έδαφος, μπορεί να επαναχρησιμοποιηθεί. Ως εκ τούτου, τα απόβλητα καταλήγουν σε παράνομες χωματερές, όπου εργάτες αλλά και παιδιά, χωρίς τη λήψη του παραμικρού μέτρου προστασίας, αποδύονται καθημερινά σε διαλογή των υλικών, εκθέτοντας την υγεία και τη ζωή τους σε κίνδυνο. Χαρακτηριστικό είναι ότι κάθε χρόνο παράγονται, σύμφωνα με τον αρμόδιο φορέα των Ηνωμένων Εθνών, 20 έως 50 εκατ. τόνοι ηλεκτρονικών αποβλήτων.

Τα καπνά «καίνε» τα σωθικά των παιδιών

ΣΕ ΚΑΤΑΡΑ έχει μετατραπεί ο καπνός για τους κατοίκους του Μαλάουι. Όπως συμβαίνει στις αφρικανικές περιοχές που έχουν κάποιον πλούτο, οι κάτοικοι βγαίνουν χαμένοι. Στην περίπτωση της χώρας αυτής, η βιομηχανία του καπνού που απασχολεί το 80% του εργατικού δυναμικού της, μεταξύ των οποίων και περίπου 78 χιλιάδες παιδιά, ευθύνεται για τις βλαβερές συνέπειες στην υγεία τους. Πρώτα απ’ όλα, οι βιομηχανίες καπνού -όλες ξένων συμφερόντων, με κυριότερη την πολυεθνική Αlliance Οne – μολύνουν ανενόχλητες, απορρίπτοντας στα ποτάμια και στο έδαφος τεράστιες ποσότητες αποβλήτων, τα οποία η αμερικανική Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος και η Ε.Ε. έχουν χαρακτηρίσει επικίνδυνα. Στις χωματερές μαζεύονται χιλιάδες παιδιά και γυναίκες που δεν μπορούν να βρουν αλλού δουλειά, και μαζεύουν τα υπολείμματα του καπνού για να τα πουλήσουν σε χώρες όπου θα γίνουν φτηνά τσιγάρα. Συχνά, στα μέρη αυτά ξεσπούν φωτιές με αποτέλεσμα ο πυκνός καπνός να καλύπτει τις γύρω περιοχές για μέρες. «Οταν συμβαίνει αυτό», εξηγεί μία γυναίκα που δουλεύει εκεί με τα παιδιά της, «βήχουμε όλη μέρα, τα μάτια μας τσούζουν και δεν μπορούμε καν να αναπνεύσουμε μετά από λίγο». Ξέρω», προσθέτει, «πως είναι κακό για μένα και τα παιδιά μου να δουλεύουμε εδώ, όμως οι εταιρείες μας διώχνουν από τη γη μας για να καλλιεργήσουν τα καπνά και δεν μας δίνουν δουλειά».

Σπέρνουν τον θάνατο

Στη Σομαλία, για παράδειγμα, το κενό εξουσίας που δημιουργήθηκε μετά το 1991 αποτέλεσε ιδανική ευκαιρία για τη Δύση να απαλλαγεί σταδιακά από τα τοξικά απόβλητά της. Ο συχνός κατάπλους ευρωπαϊκών πλοίων στην περιοχή, συνοδεία απόρριψης «μυστηριωδών» φορτίων στα σομαλικά ύδατα, έγινε σύντομα κοινό μυστικό. Εν τω μεταξύ, τα τεράστια παλιρροϊκά κύματα που «πυροδότησε» στα τέλη του 2004 ο σεισμός στη Σουμάτρα της Ινδονησίας, προκάλεσαν τη διασπορά τοξικών φορτίων σε απόσταση εκατοντάδων μιλίων. Χιλιάδες άνθρωποι μολύνθηκαν και άλλοι έχασαν τη μάχη με τη ζωή εξαιτίας της έκθεσής τους στις επικίνδυνες ουσίες. Ουκ ολίγα απόβλητα προέρχονται από βιομηχανικές μονάδες και ιατρικές κλινικές της γηραιάς ηπείρου, ενώ οι φήμες οργιάζουν για ύποπτες συναλλαγές των πρώτων με την ιταλική μαφία, προκειμένου η τελευταία να «εξαϋλώσει» με το λιγότερο δυνατό οικονομικό κόστος τα τοξικά τους απορρίμματα. Αξίζει να σημειωθεί ότι το κόστος ενταφιασμού των τοξικών αποβλήτων στην Ευρώπη τιμάται στα 250 δολάρια ανά τόνο, όταν το αντίστοιχο σε μια χώρα του Τρίτου Κόσμου δεν υπερβαίνει τα 2,5 δολάρια… Πριν από περίπου 11 χρόνια αντίκρισαν το φως της δημοσιότητας αντίγραφα εμπορικών συμφωνιών που είχαν συναφθεί μεταξύ δύο ευρωπαϊκών εταιρειών και των εκπροσώπων του τότε «προέδρου» της Σομαλίας, Αλι Μαχντί Μοχάμεντ, για την εναπόθεση 10 εκατ. τόνων τοξικών αποβλήτων στο έδαφος της χώρας, με αντάλλαγμα 80 εκατ. δολάρια. Παρεμφερή συμβόλαια φέρεται να έχουν συνάψει ή επιχειρήθηκαν να συναφθούν μέχρι σήμερα, μεταξύ δυτικών ή ασιατικών, τα τελευταία χρόνια, εταιρειών και αφρικανικών κρατών, όπως η Σενεγάλη, η Γουινέα Μπισάου, το Τζιμπουτί, η Νιγηρία, η Ακτή Ελεφαντοστού, η Μοζαμβίκη και η Μπενίν.

Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2009

Πηγή:philenews.com

  Πορεία αγιασμού

30 Νοεμβρίου

Τήν τελευταία μέρα τοῦ Νοεμβρίου ἡ μορφή τοῦ Πρωτοκλήτου ἀποστόλου ᾿Ανδρέα μᾶς δίνει ἕνα σπουδαῖο μήνυμα, ὅπως δίνει καί τό ὄνομα στό μήνα· εἶναι γνωστό ὅτι σέ πολλά μέρη τῆς πατρίδας μας ὁ Νοέμβριος ὀνομάζεται ᾿Αντριάς (= ᾿Ανδρέας).

Σεμνή καί ταπεινή ἡ μορφή τοῦ ἁγίου ᾿Ανδρέα καλύπτεται συνήθως στίς εὐαγγελικές διηγήσεις πίσω ἀπό τή δυναμική προσωπικότητα τοῦ μεγάλου ἀδελφοῦ του, τοῦ κορυφαίου τῶν μαθητῶν Πέτρου. ᾿Ελάχιστα περιστατικά τῆς ζωῆς του, ὅπως ἄλλωστε καί τῶν ἄλλων ἀποστόλων, ἀναφέρονται στήν Καινή Διαθήκη. Μερικά ἀπό αὐτά εἶναι· ἡ πρώτη γνωριμία του μέ τόν Κύριο, στόν ὁποῖο ἀμέσως μετά ὁδήγησε τόν ἀδελφό του Πέτρο· ἡ ἐνεργός παρουσία του στό χορτασμό τῶν πέντε χιλιάδων λαοῦ καί στή συνάντηση τοῦ ᾿Ιησοῦ μέ κάποιους ῞Ελληνες, πού ζητοῦσαν νά τόν δοῦν. Εἶναι ὅμως ἀρκετά τά περιστατικά αὐτά, γιά νά μᾶς δώσουν τά δικά τους μοναδικά μαθήματα σήμερα.

῎Ηδη ἡ πρώτη συνάντηση τοῦ ᾿Ανδρέα μέ τόν Κύριο δίνει τό χαρακτηριστικό γνώρισμα τῆς σεμνῆς ἀλλά ὄχι ἀσήμαντης προσωπικότητάς του. Εἶναι ὁ εἰλικρινής καί βαθύς πόθος του νά συναντήσει τόν Μεσσία. Αὐτός ὁ πόθος εἶχε ὁδηγήσει τόν ἄσημο ψαρά τῆς Γαλιλαίας στήν ἔρημο τοῦ ᾿Ιορδάνη, ὅπου κήρυττε ὁ Πρόδρομος καί Βαπτιστής τοῦ Κυρίου ᾿Ιωάννης. Κι ὅταν ἀπό τά ἀσκητικά χείλη τοῦ Προδρόμου ἄκουσε τή σύσταση γιά τόν ᾿Ιησοῦ Χριστό «ἴδε ὁ ἀμνός τοῦ Θεοῦ», τόν πλησίασε μαζί μέ τόν συμμαθητή του, τόν εὐαγγελιστή ᾿Ιωάννη. Ζήτησαν νά μάθουν ποῦ μένει. ῾Ο ᾿Ιησοῦς τούς κάλεσε· «ἔρχεσθε καί ἴδετε». Κι ὁ ᾿Ανδρέας ἀνταποκρίθηκε στήν κλήση. ῎Ετσι εἶναι ὁ Πρωτόκλητος.

«Εὑρήκαμεν τόν Μεσσίαν!», ἔσπευσε νά ἐκμυστηρευθεῖ στόν ἀδελφό του Πέτρο, ὁδηγώντας κι ἐκεῖνον στόν ᾿Ιησοῦ. Πόση χαρά, πόση ἀνακούφιση κι εὐγνωμοσύνη, πόσο ἐνθουσιασμό καί αἰσιοδοξία κλείνει ἐκεῖνο τό «εὑρήκαμεν»! Στό πρόσωπο τοῦ Μεσσία ὁ ᾿Ανδρέας εἶχε ἐπενδύσει τά πιό μεγαλόπνοα ὄνειρα, τίς πιό ζωηρές του ἐλπίδες. Γι᾿ αὐτό μόλις τόν συνάντησε, τοῦ παρέδωσε ἀνεπιφύλακτα τόν ἑαυτό του χωρίς ἄλλες ἀξιώσεις, χωρίς ἄλλα ζητούμενα. Στόχος του ἀπό κεῖ κι ὕστερα μέχρι τή στερνή του ὥρα, ὅταν -σάν τόν Κύριό του- σταυρώθηκε στήν Πάτρα, ἦταν πῶς νά ὁδηγήσει κι ἄλλες ψυχές στή σωτηρία, πού κοντά στόν Χριστό γεύθηκε.

Κι ἔγινε ὁ ἀπόστολος ᾿Ανδρέας τό ὑπόδειγμα καί τό ὁρόσημο στήν πορεία κάθε ψυχῆς πρός τή λύτρωση. Στήν ἀποστολική ἐποχή ἀλλά καί σέ κάθε ἄλλη -καί στή δική μας– δέν μπορεῖ κανείς νά συναντήσει τόν Χριστό, νά βρεῖ τή λύτρωση, ἄν δέν νιώθει μέσα του βαθειά τήν ἐπιθυμία καί τήν ἀνάγκη γι᾿ αὐτό. Πάνω ἀπό κάθε πόθο καί κάθε ἐπιδίωξη, πέρα ἀπό κάθε ἐπιτυχία καί καταξίωση, στέκει ὁ πόθος γιά τή σωτηρία. Χαρά σ᾿ ὅποιον δέν φίμωσε μέσα του αὐτόν τόν πόθο. Δέν θά ἀργήσει νά τοῦ τόν ἐκπληρώσει ὁ Κύριος.

Καί κάτι ἀκόμη· ὅποιος ζήσει τή λύτρωση κοντά στόν Χριστό δέν ἀπολαμβάνει φίλαυτα καί ἐγωιστικά τή χαρά του. Σπεύδει νά γίνει ὁ καλός ἄγγελος γιά τή σωτηρία καί ἄλλων ψυχῶν. Θέλει συνοδοιπόρους στήν πορεία τοῦ ἁγιασμοῦ του. Αὐτό μᾶς μηνύει ὁ ἅγιος ἀπόστολος ᾿Ανδρέας.

Στέργιος Ν. Σάκκος

Πηγή:.apolytrosis.gr

  Ο Απόστολος Ανδρέας

Παναγιώτη Ν. Τρεμπέλα

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η πρωτοβουλία διά την συγγραφήν της παρούσης βιογραφίας του Πρωτοκλήτου αποστόλου και προστάτου της πόλεως Πατρών ανήκει εξ ολοκλήρου εις την ευγενή αλλά και επίμονον προτροπήν του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρών κυρίου Θεοκλήτου. Προ έτους και πλέον μου διετύπωσεν εν Αθήναις την παράκλησιν να επιχειρήσω την συγγραφήν ταύτην και παρά την αντιταχθείσαν ευθύς εξ αρχής άρνησίν μου η Σεβασμιότης του δεν απεθαρρύνθη, αλλ’ οσάκις με συνήντα, δεν έπαυε να μου υπενθυμίζη την υποχρέωσιν, την οποίαν είχον, όπως αποδώσω εις τον πολιούχον της εκθρεψάσης με πόλεως το οφειλόμενον.Και ως προς μεν το τελευταίον τούτο, ουδέποτε με απέλιπεν η προθυμία, όπως εκδηλώνω εκάστοτε την προς τον Πρωτόκλητον ευλάβειάν μου. Η έλλειψις όμως δαψιλών ειδήσεων περί της αποστολικής δράσεως αυτού εκ πηγών αδιαμφισβητήτως αυθεντικών με εύρισκε διστακτικόν, όπως τολμήσω το προτεινόμενον εγχείρημα. Αλλ’ η επιμονή του Αγίου Πατρών ενίκησεν επί τέλους. Και ήδη, ότε η συγγραφή ήχθη εις πέρας, ουχί άνευ ικανοποιήσεως και εγώ επαναλαμβάνω το του ιερού Γρηγορίου: «Ήττημαι και την ήτταν ομολογώ».

Διαβάστε εδώ… Ολόκληρο το βιβλίο του κ. Παναγιώτη Τρεμπέλα για  τον Απόστολο Ανδρέα.

Οι συνέπειες του ορθολογισμού στη ζωή μας.

Αρχιμ. Αθανασίου Αναστασίου, Καθηγουμένου της Ι. Μ. Μεγάλου Μετεώρου

Ο ορθολογισμός θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι η υπερβολική εμπιστοσύνη στη λογική μας η αναγωγή της σε υπέρτατη αυθεντία και απόλυτη αξία. Είναι αμαρτητική νοοτροπία και βιοθεωρία, και όχι κάποια απλή αμαρτία. Είναι κατ’ ουσίαν απιστία. Ο ορθολογισμός είναι η πιο χαρακτηριστική και ύπουλη εκδήλωση της υπερηφάνειας, η οποία υποκρύπτεται κάτω από όλες τις αμαρτίες μας, υφέρπει σε κάθε μας πράξη και δηλητηριάζει όλα τα καλά έργα μας. Αυτή οδηγεί στην αυτοδικαίωση και τελικά στην αμετανοησία, κλείνοντας έτσι τη θύρα του θείου ελέους. Η υπερηφάνεια είναι η αρχή και το τέλος όλων των κακών. Κατά τον μακαριστό Γέροντα Σωφρόνιο του Έσσεξ η υπερηφάνεια «αποτελεί την μόνιμη απειλή της ανθρώπινης ζωής», «βρίσκεται στην ρίζα όλων των τραγωδιών του ανθρώπινου γένους» και αποτελεί «την ουσία του άδη».Ο υπερήφανος άνθρωπος, λαϊκός, κληρικός ή μοναχός, γίνεται άτομο και προσφέρει τον πνευματικό θάνατο και τον άδη, την κόλαση, όχι μόνο στον εαυτό του, αλλά και στην οικογένεια του, στο κοινόβιό του και σε όλο το περιβάλλον του.

Ο ορθολογιστής υποβάλλει την αγνή και πηγαία πίστη σε λογικές διαδικασίες, ζητώντας επιχειρήματα και αποδείξεις. Πιστεύει μόνο σε ό,τι μπορεί να κατανοηθεί και να γίνει αποδεκτό με το μυαλό. Γι’ αυτό και οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα, αλλά και πολλοί χριστιανοί μας, αμφιβάλλουν ή και δεν πιστεύουν στην αθανασία της ψυχής, στην ύπαρξη της άλλης ζωής, στην ανάσταση των νεκρών, στον παράδεισο και την κόλαση. Αρνούνται ακόμη την ύπαρξη του διαβόλου, του προαιώνιου αυτού εχθρού μας. Αγνοούν ότι ο διάβολος είναι πρόσωπο με νου και με θέληση, και ότι αυτός αποτελεί την αιτία και την πηγή του κακού, δεχόμενοι γενικά και αόριστα την ύπαρξη μόνο «δυνάμεων του κακού».

Αμφισβητούν τα μυστήρια της Εκκλησίας μας, όπως της Ιεράς Εξομολογήσεως, της Θείας Κοινωνίας, του Γάμου, ο οποίος τείνει να αντικατασταθεί από μια απλή συμβίωση, μια ελεύθερη σχέση, εκτός γάμου. Αρνούνται ή δέχονται επιλεκτικά τα δόγματα της πίστεως μας, τις εντολές του Ευαγγελίου, τη λατρεία, την ευσέβεια και την παράδοση της Εκκλησίας μας, επειδή δεν μπορούν να τα συλλάβουν με την λογική και το μυαλό τους.

Να διευκρινίσουμε σε αυτό το σημείο ότι η αναφορά μας στο αρνητικό φαινόμενο του ορθολογισμού και στις ανάλογες συνέπειές του στην πνευματική ζωή του καθενός σε καμία περίπτωση δεν έχει την έννοια της υποτιμήσεως ή της παραγνωρίσεως της λογικής, αυτής της ύψιστης δωρεάς του Θεού προς τον άνθρωπο, η οποία τον διαφοροποιεί από τα άλογα ζώα και τα υπόλοιπα κτίσματα.

Ο ορθολογιστής αντικαθιστά την αναφορά και την εμπιστοσύνη στον Θεό, που είναι η πίστη, με τη σκέψη και τη διάνοια. Έτσι όμως καταργείται ουσιαστικά η πίστη, αφού ο Θεός δεν μας αποδεικνύεται, αλλά μας φανερώνεται. Μας αποκαλύπτεται μυστικά. Βιώνεται καρδιακά και πηγαία, απλά, ταπεινά και αθόρυβα. Γι’ αυτό και ο ορθολογισμός συνιστά ουσιαστικά απιστία· μια άλλη μορφή αθεΐας, χειρότερη ίσως από την απόλυτη και καθαρή αθεΐα, αφού μας εφησυχάζει και μας παραπλανά πως δήθεν πιστεύουμε.

Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που καθιστά τον ορθολογισμό, την ορθολογιστική θεώρηση της πίστεως, ένα από τα σοβαρότερα εμπόδια, και τα δυσεπίλυτα προβλήματα που απειλούν και αλλοιώνουν την πνευματική πορεία των σύγχρονων πιστών και επιβουλεύονται τη σωτηρία τους.

Θα λέγαμε ότι ο ορθολογισμός δεν είναι απλά και μόνο μία συγκεκριμένη αμαρτία, δεν είναι μία πτώση, ένα λάθος, που είναι ανθρώπινο και φυσιολογικό να συμβαίνει σε κάθε πιστό, που αγωνίζεται για τη σωτηρία του, αφού κανείς δεν είναι αναμάρτητος ή αλάνθαστος. Γι’ αυτό και όλες οι πτώσεις και όλα τα αμαρτήματα μας συγχωρούνται, όταν με ειλικρινή μετάνοια και συντριβή τα εναποθέσουμε στο πετραχήλι του πνευματικού μας, με το Μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως.

Ο ορθολογισμός λοιπόν ξεπερνά τα στενά όρια της αμαρτίας και λειτουργεί αλλοιωτικά και διαφορετικά, υποσκάπτοντας τα ίδια τα θεμέλια και ουσιώδη της πίστεως. Καταργεί τη σχέση, την εμπιστοσύνη, την ελπίδα, γιατί στηρίζεται μόνον στα δικά μας λογικά συμπεράσματα, στις ατομικές μας αντιλήψεις και στην ατομική μας νοοτροπία και βιοθεωρία.

Νους και λόγος

Για να κατανοήσουμε καλύτερα την διαφορά ανάμεσα στην «καλή» και «κακή» χρήση της ανθρώπινης λογικής (που είναι ο ορθολογισμός), θα ήταν χρήσιμο να αναπτύξουμε εν συντομία την διδασκαλία της Εκκλησίας μας για την φύση και την λειτουργία της.

Κατά τον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή και την ορθόδοξη πατερική παράδοση, ο άνθρωπος έχει δύο γνωστικά κέντρα. Δηλαδή δύο οδούς, δύο τρόπους μέσα από τους οποίους μπορεί να γνωρίσει τα πράγματα, την κτιστή φυσική δημιουργία και τον ίδιο τον Θεό.

Τα δύο αυτά κέντρα είναι ο νους (που οι πατέρες τον ταυτίζουν με την καρδιά) και ο λόγος (δηλαδή η λογική, η διάνοια, το μυαλό). Ο νους έχει την έδρα του στην καρδιά και ο λόγος (η λογική) στον εγκέφαλο. Ο νους είναι το κέντρο της ψυχής, γι’ αυτό και οι Πατέρες τον ονομάζουν «το ηγεμονικόν της ψυχής». Με το νου, που είναι η θεωρητική ενέργεια της ψυχής (γι’ αυτό και αναφέρεται και ως «οφθαλμός της ψυχής»), ο άνθρωπος αποκτά τη γνώση και την εμπειρία του Θεού, γίνεται μέτοχος της θείας Αποκαλύψεως.

Ο λόγος (ή λογική) είναι η πρακτική ενέργεια της ψυχής. Με το λόγο (τη λογική) ο άνθρωπος γνωρίζει τη φύση και την κτιστή δημιουργία. Η γνώση της δημιουργίας του Θεού βοηθάει, βεβαίως, τον άνθρωπο να φθάσει και στην γνώση του ιδίου του Θεού, την οποία όμως αποκτά με το νου. Με τη λογική, δηλαδή, δεν μπορούμε να γνωρίσουμε το Θεό. Η λογική μας οδηγεί στην ανάγκη της πίστεως στο Θεό. Η αληθινή, όμως, γνώση του Θεού γίνεται με το νου, με την καρδιά δηλαδή.

Το μεγαλύτερο εμπόδιο, που δεν επιτρέπει στο σύγχρονο άνθρωπο να φθάσει στη γνώση του Θεού, είναι ακριβώς αυτό: ότι προσπαθεί να Τον γνωρίσει με λάθος τρόπο, χρησιμοποιώντας λανθασμένα μέσα. Αντικαθιστά δηλαδή το νου (την καρδιά) με το λόγο (τη λογική) και καταλήγει έτσι στον ορθολογισμό και στην αδυναμία να γνωρίσει αληθινά το Θεό.

Από τα ανωτέρω γίνεται φανερό πως παραιτούμαι από τη λογική μου δεν σημαίνει ότι γίνομαι παράλογος. Η πίστη δεν είναι παράλογη, αλλά υπέρλογη. Δεν κατανοείται, αλλά βιώνεται. Πίστη δεν σημαίνει κατανόηση, αλλά εμπιστοσύνη. Δεν αντιβαίνει στον ορθό λόγο, αλλά τον υπερβαίνει, τον ξεπερνά. Το υπέρλογο μέσα στην Ορθοδοξία δεν είναι η κατάργηση της λογικής, αλλά η μετακένωση και ανύψωση της στην αποδοχή των εμπειριών της θείας Αποκαλύψεως. Το υπέρλογο είναι η απόλυτη διάθεση του εαυτού μας, η αυτοεγκατάλειψή μας στο θέλημα και στο έλεος του Θεού. Το λογικό είναι το «στένεμα» του Θεού και η σμίκρυνση του στις προσωπικές μας ανάγκες και απαιτήσεις, στο εγωιστικό θέλημά μας. Το υπέρλογο είναι να αφήνω στο Θεό ανοιχτό το δρόμο της καρδιάς μου για να ‘ρθει και να ενεργήσει μέσα μου με το δικό Του τρόπο, που δεν είναι ούτε λογικός, ούτε άλογος, ούτε παράλογος, αλλά είναι υπέρλογος. Είναι η αιώνια Αλήθεια του Θεού, είναι η πηγή και η οδός της σωτηρίας μας. Το υπέρλογο είναι η υπαγωγή της λογικής μας στη Λογική του Θεού. Είναι η προσπάθεια που κάνουμε για να δεχθούμε τη Λογική του Θεού, όταν αυτή δεν συμφωνεί με τη δική μας.

Σκοπός του χριστιανού είναι ο Ουρανός. Πατρίδα του είναι ο Ουρανός. Ο χριστιανός είναι ουρανοπολίτης και στόχος κεντρικός της ζωής του είναι να γνωρίσει το Θεό και να ενωθεί μαζί Του, να φθάσει δηλαδή στη θέωση. Το απόλυτο ζητούμενο της πνευματικής μας πορείας παραμένει πάντοτε η θέωση, που επιτυγχάνεται μόνο μέσα από την κάθαρση της καρδιάς και το φωτισμό του νου. Ο φωτισμός λοιπόν του νου οφείλει να είναι η κύρια επιδίωξη μας, και όχι η καλλιέργεια της λογικής. Ο φωτισμένος νους είναι αυτός που οδηγεί στο Θεό και όχι η ανεπτυγμένη λογική. Ο φωτισμένος νους είναι η ανταμοιβή του Θεού για την εκχώρηση της λογικής μας σ’ Αυτόν. Γι’ αυτό και η προσπάθειά μας θα πρέπει να είναι ο φωτισμός του νου και όχι η εξάσκηση της λογικής μας.

Η πνευματική γνώση

Ο στόχος όμως αυτός επιτυγχάνεται κυρίως με την «πνευματική γνώση». Πνευματική γνώση είναι πίστη, είναι εμπειρία, είναι θείος φωτισμός, είναι Θεία χάρις και Θεογνωσία.

Η πνευματική αυτή γνώση δεν είναι απόρροια της λογικής του μυαλού μας. Δεν κατέχεται μόνον από τους ευφυείς, από τους μορφωμένους, από τους επιστήμονες. Δεν απαιτεί σύνθετη σκέψη, πολύπλοκες αναλύσεις και συλλογισμούς. Η πνευματική γνώση είναι δώρο του Θεού που προσφέρεται σε όλους, μορφωμένους και αγράμματους, γνωστικούς και αδαείς, έξυπνους και απλοϊκούς, σε όλους όσοι έχουν απλή, ταπεινή και καθαρή καρδιά. Η πίστη είναι δώρο του Θεού στους απλούς και ταπεινούς ανθρώπους, και όχι αποτέλεσμα λογικής επεξεργασίας.

Η πνευματική γνώση δεν σπουδάζεται στα πανεπιστήμια και τα σπουδαστήρια του κόσμου, δεν αναγνωρίζεται με διπλώματα και μεταπτυχιακούς τίτλους σπουδών, δεν αποτελεί αντικείμενο επιστημονικών ερευνών. Η πνευματική γνώση είναι υπόθεση της καρδιάς, είναι φωτισμένος νους, είναι μετοχή στην αγάπη, τη χάρη και τη δόξα του Θεού, είναι η Αποκάλυψη της Αλήθειας του Θεού στη ζωή μας και στον κόσμο ολόκληρο. Εργαστήριο της πνευματικής γνώσεως είναι η πίστη και η ελπίδα. Η εμπιστοσύνη στο Θεό και η αυτοεγκατάλειψή μας στην άπειρη αγάπη και πρόνοιά Του. Είναι η καθημερινή άσκηση και τήρηση των εντολών του Θεού. Είναι η εξάσκηση της αγάπης δια της φιλανθρωπίας και της ελεημοσύνης ενεργούμενης. Είναι η φιλαδελφία, η καλοσύνη και η ιλαρότητα.

Ο ορθολογισμός, περνώντας από όλες τις πτώσεις της υπερηφάνειας, μας οδηγεί τελικά στην αυτοδικαίωση· γιατί μας πείθει ότι έχουμε δίκιο. Και εφ’ όσον οι σκέψεις μας, τα λόγια μας και οι πράξεις μας είναι λογικές, άρα είναι ορθές και δίκαιες. Έχουμε λοιπόν δίκιο, άρα και δικαίωμα να το επιβάλλουμε ως γνώμη, ως επιθυμία και ως συμπεριφορά. Από το σημείο αυτό ξεκινά μία ατελεύτητη πορεία προς την μηδέποτε επιτυγχανομένη – γιατί είναι και ακόρεστη – αυτοδικαίωσή μας, που μας παρασύρει σε μια αλυσίδα διαρκώς μεγαλύτερων και βαρύτερων αμαρτημάτων.

Ο Φαρισαίος της παραβολής (Λουκ.18,9-14) είναι ο αντιπροσωπευτικότερος τύπος του αυτοδικαιούμενου ανθρώπου. Καυχάται για τις αρετές του, θεωρεί τον εαυτό του δίκαιο και συγχρόνως εξουθενώνει τον τελώνη, βλέποντας τον αμαρτωλό, κατώτερό του. Ο αυτοδικαιούμενος γίνεται ο ίδιος κριτής του εαυτού του και του απονέμει τον τίτλο του δικαίου, πιστεύοντας ότι ο Θεός είναι υποχρεωμένος να τον ανταμείψει.

Ο αυτοδικαιούμενος άνθρωπος είναι εκείνος που πάσχει από ψυχολογικά προβλήματα, επειδή απωθεί την ενοχή του. Γίνεται έτσι νευρικός, διαταραγμένος ανικανοποίητος, απαιτητικός, ανυπόμονος, ανυπάκουος, αυθάδης, εριστικός. Ακολουθώντας το παράδειγμα του Εωσφόρου, δεν θέλει να ζητήσει συγχώρηση και να ομολογήσει τις αμαρτίες του. Επαναλαμβάνει ως επωδό τα λόγια του μηδενιστή Αλμπέρτ Καμύ: «Είχα δίκιο, έχω οπωσδήποτε δίκιο, θα έχω πάντα δίκιο», και ορθώνει μόνος του ανυπέρβλητο φράγμα στην άβυσσο του Θείου ελέους.

Ο ορθολογισμός είναι συμπυκνωμένη υπερηφάνεια, αλαζονεία, αυτοδικαίωση, αυτάρκεια και αυτονομία. Γι’ αυτό και αλλοτριώνει τον άνθρωπο, τον απομονώνει και τον απομακρύνει από το Θεό και από τους συνανθρώπούς του. Ο ορθολογιστής καθίσταται έτσι στοιχείο διαλυτικό της φιλίας, του γάμου, της οικογένειας, του κοινοβίου και της κοινωνίας.

Τελικά ο ορθολογιστής, παρά τη λαμπρότητα των επιτευγμάτων του, καταλήγει να είναι ο κουρασμένος, ο κενός, ο ανικανοποίητος, ο απογοητευμένος σύγχρονος άνθρωπος. Αυτός που βιώνει καθημερινά το δράμα της υπαρξιακής αγωνίας του, της ανασφάλειάς του και του αδιεξόδου, στο οποίο τον παγιδεύει η λογική του και η αυτοπεποίθηση του στις οποίες τόσο στηρίχτηκε.

Θα πρέπει λοιπόν να βγούμε από τα όρια της πεπερασμένης ανθρώπινης λογικής και να μπούμε στην απεραντοσύνη, στον πλούτο και την ευλογία της λογικής του Θεού.

( Περιοδικό ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ τ. 26 Απρίλιος-Ιούλιος 2008)

Πηγή:vatopaidi.wordpress.com

 ΜΑΚΡΥΣ είναι ακόμα ο δρόμος που πρέπει να καλύψει η χώρα μας, για να αντιμετωπίσει ή έστω να περιορίσει αισθητά το ποσοστό των μαθητών που εγκαταλείπουν τις σχολικές αίθουσες. Σύμφωνα με την έκθεση «Στατιστικές της Εκπαίδευσης 2007-2008» που κυκλοφόρησε πριν από μερικές μέρες από τη Στατιστική Υπηρεσία, στην Κύπρο ένας στους οκτώ μαθητές δεν ολοκληρώνει το σχολείο.

Ειδικότερα, το ποσοστό των πρόωρα αποσυρθέντων ανήλθε το 2007 στο 12,6% και είναι ελαφρώς πιο κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο των «27» που είναι 14,8%. Με βάση τα στατιστικά δεδομένα φαίνεται ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα μαθητικής διαρροής αντιμετωπίζει η Πορτογαλία με ποσοστό 36,3%.

Στην αντίπερα όχθη βρίσκεται η Σλοβενία, η οποία προφανώς έχει καταφέρει να επιλύσει το πρόβλημα, καθώς το ποσοστό των μαθητών που φεύγουν από την εκπαίδευση δεν υπερβαίνει το 4,3%. Σε πολύ καλό δρόμο βρίσκονται επίσης, η Τσεχία, η Νορβηγία και η Πολωνία. Ο πίνακας δείχνει, εξάλλου, ότι σε πολύ χειρότερη θέση από τη δική μας βρίσκονται αρκετά κράτη-μέλη όπως η Ισπανία, η Ιταλία και η Ρουμανία με ποσοστά που υπερβαίνουν το 19% και φτάνουν μέχρι και το 31%. Όσον αφορά στην Ελλάδα, το ποσοστό των αποσυρθέντων είναι όσο και ο ευρωπαϊκός μέσος όρος, ενώ στη Φινλανδία η οποία φημίζεται για το εκπαιδευτικό της σύστημα το ποσοστό είναι 7,9%.

Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία προκύπτει επίσης, ότι η Κύπρος κατέχει μια πολύ καλή θέση όσον αφορά στο ποσοστό των νέων ηλικίας 20-24 ετών με μορφωτικό επίπεδο τουλάχιστον του Λυκείου. Το 2008 το 85,1% της συγκεκριμένης ηλικιακής ομάδας κατείχε τουλάχιστον απολυτήριο Λυκείου, ενώ ο μέσος όρος της Ευρώπης των 27 ήταν 78,5%.

Η Ελλάδα βρίσκεται πιο κάτω από εμάς με 82,1% όπως επίσης και άλλες 20 χώρες. Την πεντάδα με τα υψηλότερα ποσοστά – πάνω από 90% – αποτελούν η Νορβηγία, η Πολωνία, η Σλοβενία, η Σλοβακία και η Τσεχία.

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΚΥΡΙΑΚΙΔΟΥ

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2009

Πηγή:http://www.philenews.com/

  Κυριακὴ ΙΓ΄Λουκᾶ (Λουκ. 18,18-27)

Η ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ

«Τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω;» (Λουκ. 18,18)

Ἕνας, ἀγαπητοί μου, λέει τὸ σημερινὸ εὐαγ­γέλιο, ἕνας ἄνθρωπος ἔρχεται στὸ Χριστό. Εἶναι νέ­ος (βλ. Ματθ. 19,22), εἶναι ὑγιής, εἶναι «πλούσι­ος», εἶναι ἀκόμη «ἄρ­χων» (Λουκ. 18,23,18). Τέσσερα ἀ­γαθά, ποὺ τόσο τὰ θαυμάζουν οἱ ἄνθρωποι, συγ­κεν­τρωμένα σ᾽ ἕνα πρόσωπο. Τί ἄλλο ἤθελε; Ὑ­γεία εἶχε, νιᾶτα εἶχε, πλούτη εἶχε, ἀξίωμα εἶ­χ­ε. Ἐν τούτοις δὲν ἦταν ἱκανοποιημένος. Μέσα του κάτι τὸν ἀπασχολεῖ κ᾽ ἕνα ἐρώτημα ἔρ­χεται στὰ χείλη του· «Τί νὰ κάνω;…» (ἔ.ἀ.).

Θυμηθῆτε· τὸ ἴδιο ἐρώτημα ἀκούσαμε κι ἀ­πὸ τὸ στόμα ἑνὸς ἄλλου πλουσίου, τοῦ ἄφρονος πλουσίου (βλ. Λουκ. 12,17), ἐρώτημα ποὺ ἐκφράζει καὶ πολλοὺς ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς πλουσί­­ους, ἀ­φοῦ κι αὐτοὶ μεριμνοῦν γιὰ ἐπίγεια πλού­τη. Ἀλ­λὰ τὸ «τί νὰ κάνω;» τοῦ πλουσίου τοῦ σημε­ρινοῦ εὐαγγελίου διαφέρει πολὺ ἀπὸ τῶν ἄλλων. Ἐκεῖνοι ἀγωνιοῦν γιὰ μικρὰ καὶ ἀ­σήμαντα πράγματα. Αὐτὸς ἐνδιαφέρεται καὶ ἐ­ρω­τᾷ γιὰ κάτι μεγάλο. Ὁ πόθος του εἶναι ἡ αἰώνιος ζωή.

Αἰώνιος ζωή, κόλασι καὶ παράδεισος!… τί εἶν᾽ αὐτά; μπορεῖ νὰ ποῦν κάποιοι μον­τέρ­νοι κύρι­οι· ἄκου ἐκεῖ «αἰώνιος ζωή», λόγια ἀνοήτων!… Καὶ ὅμως, ἀγαπη­τοί μου, ἡ αἰώνιος ζωὴ ὑπάρχει. Ὑπάρχει; Μὰ ἔχετε ἀποδείξεις; Βεβαίως ἔχουμε. Ποιές ἀ­πο­δείξεις; Δὲν θὰ κάνουμε ἐδῶ φιλοσοφικὴ ἢ ἱστορικὴ ἢ ψυχολογικὴ κ.λπ. διάλεξι· συνοπτικῶς λέμε τὰ ἑξῆς.

Ἐὰν ἀνοίξετε τὴν παγκόσμιο ἱστορία, ἀπὸ τὶς πρῶτες σελίδες, ἀ­πὸ τὰ βάθη τῆς ἀρχαιότητος μέχρι σήμερα, τὰ εὑρήματα τῶν ἀνασκαφῶν, τὰ μνημεῖα καὶ οἱ τάφοι, ὅπως καὶ αὐ­τὸς ποὺ βρέθηκε στὴ Βεργίνα, μὲ τὶς ἐπιγρα­φὲς καὶ τὰ ἀντικεί­μενα ποὺ περιέχουν, μαρτυροῦν τὴν κοινὴ πε­ποίθη­σι τῶν λαῶν, ὅτι ὁ ἄνθρωπος ζῇ καὶ πέρα τοῦ τάφου.

Ὅλοι πιστεύουν, ὅτι ὁ ἄν­θρωπος δὲν εἶ­ναι σὰν τὸ ζῷο, ποὺ ψοφᾷ κι ἀφοῦ τὸ σῶμα του ἀποσυντεθῆ δὲν μένει τίποτα ἀπὸ τὴν ὕπαρξί του. Ὁ ἄν­θρωπος ἔχει ψυχὴ ἀθάνατη, ζῇ αἰωνίως.

Ἐὰν ἀφήσουμε τὴν ἱστορία καὶ ἐρευνήσου­με τὴ φιλοσοφία καὶ τὴν ἐπιστήμη, τὸ ἴδιο θὰ δοῦμε. Ἂν ρωτήσουμε ὄχι κάποιους δῆθεν ἐ­πιστήμονες τῶν ἡ­μερῶν μας, ποὺ ἀφ᾽ ὅτου πῆραν ἕνα δίπλωμα ἔκλεισαν τὰ βιβλία καὶ παίζουν μπιλιάρδο καὶ χαρτιά, ἀλλ᾽ ἐκείνους ποὺ οἱ κρόταφοί τους ἄσπρισαν στὴ μελέτη, καὶ ἂν ρωτήσουμε μεγάλους φιλοσόφους ὅ­πως ὁ Σωκράτης ὁ Πλάτων ὁ Ἀριστοτέλης, ἂν τοὺς θέσουμε τὸ ἐρώτημα «ὑπάρχει αἰώνιος ζωή;» θὰ μᾶς ἀπαντήσουν· ὑπάρχει!

Ἡ ἱστορία ἀπαντᾷ ναί, ἡ ἐπιστήμη καὶ ἡ φιλοσοφία ἀπαντοῦν ναί. Ἂν ρωτήσουμε καὶ τὴν ψυχολογία, κι αὐτὴ ἀπαντᾷ ναί. Ἡ ψυχολογία, ὄχι τῆς ἐπιφανείας ἀλλὰ τοῦ βάθους, λέει, ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶνε καὶ ὑλικὸ ὄν, εἶνε καὶ οἰ­κονομικὸ ὄν, εἶναι καὶ ἐμπορικὸ ὄν, εἶναι καὶ κοινωνικὸ ὄν· εἶναι πολύπλευρος καὶ πολυ­δι­άστατος. Ἀλλὰ ἡ σημερινὴ ψυχολογία λέει ἀ­κόμη, ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι μεθοριακὸ ἢ μεταφυσικὸ ὄν. Τί θὰ πῇ αὐτό; Ὅπως ἐδῶ στὰ σύνορα ἔχουμε ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος τὴν ἀγ­απημένη καὶ μαρτυρική μας πατρίδα κι ἀπὸ τὸ ἄλλο τὸ ξένο ἔδαφος, εἴμαστε δηλαδὴ στὴ μεθόριο δύο κρατῶν, κατὰ παρόμοιο τρόπο καὶ ὁ ἄνθρωπος βρίσκεται στὰ σύνορα δύο κόσμων. Ὁ ἕνας εἶναι ὁ ἐπίγειος κόσμος κι ὁ ἄλλος εἶνε ὁ ἐπέκεινα, ὁ πέρα τοῦ ὑλικοῦ κόσμου. Καὶ ὁ ἄνθρωπος μετέχει καὶ τῶν δύο.

Ἀλλά, ἀδελφοί μου, γιατί νὰ ρωτοῦμε τοὺς ἐπιστήμονες ἱστορικοὺς φιλοσόφους καὶ ψυχολόγους; Ἂν εἴμαστε Χριστιανοί, μᾶς ἀρκεῖ μία καὶ μόνο μαρτυρία. Μαρτυρεῖ ἕνας, ὅτι ὑ­πάρχει ψυχή· καὶ ἡ δική του μαρτυρία ἀξίζει παραπάνω ἀπὸ κάθε ἄλλη. Γιατὶ αὐτὸς δὲν εἶ­πε ποτέ ψέμα· μέχρι σήμερα οἱ αἰῶνες δὲν τὸν διέψευσαν. Καὶ ὁ ἕνας αὐτὸς εἶναι ὁ Κύριος ἡ­μῶν Ἰησοῦς Χριστός. Τί εἶπε ὁ Χριστός; Μίλη­σε περὶ αἰωνίου ζωῆς καὶ βεβαίωσε ὅτι ὑπάρχει. Καὶ ἂν στὸ Χριστὸ δὲν πιστέψουμε, σὲ ποιόν παρακαλῶ θὰ πιστέψουμε; Γιὰ τὸ Χριστὸ ἡ ὕ­παρξι τῆς ψυχῆς εἶναι γεγονὸς ἀν­αμφισβήτητο. Δὲν κάθεται νὰ κάνῃ συλλογισμοὺς ὅπως οἱ φιλόσοφοι. Εἶνε γεγονός. Καὶ ἕνα γεγονὸς δὲν κοπιάζει κανεὶς νὰ τὸ ἀποδείξῃ. Ὑπάρχει ἥλιος. Ποιός λέει, Ἐλᾶτε νὰ σᾶς ἀποδείξω ὅτι ὑπάρχει ἥλιος; Περιττεύει. Ὅπως λοιπὸν ὁ ἥλιος λάμπει στὸν φυσικὸ κόσμο, κατὰ παρόμοιο τρόπο στὸν ὑπερφυσικὸ κόσμο ἡ ἀθανασία τῆς ψυχῆς εἶναι βεβαιότης ἀναμφισβήτητη· ὑπάρχει πέρα τοῦ τάφου ζωή.

Τὸ πίστευαν, ὅπως εἴπαμε, οἱ ἀρχαῖοι. Τὸ πίστευαν οἱ πρόγονοί μας καὶ οἱ γιαγιάδες μας. Τὸ πίστευαν ὅλοι καὶ τὸ ὑπέγραφαν μὲ τὰ δυό τους χέρια, ὄχι ἁπλῶς μὲ μελάνι ἀλλὰ μὲ τὸ αἷμα τους. Τί; Αὐτὸ ποὺ ὁμολογοῦμε στὸ τελευταῖο ἄρθρο τοῦ Συμβόλου τῆς πίστεως· «Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν καὶ ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος· ἀμήν» (11-12).

Ἐκεῖνοι πίστευαν. Ἐμεῖς; Ὤ, σήμερα εἶναι «ἡμέραι πονηραί», ὅπως εἶπε ὁ ἀπόστολος (Ἐφ. 5,16). Ἡ πίστι καθημερινῶς ἐκλείπει. Εἶναι σὰ νὰ ταξιδεύουμε μέσα σὲ ὁμίχλη. Ὁρατότης μηδέν. Κοντόφθαλμοι οἱ ἄνθρωποι δὲ βλέπουν τίποτα μπροστά τους. Ἤ, γιὰ νὰ φέρω μιὰ ἄλ­λη εἰκόνα, μοιάζουμε μὲ πουλιὰ ποὺ τὰ κυνη­γᾷ ὁ ἄνεμος καὶ γιὰ νὰ σωθοῦν, μόλις δοῦν κάποια τρύπα σπηλαίου, ὁρμοῦν μέσα, ἀλλὰ τὸ σπήλαιο εἶναι δαιδαλῶδες, καὶ αἰχμαλωτίζον­ται ἐκεῖ· πετοῦν τὰ δύστυχα δεξιὰ – ἀριστερὰ ἀπεγνωσμένα μέσ᾽ στὸ σκοτάδι, χωρὶς νὰ μπο­ροῦν νὰ βροῦν διέξοδο πρὸς τὸ φῶς. Ἔτσι κ᾽ ἐ­μεῖς, πουλιὰ αἰχμάλωτα μέσα σὲ μιὰ σπηλιά, κινούμεθα στὸ ἔρεβος, καὶ δὲ βλέπουμε τὸ φωτεινὸ σῆμα, ποὺ ἐκπέμπει τὸ Εὐαγγέλιο καὶ μᾶς καλεῖ στὴν αἰώνιο ζωή.

Αἰώνιος ζωή! Θὰ ἤθελα νὰ ἤμουν Χρυσόστομος καὶ Βασίλειος, νὰ βάλω στὴν καρδιά σας τὴ μεγάλη αὐτὴ ἀλήθεια, ὅτι ὑπάρχει ψυ­χὴ ἀθάνατη, ὅτι πέρα τοῦ τάφου ὑπάρχει ζωή, ὅτι δὲν τελειώνει ἡ ζωὴ μὲ τὸ φτυάρι τοῦ νεκροθάφτη. Ὄχι, ὁ τάφος δὲν εἶναι τέρμα· εἶναι ἡ ἀρχὴ ἑνὸς ἄλλου ἀτέρμονος βίου. Αὐτὸ λέει τὸ Εὐαγγέλιο, αὐτὴ εἶναι ἡ πίστι μας.

Ὁ πλούσιος τοῦ εὐαγγελίου πίστευε ὅτι ὑ­πάρχει πέρα τοῦ τάφου ζωή· ἐκεῖνο ποὺ τὸν ἀ­πασχολοῦσε ἦταν, μὲ ποιό τρόπο θὰ μπορέ­σῃ νὰ κληρονομήσῃ τὴν αἰώνιο ζωή, ποιά εἶναι ἡ ὁδὸς ποὺ ὁδηγεῖ ἐκεῖ. Καὶ ὁ Χριστὸς τοῦ ἀ­παντᾷ· Καλὴ ἡ πίστι· ἀλλὰ ποιά πίστι; Ὄχι ἡ θεωρητική, ποὺ μένει στὰ λόγια· ὄχι ἡ ἀρνητι­­­κή, ποὺ περιορίζεται στὴν τήρησι μόνο ὡρισμένων «μὴ…» ποὺ ἀκούσαμε σήμερα (Λουκ. 18,20)· ὄχι ἡ τυπική, ποὺ νομίζει ἀρκετὸ τὸ νὰ ἐκτελέ­­σουμε μερικὰ θρησκευτικὰ καθήκον­τα, ν᾽ ἀ­νά­ψουμε π.χ. ἕνα κερί. Καὶ αὐτὸ βεβαίως δὲν ἀ­πορρίπτεται· ἔχει συμβολισμὸ τὸ ν᾽ ἀνάβῃς κερί· εἶνε σὰ νὰ λὲς «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου» (Λουκ. 23,42). Ἀλλὰ δὲ φθάνει μόνο αὐτό· πρέπει κ᾽ ἐσὺ ὁ ἴδιος νὰ εἶσαι ἕνα ἀναμμένο κεράκι μέσ᾽ στὴ γενεά σου, σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ «Ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου» (Ματθ. 5,14).

Οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας γιὰ τὴν πίστι ἔ­φθαναν ἀκόμα καὶ σὲ φρικτὰ μαρτύρια. Ὁ ἅ­γι­ος Ἰάκωβος ὁ Πέρσης λ.χ., ποὺ γιορτάζει τὶς μέρες αὐτές (27 Νοεμ.), ζοῦσε στὴν Περσία ἀνάμεσα σὲ πλῆθος εἰδωλολατρῶν. Ἦταν μόνος. Τὸν κάλεσαν ν᾽ ἀρνηθῇ τὸ Χριστό. Δὲν ὑπέκυψε. Τὸν πίεσαν, τὸν φυλάκισαν, τὸν βασάνισαν, τὸν ἔ­κοψαν κομμάτια – κομμάτια ὅπως ὁ χασάπης τὸ κρέας· τοῦ ἔκοψαν τὴ μύτη, τὰ αὐτιά, τὰ χέ­ρια, τὰ πόδια, τοῦ ξερρίζωσαν τὰ δόντια. Μὰ αὐτὸς συνέχιζε νὰ λέῃ· Πιστεύω στὸ Χριστό! Αὐτὴ εἶναι ἡ πίστι ποὺ σῴζει, αὐτὴ ὁδηγεῖ στὸ βασίλειο τῆς αἰωνιότητος.

 Ἀδελφοί μου καὶ πατέρες! Ἂς σκεφθοῦμε σήμερα σοβαρά, ὅτι ὁ τάφος τοῦ πατέρα καὶ τῆς μητέρας μας δὲν εἶναι τέρμα, ἐκμηδένισις. Ποιός τὸ εἶπε; Πέρα τοῦ τάφου εἶναι ἄλλη ζωή, αἰώνιος ζωή. Ἂς προετοιμασθοῦμε λοιπόν. Αὐ­τὸς ποὺ πρόκειται νὰ ταξιδέψῃ βγάζει εἰσιτήριο καὶ διαβατήριο. Μὴ βρεθοῦμε ἀνέτοιμοι.Σ᾽ ἕνα ἀνάκτορο ὁ βασιλιᾶς εἶχε ἕνα γελωτοποιό, νὰ τὸν διασκεδάζῃ μὲ τὰ ἀστεῖα του. Μιὰ μέρα, θέλοντας νὰ παίξῃ μαζί του, ἔδωσε στὸν γελοτοποιὸ ἕνα μπαστούνι λέγοντας· ―Πάρ᾽ το. Κι ἂν βρῇς ἄλλον πιὸ βλᾶκα ἀπὸ σέ­να, νὰ τοῦ τὸ δώσῃς… Πῆρε τὸ μπαστούνι ὁ ἠ­θοποιὸς μέ κάποια πικρία. Μετὰ ἀπὸ χρόνια ὁ βασιλιᾶς ἀρρώστησε καὶ κινδύνευε νὰ πεθά­νῃ. Πῆγε κι ὁ θεατρῖνος νὰ τὸν δῇ. ―Πεθαίνω, τοῦ λέει ὁ βασιλιᾶς, φεύγω γιὰ ταξίδι μακρινό, ἀ­γύριστο. ― Καὶ ἔκανες καμμιὰ προετοιμασία, μεγαλειότατε; ―Ὄχι. ―Ἔ, τότε βρῆκα τὸν πιὸ βλᾶκα ἀπὸ μένα. Πάρε τὸ μπαστούνι!Τὰ ἄλλα λάθη στὴ ζωὴ εἶνε μικρά. Τὸ τραγι­κώτερο θὰ εἶναι ἄν, τὰ λίγα χρόνια ποὺ ζοῦμε, δὲν προετοιμασθοῦμε γιὰ τὴν αἰώνιο ζωή. Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς ἀξιώσῃ, κλείνοντας τὰ μάτια στὸ μάταιο τοῦτο κόσμο, νὰ κάνουμε τὸ σταυρό μας καὶ νὰ ποῦμε κ᾽ ἐμεῖς «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου» (Λουκ. 23,42).

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

(Ὁμιλία τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου στόν ἱερό ναὸ τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος Φλωρίνης 27-11-1977)

Πηγή:http://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=7070

 ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 29 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

(Εφεσίους δ΄ 1-7)

Γράφει ο Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος,

Ιεροκήρυξ της Ι. Μητρ. Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης

Η προς Εφεσίους επιστολή, είναι και αυτή επιστολή της αιχμαλωσίας. Είναι δηλαδή επιστολή Θεόπνευστη, που ο κήρυκας της Οικουμένης την έγραψε κλεισμένος μέσα στην φυλακή της Ρώμης για την αγάπη και την δόξα του Κυρίου Ιησού.

Ως γνήσιος Απόστολος και αυθεντικός εργάτης του Ιερού Ευαγγελίου, αγωνιά ώστε οι πιστοί στους οποίους κήρυξε και μόρφωσε τον Χριστό, να μην επιτρέψουν ανάμεσά τους να υπάρξουν ταραχές και σχίσματα, αλλά «να σπουδάσουν, να τηρούν την ενότητα του Πνεύματος, εν τω συνδέσμω της ειρήνης» (Εφεσ. δ’, 3).

Τούτο είναι το πρώτιστο, η ενότητα του Πνεύματος. Και όλα τα χαρίσματα αυτόν τον κύριο σκοπό εξυπηρετούν, όταν βέβαια λειτουργούν σωστά και όχι «ανταγωνιστικά». Όταν λειτουργούν προς οικοδομήν του σώματος της Εκκλησίας και όχι εγωιστικά. Διότι πράγματι όλοι αποτελούμε, πρέπει να αποτελούμε, «ένα σώμα». Ένα «Πνεύμα» να ζωοποιεί και να συντηρεί το ηθικό αυτό σώμα. «Μια ελπίδα» να έχουμε όλοι όσοι έχουμε κληθεί από τον Θεό. Την ελπίδα της κατακτήσεως της Βασιλείας του, που δεν είναι άλλη από τη θριαμβεύουσα Εκκλησία του. Και φυσικά δεν μπορεί κανείς να αποτελέσει μέλος της θριαμβεύουσας Εκκλησίας στην άλλη ζωή, αν πρώτα δεν αποτελεί γνήσιο και συνειδητό μέλος της στρατευομένης Εκκλησίας μας σε αυτήν τη ζωή.

Εξάλλου Ένας και μοναδικός είναι ο Κύριος. Μια η Πίστις που μας ενώνει. Ένα το βάπτισμα που έχουμε λάβει. Ένας είναι ο Θεός και Πατήρ μας, που κυριαρχεί επάνω σε όλους τους πιστούς και του οποίου η δύναμις διαχύνεται δια μέσω των μελών της Εκκλησίας και ο οποίος κατοικεί μέσα σε όλους μας. Για αυτό λοιπόν, πρέπει να είμαστε όλοι ένα.

Και φυσικά όλα αυτά κατορθώνονται με την χάρη του Θεού πρωτίστως, αλλά και όταν οι πιστοί περιπατούμε «αξίως της κλήσεως». Κατά τρόπο δηλαδή άξιο της υψηλής κλήσεως, στην οποία προσκληθήκαμε από τον Θεό.

Οπωσδήποτε η ευλογημένη αυτή κατάσταση συνεπάγεται συνειδητό και έντονο πνευματικό αγώνα. Αγώνα και καλλιέργεια των αρετών της ταπεινοφροσύνης, της πραότητας, της μακροθυμίας και κυρίως με την δύναμη της αγάπης, ο ένας να ανέχεται τα ελαττώματα του άλλου.

Και ενώ έτσι πρέπει να έχουν τα πράγματα και έτσι να γίνεται, δυστυχώς όμως, επάνω στα πράγματα και μέσα στην πολύπλοκη καθημερινότητα που ζούμε, με πίκρα διαπιστώνουμε να συμβαίνει κάτι το διαφορετικό.

Βλέπουμε την ενότητα, που όταν επικρατεί, σκορπίζει τόσες ευλογίες, ορισμένες φορές να φυγαδεύεται, ίσως ανεπιστρεπτί, διότι ξεχνούμε την κλήση μας. Λησμονούμε ότι η ενότητα δεν έρχεται «ως δια μαγείας», αλλά απαιτεί τον παραμερισμό των παθών μας. Χρειάζεται το ξεκαθάρισμα των αγκαθιών και των κακιών μας και επιβάλλεται να θέσουμε ως βάση της συμπεριφοράς μας και γενικότερα της πολιτείας μας την αρετή της ταπεινοφροσύνης, η οποία θα κάνει την ψυχή μας υποχωρητική και κυρίως δεκτική της Θείας Χάριτος.

Αρκετές φορές απαιτούμε από τους «μεγάλους» των εθνών να δείξουν στην πράξη αυτό που εμείς οι ίδιοι αρνούμαστε να εφαρμόσουμε μέσα στην ίδια την οικογένειά μας ή στον περιορισμένο χώρο της εργασίας μας. Πόσο όμορφα όμως θα ήταν τα πράγματα εάν παραλλήλως με τις «υψηλές μας απαιτήσεις», «σκάβαμε» μέσα στη συνείδησή μας και αρχίζαμε να σφυρηλατήσουμε τον κακό εαυτό μας.

Να τονίσουμε τώρα ότι και σε αυτά τα θέματα της Εκκλησίας, κυρίως στο χώρο αυτό, χρειάζεται η αυτή διαγωγή που μας περιγράφει ο θείος Παύλος; Πράγματι, αν ρίξουμε μια σύντομη ματιά στις ενδοεκκλησιαστικές ταραχές και αγωνίες, αν μελετήσουμε κατόπιν τις αιτίες των δραματικών σχισμάτων και των δαιμονικών αιρέσεων, θα διαπιστώσουμε ότι όλα προκλήθηκαν διότι κάποιοι από υπέρμετρο εγωισμό δεν βάδισαν «αξίως της κλήσεως, ης εκλήθησαν» με αποτέλεσμα να συμπαρασύρουν μαζί και τους οπαδούς τους και έτσι να αποκοπούν από την ενότητα της Εκκλησίας και τον σύνδεσμο της ειρήνης, που εκφράζεται φυσικά ο σύνδεσμος αυτός κυρίως στην λειτουργική και λατρευτική μας ενότητα.

Αδελφοί μου• αποτελεί όντως μεγάλη αλήθεια η φράση ενός συγχρόνου Αγίου, ο οποίος ερμηνεύοντας το σημερινό αποστολικό μας ανάγνωσμα, μεταξύ των άλλων, τόνισε: «Η Εκκλησία δεν φοβάται την αμαρτία (το σφάλλειν ανθρώπινον). Η Εκκλησία φοβάται τις διαιρέσεις και τα σχίσματα, τα οποία βάση τους έχουν τον δαιμονικό εγωισμό».

Άλλωστε η χρυσή σάλπιγγα της Εκκλησίας μας, ο ιερός Χρυσόστομος, εσάλπισε σε ανάλογη ομιλία του: «Προσοχή, διότι το σχίσμα ούτε και αυτό το αίμα του μαρτυρίου δεν δύναται να το ξεπλύνει».

Είθε να δώσει ο Θείος Δωμήτωρ της Εκκλησίας μας να παραμένουμε ασάλευτοι στην ενότητα του Πνεύματος, εν τω συνδέσμω της ειρήνης, αλλά και όσοι βρίσκονται σε σχησματικές και αιρετικές καταστάσεις, σύντομα να επιστρέψουν στην μοναδική, στην στρατευομένη Ορθόδοξη Εκκλησία μας.

Αμήν.

Πηγή:http://thriskeftika.blogspot.com/2009/11/29.html

 ΑΝΔΡΕΑΣ Ο ΠΡΩΤΟΚΛΗΤΟΣ

(H πρώτη γνωριμία του με το Xριστό)

ΣHMEPA, αγαπητοί μου, η αγία μας Eκκλησία εορτάζει τη μνήμη του αποστόλου Aνδρέα.

O Aνδρέας είναι ένας από τους δώδεκα μαθητάς του Xριστού. H παράδοσις λέει, ότι μετά την ανάληψι του Xριστού και την Πεντηκοστή, κήρυξε το ευαγγέλιο στή Σκυθία ή στην Kολχίδα. Yπάρχουν δε γραπτές μαρτυρίες, ότι κήρυξε στη Bιθυνία και στον Eύξεινο Πόντο, στην Προποντίδα, στη Xαλκηδόνα και στο Bυζάντιο, στη Mακεδονία, στη Θράκη, στη Θεσσαλία και στην Eλλάδα και μέχρι τη Xερσώνα. Aπό τη Xερσώνα γύρισε πάλι στο Bυζάντιο και αφού χειροτόνησε εκεί επίσκοπο τον Στάχυ, ήρθε στην Πελοπόννησο. στην Πάτρα τον συνέλαβε ο ανθύπατος Aιγεάτης και τον σταύρωσε με το κεφάλι προς τα κάτω.

Aυτό είναι το τέλος του αγίου. Kαι ποιά ήταν η αρχή; Σήμερα διαβάζεται η ευαγγελική εκείνη περικοπή, που μιλάει για την πρώτη γνωριμία του αποστόλου Aνδρέα με το Xριστό (βλ. Iωάν. 1,35-52).

O Aνδρέας καταγόταν από τή Bηθσαϊδά. Aνήκε σε φτωχή οικογένεια ψαράδων. Aρχηγός της οικογενείας ο Iωνάς. O Aνδρέας και ο αδερφός του Σίμων μαζί με τον πατέρα τους είχαν μια ψαρόβαρκα και ψάρευαν στή λίμνη της Γαλιλαίας. Zούσαν ταπεινή, ήσυχη ζωή. Στόν πολύ κόσμο ήταν άγνωστοι.

Tα δυό αδέρφια, Aνδρέας και Πέτρος ―έτσι èνομάστηκε αργότερα ο Σίμων―, ήταν ευγενείς υπάρξεις. Tα ενδιαφέροντά τους δεν περιωρίζοντο στο επάγγελμά τους. Δεν κοίταζαν μόνο πως θα ψαρέψουν, τι θα φάνε, πως θα ζήσουν. Eίχαν και υψηλότερα ενδιαφέροντα. Σαν Iουδαίοι στο θρήσκευμα που ήταν, πίστευαν στον αληθινό Θεό. Πίστευαν σε όσα δίδασκε ο Mωϋσής και οι προφήτες. Πήγαιναν τακτικά στη συναγωγή και, απ’ όσα άκουγαν ή διάβαζαν, μέσ’ στην καρδιά τους είχε αναπτυχθεί μια ζωηρά ελπίδα, ότι πλησιάζει να έρθει ο Mεσσίας Xριστός, που θα σώσει τον Iσραήλ και τον κόσμο όλο. M’ αυτή την ελπίδα ζούσαν οι φτωχοί αυτοί ψαράδες της Γαλιλαίας.

Γι’ αυτό, όταν άκουσαν ότι στόν Iορδάνη ποταμό εμφανίστηκε ο Iωάννης ο προφήτης, που προφήτευε ότι έρχεται ο Mεσσίας και καλούσε τον κόσμο σε μετάνοια, ο Aνδρέας και ο Πέτρος έτρεξαν και πήγαν στον Iορδάνη και έγιναν μαθηταί του Iωάννου του Προδρόμου. Πόσο ευχαριστούντο να τον ακούνε και να τον βλέπουν!

Aλλ’ όταν μια μέρα ο Xριστός σαν ένας άγνωστος περπατούσε κοντά στην ακρογιαλιά, ο Iωάννης, που τον γνώριζε, γεμάτος χαρά και αγαλλίασι τον δείχνει στον Aνδρέα και στον Iωάννη τον ευαγγελιστή και λέει· «Iδε ο αμνός του Θεού!» (Iωάν. 1,36). Ή, όπως σε άλλη περίστασι έλεγε, «ο αμνός του Θεού ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου» (ε.α. 1,29).

Σ’ αυτές τις λίγες λέξεις περικλείεται το μυστήριο της θείας οικονομίας. Aς προσέξουμε. Kαθώς παρατηρεί ο ιερός Xρυσόστομος, ο Xριστός δεν λέγεται απλώς «αμνός», αλλά «ο αμνός». Aυτό το άρθρο «ο» σημαίνει, ότι ο Xριστός δεν είναι ένας από τους πολλούς αμνούς που έσφαζαν κάθε χρόνο οι Eβραίοι το πάσχα, αλλά είναι ο μοναδικός Aμνός.

Aμνός του οποίου εικόνες και σκιά απλώς ήταν οι αμνοί των Eβραίων. Aυτός είναι ο Λυτρωτής και Σωτήρας του κόσμου. Aκόμη ο Xρυσόστομος, ερμηνεύοντας τη λέξη «α­ίρων», παρατηρεί ότι η θυσία του στο Γολγοθά υπήρξε μοναδική. Δια μέσου δε της μοναδικής αυτής θυσίας συγχωρούνται οι αμαρτίες όλου του κόσμου. Πάντοτε ο Xριστός α­ίρει, σηκώνει, αφαιρεί τις αμαρτίες του κόσμου, διά μέσου της πίστεως και της τελέσεως του μυστηρίου της θείας ευχαριστίας.

O Aνδρέας και ο Iωάννης, όταν άκουσαν τα λόγια αυτά του Iωάννου του Προδρόμου, που συνιστούσε το Xριστό ως Λυτρωτή του κόσμου, αποφάσισαν να πλησιάσουν το Xριστό και να τον γνωρίσουν από κοντά. O Iωάννης ο Πρόδρομος δεν θα λυπόταν διότι θα έφευγαν από κοντά του και θα πήγαιναν στο Xριστό. Θα χαιρόταν. Διότι θα γνώριζαν Eκείνον, του οποίου ο Πρόδρομος, καθώς και ο ­ίδιος έλεγε, δεν ήταν άξιος να λύσει «τον ιμάντα των υποδημάτων» του (Mάρκ. 1,7). Έτσι οι μαθηταί θα επροβιβάζοντο σε ασυγκρίτως ανώτερη μάθησι και γνώσι. Διότι ο Xριστός είναι «το Ά(λφα) και το Ω(μέγα), ο πρώτος και ο έσχατος, αρχή και τέλος» (Aπ. 22,13).

O Aνδρέας και ο Iωάννης πλησιάζουν το Xριστό. O Xριστός τους βλέπει ν’ ακολουθούν, στρέφεται και τους ρωτάει· «Tι ζητείτε;». Aυτοί απαντούν· «Διδάσκαλε, που μένεις;». Kι ο Xριστός λέει· «Έρχεσθε και ίδετε» (Iωάν. 1,39). Oι μαθηταί έρχονται εκεί που έμενε ο Xριστός. Eίχε δικό του σπίτι; Oχι. στο σπίτι κάποιου ξένου έμενε προσωρινά.

Στο φτωχικό εκείνο σπίτι ο Xριστός δέχτηκε τον Aνδρέα και τον Iωάννη και άνοιξε μαζί τους συζήτησι, που κράτησε ώρες ολόκληρες. Πόσο θα θέλαμε να μάθουμε τι συζητούσαν! Tο Eυαγγέλιο δε’ μας λέει τι έλεγαν. Aλλά δεν υπάρχει καμμιά αμφιβολία, ότι το περιεχόμενο της συζητήσεως θα ήταν η βασιλεία των ουρανών, η οποία ερχόταν στόν κόσμο. Aυτοί δέ, σε λίγο, θα εκαλούντο ως πρώτοι κήρυκες και διδάσκαλοι της βασιλείας αυτής. Mπροστά στα μάτια των μαθητών ένας νέος κόσμος ανοίχθηκε. Για πρώτη φορά άκουγαν πράγματα που φώτιζαν τη διάνοια, θέρμαιναν την καρδιά και παρώτρυναν τον άνθρωπο σε δράσι.

Aυτή ήταν η πρώτη γνωριμία των δύο μαθητών με το Xριστό. Tόση εντύπωσι έκανε στον Aνδρέα και στον Iωάννη η γνωριμία αυτή, ώστε ο ένας απ’ αυτούς, ο Iωάννης, που έγραψε κατόπιν το Eυαγγέλιο, σημείωσε και την ώρα της συναντήσεως, ότι ήταν «ως δεκάτη» (έ.ά. 1,40). H δεκάτη κατά το εβραϊκό ωρολόγιο αντιστοιχεί με την τετάρτη απογευματινή κατά το δικό μας. Ότι δε η εντύπωσι που προξένησε η γνωριμία αυτή ήταν τεραστία, φαίνεται κι από το άλλο γεγονός, ότι ο Aνδρέας γεμάτος ενθουσιασμό έτρεξε αμέσως και βρῆκε τον αδερφό του Πέτρο και του λέει· «Eυρήκαμεν τον Mεσσίαν» (έ.ά. 1,46). Διότι ο Xριστός είναι η κρυστάλλινη πηγή, το «ύδωρ το ζών» (έ.ά. 4,10), το δέντρο το αθάνατο, «ο άρτος της ζωῆς» (έ.ά. 6,35), το φώς, ο ήλιος που φωτίζει, θερμαίνει και ζωογονεί, ο πολύτιμος μαργαρίτης. Oποιαδήποτε εικόνα και αν πούμε, είναι κατώτερη της πραγματικότητος. Aυτός είναι ο Mεσσίας και Λυτρωτής του κόσμου.

Γιά τον Aνδρέα η πιο σπουδαία ώρα τῆς ζωῆς του ήταν η ώρα που γνώρισε το Xριστό. Eντυπώθηκε τόσο ζωηρά μέσα στην ψυχή του, ώστε θα τη θυμόταν μέχρι την άλλη εκείνη ώρα, την τελευταία ώρα της ζωής του, που σταυρωμένος και αυτός, και μάλιστα ανάποδα όπως ε­ίπαμε, παρέδωσε πάνω στο σταυρό το πνεύμα του.

H σπουδαιότερη ώρα! Kαι τώρα σας ερωτώ· Ποιά είναι η σπουδαιότερη ώρα της δικῆς σας ζωῆς; Oι άνθρωποι του αιώνος μας θ᾽ απαντούσαν στο ερώτημα αυτό ανάλογα με τη σημασία που δίνουν σε πρόσωπα και πράγματα. Γι᾽ αυτόν που χρωστάει τεράστια ποσά σπουδαιότερη ώρα είναι η ώρα που το χρέος του σβήνεται. Για το φυλακισμένο σπουδαιότερη είναι η ώρα που ανοίγει η φυλακή και βγαίνει έξω. Για τον αιχμάλωτο η ώρα τῆς απελευθερώσεως. για τον άρρωστο που κινδύνεψε να πεθάνει σπουδαιότερη είναι η ώρα που η υγεία του αποκαθίσταται και βγαίνει από το νοσοκομείο. Για το φοιτητή η ώρα που παίρνει το πτυχίο του. Για άλλον η ώρα που τελεί το γάμο του. Για άλλον η ώρα που αποκτά παιδί. Kαι για άλλον η ώρα που το λαχείο του κέρδισε εκατομμύρια…

Aλλά απ’ όλες τις ώρες αυτές ασυγκρίτως σπουδαιότερη είναι η ώρα που ο άνθρωπος ξυπνάει από τον ύπνο της αμαρτίας και αντικρύζει το γλυκό φώς της πίστεως στο Xριστό. Ω η ώρα που γνωρίζει κανείς το Xριστό, όχι τυπικώς αλλά πνευματικώς, και τον αισθάνεται πλέον ως προσωπικό του Σωτήρα και Λυτρωτή! H ώρα αυτή είναι η σπουδαιότερη ώρα. Διότι πουθενά αλλού, ναί πουθενά αλλού, ο άνθρωπος δε’ μπορεί να βρει τη χαρά, την ειρήνη, την αγάπη, τη λύτρωση και τη σωτηρία.Aγαπητοί μου, επιτρέψτε μου να ρωτήσω τον καθένα σας·

Yπάρχει στή ζωή σας μια τέτοια ώρα;

Aπαντήστε μόνοι σας.

† επίσκοπος Aυγουστίνος

Oμιλία του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνο Καντιώτη, ληφθείσα από την A΄ έκδοσι του βιβλίου «Σταγόνες από το ύδωρ το ζών» (Aθήνα 1982). Mικρά συμπλήρωσις 30-11-2002.

Πηγή:http://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=6824

Αυτές τις μέρες, πού εμείς εδώ πέρα γιορτάζουμε μέ λόγους μεγάλους και πανηγυρικούς, με χαρές και φωταγωγίες, λιτανείες και κωδωνωκρουσίες τον Άγιό μας, τον Πολιούχο Ανδρέα, τόν τής πρώτης κλήσεως μαθητή του Χριστού, κάποιοι άλλοι λαβωμένοι και πονεμένοι, χιλιάδες χιλιόμετρα θάλασσας μακριά μας, αμφίβολο είναι εάν θα μπορέσουν να μπούνε κι΄ εφέτος στην σκονισμένη Εκκλησιά τους και ν΄ ανάψουν τ΄ αγιοκέρι τους

Το γιατί και πώς, μη το αναζητήσουμε στους δέλτους της πρόσφατης ιστορίας γιατί ακόμη η ιστορία της Κύπρου γράφεται, και μόνο στον επόμενο αιώνα, εάν ζήσουμε και όσοι ζήσουνε, θα μάθουμε γιατί και πώς έγινε το μεγάλο κακό και στα δύο την μοιράσανε…Τήν Κύπρο μας !

ΤΟ ΦΗΜΙΣΜΕΝΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ…

Για την ίδρυση του φημισμένου Μοναστηριού του Αποστόλου Ανδρέα, που βρίσκεται στο ομώνυμο ακρωτήρι στην κατεχόμενη Καρπασία, ελάχιστα είναι γνωστά. Η παράδοση φέρει τον Απόστολο Ανδρέα να έχει περάσει από το μέρος εκείνο, τον 1ο αιώνα μ.Χ., όταν το καράβι με το οποίο ταξίδευε έμεινε αγκυροβολημένο για τρεις ημέρες σε παρακείμενο λιμανάκι λόγω νηνεμίας.

Εκεί ο Απόστολος δημιούργησε μια πηγή στο βράχο από όπου άρχισε να αναβλύζει άφθονο νερό, «που τρέχει από τότε στον λάκκο της Παλαιάς Εκκλησίας και από εκεί βγαίνει σαν Αγίασμα από βρύση κοντά στη θάλασσα» (Ι. Τσικνοπούλλου «Ο Απόστολος Ανδρέας», 1967, σ. 21). Αυτό θεράπευσε και το τυφλό παιδί του καπετάνιου του καραβιού, ο οποίος, σύμφωνα με την παράδοση, έκτισε στην ίδια τοποθεσία ναό αφιερωμένο στον πρωτόκλητο μαθητή του Χριστού.

ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΑ…

Αυτό όμως που το κάνει Πανκυπρίως γνωστό τό προσκύνημα αυτό, είναι το ακόλουθο θαύμα:

Την περίοδο της ηγουμενίας του Οικονόμου Χριστόφορου Κυκκώτη συνέβηκε ένα θαυμαστό γεγονός, που συγκλόνησε τους κατοίκους της Κύπρου και αύξησε το σεβασμό και την αγάπη τους προς τον Απόστολο Ανδρέα και το μοναστήρι του.

Συγκεκριμένα γύρω στο 1896, οι Τούρκοι είχαν απαγάγει στην πόλη Αλλαγιά της Μικράς Ασίας το μοναχογιό μιας φτωχής Ελληνίδας της Μαρίας. Παρά τις προσπάθειες της γυναίκας να επανεύρει το γιό της, τούτο δυστυχώς δεν κατέστει δυνατό.

Ο μικρός Παντελής Χατζηγεώργη είχε οδηγηθεί από τους απαγωγείς του στις στρατιωτικές σχολές του κατακτητή και τα ισλαμικά τάγματα ώστε, μετά την αποφοίτησή του, να υπηρετήσει το Σουλτάνο και το Μωάμεθ. Έκτοτε η μητέρα του εναπόθεσε στο Θεό τις ελπίδες της για την ανεύρεσή του και με καθημερινές και συνεχείς προσευχές Τον ικέτευε να την ελεήσει.Αρκετά χρόνια αργότερα, το 1912, είδε στον ύπνο της κάποιον Ανδρέα, και της ανακοίνωσε ότι σύντομα θα συναντούσε το χαμένο γιο της.

Η μάνα πεπεισμένη ότι ο επισκέπτης της δεν ήταν άλλος από το πρωτόκλητο μαθητή του Χριστού, αναχώρησε αμέσως με το αυστριακό ατμόπλοιο που εκτελούσε το δρομολόγιο Σμύρνης – Λάρνακας για προσκύνημα στο μοναστήρι του Αγίου, στην Κύπρο.

Με το ίδιο καράβι ταξίδευαν επίσης πολλοί Κύπριοι – άνδρες και γυναίκες – οι οποίοι εργάζονταν στη Μερσίνα και στα Άδανα ως υπάλληλοι γερμανικής εταιρίας που κατασκεύαζε τα μεγάλα σιδηροδρομικά έργα της Ανατολής.

Στο καράβι υπήρχε επίσης και μια μικρή ομάδα από δερβίσηδες, που επισκέπτονταν την Κύπρο για να διευθετήσουν διάφορες οικονομικές εκκρεμότητες των τεκκέδων του νησιού.Σε κάποια στιγμή, η Μαρία διηγήθηκε τα συμβάντα στις άλλες γυναίκες που συνταξίδευαν μαζί της και εξέφρασε τη βαθιά της πεποίθηση πως με τη βοήθεια του Αγίου θα επανεύρισκε το γιό της.

Τη διήγησή της ακροαζόταν με πολύ ενδιαφέρον ένας από τους Δερβίσηδες, ο οποίος και παρατηρούσε προσεχτικά τη γυναίκα. Τελικά την πλησίασε και της απηύθηνε το λόγο, διαπιστώνοντας ότι ήταν η μητέρα του, αφού όπως φαίνεται, παρά την πολύχρονη παραμονή του στα τουρκικά ιεροδιδασκαλεία, εξακολουθούσε να διατηρεί ενθυμήσεις από την παιδική του ζωή.

Αφαίρεσε τότε το κάλυμα της κεφαλής και αφού ντύθηκε με ελληνικά ρούχα, ομολόγησε την χριστιανική του πίστη. Η χαρά και των δύο, όπως και όσον άλλων Χριστιανών ταξίδευαν μαζί τους, ήταν πολύ μεγάλη και ξεπερνούσε τα όρια της συγκίνησης.Μόλις δε το καράβι προσάραξε στη Λάρνακα, μητέρα και γιός έτρεξαν στο ναό του Αγίου Λαζάρου, όπου προσευχήθηκαν θερμά και ευχαρίστησαν τον Απόστολο Ανδρέα. Στη συνέχεια ο Παντελής ομολόγησε για δεύτερη φορά, μπροστά στον ιερέα του ναού παπά Ιωάννη Μακούλη, πίστη στο Τριαδικό Θεό.

Ο παπά Ιωάννης σφράγησε την επάνοδο του Παντελή στο Χριστιανισμό με την τέλεση του μυστηρίου του χρίσματος. Ακολούθως αφού επισκεύθηκαν το μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα, όπου προσκύνησαν τον Άγιο και τον ευχαρίστησαν για τη θαυμαστή βοήθειά του, μετέβησαν στο μοναστήρι του Κύκκου στο οποίον παρέμειναν για λίγες μέρες.” ΠΟΛΙΤΗΣ” ημερ. 14/2/1999

Όταν το αυτοκίνητο άρχισε να χρησιμοποιείται εκτεταμένα στην Κύπρο, οι προσκυνητές έφθαναν στο μοναστήρι με λεωφορεία, μα και πάλι το ταξίδι ήταν μεγάλο και διαρκούσε δύο-τρεις ημέρες. Στο μοναστήρι μετέβαιναν πολύ τακτικά, μέχρι και το 1974, και πολλοί πιστοί για βαφτίσεις παιδιών.

Μεταξύ των χιλιάδων επισκεπτών του μοναστηριού συγκαταλέγονταν και πολλοί Τουρκοκύπριοι, οι οποίοι σέβονταν τον Άγιο και έφθαναν εκεί από πολλά μέρη της Κύπρου φέρνοντας μαζί τους τα τάματά τους.Μετά την τουρκική εισβολή του 1974 επιτράπηκε για πρώτη φορά στους εγκλωβισμένους της Καρπασίας να μεταβούν στο μοναστήρι και να παρακολουθήσουν τη λειτουργία, με την ευκαιρία της γιορτής του Αγίου, στις 30 Νοεμβρίου 1978.

Ο Ηγούμενος Κύκκου και ο τότε Οικονόμος της Μονής Κλεόπας Κουρουζίδης επισκέφθηκαν το μοναστήρι για πρώτη φορά μετά την εισβολή στις 30 Νοεμβρίου 1994, ενώ ακριβώς ένα χρόνο αργότερα ηγήθηκαν προσκυνήματος από 40 Καρπασίτες που ταξίδεψαν στον Απόστολο Ανδρέα από τις ελεύθερες περιοχές με λεωφορείο. Εξάλλου, η πρώτη μαζική επίσκεψη στο μοναστήρι, από 600 Ελληνοκύπριους, πραγματοποιήθηκε στις 15 Αυγούστου 1997, μετά από επίμονες ενέργειες της Διαχειριστικής Επιτροπείας της Ιεράς Μονής του Απ. Ανδρέα προς τα Ηνωμένα Έθνη και τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας.

Μετά τη μερική άρση των περιορισμών στη διακίνηση από και προς τα κατεχόμενα από το τουρκικό κατοχικό καθεστώς, τον Απρίλιο 2003, χιλιάδες πιστοί συναθροίζονται στο κατεχόμενο μοναστήρι για να εκφράσουν την πίστη τους στον Άγιο. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι σε καταμέτρηση που έγινε την 1η Μαΐου 2003, από τους 25,800 Ε/Κ που είχαν μεταβεί στα κατεχόμενα οι 24,000 είχαν για προορισμό τους τη Μονή του Αποστόλου Ανδρέα.

Επίσης, τρεις ημέρες μετά τη μερική άρση των περιορισμών στη διακίνηση, στις 26 Απριλίου 2003 που ήταν και Μεγάλο Σάββατο, έγινε στο μοναστήρι λειτουργία Αναστάσεως, την οποία κάλυψαν διεθνή τηλεοπτικά δίκτυα.

Προσκύνημα στον Απόστολο Ανδρέα…

Το Μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα γιορτάζει κανονικά στις 30 Νοεμβρίου, όμως επειδή κατά την ημερομηνία αυτή ο καιρός είναι συνήθως χειμωνιάτικος και οι προσκυνητές ταλαιπωρούνταν σε μεγάλο βαθμό, και αφού σε παλαιότερες εποχές το προσκύνημα στο μοναστήρι απαιτούσε ταξίδι πολλών ημερών, καθιερώθηκε η 15η Αυγούστου – ημέρα που εγκαινιάστηκε ο νέος ναός το 1867 – ως ημέρα γιορτής για το μοναστήρι.

Άφιξη Τίμιας Κάρας Απ. Ανδρέα στην Κύπρο – 7 Οκτωβρίου 1967

Η Τίμια Κάρα του Αποστόλου Ανδρέα μεταφέρθηκε στην Κύπρο από την Πάτρα, στις 7 Οκτωβρίου 1967, με την ευκαιρία της εκατονταετηρίδας της ομώνυμης εκκλησίας και εκτέθηκε για μια βδομάδα σε λαϊκό προσκύνημα.

Την Κάρα, που συνόδευαν οι Μητροπολίτες Πατρών κ. Κωνσταντίνος, Νίκαιας κ. Γιώργος και Ύδρας κ. Ιερόθεος, παρέλαβε στο λιμάνι Αμμοχώστου ο τότε Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, μέσα σε ατμόσφαιρα θρησκευτικής κατάνυξης και υπό τους ψαλμούς της χορωδίας του Πανελλήνιου συλλόγου Ιεροψαλτών και τους ήχους της Φιλαρμονικής του Δήμου Αμμοχώστου.

Σε ομιλία του κατά την τελετή υποδοχής της Τίμιας Κάρας, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος είπε μεταξύ άλλων τα εξής:

«Εις τον χώρον τούτον παρά την αρχαίαν Σαλαμίνα, όπου εγεννήθη και εμαρτύρησεν ο Απόστολος Βαρνάβας, καταγράφεται την στιγμήν αυτήν υπό της Ιστορίας μέγα γεγονός.

Ο ιδρυτής της Εκκλησίας της Κύπρου υποδέχεται τον ιδρυτήν της Εκκλησίας του Βυζαντίου.

Ο εις την Σαλαμίνα δια λιθοβολισμού μαρτυρήσας Απόστολος υπαντά τον εις Πάτρας δια σταυρού μαρτυρήσαντα Συναπόστολον.

Ο εκ των Εβδομήκοντα Πρώτος, ο Απόστολος Βαρνάβας, υποδέχεται εις την ιδιαιτέραν Αυτού πατρίδα τον εκ των Δώδεκα Πρωτόκλητον, τον Απόστολον Ανδρέα…».

Η αυτοκινητοπομπή που συνόδευε την Κάρα μέχρι τη Μονή του Αποστόλου Ανδρέα ακολούθησε συγκεκριμένη διαδρομή διερχόμενη από πολλές κωμοπόλεις και χωριά της Καρπασίας, στα οποία οργανώθηκε παλλαϊκή υποδοχή.

Με την άφιξη της Κάρας στη Μονή στις 8 Οκτωβρίου 1967 τελέστηκε, ενώπιον πολλών χιλιάδων πιστών που κατέφθασαν εκεί από όλη την Κύπρο, Αρχιερατικό Συλλείτουργο, του οποίου προέστη ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, συμπαραστατούμενος από τα υπόλοιπα μέλη της Ιεράς Συνόδου της Κύπρου και των Μητροπολιτών Πατρών, Νίκαιας και Ύδρας…

Πηγή:http://patrablog.blogspot.com/2009/11/blog-post_27.html

  του Μητροπολίτη Προικονήσου Ιωσήφ

Φαίνεται ότι το «Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι» (ΕΠΣΕ) τους τελευταίους καιρούς έχει βαλθεί να τρομοκρατήσει κάθε Έλληνα που έχει επιλέξει να μην  αποκρύβει τη θρησκευτική του ταυτότητα. Η εργολαβική και κατά συρροή απαίτηση από ποικίλες εκφράσεις εξουσίας (Ευρωπαϊκό Δικαστήριo, Ελληνικά Δικαστήρια, Συνήγορο του Πολίτη κ.ο.κ.) να ενεργοποιηθούν προς την κατεύθυνση απομακρύνσεως κάθε θρησκευτικού συμβόλου (Σταυρού, εικόνας, Ευαγγελίου) από τους χώρους εκπαίδευσης και δικαιοσύνης έχει αρχίσει να παίρνει μορφή παράκρουσης και μανίας καταδιώξεως!

Και βέβαια πρέπει να είναι κανείς αφελής για να πιστέψει ότι οι «ακτιβιστές» θα περιορισθούν σε αυτά. Μετά από λίγο θα ακούσουμε και άλλα: Θα τους ενοχλεί λ.χ. ο ήχος της καμπάνας, ο σταυρός στη σημαία ή στο εθνόσημο, η δημόσια εμφάνιση της κληρικής περιβολής και δεν ξέρω τι άλλο!

Εγώ ως «κουτός και αγράμματος και από ορεινό χωριό» βλέπω το Ηνωμένο Βασίλειο λ.χ. να έχει ανώτατο άρχοντα ex officio αρχηγό της Εκκλησίας της Αγγλίας, τη σημαία του να έχει του Σταυρό του Χριστού και το σταυρό του Αγίου Ανδρέα, το δικαιϊκό του σύστημα να είναι αξεχώριστα συνυφασμένο με το εκκλησιαστικό δίκαιο (εξ ου και το περίφημο LLB όλων των δικηγόρων = Μπάτσελορ του κοσμικού και εκκλησιαστικού δικαίου!!) τον Εθνικό Ύμνο να επικαλείται το Θεό να σώζει τη βασίλισσα κ.α.π. Βλέπω φαρδύ πλατύ το Σταυρό στη σημαία της Δανίας, της Σουηδίας, της Φινλανδίας (έρημο Ελσίνκι!), της Νορβηγίας, πολύ «σκοταδιστικών», ως γνωστόν, Ευρωπαϊκών χωρών, για να μην πάω στην ασιατική Γεωργία (που η δική της έχει 5 (πέντε) σταυρούς!).

Βλέπω στην «καθυστερημένη» Αυστραλία (πολύ μακριά πέφτει!) να ορκίζονται οι Κυβερνήτες στη Βίβλο και νομίζω πως το ίδιο συμβαίνει και με τις Η.Π.Α. και τον Πρόεδρό τους, όπου βέβαια όλα αρχίζουν και τελειώνουν με το «σκοταδιστικό» God bless America (ο Θεός να ευλογεί την Αμερική). Βέβαια μπορεί να φταίει το ότι είμαι κουτός και αγράμματος κι’ από ορεινό χωριό, πάντως δεν έχω πληροφορηθεί πως γίνονται για όλα αυτά αντιδράσεις, κάποιοι να νιώθουν προσβεβλημένοι, να θέλουν να ξωπετάξουν κ.τ.τ.

Αυτή η έρημη Ελλάδα δεν προήλθε από παρθενογέννηση. Κάποιοι αγωνίστηκαν να την φτιάξουν, θυσιάσαν περιουσίες, θυσιάσαν ζωές, αίμα, πολύ αίμα!… Κι αυτοί  που αγωνίσθηκαν, που θυσίασαν περιουσίες και ζωές κι ακριβοπλήρωσαν με πολύ αίμα λίγο ελεύθερο ουρανό για ν’ ανασάνουν, τόκαμαν για να μπορούν να κάνουν το σταυρό τους ελεύθερα ή όπως θαλέγε κι ο «μπανάλ» ο Σεφέρης: «για του Χριστού την πίστη, και για την ψυχή του ανθρώπου καθισμένη στα γόνατα της Υπερμάχου Στρατηγού, πουχε στα μάτια της ψηφιδωτό τον καημό της Ρωμιοσύνης». Έτσι στήθηκε κι έτσι έφτασε ως τον 21ον αιώνα η έρημη Ελλάδα.

Πριν λίγους μήνες κάποιοι έκαμαν κάποια παρόμοια με των ΕΠΣΕιτών συζήτηση την Αυστραλία. Κι ο Πρωθυπουργός της «απολίτιστης» αυτής Χώρας είπε ξεκάθαρα: «Αυτοί που έφτιαξαν αυτή την Χώρα, τη χτίσανε πάνω σε χριστιανικά θεμέλια και αρχές. Όσοι έρχονται εδώ οφείλουν να το ξέρουν και να το σέβωνται. Αν δεν τους αρέσει μπορούν να πάρουν το καπελάκι τους και να πάνε κάπου αλλού» (προφανώς στην ΕΠΣΕλλάδα που έχει φρέσκο αέρα στα μυαλά μερικών)!

Κανείς τίμιος άνθρωπος δε θ’απαιτήσει ποτέ από έναν άθεο να υποκριθεί το θρησκευόμενο, ούτε από τον πιστό κάποιας θρησκείας ή αίρεσης ή παραθρησκείας ν’ακολουθήσει πιστεύματα, έθιμα ή πρακτικές χριστιανικές. Άλλωστε η ανεξιθρησκεία και ως όρος είναι απόλυτα ελληνικός, και μάλιστα παπαδίστικος! Είναι επινόηση και εφεύρημα λεκτικό του Ευγένιου Βούλγαρη (Αρχιερέως, ως γνωστόν, σοφού ακαδημαϊκού  διαφωτιστή όχι όμως αθέου α λά Βολταίρ, κλπ. κλπ.).

Ρωτάω με το κουτό και αγράμματο κι απ’ ορείνο χωριό μυαλό μου: Ρώτησαν οι φίλοι ΕΠΣΕίτες τους Μουσουλμάνους λ.χ. βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου αν θέλουν να πάψουν να ορκίζονται στο Κοράνιο ή τους Ισραηλίτες συμπατριώτες μας όταν προσφεύγουν στα δικαστήρια αν έχουν πρόβλημα με τον όρκο που δίδουν ή τέλος πάντων αν τους ενοχλεί η εικόνα του Χριστού (Εβραίου, ως γνωστόν, στο γένος κατά το ανθρώπινο, και Προφήτου του Ισλάμ κατά το Κοράνι, αντίστοιχα); Ρωτάω (με το κουτό κλπ.) από πότε οι μειοψηφίες (ΕΠΣΕίτες) θα επιβάλλουν τη θέληση τους στις πλειοψηφίες; Οι πλειοψηφίες παντού διαμορφώνουν τις συνθήκες (με σεβασμό στις μειοψηφίες) και οι μειοψηφίες συνυπάρχουν. Αυτό ξέρω (με το κουτό κλπ.) πως είναι η Δημοκρατία. Το αντίθετο είναι καραμπινάτος φασισμός!…Ναι, μα ό,τι ιερό και όσιο έχω!… 

Πηγή:http://amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=1020

   ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ΛΟΥΚΑ  

Αγαπητοί μου αδελφοί,

Ο Θεάνθρωπος Ιησούς ήλθε στον κόσμο από άπειρο αγάπη προς τον άνθρωπο, έκλινε ουρανούς και ήλθε στην γη, πτώχευσε δια να πλουτίσει τον «κατ΄εικόνα Θεού» άνθρωπο από αγάπη, έλεος και φιλανθρωπία.

Ήλθεν εκουσίως εξ ουρανών ο Υιός και Λόγος του Θεού, γενόμενος υπό γυναικός, της Παρθένου Μαρίας, δια να εγκαταστήσει στη γή, την ταλαιπωρημένη, μία νέα θρησκεία, την χριστιανική θρησκεία, τη θρησκεία της αγάπης, του ελέους, της φιλανθρωπίας και φιλοπτωχίας.

Η χριστιανική θρησκεία, η θρησκεία του Σταυρού και της Ανάστασης, είναι θρησκεία αληθινή και απόλυτος, είναι θρησκεία κυρίως αγάπης και αγαθοεργίας, εκδηλωμένη στους πτωχούς και τους πάσχοντας αδελφούς μας και δεν είναι θρησκεία των τύπων και της εξωτερικής λατρείας.

Η αγάπη προς όλους τους ανθρώπους, όλως ιδιαιτέρως προς τους δυστυχείς και πτωχούς, είναι η αληθινή αρετή και μάλιστα συνθήκη απαραίτητη δια να μπορέσει ο κάθε άνθρωπος να αποκτήσει τα αιώνια και άφθαρτα αγαθά.

Ο Μέγας Διδάσκαλος, ο Θεός της αγάπης, του ελέους και των οικτιρμών, στην σημερινή ευαγγελική περικοπή – την οποίαν ακούσαμε και η οποία αποτελεί τον κανόνα της εισόδου του ανθρώπου στην αιώνιο βασιλεία – στην ερώτηση του πλούσιου νέου και άρχοντα της συναγωγής, «διδάσκαλε αγαθέ, τι ποιήσας ζωήν αιώνιον κληρονομήσω;», του δίδει την απάντηση:

«Τις εντολές του Θεού τις γνωρίζεις, μη μοιχεύσης, μη φονεύσης, μη κλέψης, μη ψευδομαρτυρήσης, τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου»· και εκείνος ο νέος, ο νομομαθής, ο άρχοντας της συναγωγής, ο άρχοντας των τύπων και της εξωτερικής λατρείας, λέγει στον Κύριο: «όλα αυτά τα διεφύλαξα από τα μικρά μου χρόνια».

«Έ, λοιπόν, ένα πράγμα σου λείπει ακόμα να κάμεις, πούλησε όσα έχεις και μοίρασέ τα στους πτωχούς και θα έχεις θησαυρό στον ουρανό και έλα να με ακολουθήσεις ως μαθητής μου, συμμορφούμενος πάντοτε προς όσα το παράδειγμά μου και η διδασκαλία μου θα σε διδάξουν».

«Έν σοι λείπει, πάντα όσα έχεις πώλησον και διάδος  τοις πτωχοίς και έξεις θησαυρόν έν ουρανώ και δεύρο ακολούθει μοι».

Ο πλούσιος νέος, όταν άκουσε αυτά τα λόγια από τον Κύριο, λυπήθηκε πάρα πολύ, «περίλυπος εγένετο», γιατί αγαπούσε τα πλούτη του κόσμου τούτου, τα πρόσκαιρα και μάταια, και δεν ήθελε να αποχωριστεί από αυτά, «ήν γάρ πλούσιος σφόδρα».

Και ο Κύριος, ο πράος και γλυκύς Ιησούς, λέγει στον πλούσιο νεανίσκο ότι, δύσκολα οι άνθρωποι, αυτοί πού αγαπούν τα χρήματα, θα εισέλθουν στην βασιλεία του Θεού.

Οι αψευδείς λόγοι αυτοί του Θεανθρώπου Ιησού, που είπε  «δυσκόλως οι τα χρήματα έχοντες εισελεύσονται εις την βασιλείαν του Θεού», πρέπει να εγκεντρίσουν την ψυχή κάθε ανθρώπου προς έργα αγάπης και φιλανθρωπίας, προς έργα φιλαλληλίας και πάσης αγαθοεργίας, ευάρεστα στον Θεό.

Ο πλούσιος της σημερινής ευαγγελικής περικοπής τηρούσε κατά γράμμα τις εντολές του νόμου και την εξωτερική λατρεία, δεν ηταν, όμως, φίλος της αγάπης, ήταν σκληρόκαρδος στις ανάγκες των πτωχών και των πονεμένων. Η αγάπη του προς τον υλικό πλούτο δεν τον άφηνε να σκεφτεί και τους ανθρώπους εκείνους που είχαν ανάγκη κάποιας βοήθειας.

Η εικόνα αυτή της σημερινής ευαγγελικής περικοπής, του νεανίσκου πλούσιου, επαναλαμβάνεται, δυστυχώς, και στις μέρες μας· και  σήμερα, σ ’αυτήν την παγκοσμιοποιημένη εποχή πού ζούμε, απουσιάζει ο ζήλος από τον άνθρωπο να δημιουργεί έργα αγάπης, έργα φιλανθρωπίας έργα φιλαλληλίας.

Πόσοι άνθρωποι, ενώ θέλουν και επιζητούν την αιώνιο βασιλεία των ουρανών, είναι προσκεκολημένοι μόνο στους τύπους και την εξωτερική λατρεία και δεν προσφέρουν αγάπη, δεν εργάζονται το αγαθό, δεν βοηθούν πτωχούς και πάσχοντας συνανθρώπους μας.

Πόσοι από τους έχοντες και κατέχοντες στην σημερινή εποχή, ανακουφίζουν τις ανάγκες των πτωχών, και πράττουν το ευαγγελικό «διάδος πτωχοίς και έξεις θησαυρόν έν ουρανώ»;

Είναι γεγονός ότι, στις κοινωνίες μας και σήμερα υπάρχουν πολλοί αδελφοί μας πτωχοί όχι από οκνηρία ή από τεμπελιά ή από μοχθηρία ή από χρεοκοπία στην δουλεία τους, αλλά είναι πτωχοί είτε λόγω κάποιας ασθένειας σωματικής ή από έλλειψη εργασίας, και περιμένουν την υλική αλλά και την ηθική βοήθεια των πλουσίων.

Δυστυχώς, οι πλούσιοι αυτοί, ωσάν τον πλούσιο του σημερινού ευαγγελίου, μένουν ασυγκίνητοι στον πόνο και την δυστυχία του πτωχού, του αρρώστου, του πονεμένου, του πεινασμένου, του γυμνού, του φυλακισμένου, του πρόσφυγα, του κατατρεγμένου από την ζωή αυτή.Υπάρχει, όμως, και η ομάδα των πλουσίων εκείνων που πολλές φορές ευεργετούν τους πτωχούς, όχι από αγάπη ευαγγελική, «διάδος πτωχοίς», όχι από αγάπη χριστιανική, αλλά χάριν επίδειξης, κενοδοξίας και υπερηφάνειας, προς «το θεαθήναι τοις ανθρώποις».

Οι πλούσιοι αυτοί δεν θα λάβουν καμία αμοιβή δια τις αγαθοεργίες τους παρά του μισθαποδότου Θεού· «Αμήν λέγω υμίν,  απέχουσιν τον μισθόν αυτών».

Γεγονός είναι ότι, η αγάπη προς το χρήμα κάνει σκληρή την ψυχή του ανθρώπου, μέχρι σημείου που ο φιλοχρήματος να θεοποιεί το χρήμα, με αποτέλεσμα να χάνει την ψυχή του, να χάνει τελικά την βασιλεία των ουρανών· «δυσκόλως οι τα χρήματα έχοντες εισελεύσονται εις την βασιλείαν των ουρανών».

Αδελφοί μου αγαπητοί,

Δια να μη χάσουμε και εμείς την βασιλεία των ουρανών, ας εργαζόμαστε το αγαθό, το φιλάνθρωπο, το φιλάγαθο, το φιλόπτωχο και ας βοηθούμε εν λόγοις και έργοις τους πτωχούς και πάσχοντας αδελφούς μας· έτσι μόνο θα έχουμε αιώνιο και αναφέρετο θησαυρό εν ουρανώ. «Διάδος πτωχοίς και έξεις θησαυρόν εν ουρανώ». ΑΜΗΝ.

Ο Λ.Κ.Α.Π

Πηγή:http://www.im-leka.gr/main/index.php?categoryid=20

Στα σοβαρά ετοιμάζεσθε ν’ αναχωρήσετε; Δεν το πιστεύω, θα υποφέρετε, νομίζω, λίγο και μετά θα σηκωθείτε υγιής.

Θα έλθει φυσικά και για μας η ώρα του θανάτου. Ο θάνατος δεν είναι κάτι που μπορεί κανείς ν’ αποφύγει. Άλλος χθες, άλλος σήμερα, άλλος αύριο, όλοι αναχωρούμε για την αιώνια ζωή. Σημασία δεν έχει το πότε, αλλά το πώς φεύγει κανείς. Ετοιμασθήκατε καθόλου;

Αλλιώς κανείς αντικρίζει τον θάνατο από μακρυά και αλλιώς από κοντά. Ο υγιής και ακμαίος δυσκολεύεται να εννοήσει των εαυτό του στα πρόθυρα της άλλης ζωής. Ο θάνατος είναι μεγάλο μυστήριο για όλους. Φωτίζεται αρκετά με την πίστη στον Χριστό, παραμένει όμως βασικά σαν μυστήριο. Δεν υπάρχει λόγος να θλιβόμαστε με ανώφελους φόβους. Ο ίδιος ο Κύριος πέθανε (κατά την ανθρωπινή Του φύση) και πέρασε τω κατώφλι του θανάτου. Έτσι έκανε ευκολότερη την διάβαση αυτή για μας. Βαδίζοντας κι εμείς στα ίχνη Του ας μη φοβηθούμε, διότι μαζί Του θα βρεθούμε στην αιώνια μακαριότητα».

«Ου ώρες ζωής του καθενός είναι μετρημένες. Μακάριος εκείνος που διαρκώς περιμένει την ώρα του θανάτου και καθημερινά ετοιμάζεται.

Ποιος είναι ικανός να πει: «Εάν γάρ και πορευθώ εν μέσω σκιάς θανάτου, ου φοβηθήσομαι κακά, ότι σύ μετ.’ εμού ει»; (Ψαλμ. 22, 4). Εκείνος που στην ζωή του κοπίασε και κοπιάζει να ευαρεστήσει τον Κύριο. Γι’ αυτόν ο θάνατος είναι μια μετάβαση σε άλλη περιοχή γεμάτη παρηγοριά. Εκεί θα μπορεί να ψάλλει: «Κύριε, κατά το πλήθος των οδυνών μου εν τη καρδία μου, αι παρακλήσεις σου εύφραναν την ψυχήν μου» (Ψαλμ. 93, 19).

Βέβαια το πλησίασμα του θανάτου ίσως δημιουργεί κάποιο φόβο. Ας έχετε όμως θάρρος. Ο Κύριος νίκησε τον θάνατο. Αυτός θ’ αναδείξει νικητή και κάθε πιστό.

Ο εχθρός θα κάνει την τελευταία επίθεση του. Ο πιστός που ετοιμάσθηκε, δεν θα δειλιάσει, αλλά θα παραδώσει τον εαυτό του στον Κύριο. Άγγελοι θα πλησιάσουν και θ’ απομακρύνουν κάθε δαιμονική επήρεια. Δεν βαδίζουμε προς το άγνωστο και η ελπίδα μας δεν θα μας πλανέψει.

Εάν πραγματικά ήλθε η ώρα ν’ αναχωρήσετε και εάν αξιωθείτε να εισέλθετε στην βασιλεία των ουρανών, προσευχηθείτε και για μας να μας χαρίσει ο Κύριος μετάνοια και διόρθωση. Η ευλογία του Θεού μαζί σας».

«Βαθειά θλίψη επικρατεί όταν κάποιος πεθαίνει. Αλλά τί είναι ο θάνατος; Είναι η μετάβαση από την μια μορφή ζωής στην άλλη, όπως το πέρασμα από το ένα δωμάτιο στο άλλο. Η Άννα σας λοιπόν ζει. Ζει σε μια άλλη κατάσταση. Θυμάται τον αγαπητό της Ν., τα παιδιά της και τους υπολοίπους συγγενείς. Τους βλέπει και θλίβεται με τον πόνο τους.

Θα είχε νόημα η μεγάλη θλίψη, εάν αντιμετώπιζε τον θάνατο ανέτοιμη. Εφ’ όσον όμως κοινωνούσε και εξαγνιζόταν με την εξομολόγηση, θα ζει τώρα την μακάρια ζωή. Και αν δεν κατόρθωσε να κοινωνήσει στο τέλος της επιγείου ζωής, και αυτό μη σας στενοχωρεί, θυμηθείτε τις συχνές προηγούμενες θ. Μεταλήψεις. Παρηγορηθείτε με την σκέψη ότι αμείβεται τώρα, γιατί ήταν ένα πιστό τέκνο της Εκκλησίας, του άφθαρτου αυτού σώματος του Χρίστου».

«Δεν θλίβομαι για τους νεκρούς όταν είμαι βαθειά πεπεισμένος ότι σώθηκαν και βρίσκονται κοντά στον Θεό. Γιατί να λυπάμαι όταν αυτοί χαίρονται; Εάν αυτοί μας βλέπουν, (και ασφαλώς μας βλέπουν), δεν θα τους είναι δυσάρεστα τα δάκρυα μας;

Θα πω καλύτερα κλαίμε για τον εαυτό μας, επειδή τους χάσαμε. Και αυτό δεν είναι σωστό. Διότι δεν παύουν να είναι κοντά μας και να μας ευεργετούν, όχι βέβαια ορατά. Τώρα μάλιστα είναι ακόμα περισσότερο κοντά μας, διότι σαν άϋλες υπάρξεις δεν περιορίζονται από τον χώρο.

Φιλοσοφώντας έτσι την υπόθεση του θανάτου δεν κλαίω και δεν θρηνώ για τους νεκρούς που βρίσκονται στον ουρανό».

«Το περιβάλλον σας βοηθά να σκέπτεστε την αιωνιότητα, που αρχίζει με το τέλος της επιγείου ζωής. Μπορείτε όμως και οπουδήποτε άλλου ν’ ασχολείσθε με την πνευματική αυτή εργασία. Ενώστε τον νου και την καρδιά με την ενθύμηση της αιωνιότητας και με το πρίσμα της να βλέπετε κάθε εφήμερο γεγονός.

Η εμπιστοσύνη στον Θεό αποτελεί σημαντικό παράγοντα στην πνευματική ζωή. Είναι αποτέλεσμα μιας βαθειάς πίστεως στην πρόνοια και στην αγάπη Του.

Αληθινή ζωή δεν είναι αυτή που ζούμε εδώ στην γη, αλλά εκείνη που θα ζήσουμε στον ουρανό. Εάν αυτή εδώ ήταν η αληθινή ζωή, τότε δεν θα πεθαίναμε. Εδώ στην γη προετοιμαζόμαστε για τον ουρανό, όπου δεν θα υπάρχει η κοσμική τάξη των πραγμάτων, αλλά η αγγελική »

«Με ρωτάτε, πως να μνημονεύετε τους γονείς σας που πέθαναν αιρετικοί. Στην ατομική σας προσευχή να τους μνημονεύετε αναθέτοντας τους στο απέραντο έλεος του Θεού. Στον ναό όμως μην τους μνημονεύετε. Η Εκκλησία προσεύχεται για την σωτηρία των τέκνων της και την επιστροφή των πλανεμένων. Είναι ο ζωντανός κρίκος όλων των πιστών (ζώντων και νεκρών), που αποτελούν ένα σώμα με κεφαλή τον Χριστό. Οι άπιστοι (ζώντες και νεκροί) δεν συμμετέχουν σ’ αυτό το σώμα.

Όσοι πεθαίνουν αιρετικοί, μοιάζουν μ’ όσους αυτοκτονούν. Η Εκκλησία δεν προσεύχεται γι’ αυτούς, διότι πεθαίνουν με θανάσιμο αμάρτημα. Είναι πικρές για σας οι αλήθειες αυτές. Μπορείτε όμως να ελπίζετε στο απεριόριστο έλεος του Θεού και να το επικαλείσθε στις ατομικές σας προσευχές.

Οι ψυχές των αμετανόητων νεκρών περνούν από την μερική κρίση κατά την οποία καθορίζεται η μελλοντική τιμωρία, που θα έχουν μετά την τελική κρίση. Μέχρι τότε περιμένουν την φοβερή εκείνη ώρα με την πρόγευση τής αιωνίου κολάσεως».

«Επιτρέψτε μου να σας θέσω ένα πρόβλημα, για να το λύσετε: Ποιά είναι η καλή απολογία που πρέπει να δώσουμε ενώπιον του φοβερού βήματος του Κριτού κατά την δευτέρα παρουσία;

Όταν το λύσετε γράψτε μου. Δεν σας ορίζω χρόνο, έστω κι όν σ’ όλη σας την ζωή αναζητάτε την λύση. Μόνο μην αφήσετε ποτέ ούτε μια ημέρα να περάσει χωρίς να το σκεφτείτε. Κι αν αυτό είναι λίγο, τότε μην αφήσετε ούτε μία ώρα χωρίς να σκεφτείτε το πρόβλημα που σας θέτω»

Πηγή: vatopaidi.wordpress.com

Από το βιβλίο του Παναγιώτη Ν. Τρεμπέλα

«Ο Απόστολος Ανδρέας, Βίος, δράσις και μαρτύριον αυτού εν Πάτραις».

Έκδοσις Ι.Ν.Αποστόλου Ανδρέου, Πάτραι

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ  Α’

ΑΠΟ ΤΗΣ ΠΕΡlΧΩΡΟΥ ΤΟΥ ΙΟΡΔΑΝΟΥ ΜΕΧΡΙ ΤΟΥ ΥΠΕΡΩΟΥ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

 ΄Ονομα καταγωγή και επάγγελμα του Ανδρέου

Καθαρώς ελληνικόν το όνομα Ανδρέας (ή Ανδρεύς ή Ανδρείας) παραγόμενον εκ της λέξεως ανδρεία και παρ’ Ηροδότω, Πλουτάρχω, ΙΙαυσανία και Δίωνι Κασσίω απαντώμενον, υπήρξεν έν εκ των ονομάτων εκείνων, όπως και τα ονόματα Φίλιππος και Νικόδημος, τα οποία υπό την ελληνικήν επίδρασιν κατέστησαν από του δευτέρου προ Xpιστού αιώνος λίαν συνήθη παρ’ Ιουδαίοις. Απ’ αυτών δε των πρώτων ημερών της νέας περιόδου, τήν οποίαν ανεκαίνησεv ο ενανθρωπήσας Κύριος ημών, εγένετο το όνομα τούτο περίδοξον και λαμπρόν, διότι υπήρξεν όνομα του πρωτοκλήτου των αποστόλων του.

Υιός του Ιωνά και αδελφός του ΙΙέτρου, καταγόμενος εκ της κωμοπόλεως Βηθσαϊδά, η οποία έκειτο επί της δυτικής όχθης της Τιβεριάδος και. εις το βορειοανατολικόν άκρον αυτής, συμπατριώτης και του αποστόλου Φιλίππου (Ιωαν. α’ 45), ήσκει μετά του πατρός του Ιωνά και του αδελφού του Ιlέτρου το επάγγελμα του αλιέως μέχρι της στιγμής, κατά την οποίαν οριστικώς εκλήθη υπό του Κυρίου, ίνα γίνη απόστολός του. Δεν φαίνεται λοιπόν ούτε αυτός ούτε ο αδελφός του Ιlέτρος να έμαθον πολλά γράμματα και να έτυχον ευρυτέρας τινός παιδείας. Πλην όμως, ούτε η περιωρισμένη παίδευσις αυτών, ούτε το επίπονον και ταπεινόν επάγγελμά των ημπόδισαν αυτούς από του να έχουν ιδιαίτερα θρησκευτικά ενδιαφέροντα και ως ευσεβείς Ισραηλίται να προσελκυσθούν κατ’ αρχάς υπό του κηρύγματος του Βαπτιστού και να προσκολληθούν εις τον κύκλον των στενωτέρων μαθητών του.

Η πρώτη γνωριμία μετά του Ιησού

Ήτο, ως φαίνεται, νεώτερος του Πέτρου και δεν είχε έλθει εις γάμον ως εκείνος, όπως δυνάμεθα να συναγάγωμεν εκ του ότι κατέλειπε και αυτός την Βηθσαϊδά και συγκατώκησε μετά του Πέτρου εις την εν Καπερναούμ οικίαν της πενθεράς τούτου. Ολιγώτερον λοιπόν από τον Πέτρον εμπεπλεγμένος εις οικογενειακάς φροντίδας, συνδιατρίβει πυκνότερον πλησίον του Βαπτιστού και καταξιούται ούτω του προνομίου μαζύ με τον ηγαπημένον Ιωάννην, πρώτοι αυτοί από τους άλλους, τους κατόπιν συμμαθητάς και συναποστόλους των, να γνωρίσουν τον Κύριον, όταν επέδειξεν εις αυτούς τούτον ο Πρόδρομος και Βαπτιστής. Όταν δηλαδή ο Κύριος μετά την βάπτισιν αυτού εν τω Ιορδάνη και μετά την εν ερήμω επί τεσσαράκοντα ημέρας αποχώρησιν και την εκεί εν νηστεία και πυκναίς προσευχαίς περισυλλογήν αυτού, επανήλθε και πάλιν εις την περίχωρον του Ιορδάνου, επέδειξεν αυτόν ο Πρόδρομος εις δύο εκ των μαθητών του λέγων: «΄Ιδε ο αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου » (Ιωαν. α’ 36).Εις εκ των δύο τούτων μαθητών υπήρξεν ο Ανδρέας, ενώ ο άλλος ήτο ο Ιωάννης, ο μετέπειτα ευαγγελιστής και ηγαπημένος του Κυρίου απόστολος.

Λόγος βαθύς ο λόγος ούτος του Προδρόμου, θα επερίμενε πας τις, ότι μάλιστα εις μη φοιτήσαντες εις ραββινικάς σχολάς αλιείς θα παρέμενεν ακατανόητος. Αλλ’ οι αλιείς αυτοί ήσαν ευσεβείς και πιστοί. Δεν ήτο ξένη προς αυτούς η Γραφή και το βοβλίον του Ησαΐου. Μολονότι δε αγράμματοι, εγνώριζον καλώς την ελπίδα και την προσδοκίαν του Ισραήλ. Και αντελήφθησαν αμέσως, ότι ο υποδειχθείς εις αυτούς από τον διδάσκαλόν των νεαρός ραββί, ήτο το έκτακτον πρόσωπον, εις το οποίον ανεφέροντο αι προρρήσεις των προφητών και διά τον οποίον άλλωστε και αυτός ο Βαπτιστής τους είχε και προηγουμένως ομιλήσει (Ιωαν. α’ 29). Ήρκεσε λοιπόν η φράσις αύτη του Προδρόμου, να κεντρίση τον πόθον των δύο αλιέων, όπως γνωρίσουν και εκ του πλησίον τον Ιησούν. Και επετάχυναν τα βήματά των διά να τον πλησιάσουν. Δεν είχον εν τούτοις το θάρρος να ομιλήσουν προς αυτόν και συνιστώντες αυτοί εαυτούς να γνωρισθούν μαζύ του και εκφράζοντες προς αυτόν τους πόθους και τας ελπίδας των να ακούσουν τους επ’αυτών χαρμοσύνους λόγους του. Ηκολούθησαν λοιπόν σιωπηλοί, κανονίζοντες τα δειλά βήματά των προς τα βήματα του προπορευομένου Διδασκάλου. Αλλ’ ο ήχος του βηματισμού των δεν εβράδυνε να φθάση μέχρι των ώτων αυτού. Και ο Ιησούς αντιληφθείς περί τίνος επρόκειτο και θέλων να δώση θάρρος εις τους δύο ευλαβείς αλιείς στρέφεται προς αυτούς και τους απευθύνει πρώτος το ερώτημα: «Τί ζητείτε; Και τί θέλετε από εμέ;»

Και αυτοί τότε του απαντούν: «Ραββί, τουτέστι Διδάσκαλε, πού μένεις»; Με άλλας λέξεις εκφράζουν προς αυτόν την επιθυμίαν να τον επισκεφθούν εις το κατάλυμά του και να συνομιλήσουν ιδιαιτέρως μετ’ αυτού. Και ο Κύριος ικανοποιών παρευθύς την επιθυμίαν των ταύτην, τους λέγει: «Έρχεσθε και ίδετε».

Ούτε εις ανάκτορον μεγαλοπρεπές, αλλ’ ούτε και εις εξοχικήν τινα έπαυλιν ευρίσκετο το απλούν, ήσυχον και απέριττον δωμάτιον, εις το οποίον ο μη έχων πού την κεφαλήν κλίναι Υιός του ανθρώπου εφιλοξενείτο κατά τας ημέρας αυτάς. Εις έρημον και μη πολυσύχναστον τόπον δεν ήτο πιθανόν να εύρισκέ τις τοιαύτα κτίσματα. Πιθανώς εις προσωρινόν τι παράπηγμα εξ εκείνων, τα οποία ανεγείροντο προχείρως εις τοιαύτας περιστάσεις. Ισως εις καλύβην τινά ή σκηνήν ή και ολιγώτερον πιθανώς εις πανδοχείον τι από εκείνα, τα οποία εις έρημα μέρη ανεγείροντο προς διανυκτέρευσιν διαβαινόντων ταξιδιωτών, ιδού που θα ωδηγήθησαν οι δύο αλιείς από τον Κύριον. Τι σημαίνει όμως; Όταν είναι παρών ο Κύριος, τα πάντα μεταβάλλονται εις παράδεισον και όλα καθίστανται θελκτικά και ουράνια. Δι’ αυτό η συνάντησις εκείνη έμεινε αλησμόνητος και ζωηρότατα εγκεχαραγμένη εις την μνήμην των δύο αλιέων.

Ο έτερος τούτων, ο Ιωάννης, αναγράφει εις το Ευαγγέλιόν του και την ώραν ακριβώς της συναντήσεως αλλά και τον χρόνον, κατά τον οποίον παρετάθη η πρώτη αύτη μετά του Χριστού αναστροφή. «Ώρα ην ως δεκάτη», τετάρτη απογευματινή δηλαδή, ότε οι δύο αλιείς συνηντήθησαν μετά του Κυρίου. «Και παρ’ αυτώ έμειναν όλην την ημέραν» (Ιωαν. α’ 49). Δηλαδή η επίσκεψις εκείνη παρετάθη επί δύο τουλάχιστον ώρας, περίπτωσις δηλαδή σπανιωτάτη διά πρώτην επίσκεψιν παρά προσώπω μετά του οποίου μόλις προ ολίγων στιγμών είχον γνωρισθή οι δύο μαθηταί.

Ο Ανδρέας οδηγεί εις τον Ιησούν και άλλους μαθητάς

Αλλ’ όταν ο Ανδρέας κατέλιπε το κατάλυμα, εις το οποίον διέμενεν ο Κύριος, δεν ηδύνατο να περιορίση εις τα στήθη του τον ευλαβή ενθουσιασμόν και την βαθείαν εντύπωσιν, την οποίαν είχον προκαλέσει εις αυτόν η φυσιογνωμία και οι λόγοι του Κυρίου. «Ου κατέσχε παρ’εαυτώ τον θησαυρόν», λέγει ο θείος Χρυσόστομος, αλλά τρέχει ταχέως ίνα μεταδώση αυτόν και εις τον αδελφόν του Πέτρον. Και όταν τον εύρε, λέγει εις αυτόν «ευρήκαμεν τον Μεσσίαν». Ευρήκαμεν τον πολύτιμον μαργαρίτην, τον ατίμητον θησαυρόν, εκείνον τον οποίον αι Γραφαί προανήγγειλαν και τον οποίον με τόσον πόθον επερίμεναν όλοι. Και άνευ χρονοτριβής γίνεται αυτός νυμφαγωγός του μετέπειτα κορυφαίου και προσάγει τούτον κατά την αυτήν εκείνην εσπέραν εις τον Ιησούν.

Η Καινή Διαθήκη λέγει, όπως είπομεν, ολίγα περί του Ανδρέου. Λέγει όμως πολλά περί του Πέτρου, τον οποίον ο Ανδρέας ωδήγησεν εις τον Χριστόν. Ποίος θα ηδύνατο να είπη, ότι ο Πέτρος έκαμε διά τον Χριστόν περισσότερα παρ’ όσα έκαμεν ο Ανδρέας, όστις έφερε τον Πέτρον εις τον Χριστόν;

Αλλ’ ο Ανδρέας δεν περιωρίσθη μόνον εις το να προσαγάγη τον αδελφόν του Πέτρον εις τον ευρεθέντα Μεσίαν. Συνδεόμενος διά φιλίας προς τον συμπατριώτην αυτού Φίλιππον, εγνωστοποίησεν είτε μόνος είτε και μετά του Πέτρου, το χαρμόσυνον μήνυμα και εις αυτόν. Ούτως εξηγείται το πώς ο Φίλιππος την επομένην ημέραν, κληθείς υπό του Ιησού, μεταβαίνοντος εις Γαλιλαίαν διά του «ακολούθει μοι» (Ιωαν. α’ 44), αδιστάκτως και χωρίς αναβολήν ή επιβράδυνσίν τινα ακολουθεί τον Ιησούν. Η φιλία, ήτις συνέδεεν αυτόν με τον Πρωτόκλητον Ανδρέαν, γίνεται ήδη ιερωτέρα και περισσότερον αδιάσπαστος. Αφ’ ότου μάλιστα ο Πέτρος με τους δύο υιούς του Ζεβεδαίου, τον Ιωάννην δηλαδή και τον Ιάκωβον, απετέλεσαν την τριάδα των μαθητών, των ιδιαιτέρως πεφιλημένων υπό του Κυρίου, ο Ανδρέας και ο Φίλιππος, καθώς θα ίδωμεν γίνονται αχώριστοι.

Από την Κανά πάλιν εις την Τιβεριάδα

Ο Ανδρέας μαζύ με τον αδελφόν του Πέτρον, τους δύο υιούς του Ζεβεδαίου, τον Φίλιππον και τον προστεθέντα εις τον πρώτον εκείνον όμιλον των μαθητών Ναθαναήλ ή Βαρθολομαίον, ακολουθεί τον Ιησούν εις την Γαλιλαίαν και συμπαρίσταται εις το πρώτον εν Κανά θαύμα του Ιησού, το οποίον εγένετο εν τω εκεί τελεσθέντι γάμω. Δεν είχεν έλθει όμως ακόμη ο καιρός, κατά τον οποίον ο Κύριος θα τους εκάλει οριστικώς, ίνα αφήσουν τα πάντα και ακολουθήσουν αυτόν. Εντεύθεν οι ακολουθήσαντες τον Κύριον αλιείς επέστρεψαν πάλιν εις την λίμνην και επανεύρον πάλιν τα δίκτυά των. Και εξηκολούθησαν να εξασκούν το ταπεινόν των επάγγελμα. Διότι εφ’όσον ο Πρόδρομος δεν είχε περατώσει το έργον αυτού, ο Κύριος δεν είχεν ακόμη αναλάβει έντονον και συστηματικήν δράσιν.

Αλλ’ όταν ο Βαπτιστής συνελήφθη και ενεκλείσθη εις την φυλακήν, τότε ο Κύριος κατέλιπε την Ναζαρέτ, όπου είχε διέλθει ολόκληρον σχεδόν την μέχρι του βαπτίσματος αυτού ζωήν, και εγκατεστάθη εις την Καπερναούμ την παραθαλασσίαν, την παρά την λίμνη Γενησαρέτ κειμένην, την οποίαν κατέστησε κέντρον και ορμητήριον των ανά την Γαλιλαίαν περιοδειών του. Εκεί εις την Καπερναούμ, ως ήδη είπομεν, ευρίσκετο και η οικία του Πέτρου, εν τη οποία εθεράπευσεν ολίγον έπειτα ο Κύριος την πενθεράν τούτου πυρέσσουσαν.

Και εις την οικίαν αυτήν συγκατώκει και ο κατά πάσαν πιθανότητα νεώτερος την ηλικίαν Ανδρέας. Ακριβώς δε δι’αυτό και ο μετέπειτα ερμηνευτής και ακόλουθος του Πέτρου Μάρκος καλεί εν τω Ευαγγελίω αυτού την οικίαν ταύτην «οικίαν Σίμωνος και Ανδρέου», (Μάρκ.α’ 29).

Δεύτε οπίσω μου

Ο Κύριος εις την Καπερναούμ. Φυσικόν λοιπόν ήτο πολύ γρήγορα, επειγόμενος ήδη να σχηματίση περί εαυτόν μόνιμον κύκλον μαθητών, να επανεύρη τους ευσεβείς εκείνους αλιείς, μετα των οποίων είχε ήδη γνωρισθή. Και «περιπατών περί την θάλασσαν της Γαλιλαίας» εκεί κάπου πλησίον της Καπερναούμ, είδε τον Σίμωνα Πέτρον και τον αδελφόν του Ανδρέαν να ρίπτουν το δίκτυον των εις την θάλασσαν (Ματθ.δ’18). Και τους προσκαλεί τώρα οριστικώς. «Δεύτε οπίσω μου και ποιήσω υμάς αλιείς ανθρώπων» είπε προς αυτούς. Και αυτοί αφήκαν αμέσως τα πάντα και τον ηκολούθησαν. Από της στιγμής αυτής ο Ανδρέας κατετάγη οριστικώς εις τον κύκλον των μονίμων μαθητών και αποστόλων του Χριστού. Και καθώς δυναταί τις να συναγάγη από την σειράν εις την οποίαν τοποθετεί αυτόν ο Μάρκος (κεφ.γ’ 18) εν τω καταλόγω των αποστόλων, ο Ανδρέας, ο Φίλιππος και ο Βαρθολομαίος ή Ναθαναήλ, συνδέονται μεταξύ των δι’ιδιαιτέρας φιλίας, η οποία οφείλεται όχι μόνον εις το ότι ήσαν συμπατριώται, αλλά και προ παντός εις το ότι ο Ανδρέας υπήρξεν ο πρώτος ανακοινώσας εις αυτούς το χαρμόσυνον μήνυμα της ευρέσεως του Μεσσίου.

Ο Ανδρέας μετά του Φιλίππου μέχρι της Πεντηκοστής

Ο Φίλιππος και ο Ανδρέας παρουσιάζονται μαζύ και εις την περίπτωσιν της διατροφής των πεντακισχιλίων διά του πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων. Ο Κύριος τότε απηυθύνθη πρώτον εις τον Φίλιππον και, δοκιμάζων την πίστιν αυτού, ερωτά: Από πού θα αγοράσωμεν άρτους διά να φάγουν τα πλήθη ταύτα; Και ο Φίλιππος ευρίσκει αδύνατον να χορτασθούν αι χιλιάδες εκείναι των ευλαβών ακροατών, έστω και αν διετίθετο το ογκώδες δια την εποχήν εκείνην, αλλά και διά το πτωχότατον ταμείον των δώδεκα ποσόν των διακοσίων δηναρίων (επτά χρυσών λιρών). Παρεμβαίνων τότε ο Ανδρέας λέγει ότι υπήρχεν εκεί παιδάριον, το οποίον είχε πέντε άρτους κριθίνους και δύο οψάρια. Αλλά ταύτα, προσθέτει ο Ανδρέας, «τι εστίν εις τοσούτους;» Τί είναι αυτά τα ολίγα διά να χορτασθή το πεινασμένον αυτό πλήθος;

Εις άλλην μίαν περίπτωσιν μας παρουσιάζει τον Φίλιππον και τον Ανδρέαν, μαζύ πάλιν ο Ευαγγελιστής Ιωάννης. Και η περίπτωσις αύτη είναι, όταν Έλληνές τινες εξ εκείνων, οι οποίοι είχαν προσελκυσθή εις τη Ιουδαϊκήν θρησκείαν και οι οποίοι συνήθως ανέβαινον με τους Ιουδαίους της διασποράς εις τα Ιεροσόλυμα κατά την εορτήν του Πάσχα, ηθέλησαν να γνωρίσουν και εκ του πλησίον τον Ιησούν. Απηυθύνθησαν ούτοι εις τον Φίλιππον, είτε διότι έφερεν όνομα ελληνικώτατον, είτε και διότι προήρχοντο από τη ελληνικήν Δεκάπολιν, την γειτνιάζουσαν εις την Γαλιλαίαν, εκ της οποίας κατήγετο και ο Φίλιππος. Αλλ’ ο Φίλιππος διστάζει να απευθυνθή μόνος προς τον Ιησούν. Και προσφεύγει διά τούτο εις τον συμμαθητήν και φίλον του Ανδρέαν. Ίσως διότι ο Ανδρέας ήτο θαρραλεώτερος αυτού και ευκολώτερον ανελάμβανε τοιαύτας πρωτοβουλίας. Ίσως και διότι ως πρωτόκλητος είχε περισσοτέραν οικειότητα προς τον Κύριον. Δι’ αυτό και ο Φίλιππος εν προκειμένω ζητεί την βοήθειάν του. Πράγματι δε, ως αναφέρει ο Ευαγγελιστής, «Ανδρέας και Φίλιππος» απευθύνονται ομού προς τον Κύριον. Η πρόταξις του ονόματος του Ανδρέου είναι αρκούντως χαρακτηριστική και υποδηλοί ότι την πρωτοβουλίαν της εισηγήσεως έλαβεν ήδη ο Ανδρέας.

Κατά την ανάληψιν του Κυρίου ευρίσκεται και αυτός αυτόπτης ταύτης μετά των λοιπών αποστόλων του και συγκαταριθμείται ρητώς υπό του Λουκά, του συγγραφέως των Πράξεων, εις τους εν τω υπερώω εγκαταμένοντας, οίτινες «ήσαν προσκαρτερούντες ομοθυμαδόν τη προσευχή» μαζύ με τας πιστάς εις τον Κύριον γυναίκας και με την Μαριάμ την μητέρα του Κυρίου και με τους εκ της πρώτης γυναικός του Ιωσήφ αδελφούς αυτού (Πραξ. α’,13,14).

Αναμφιβόλως ο Πρωτόκλητος παρίστατο εν τω υπερώω και κατά την ημέραν της Πεντηκοστής και ήτο και αυτός εις εξ εκείνων, επί τους οποίους κατήλθε το Πνεύμα το Άγιον εν είδει πυρίνων γλωσσών και οι οποίοι «ήρξαντο λαλείν ετέραις γλώσσαις, καθώς το Πνεύμα εδίδου αυτοίς αποφθέγγεσθαι» (Πραξ. β’3-4). Ουδέν έτερον εκ της Καινής Διαθήκης πληροφορούμεθα περί της μετέπειτα αποστολικής δράσεως του αποστόλου Ανδρέου

Πηγή:http://www.myriobiblos.gr/texts/greek/trembelas1.html

 Διάθεση θυσίας

Ο πλούσιος νέος είχε μεγάλα πνευματικά ενδιαφέροντα. Ήταν κι άρχοντας της Συναγωγής και είχε μεταφυσικές αναζητήσεις. Μόλις λοιπόν αντίκρισε τον Κύριο, Τον πλησίασε και με ισχυρό ενδιαφέρον Τον ρώτησε: Διδάσκαλε αγαθέ, τι πρέπει να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή; Κι ο Κύριος του απάντησε: Γιατί με ονομάζεις «αγαθό», αφού νομίζεις ότι είμαι ένας απλός άνθρωπος; Κανείς δεν είναι απολύτως αγαθός παρά μόνο ένας, ο Θεός. Γνωρίζεις τις εντολές! Να μη μοιχεύσεις· να μη φονεύσεις· να μην κλέψεις· να μην ψευδομαρτυρήσεις· να τιμάς τον πατέρα σου και τη μητέρα σου.

Εκείνος ξαφνιασμένος από την απροσδόκητη αυτή απάντηση είπε με απορία: Μα όλα αυτά τα φύλαξα από τα παιδικά μου χρόνια! Ένα σου λείπει ακόμη, ανταπάντησε ο Κύριος. Πούλησε την περιουσία σου, μοίρασέ την στους πτωχούς και θα έχεις θησαυρό στον ουρανό· κι έλα να με ακολουθήσεις. Αυτός όμως όταν το άκουσε αυτό, λυπήθηκε πολύ. Διότι ήταν πολύ πλούσιος και δεν ήθελε να αποχωρισθεί τα πλούτη του. Κι έφυγε από το Χριστό.

Πώς όμως αρνήθηκε την προτροπή του Κυρίου ο νέος αυτός, ο οποίος είχε τόσο μεγάλες πνευματικές αναζητήσεις; Είχε μεγάλο ενδιαφέρον για την αιωνιότητα, κάτι που δεν έχουν οι πολλοί άνθρωποι, που ζουν μόνο για τις ηδονές και την ύλη. Ήθελε να κληρονομήσει την αιώνια ζωή. Και γι’ αυτό από τα παιδικά του χρόνια αγωνιζόταν να τηρεί τις εντολές του Θεού. Κι έψαξε να βρει τον κατάλληλο διδάσκαλο για να πάρει απάντηση σ’ ένα τόσο σοβαρό θέμα.Διότι προσδοκούσε ότι ο Κύριος θα μπορούσε να τον οδηγήσει με ασφάλεια στην αιώνια ζωή. Περίμενε λοιπόν ν’ ακούσει κάτι ιδιαίτερο και ανώτερο από αυτά που έκανε. Όταν όμως πήρε την απάντηση αυτή, ξαφνιάστηκε.

Αυτός είχε ζωή καθαρή, είχε πίστη, είχε αναζητήσεις, δεν είχε όμως αυτογνωσία και διάθεση θυσιαστικής υπακοής.

Επιθυμούσε την άλλη ζωή, αλλά ήταν κυριευμένος από το φοβερό πάθος της φιλαργυρίας. Κι ενώ στην αρχή φάνηκε πρόθυμος να ακούσει τις οδηγίες του Κυρίου και να τις εφαρμόσει, στη συνέχεια όταν του τέθηκε το δίλημμα, ή ο Χριστός ή ο χρυσός, προτίμησε τα πλούτη του κι αρνήθηκε την αιώνια Βασιλεία.

Δεν αρκεί λοιπόν μόνο να πιστεύουμε και να ποθούμε την αιώνια ζωή. Δεν αρκεί να έχουμε πνευματικά ενδιαφέρονται και να ακούμε θρησκευτικές ομιλίες, δεν μας εξασφαλίζει το γεγονός ότι πολλοί έχουμε από τα παιδικά μας χρόνια τηρήσει κάποιες βασικές εντολές. Μπορεί κάποιο πάθος μας να αποβεί καταστροφικό για τη σωτηρία μας, εάν δεν έχουμε διάθεση υπακοής και θυσίας. Γι’ αυτό χρειάζεται να μάθουμε να υπακούμε στις εντολές του Θεού. Σε όλες κι όχι μόνο σ’ εκείνες που θέλουμε. Εάν θέλουμε να είμαστε γνήσιοι μαθητές του Χριστού, πρέπει να Τον ακολουθούμε όπου μας καλέσει, θυσιάζοντας τα πάντα γι’ Αυτόν, όσο κι αν αυτό μας φαίνεται δύσκολο ή ακατόρθωτο.

Με τη χάρη του Θεού

Όταν ο Χριστός είδε το νέο να φεύγει τόσο πολύ λυπημένος, είπε: Πόσο δύσκολα θα μπουν στη Βασιλεία του Θεού αυτοί που έχουν χρήματα! Είναι ευκολότερο μία καμήλα να περάσει από τη μικρή τρύπα που ανοίγει η βελόνα, παρά να μπει ένας πλούσιος στη Βασιλεία του Θεού. Εκείνοι τότε που το άκουσαν αυτό, απόρησαν: Μα τότε ποιος μπορεί να σωθεί; Κι ο Κύριος απάντησε: Εκείνα που είναι αδύνατο να γίνουν με την ασθενική δύναμη του ανθρώπου, αυτά είναι κατορθωτά και δυνατά με τη Χάρη του Θεού.

Η Χάρις του Θεού λοιπόν κάνει δυνατά όχι μόνο τα δύσκολα αλλά και τα αδύνατα. Διότι μόνο με τη Χάρη του Θεού μπορεί ο πλούσιος να απαγκιστρωθεί από την προσκόλλησή του στα πλούτη του. Βέβαια και γενικότερα όλες οι προσκολλήσεις στα διάφορα πάθη που έχουν οι άνθρωποι μόνο με τη Χάρη του Θεού μπορούν να υπερνικηθούν. Ο Κύριος τονίζει όμως την προσκόλληση στον πλούτο, επειδή αυτή δημιουργεί πολύ μεγάλη εξάρτηση. Αιχμαλωτίζει τον άνθρωπο και τον κυριεύει. Τον ταυτίζει με την ύλη και τον σκληραίνει πολύ. Γι’ αυτό ο Κύριος μας εξηγεί ότι η απεξάρτηση από τα πλούτη είναι αδύνατη με τις φτωχές μας ανθρώπινες δυνάμεις και δυνατή μόνο με τη Χάρη του .

Γενικότερα όμως όλοι μας, σ’ όποιο πάθος κι αν έχουμε κάποια αδυναμία, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι στο δρόμο προς τη Βασιλεία του Θεού χρειαζόμαστε όλοι μας τη Χάρη του Θεού. Μόνο με τις δικές μας δυνάμεις τίποτε δεν μπορούμε να κάνουμε, δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε κανένα πάθος. Διότι η πνευματική ζωή είναι ζωή υπερφυσική, είναι θαύμα χάριτος του Θεού. Το να αποκολληθεί η καρδιά του ανθρώπου από την ύλη, τον κόσμο και τη σάρκα και να στραφεί προς το Θεό και τα ουράνια αποτελεί θαύμα της Χάριτος του Θεού. Η θεία Χάρις μας απαλλάσσει από τα πάθη μας, μας κινεί σε μετάνοια, μας καθαρίζει, μας αναγεννά, μας αγιάζει. Εμείς κάνουμε το ελάχιστο, προσφέρουμε τη διάθεσή μας, και το μεγάλο και ακατόρθωτο το εργάζεται η Χάρις του Θεού. Ας κάνουμε λοιπόν εμείς το ελάχιστο, για να μας προσφέρει ο Θεός το άπειρο, την παντοδύναμη Χάρη του.

Περιοδικό «Ο Σωτήρ», τ. 1989

Πηγή:http://www.xfd.gr

Η πνευματική ζωή και οι επί μέρους πτυχές και εκδηλώσεις της χρειάζονται δύο στοιχεία, δύο αρετές, για να ευδοκιμήσουν και να καρποφορήσουν: την υπομονή και την εγκαρδιότητα. Ξέψυχα και βιαστικά πράγματα δεν πετυχαίνουν στο στόχο της πνευματικής καλλιέργειας. Εξωτερικές προσπάθειες χωρίς τη συμμετοχή της καρδιάς καταντούν νεκρός τύπος και κουραστική ενασχόληση.

 Αν θέλουμε κάτι να πάει μπροστά στην πνευματική μας ζωή, θα πρέπει να δείξουμε καρδιακή συμμετοχή, αυθόρμητη και εγκάρδια προσπάθεια και πολλή υπομονή, με τον εαυτό μας και με τους άλλους. Αυτό που λέγει ο Κύριος, το «καρποφορούσιν εν υπομονή» είναι μεγάλος λόγος και πολύ χρήσιμος, πολυσήμαντος θα λέγαμε, για τους χριστιανούς που αγωνίζονται. Τα εμπόδια είναι πολλά και από τον διάβολο και από τον κόσμο κι από τον εαυτό μας. Για να γυρίσει το πλοίο της ζωής μας και να αλλάξει πορεία, φορτωμένο με πάθη και εμπειρίες χρόνων, καθώς είναι, «θέλει δουλειά πολλή».

Ύστερα, κάθε στιγμή έχει το καθήκον της, ίσως και τον πειρασμό της. Έχει τη θετική γνώμη της συνειδήσεώς μας, αλλά και την αντίσταση του παλαιού ανθρώπου. Ο εχθρός διάβολος από την άλλη μεριά καιροφυλακτεί να μας «τρελάνει» με τους πειρασμούς του και δεν μας αφήνει ήσυχους κάθε στιγμή. Βάζει ζιζάνια για να δηλητηριάσουν και να μειώσουν, να ανατρέψουν την προσπάθειά μας. Όλα αυτά, τα κοινά σε όλους, και άλλα πολλά που μπορεί να ποικίλουν από άνθρωπο σε άνθρωπο, πειρασμικά, οργανικά, ψυχολογικά, χρειάζονται ψυχικό κουράγιο και αφοσίωση καρδιάς. Πρέπει να γίνονται από καρδιάς, με αντοχή και υπομονή, για να τελεσφορήσουν. Όλα πρέπει να γίνονται από καρδιάς, χωρίς κρατούμενα και απωθημένα. Διαφορετικά ούτε ο άνθρωπος αισθάνεται ολοκληρωμένη προσωπικότητα, με ενότητα και συνοχή –είναι μια διχασμένη ύπαρξη – ούτε ο Θεός ευλογεί ένα δίψυχο και ακατάστατο άνθρωπο.

Έτσι λοιπόν το καθημερινό γενικό καθήκον της άρσης του σταυρού μας, αλλά το ιδιαίτερο καθήκον της στιγμής (προσευχή, μελέτη, σιωπή, εγκράτεια, διακονία) απαιτούν αυταπάρνηση. Ό,τι κάνουμε πρέπει να το κάνουμε από την καρδιά μας, «εκ ψυχής μετά χαράς ως τω Κυρίω». Να προσφέρουμε κάθε κόπο και λογισμό στον πανταχού παρόντα και καρδιογνώστη Κύριο.Κάθε μέρα έχει το σταυρό της και κάθε στιγμή το καθήκον της. Για να δείξω συνέπεια σε ένα πρόγραμμα πνευματικής ζωής, απαιτείται αντοχή και φιλότιμο. Η αντοχή θέλει αυταπάρνηση, υπομονή, ταπείνωση, για να σταθώ με τη χάρη του Θεού γερά στα πόδια μου και να επιτελέσω το χρέος μου. Πολύ δε περισσότερο απαιτείται υπομονή και εγκαρδιότητα, ευγένεια και αποθέματα καλοσύνης όταν έχω και άλλα καθήκοντα και βάρη (οικογενείας, ιερατείας, επαγγέλματος…).

Ας πάρουμε επί παραδείγματι έναν άνθρωπο που υπηρετεί το κοινωνικό σύνολο και είναι αναγκασμένος ως εκ της επιλογής του επαγγέλματός του να έρχεται σε επαφή με κόσμο. Αυτός μπορεί να είναι εκπαιδευτικός σε σχολείο, αστυνομικός στο δρόμο, νοσηλευτής στο Νοσοκομείο, ιερέας στο ναό. Συναντά ανθρώπους ποικίλους και η επικοινωνία μαζί τους έχει πολύ πυκνότητα στο λίγο χρόνο που διαθέτει που χρειάζεται να είναι πολυχαρισματούχος ο άνθρωπός μας, για να επαρκέσει.

Μπορεί να έχει και δικά του προβλήματα και λογισμούς και πειρασμούς… Οι άλλοι όμως δεν το ξέρουν και δεν του φταίνε σε τίποτε. Σε όλους λοιπόν αυτούς χρωστά τον καλύτερο εαυτό του. Έτσι είναι αναγκαίο να δείξει υπομονή μέσα στη σχολική τάξη, αντοχή στο εξαντλητικό ωράριο στο επάγγελμα, ευγένεια στα τηλεφωνήματα, ανωτερότητα στις ιδιοτροπίες, ανεκτικότητα στη μικροπρέπεια πολλών, διάκριση και σύνεση στο δρόμο, πνεύμα αγάπης στον εξομολογούμενο, που έπεται άλλων και προηγείται άλλων στην αίθουσα αναμονής, αλλά εκείνη τη λίγη ώρα θέλει τον πνευματικό δικό του, γεμάτο ευγένεια και χάρη.

Αυτή η ανωτέρω συμπεριφορά δεν μπορεί να επιτευχθεί στο όνομα κανενός οικονομικού συμφέροντος, δόξης και τιμητικής ανόδου, συγγένειας και δεσμών αίματος. Η επάρκεια στο καθήκον της στιγμής χρειάζεται άνωθεν τη θεία χάρη, που γεμίζει με αγαθά αισθήματα την ψυχή και υπομονή τον άνθρωπο. Μόνο αν ο άνθρωπος πάρει δύναμη από τη θεία χάρη και εμπνευσθεί από το παράδειγμα του Κυρίου μας και των αγίων, μόνο αν συνεργασθεί με τον Θεό, πετυχαίνει το ακατόρθωτο: να μη τα χάνει, να μη εκνευρίζεται, να μη παραλύει το νευρικό του σύστημα και να μη εγκαταλείπει όλες τις αρετές μαζί.

Για να φθάσουμε όμως στην ευλογημένη αυτή πνευματική ατμόσφαιρα και πραγματικότητα, χρειάζεται η προσοχή στα μικρά και η αναβολή στην αναβολή μας. Κάθε φορά που κάποιο καθήκον μας καλεί, μέσα στο σπίτι μας, αλλά και έξω από αυτό, όταν μας βλέπουν άλλοι, αλλά και όταν είμαστε μόνοι, να λέμε αμέσως ναι στο Θεό και στη χάρη και όχι στον κακομαθημένο εαυτό μας. Επίσης, πρέπει να ζητάμε κι από τον ουρανό μέσω της έμπονης προσευχής τα συγκεκριμένα δώρα του Θεού. Καλές είναι οι γενικές και οι από χρόνια στα προσευχητάρια ευρισκόμενες προσευχές, αλλά η αποτελεσματικότητα της προσευχής μας πρέπει να οικοδομείται πάνω στην αμεσότητα, το αυτενέργητο και το συγκεκριμένο του αιτήματος, κυρίως όταν το αίτημα αυτό αφορά πνευματικά δώρα και αρετές, που μας λείπουν και τις έχουμε ανάγκη.

Ακόμη τίποτε δεν πρέπει να συνηθίζουμε στην πνευματική ζωή. Παραδείγματος χάρη: μάθαμε και κάνουμε από στήθους το Απόδειπνο ή τους Χαιρετισμούς, ξημεροβραδιαζόμαστε στο ναό, είμαστε θεολόγοι και συχνά διαβάζουμε τη Βίβλο, ή στο νοσοκομείο υπηρετούμε ανθρώπους, ή χρόνια μπαινοβγαίνουμε στις σχολικές αίθουσες… Τίποτε δεν είναι αυτονόητο και δεδομένο. Κάθε χώρος, ο ίδιος χώρος, κάθε στιγμή είναι ξεχωριστός, κάθε στιγμή έχει τη δική της αποστολή, κάθε πρόσωπο βρίσκεται τώρα σε άλλη δυναμική, κανένας δεν είναι ποτέ συνηθισμένος ή επαναλαμβανόμενος. Ποτέ δεν μπορούμε να σταθμίσουμε τις τάσεις, να ερμηνεύσουμε τις συμπεριφορές και να ζυγίσουμε τις ψυχές. Αυτά μόνο ο Θεός μπορεί να τα κάνει. Εμείς οφείλουμε να είμαστε κάθε φορά χαριτωμένοι και χαρούμενοι, ευλογημένοι και καινούριοι, ξεκούραστοι και ειρηνικοί, ευγενικοί και υπομονετικοί.Κι ας πονάμε. Κι ας είμαστε καρφωμένοι πάνω στο δικό μας σταυρό. Από κάτω υπάρχουν ψυχές που έχουν την ανάγκη μας και την βοήθειά μας.

Αυτό όλο όμως προϋποθέτει χάρη Θεού. Και η χάρη κόπο και ταπείνωση, προσευχή και προσπάθεια. Αξίζει λοιπόν να επαρκούμε στα καθήκοντά μας. Προάγουμε έτσι το έργο του αγιασμού μας και φέρνουμε την ευλογία του Θεού στον κόσμο. Ας αρχίσουμε τώρα, από το καθήκον της κάθε στιγμής. Με τη βοήθεια του Θεού!

Πηγή:http://sites.google.com/site/xrestia/Home/to–kathekon–tes–stigmes

ΣΥΜΠΤΩΜΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ Η ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΗΣ ΜΑΓΕΙΑΣ

Αλήθεια, είναι φανταστικό, πως στρώνεται το παιγνίδι της Νέας Εποχής στις μέρες μας! Δεν το περιμέναμε τόσο έξυπνα, οργανωμένα και μεθοδευμένα. Είναι δυνατόν να είναι συντονισμένα σχεδόν όλα τα κανάλια, οι λεγόμενοι τηλεοπτικοί δίαυλοι, στην προβολή της μαγείας; Στην απίστευτη δύναμη του ανθρώπινου μυαλού! Έτσι λένε τώρα τη μαγεία! Μας έχει κατακλείσει τον τελευταίο καιρό μια επίδειξη μαγικής τέχνης, «κινητικής ενέργειας», τηλεκίνησης και τηλεπάθειας, μεταβίβασης σκέψεως, κι όλα αυτά με το αζημίωτο βεβαίως. Τι γίνεται δηλαδή; Κάποιοι άνθρωποι ανακάλυψαν κάποια στιγμή τις δυνάμεις που έκρυβαν μέσα τους, κι όλοι αυτοί μετά πήγαν στην Αφρική ή στην Αμερική, κι όλοι μαθήτευσαν σε μεγάλους δασκάλους κοντά… και πάει λέγοντας… Αυτό θυμίζει κάτι σαν τον μικρό Βούδδα, που ψάχνουν και βρίσκουν οι θιβετιανοί από νωρίς και τον προορίζουν για τη θέση του λάμα ή κάτι σαν τα παιδιά με τις ειδικές δυνάμεις, τους μικρούς μάγους, στα αφρικανικά χωριά… Κι όλοι αυτοί παρελαύνουν στο γυαλί, μπροστά σε νέους και σε ορθοδόξους Έλληνες, και πουλούν την πραμάτεια τους. Τέλος πάντων. Εκείνο που μας εκπλήσσει είναι το σύνθημα: «μάγοι όλων των ειδών προβληθείτε». Ή μάλλον: «τηλεοράσεις όλου του φάσματος στη μαγεία συντονισθείτε»!

Ποιο αόρατο χέρι συντονίζει αυτή τη συγχορδία του πονηρού; Πέραν από τον μαμμωνά της τηλεθέασης, υπάρχει και κάποιο αόρατο – σιωνιστικό – χέρι της Ν. Εποχής, που υπαγορεύει κάθε φορά την τροπή και την κατεύθυνση που θα πάρουν τα πράγματα. Είναι μέσα στα σχέδια της Νέας Εποχής. Ιδίως στις μέρες μας. Καταιγισμός και συντονισμός πυρός. Οι εκκλησιομάχοι χτυπούν την Εκκλησία, οι φορολογικοί νομοθέτες την αποδυναμώνουν – μόνο αυτή – οικονομικά, ο κίτρινος τύπος δημοσιοποιεί τα όποια σκάνδαλα, οι μεγαλοδημοσιογράφοι αποδεικνύουν δήθεν το αταίριαστο στην εποχή μας νάναι κάποιος πιστός και χριστιανός, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ζητεί την αποκαθήλωση των εικόνων, οι άθεοι προπαγανδίζουν την αθεϊα τους στα μέσα μαζικής μεταφοράς, τα μικρά παιδιά βομβαρδίζονται με μια λάϊτ μαγεία – χάρυ πότερ και άρχοντα των δακτυλιδιών – και για τους πιο ανόητους υπάρχουν τα άστρα και τα μέλλοντα…

Τι σηματοδοτούν όλα αυτά; Την επέλαση και επικράτηση της Μαγείας και του αποκρυφισμού, έμμεσα του διαλογισμού, για την αξιοποίηση δήθεν του εγκεφάλου. Επίσης, ότι τα θαύματα της πίστεως, του Χριστού και της Εκκλησίας, δεν τίποτε άλλο, παρά το αποτέλεσμα ενός πλήρως ενεργοποιημένου εγκεφάλου. Λοιπόν μη ζητάτε θαύματα στις εκκλησίες και στους αγίους, στις εικόνες και στα μοναστήρια…Απλά, συγκεντρωθείτε και διαλογισθείτε! «Όλα είναι στο μυαλό μας»!Λάθος και πάλι λάθος! Εάν τα σχετικά τηλεοπτικά γεγονότα με τους μάγους και τους μαθητευόμενους μάγους δεν είναι μαγικά κόλπα, τα οποία αποδεικνύονται και αποκαλύπτονται στη συνέχεια, ή μπορεί να ερμηνευθούν, τότε είναι αποτελέσματα καθαρά μιας εξωτερικής πνευματικής ενέργειας και επίδρασης από το πονηρό πνεύμα. Κι αυτό είτε το συνειδητοποιούν τα θλιβερά πρόσωπα των μάγων είτε όχι. Πίσω από όλο αυτό το σκηνικό είναι ο κρυμμένος ο διάβολος, ο οποίος ενεργεί μέσω αυτών με τη δύναμη δήθεν του μυαλού, της αυτοσυγκέντρωσης, κλπ. Και πως συμβαίνει αυτό; Όταν λοιπόν ένας άνθρωπος επικεντρώσει όλο του τον εαυτό στο μυαλό του και νομίζει ότι μπορεί χωρίς καμμιά άλλη βοήθεια, προσευχής και Θεού δηλαδή, να φέρει αποτελέσματα, η αυτονόμηση αυτή της προσπάθειάς του, της όποιας προσπάθειας, από τη χάρη του Θεού, συνιστά από μόνη της εγωϊσμό και αλαζονεία, αποτελεί μέρος της αυτοθέωσης και αυτοπραγμάτωσης, και ανοίγει ο δρόμος για τη δαιμονική ενέργεια. Αν μάλιστα μπεί και ο στόχος του χρηματισμού, τότε «δένει το γλυκό» για τα καλά και ο άνθρωπος ανακαλύπτει – μετά ίσως – σε τι λούκι απωλείας έχει μπεί. Τα αποτελέσματα τώρα που παράγει η αυτονομημένη και αποθεωμένη ενέργεια του ανθρώπου μη φαντασθούμε ότι είναι κάτι το μεγάλο και θαυματουργικό! Απλά εντυπωσιακά θεάματα είναι, μετακινήσεις κουταλιών και τραπεζιών, χωρίς καμμιά ωφέλεια για κανένα. Ικανά μόνο να κλέψουν την εμπιστοσύνη και το θαυμασμό των αφελών και αστήρικτων. Απλούστατα γιατί ο διάβολος δεν κάνει ποτέ κανένα καλό σε κανέναν και δεν γνωρίζει το μέλλον. Αν ήταν θάβρισκαν οι μάγοι μας τον αριθμό του λόττο και δε θα χρειαζόταν να παιδεύονται και να «σφίγγονται» μπροστά στο κοινό, για να παράξουν ενέργεια για να μετακινήσουν λίγα εκατοστά μια ξύλινη κουτάλα.

Λίγα ενδεικτικά ακόμη να πούμε. Πριν από λίγο καιρό, όταν πρωτοείχε εμφανισθεί ο Γιούρι Κέλλερ στον Χαρδαβέλλα, είχε πεί στη ρύμη του λόγου του, ίσως πολλοί να μη το πρόσεξαν τότε, ότι «για να βοηθήσει την Αρσεναλ να νικήσει έκανε το τελετουργικό του –δικά του λόγια – κι έφερε 11 φορές γύρω – γύρω το γήπεδο, όπου θα γινόταν ο αγώνας». Η λέξη «τελετουργικό» σημαίνει πολλά γι αυτούς που ξέρουν να διαβάζουν πίσω από τα γράμματα και τις λέξεις σε μια δεύτερη ανάγνωση.

Επίσης πολλές από αυτές τις μαγικές επιδείξεις έχουν μείνει στη μέση – ή και απέτυχαν παταγωδώς – με την παρέμβαση ενός ιερέα ή με τη δύναμη του Σταυρού του Κυρίου. Έχουν συμβεί τέτοια γεγονότα και στο ΄Αγιο ΄Ορος με τον π. Παϊσιο και στην Αφρική, μεταξύ μάγων και ορθοδόξων ιερέων. Είναι δε χαρακτηριστικό το γεγονός, ότι επειδή οι αιρετικοί παπικοί ή και άλλοι δεν μπορούσαν να τα βάλουν με την αφρικανική μαγεία – δεν έχει χάρη και δύναμη η αίρεση – οι παπικοί κληρικοί που πήγαιναν ιεραπόστολοι στη μαύρη ήπειρο, μάθαιναν εκ των προτέρων και ταχυδακτυλουργία.

Οι άνθρωποι τέλος που δέχονται κι αυτοί να συμμετάσχουν στα μαγικά κόλπα είναι αλήθεια ότι φέρουν πνευματική ευθύνη και υπόκεινται στα επιτίμια της Εκκλησίας. Όσοι δε από τα σπίτια τους μπορεί και αυτοί να σταματήσουν ρολόγια και να λυγίσουν κουτάλια, είναι λόγω υπαιτιότητός τους καλοί αγωγοί της μαγείας, για κείνη έστω τη στιγμή, γιατί έδωσαν εμπιστοσύνη και τυφλή προσήλωση στα μαγικά τεκταινόμενα επί σκηνής.

Πηγή:http://sites.google.com/site/xrestia/Home/e–epelase–tes–mageias

Οι μουσουλμανικές αξίες εμποδίζουν την ενσωμάτωση των μεταναστών στη γερμανική κοινωνία, σύμφωνα με κοινωνιολόγο τουρκικής καταγωγής.

Την άποψη ότι η μουσουλμανική παράδοση αποτελεί φραγμό στην ενσωμάτωση της τουρκικής κοινότητας στη γερμανική κοινωνία, εκφράζει η γνωστή γερμανίδα κοινωνιολόγος και μέλος της κοινότητας, Νέκλα Κελέκ.

Η Κελέκ εγκατέλειψε την Κωνσταντινούπολη με τους γονείς της το 1967, όταν ήταν 9 ετών. Ο πατέρας της πήγε στη Γερμανία κατά την περίοδο που η χώρα ζητούσε μετανάστες που να προσφέρουν φτηνή εργασία, «γκασταρμπάιτερ», όπως έχουν γίνει γνωστοί, και έλπιζε ότι φεύγοντας από την Τουρκία θα έχουν περισσότερη προσωπική ελευθερία.

Στη Γερμανία, όλο και περισσότεροι Τούρκοι έφταναν στο Ανόβερο, όπου ζούσε η οικογένεια της Κελέκ, με τους περισσότερους να προέρχονται από αγροτικές περιοχές και να κυριαρχούνται από τις παραδοσιακές αξίες.

«Ήθελαν να σώσουν τα χωριά τους, τις οικογένειες του, με αποτέλεσμα να μην έρχονται ως μεμονωμένοι μετανάστες αλλά ως απεσταλμένοι των οικογενειών τους», λέει η κοινωνιολόγος.

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, όταν έγινε έφηβη, ο πατέρας της να έχει υιοθετήσει τις παραδοσιακές αξίες, από τις οποίες αρχικά επεδίωξε να ξεφύγει.

«Όταν ήλθαν αυτοί οι αγρότες και αμέσως άρχισαν να ελέγχουν τα κορίτσια της τουρκικής κοινότητας, αισθάνθηκε υποχρεωμένος να με πάρει μακριά από τα μάτια του κόσμου και έτσι άρχισε το πρόβλημα», λέει η 51χρονη σήμερα Κελέκ.

Η ρήξη ανάμεσα στους δύο τους, τελικά τον ανάγκασε να εγκαταλείψει την οικογένεια του και να επιστρέψει στην Τουρκία ενώ η κόρη του ολοένα και περισσότερο άρχισε να γίνεται επικριτική απέναντι στη μεγαλύτερη κοινότητα μεταναστών της Γερμανίας.

Σπούδασε κοινωνιολογία και έγινε γνωστή το 2005 όταν κυκλοφόρησε το βιβλίο της «η ξένη νύφη», σχετικά με τους προκανονισμένους γάμους στη Γερμανία, όπου περισσότεροι από τους μισούς μουσουλμάνους της χώρας, που συνολικά φτάνουν τα 4 εκ., είναι τουρκικής καταγωγής.

Η Κελέκ είναι μία από τις ελάχιστες Γερμανίδες με τουρκικές ρίζες που ανοιχτά επικρίνουν συγκεκριμένες ισλαμικές παραδόσεις, για τις οποίες πιστεύουν ότι είναι φραγμός στην ενσωμάτωση τόσο στη Γερμανία, όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Πιστεύει ότι μέρος αυτής της παράδοσης είναι η νοοτροπία της ομάδας, η οποία εμποδίζει τους ανθρώπους να αναλάβουν τις ευθύνες για τη δική τους ζωή.

«Τα παιδιά δεν ανατρέφονται για να είναι υπεύθυνα για τους εαυτούς τους, ο καλύτερος της οικογένειας, βγαίνει έξω να δουλέψει για το σύνολο της», λέει η κοινωνιολόγος, η οποία πιστεύει ότι η «συλλογική προσέγγιση διαπερνά κάθε τομέα της ζωής».

«Το Ισλάμ μεταφέρει την εικόνα του άνδρα και της γυναίκας, σύμφωνα με την οποία ο άνδρας είναι απρόβλεπτος, μπορεί να εκτροχιαστεί ανά πάσα στιγμή, δεν μπορεί να τιθασευτεί και γι’ αυτό η κοινωνία πρέπει να τον ελέγχει, να ελέγχει τη σεξουαλικότητα του», λέει η κοινωνιολόγος η οποία συμπεραίνει ότι από τη στιγμή που «το άτομο δεν μαθαίνει να είναι υπεύθυνο για τον εαυτό του και για την χώρα που ζει, είναι πρακτικά αδύνατο να φτάσει ως πολίτης σε μία δημοκρατική χώρα».

Η Κελέκ πιστεύει ότι η Γερμανία δεν ξέρει πώς να αντιμετωπίσει αυτές τις δομές, οι οποίες επιβεβαιώνονται στους γάμους και σε ακραίες περιπτώσεις στους «φόνους τιμής», όταν κόρες και αδελφές αντιμετωπίζονται ως ντροπή για την οικογένεια.

Σύμφωνα με την κοινωνιολόγο, οι γερμανοί βρίσκονται σε σοκ επειδή «ποτέ δεν σκέφτηκαν ότι οι άνθρωποι που θα έλθουν στην χώρα τους θα τους πουν: θέλουμε περισσότερα από προστασία και λεφτά, θέλουμε να επιβάλλουμε τους νόμους μας εδώ».

Πηγή:http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_25/11/2009_309977

Τα παιδιά πρέπει να διδάσκονται ότι η οικογενειακή βία δεν είναι αποδεκτή, ανακοίνωσε η βρετανική κυβέρνηση, στο πλαίσιο εκστρατείας καταπολέμησης της βίας κατά των γυναικών και των παιδιών.

Η εκστρατεία “Μαζί μπορούμε να βάλουμε τέλος στη βία κατά των γυναικών και των κοριτσιών”, στοχεύει στην πρόληψη της βίας με την αλλαγή συμπεριφορών πριν αυτές καταστούν επικίνδυνες, και προβλέπει μεταξύ άλλων την ένταξη μαθημάτων “πρόληψης της βίας στις προσωπικές σχέσεις” από το 2011 στα σχολεία, ως μέρος της προσωπικής, κοινωνικής, υγειονομικής και οικονομικής εκπαίδευσης (PSHE).

Τουλάχιστον 750.000 παιδιά το χρόνο στη Βρετανία υφίστανται οικογενειακή βία, ενώ περίπου ένα εκατομμύριο γυναίκες πέφτουν θύματα κακοποίησης τουλάχιστον μία φορά το χρόνο, από αυτές δε οι 10.000 σε εβδομαδιαία βάση. Στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας αυτής, η βρετανική κυβέρνηση προβλέπει επίσης την ίδρυση μία ειδικής υπηρεσίας τηλεφωνικής υποστήριξης, καθώς επίσης και μία γραμμή 24ωρης λειτουργίας ειδικά για σεξουαλικές επιθέσεις.

Πηγή:http://www.ikypros.com/cgibin/hweb?-A=67527&-V=news&w

Η Εκκλησία διακηρύσσει με την θεολογία της, ότι το σώμα αποτελεί Ναό του Αγίου Πνεύματος, εικόνισμα της αθανάτου ψυχής και προβολή της αιωνιότητας σ΄ αυτόν τον κόσμο. Η καύση του σώματος αποτελεί εικονοκλαστική πράξη και προσβάλλει την πίστη στην αιωνιότητα της Εκκλησίας. Η διαδικασία της φθοράς του σώματος πρέπει να είναι πάντα φυσική και ποτέ εξαναγκασμένη. Η φύση αναλαμβάνει την φθορά του σώματος.

 Η καύση είναι πράξη βίας επί του σώματος. Η εμπειρία της Εκκλησίας, που προέρχεται από την τιμή των αγίων λειψάνων, πείθει ότι τα ιερά λείψανα πνευματικώς ζουν. Η ταφή αποτελεί για την Εκκλησία αιώνια αξία. Γι΄ αυτό και η καύση δεν αποτελεί ατομικό δικαίωμα. Η πρόταση της καύσεως του σώματος είναι καθαρά μηδενιστική στον χαρακτήρα της.Καύση σημαίνει τέλος του ανθρώπου. Ταφή σημαίνει ελπίδα και προσδοκία της Αναστάσεως.

Η αποδοχή πάλι της καύσεως από τα μέλη της Εκκλησίας έχει ως συνέπεια την απόκλιση από την ορθή πίστη και την παράδοση της Εκκλησίας και την διαφοροποίηση τού χριστιανού από αυτήν. Η ταφή βέβαια των νεκρών δεν εΐναι απλή συνήθεια και έθος, αλλά μία χριστιανική αλήθεια, την όποια στήριξε O ίδιος O Θεάνθρωπος Iησούς Χριστός με το παράδειγμα Του, οι Απόστολοι και οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας με το σύστημα των Ιερών Κανόνων, που θέσπισαν με τον φωτισμό και την καθοδήγηση του Παναγίου Πνεύματος για την ρύθμιση παρόμοιων θεμάτων.

Η ταφή, άλλωστε, του σώματος απορρέει από τον γενικότερο σεβασμό του ανθρωπίνου προσώπου που επεκτείνεται και στον σεβασμό του ανθρωπίνου σώματος. Απόρροια αυτής της θεωρήσεως είναι το γεγονός ότι χρησιμοποιούμε το ρήμα «συγχωρώ» και τη λέξη «συγχωρεμένος» για τον θανόντα, εννοώντας εκείνον που συγχωρέθηκε (συν+χωρήθηκε), που σημαίνει ότι βρίσκεται μαζί με κάποιους άλλους. Αυτός που συγχωρέθηκε έχει θέση στην καρδιά, στη ζωή μας και στη μνήμη μας.

Αυτή η ταφή των νεκρών είναι παγκοίνως γνωστόν, ότι είναι πανάρχαιο έθιμο των πολιτισμένων λαών. Στηρίζεται στην Αγία Γραφή σύμφωνα με την οποία ο άνθρωπος «χους εστί και εις χουν απελεύσεται». Ο Χριστιανισμός και μάλιστα η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι αντίθετος με την καύση των νεκρών και τασσεται υπέρ της ταφής, σε συνάρτηση με την ιερότητα της ψυχής και του σώματος, κατά την χριστιανική διδασκαλία, ως παράδοση η οποία αναβιβάζεται σε περιωπή δόγματος.

Είναι επιτακτική σήμερα όσο ποτέ άλλοτε η ανάγκη της διασώσεως του ανθρωπίνου προσώπου. Ο σεβασμός σ΄ αυτό οφείλεται και μετά θάνατον. Κατά συνέπεια αυτός ο σεβασμός αποδίδεται με την ταφή και όχι με την καύση. Η καύση είναι βίαιη επέμβαση στη φυσιολογική φθορά με οικολογικές συνέπειες. Η εποχή σήμερα είναι τέτοια που να μην αποδέχεται την πολυτέλεια της αποκαθηλώσεως των αξιών και της παραδόσεως, μέσα στον ψυχρό αυτό κόσμο, όπου «εψύγη η αγάπη των πολλών». Ας μείνουμε, λοιπόν, πιστοί στην παράδοση και στην Ορθόδοξη διδασκαλία καθώς και το Αποστολικό λόγιο μας διδάσκει, «το σώμα θάβεται άδοξο, θα άναστηθή όμως ένδοξο. Ενταφιάζεται ανίσχυρο θα αναστηθή όμως δυνατό, ενταφιάζεται σώμα που ηταν εμψυχωμένο από ζωϊκή φυσική δύναμη (δηλαδή φυσικό), θα αναστηθή όμως ζωοποιημένο από Πνεύμα του Θεού (δηλαδή άφθαρτο)» (Α΄ Κορ. Ιε΄, 42-45).

Πηγή: Αρχιμανδρίτου Θεοφίλου Λεμοντζή, Αρχιερατικού Επιτρόπου Καμπανίας, Διμηνιαίο Ορθόδοξο Περιοδικό Ιεράς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας «Παύλειος Λόγος, τεύχος 80, σελ. 8-9, Ιούλιος-Αύγουστος 2009

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com/

Αυξάνονται και στην Κύπρο οι μονογονεϊκές οικογένειες (στο 5% των νοικοκυριών). Τα αίτια είναι γνωστά: διαζύγια, χηρεία… «Είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι σε θέματα κοινωνικού αποκλεισμού», λέει η υπουργός Εργασίας, η οποία παραθέτει τη βοήθεια που δικαιούνται από το κράτος.

ΜΟΝΟΓΟΝΕΪΚΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ: ΑΝΕΡΧΟΝΤΑΙ ΣΤΟ 5% ΤΩΝ ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΩΝ, ΕΙΝΑΙ ΟΜΩΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ

Μόνοι γονείς, πικρή ζωή

Υπουργός Εργασίας: Είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι σε θέματα κοινωνικού αποκλεισμού

Ο αριθμός των μονογονεϊκών οικογενειών στην Κύπρο που λαμβάνουν δημόσιο βοήθημα ανέρχεται στις 4514

Η αύξηση του αριθμού των μονογονεϊκών οικογενειών αποτυπώνεται σε όλες τις σχετικές μετρήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σύμφωνα με αυτές, το μέσο εισόδημα των μονογονεϊκών οικογενειών αντιστοιχεί σε ποσοστό 77% του ευρωπαϊκού μέσου όρου, δηλαδή μια στις τρεις μονογονεϊκές οικογένειες ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Οι μονογονεϊκές οικογένειες είναι ευάλωτες και εκτεθειμένες σε ένα διμέτωπο αγώνα οικογενειακής ευθύνης και οικονομικής επιβίωσης. Τα αίτια για τη δημιουργία τέτοιου είδους οικογένειας, είναι γνωστά: Είτε τα διαζύγια, είτε η χηρεία, αλλά ίσως και η στάση ζωής για ορισμένους ανθρώπους.

Όπως και στο εξωτερικό, έτσι και στην Κύπρο, ο αριθμός των μονογονεϊκών οικογενειών αυξάνεται συνεχώς.

Ποσοτικά στοιχεία γύρω από τον ακριβή αριθμό τους είναι διαθέσιμα από την Απογραφή Πληθυσμού, που διεξάγεται κάθε 10 χρόνια από τη Στατιστική Υπηρεσία. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, με βάση την απογραφή πληθυσμού του 2001, το ποσοστό των μονογονεϊκών οικογενειών ανέρχεται στο 5% των νοικοκυριών. Πιστεύεται όμως, σύμφωνα με την υπουργό Εργασίας, Σωτηρούλα Χαραλάμπους, ότι λόγω της αύξησης των διαζυγίων, πως το ποσοστό είναι ψηλότερο.

Με βάση τα επίσημα στοιχεία, ο αριθμός των μονογονεϊκών οικογενειών στην Κύπρο που λαμβάνουν δημόσιο βοήθημα στις 31/1/2009, ανέρχεται στις 4514. Από αυτές 2085 εργάζονται, ενώ οι υπόλοιπες 2429 βοηθούνται λόγω ανεργίας ή ασθενείας. «Η ομάδα των μονογονεϊκών οικογενειών περιλαμβάνεται στην ομάδα των ευπαθών ομάδων πληθυσμού, που είναι ιδιαίτερα ευάλωτες σε θέματα κοινωνικού αποκλεισμού», αναφέρει η κα Χαραλάμπους, απαντώντας σε ερώτηση του βουλευτή του ΔΗΣΥ Τάσου Μητσόπουλου για τη βοήθεια που παρέχει το κράτος στις οικογένειες αυτές.

Σύμφωνα με τη νομοθεσία, εξηγεί η υπουργός Εργασίας, ο όρος «μόνος γονέας» συμπεριλαμβάνει πρόσωπο που έχει εξαρτώμενο τέκνο και είναι άγαμος/η, χήρος/α, διαζευγμένος/η, σε διάσταση από το/τη σύζυγό του, πρόσωπο του οποίου ο/η σύζυγος εκτίει ποινή φυλάκισης διάρκειας τουλάχιστον ενός έτους ή έχει εξαφανιστεί χωρίς να υπάρχουν οποιεσδήποτε πληροφορίες ότι βρίσκεται στη ζωή κατά τους τελευταίους δώδεκα μήνες ή έχει απελαθεί από τη Δημοκρατία.

Πηγή:http://alithia.com.cy/alithia_v2/front–end/main.php?action=nptext&page=&design=default&nptext_id=49610

Γράφει ο κ. Νικήτας Αλιπράντης,

Καθηγητής Νομικής  Πανεπιστημίου Θράκης και  Στρασβούργου

Μετά την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για τον Εσταυρωμένο στα σχολεία, καλό είναι να γίνουν μερικές διευκρινίσεις και για τους ανησυχούντες και για τους υπερμάχους της. Η βασική διευκρίνιση είναι ότι η απόφαση στηρίζεται σε νομικά και πραγματικά δεδομένα της Ιταλίας, που είναι τελείως ξένα προς την ελληνική πραγματικότητα και επομένως δεν μπορεί, εξ ορισμού, να έχει επιπτώσεις στον τόπο μας. Η βασική διαφορά έγκειται στο ότι στην Ιταλία υπάρχει εκ του νόμου υποχρέωση να εκτίθεται ο Εσταυρωμένος στις σχολικές τάξεις.

Αυτή επιβλήθηκε με κρατική πράξη ήδη από το 19^ο αιώνα. Και επειδή η ρωμαιοκαθολική Εκκλησία έχει από αιώνων και κρατική υπόσταση, το ζήτημα συνδέθηκε με τις σχέσεις της με το Ιταλικό κράτος, που την αναγνώρισε ως τη μόνη επίσημη θρησκεία. Μετά την επέμβαση των Ιταλών επαναστατών έγινε ένα διάλειμμα (1871-1929), αλλ’ επί φασισμού ο επίσημος χαρακτήρας της ανανεώθηκε και διατηρήθηκε μέχρι το κονκορδάτο του 1984 που τον κατήργησε, χωρίς πάντως να καταργήσει τους κρατικούς κανόνες που επέβαλλαν την σχετική υποχρέωση. Επομένως, το δικαστήριο του Στρασβούργου έπρεπε να κρίνει εάν η προβλεπόμενη από κρατικούς κανόνες υποχρεωτική έκθεση του Εσταυρωμένου ήταν αντίθετη με την ευρωπαϊκή σύμβαση δικαιωμάτων του ανθρώπου.

Σε  μας η ορθόδοξη Εκκλησία ουδέποτε διανοήθηκε να αυτοανακηρυχθεί σε κρατική εξουσία με πρόθεση να αναγνωριστεί ως η μόνη επίσημη θρησκεία του κράτους. Όσο για τις εικόνες, η ύπαρξή τους σε κάθε είδους εσωτερικούς χώρους και γραφεία, δημόσια και ιδιωτικά, δεν επιβλήθηκε από το κράτος. Πρόκειται για έθιμο που έχει δημιουργηθεί από τον από αιώνων σεβασμό της συντριπτικής πλειοψηφίας των κατοίκων της Ελλάδος. Όπως είναι γνωστό (στους νομικούς), για κάθε έθιμο δεν είναι αναγκαίο να μετέχουν στη διαμόρφωσή του όλα τα άτομα που διέπονται από αυτό, αρκεί η ύπαρξη μεγάλης πλειοψηφίας.

Ως απλή έκφραση ευλάβειας, η ύπαρξη εικόνων στα σχολεία δεν υποβάλλει ούτε έμμεσα, στους μαθητές οποιαδήποτε υποκίνηση αποδοχής της χριστιανικής πίστης ή οποιαδήποτε ιδέα προτίμησής της έναντι άλλων θρησκειών ή έναντι έλλειψης θρησκευτικής πίστης. Έτσι, γενικά, και οι μη χριστιανοί γονείς και μαθητές ούτε ενοχλούνται ούτε θεωρούν ότι προσβάλλεται η ελευθερία συνείδησής τους ή οποιαδήποτε άλλη πίστη τους.

Αν βρεθούν κάποιοι που στην Ελλάδα ενοχλούνται ιδιαίτερα από τη θέα των εικόνων, απλώς προδίδουν ότι εμφορούνται από ένα είδος μισαλλοδοξίας, αντίστοιχης με εκείνης ορισμένων φανατικών θρησκευόμενων, στάση που, για αυτόν τον λόγο, δεν προστατεύεται από την εσωτερική ή τη διεθνή έννομη τάξη. Όπως έγραφε και ο συνταγματολόγος καθηγητής και γνωστός για τις δημοκρατικές του πεποιθήσεις Αριστόβουλος Μανέσης, οι συνταγματικοί ή οι διεθνείς κανόνες που θεσπίζουν την θρησκευτική ελευθερία δεν είναι δυνατό να ερμηνεύονται ερήμην της κοινωνικής πραγματικότητας.

Σ’  εμάς, η ύπαρξη εικόνων (και μάλιστα του προσώπου του Χριστού και όχι του Εσταυρωμένου, που μπορεί να προκαλέσει φόβο ή αποστροφή στα παιδιά) δεν συνδέθηκε ποτέ ούτε συνδέεται με το σύστημα σχέσεων Πολιτείας και Εκκλησίας. Ακόμη και αν επικρατούσε στην Ελλάδα το λεγόμενο λαϊκό (κοσμικό) κράτος, αυτό δεν θα είχε ως συνέπεια την απομάκρυνση των εικόνων, δηλαδή την κατάργηση ενός εθίμου αιώνων. Νόμος θα μπορούσε να το καταργήσει; Ούτε αυτό φαίνεται δυνατό, γιατί, όπως γράφει ο καθηγητής και πρόεδρος της Νομικής Υπηρεσίας του Συμβουλίου της Ευρώπης J. P. Jacqué, το σύστημα του λαϊκού κράτους «δεν πρέπει να επιδιώκει να διαγράψει το παρελθόν και, αν το κάνει, θα προσβάλλει την ελευθερία συνείδησης των πολιτών».

Αλλά έχει ίσως μεγαλύτερη σημασία να συνειδητοποιηθεί ότι, όπως έχει δεχθεί και το ιταλικό  συνταγματικό δικαστήριο, η ίση προστασία της συνείδησης κάθε προσώπου δεν αντιφάσκει με την δυνατότητα μιας διαφορετικής νομικής ρύθμισης των σχέσεων μεταξύ κράτους και των διαφόρων θρησκειών.

Ιδίως όταν πρόκειται για χώρες, όπως η Ελλάδα, με θεμελιακά διαφορετική θρησκευτική ιστορία απ’ αυτήν της Δύσης, ο απόλυτος θρησκευτικός αποχρωματισμός του κράτους κατά το γαλλικό «λαϊκό» πρότυπο δεν μπορεί να θεωρηθεί ως απαραίτητος εκσυγχρονισμός αλλά μάλλον ως αθεμελίωτη ευθυγράμμιση με αλλότρια πρότυπα. Μήπως ισχύει γι’ αυτούς, που επικαλούνται την απόφαση του δικαστηρίου για την Ιταλία και ζητούν την απομάκρυνση των εικόνων από του δημόσιους χώρους, ο λόγος του Τσαρούχη ότι κάποιοι θέλουν να «μας επιβάλουν να θεωρούμε άξιο λόγου μόνο ό,τι είναι εφάμιλλο των ευρωπαϊκών»;

Πηγή:http://aktines.blogspot.com/2009/11/blog-post_9362.html