kantonopou’s blog

 Ελλάς Ελλάς «Τι με διώκεις; Σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν”

Του πρωτοπρ. Πολυκ. Γρ. Τύμπα

Μ’ αυτό τον τίτλο έφθασε στα χέρια μας έντυπο με ενδιαφέρον περιεχόμενο. Αξίζει κατά το κύριο μέρος να το μελετήσουμε. Έχουμε αρχίσει ήδη τον διωγμό του Χριστού. Μεθοδεύουμε με εμπιστοσύνη και υποκριτική μαεστρία την απέλαση του Χριστού από την πατρίδα μας.

Φροντίζουμε όμως, να γίνει η απέλαση αυτή νόμιμα, χωρίς τάχα δική μας ευθύνη, σύμφωνα με τις προδιαγραφές που υπαγορεύει «το Συμβούλιο της Ευρώπης», ένα συμβούλιο χωρίς νομοθετική και εκτελεστική αρμοδιότητα, δηλαδή χωρίς αξία και εξουσία, όπως η ντόπια «Ανεξάρτητη Αρχή», που εφευρέθηκε από τους πολιτικούς μας για να πολεμούν την Εκκλησία και το ήθος του λαού μας χωρίς να επωμίζονται αυτοί την πολιτική ευθύνη, αλλά να την «φορτώνουν» στους αμοραλιστές που επέλεξαν για να απαρτίσουν την υποτιθεμένη «Ανεξάρτητη Αρχή» και τελικά, να υλοποιούν με τις νομοθετικές τους ρυθμίσεις όλα εκείνα που η ανερμάτιστη «Αρχή» εισηγείται.

 Το Συμβούλιο της Ευρώπης δεν έχει καμία σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε εξουσία στα κράτη μέλη της. Η Ευρωπαϊκή Ένωση εκφράζεται νομικά και εκτελεστικά με το Δικαστήριο της Χάγης.

 Και όμως! Οι Έλληνες πολιτικοί, οι κοπτόμενοι για την Χριστιανοσύνη τους, έσπευσαν να γεμίσουν με ψέματα τον Ελληνικό λαό, πως τάχα είναι απαίτηση της Ευρωπαϊκής Ενώσεως να κατεβούν πάραυτα τα χριστιανικά σύμβολα από όλα τα δημόσια κτίρια και τις δημόσιες Υπηρεσίες – συμπεριλαμβανομένων και των σχολείων – γιατί… προσβάλλονται με τα ιερά και τα όσιά μας (!) οι φιλοξενούμενοι στην πατρίδα μας αλλοδαποί!

Ο Χριστός είναι «δύσχρηστος και βλεπόμενος». Μας ταράζει και μόνη η εικόνα του, που είναι τόσο αλλιώτικη από τις αλλοιωμένες προσωπικότητές μας.

 Δεν αντέχουμε την μορφή του γιατί γινόμαστε κάθε μέρα που περνάει περισσότερο αγνώριστοι…

Γίναμε τελικά, τόσο «σκληροτράχηλοι και απερίτμητοι τη καρδία» και συνευδοκούμε στο «να χαθεί ο Χριστός απ’ τα μάτια μας», αναγνωρίζοντας τον νεοειδωλολάτρη Καίσαρα ως την υπέρτατη αρχή της πατρίδος μας, παρ’ ότι ως χριστιανοί έχουμε χρέος να πειθαρχούμε «Θεώ μάλλον ή ανθρώποις»;

Ξεχάσαμε ότι ο Χριστός είναι Θεός και δεν μπορεί να τον καταργήσει η απιστία του κόσμου και των αρχόντων του;

 Μας φαίνεται πολύ φυσικό να ντρεπόμαστε σήμερα για τον Χριστό γιατί πλήθυναν στον κόσμο μας οι ψευτοαλήθειες. Οι σύγχρονοι πολέμιοι της Εκκλησίας, διώκουν τον Χριστό, αφού έχουν θεσπίσει για δόγμα τους ότι «το νόμιμο είναι και ηθικό». Έτσι, σύμφωνα με το δόγμα αυτό, ηθικό θεωρείται στις μέρες μας να φυγαδευθεί ο Χριστός για να… σωθούν τα ανθρώπινα δικαιώματα. Να πάψει ο Χριστός να φαίνεται γιατί θίγεται η… αξιοπρέπεια των ανθρώπων και προσβάλλεται η προσωπικότητά τους!»

 Ο Χριστός δεν φοβάται τους διώκτες του, ούτε έχει ανάγκη της προστασίας μας. Εμείς πρέπει να αναθεωρήσουμε τη στάση μας έναντί του. Να παύσουμε να τον διώκουμε.

«Η ΕΡΕΥΝΑ» 07/02/2010

Από:http://aktines.blogspot.com/2010/02/blog-post_07.html

 Εσύ Τον περιμένεις;

Το σημερινό Ευαγγέλιο αναφέρεται στο εσχατολογικό μέλλον σε άμεση αναφορά με το ιστορικό παρόν και επικεντρώνει την προσοχή μας στις προϋποθέσεις εισόδου του άνθρωπου στη βασιλεία των ουρανών. Πρόκειται για το ονομαζόμενο «Ευαγγέλιο της Κρίσεως». Θεωρώ ότι έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να ενσκύψουμε στην περικοπή αυτή και να δούμε νηφάλια τις προσεγγίσεις που κάνει ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός για το θέμα αυτό της Κρίσεως. Πιθανώς ο λόγος του να μας αιφνιδιάσει γιατί κινείται σε μια εντελώς διαφορετική λογική από αυτήν που συνήθως εμείς καλλιεργούμε σ’ εμάς και τους άλλους και έτσι διαμορφώνουμε αυθαίρετα τις δικές μας θρησκευτικές πεποιθήσεις.

Προηγουμένως ο Κύριος είχε μιλήσει με τη γλώσσα των παραβολών για τη βασιλεία του Θεού. Αναφέρθηκε στην εγρήγορση των δέκα Παρθένων για την έλευση του Νυμφίου, καθώς και στην καλλιέργεια των ταλάντων που εμπι­στεύθηκε ο Κύριος στους δούλους του. Και τώρα, στη συνέχεια, όχι πλέον με την παραβολική γλώσσα, αλλά με τη γλώσσα του εσχατολογικού ρεαλισμού, προχωρεί σε μια δραματική περιγραφή της σκηνής της Κρίσεως και των κριτηρίων δικαίωσης.

 Ο χρόνος του «τέλους»

Βρισκόμαστε σε αναμονή της Δευτέρας Παρουσίας και της εσχατολογικής Κρίσεως. Μετά τα δραματικά γεγονότα της Σταύρωσης και τα ελπιδοφόρα της Ανάστασης, οι πιστοί με λαχτάρα περίμεναν και περιμένουν ανά τούς αιώνες την ώρα της εκ νέου έλευσης του Κυρίου. Στους πρώτους Χριστιανούς, μάλιστα, η προσδοκία αυτή ήταν ακόμη πιο έντονη. Παρακαλούσαν στις προσευχές τους και στις συνάξεις τους όλοι οι πιστοί ομοθυμαδόν, κραυγάζοντας «μαραναθά», δηλαδή «έρχου Κύριε Ιησού», όπως μας υπενθυμίζει η Αποκάλυψη του Ιωάννη, ένα από τα τελευταία κείμενα, της Καινής Διαθήκης.

Βέβαια η απάντηση ήταν «ναι, έρχομαι ταχύ», αλλά ο χρόνος της δεύτερης έλευσης παραμένει άγνωστος και απροσδιόριστος μέσα στην ιστορία. Κάθε δε προσπάθεια ορισμού και προσδιορισμού του «τέλους» είναι ένα επικίνδυνο παιχνίδι για την πνευματική πορεία. Έξαλλου, για την Εκκλησία η κάθε ώρα και η κάθε στιγμή θεωρείται «έσχατη» και πάντα οι πιστοί καλούνται σε πνευματική εγρήγορση. Η σωτηρία πραγματοποιείται στο «νυν» και στο «τώρα» της ιστορίας^– «ιδού νυν καιρός ευπρόσδεκτος, ιδού νυν ημέρα σωτηρίας». Στην αίσθηση ενός επικείμενου «τέλους» η απάντηση έρχεται πάντοτε στερεότυπα «ούπω το τέλος».

Όταν δε κάποτε οι μαθητές τόλμησαν να ρωτήσουν τον Κύριο, σχετικά με το πότε θα συμβούν τα εσχατολογικά γεγονότα και «πότε» θα έρθει το πάντοτε αναμενόμενο «τέλος», ο Ιησούς τους επέπληξε αυστηρά, λέγοντας «ουχ υμών εστί γνώναι χρόνους ή καιρούς». Και σε μια άλλη περίπτωση, με την ίδια έμφαση, ώστε να μην αφήσει περιθώρια αμφιβολιών και για να καταστήσει σαφές σε όλους ότι δεν πρέπει να ασχολούνται με θέματα προσδιορισμού των εσχάτων, είπε την συγκλονιστική εκείνη διαβεβαίωση·«περί δε της ημέρας εκείνης ή της ώρας ουδείς οίδεν, ουδέ οι άγγελοι εν ουρανώ, ουδέ ο υιός, ει μη ο Πατήρ μόνος».

Κανείς, λοιπόν, δεν γνωρίζει ούτε μπορεί να προσδιορίσει το χρόνο του «τέλους», ούτε άνθρωποι, ούτε άγγελοι, ούτε και προφήτες ή προφητεύοντες ιεροκήρυκες και θεολόγοι. Όποιος θα επιχειρήσει να μιλήσει γι’ αυτό το θέμα ή είναι ψευδοπροφήτης ή λαοπλάνος θρησκευτικός απατεώνας. Και τέτοιοι υπάρχουν, δυστυχώς, πολλοί σε κάθε εποχή, που δημιουργούν σύγχυση και αναστάτωση στους απλοϊκούς ανθρώπους.

Πρέπει δε να ξέρουμε, ότι αυτοί δεν προέρχονται μόνο από το χώρο των αιρετικών, αλλά και από το δικό μας κόσμο των ημιμαθών συντηρητικών, που επιδιώκουν να παίξουν ρόλο χαρισματικών και διορατικών στη ζωή μας. Υπάρχουν μοναχοί, κληρικοί και θεολόγοι, που αποστασιοποιούνται από το παρόν και την ιστορία, εσχατολογικοποιούν τα πάντα στη ζωή και πιστεύουν πως αν δημιουργήσουν μια ατμόσφαιρα εσχατολογικής απειλής και πνευματικής τρομοκρατίας θα παρακινήσουν τους ανθρώπους να πιστεύσουν. Αγνοούν, όμως, πως μια τέτοια πίστη που προέρχεται από φόβο ή την πνευματική και ψυχολογική βία δεν είναι αληθινή πίστη. Και πολύ περισσότερο δεν αγιάζει ποτέ τέτοια ανελεύθερη πίστη.

(Γεωργίου Π. Πατρώνου, Ομότιμου Καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών, Κήρυγμα και Θεολογία, τ. Β΄)

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com/

 Ο δικαιότατος κριτής, καθώς το ακούσαμε στο σημερινό ευαγγέλιο, απαγγέλλει το αιτιολογικό της αποφάσεώς του. Γιατί η κρίση του Θεού δεν είναι άνομη ούτε αυθαίρετη. Ο Θεός έχει νόμο, κι ο νόμος του Θεού είναι δίκαιος. Ο Θεός στήνει δικαστήριο, και το δικαστήριο του Θεού δικάζει με απόλυτη δικαιοσύνη. Ο Θεός, όταν είναι να δικάσει, δικάζει με δικαιοσύνη· κι όταν είναι να σώσει, σώζει με χάρη. Γι αυτό λέει ο Ιησούς Χριστός ότι «ο πατήρ την κρίσιν πάσαν δέδωκε τω υιώ». Αυτή είναι η δικαιοσύνη του Θεού, μα και η χάρη του, ότι αναθέτει να μας δικάσει ο Υιός, εκείνος που έγινε άνθρωπος και ξέρει την ανθρώπινη ασθένεια και μπορεί να μας κρίνει στα μέτρα τα δικά μας. Αλλιώς ποιός θα μπορούσε να σταθεί, αν ο Θεός μας δίκαζε σαν Θεός;

«Πείνασα και μου δώκατε ψωμί· δίψασα και μου δώκα­τε νερό· ξένος ήμουν και με μαζέψατε· γυμνός ήμουν και με ντύσατε· αρρώστησα κι ήρθατε στο κρεβάτι μου…». Όλα αυτά είναι πολύ απλά και πολύ ανθρώπινα. Γίνονται πολύ φυσικά και πολύ αυθόρμητα, που θα πει πως δεν χρειάζονται πολλή διδασκαλία και καμιά οργάνωση. Αυτό δηλαδή που γίνεται στον καιρό μας, όπου σ’ αυτά τα φυσικά και απλά περιορίσαμε πολλοί όλη μας την πίστη κι όλη μας τη δραστηριότητα. Και θαρρούμε μάλιστα πως κάτι μεγάλο και σπουδαίο κάνομε, όταν κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα θυμούμαστε τους φτωχούς και οργανώνουμε ολόκληρες εκστρατείες, ακόμα και φιλανθρωπικούς λεγόμενους χορούς, για να δώσουμε ένα κομμάτι ψωμί. Και δεν το σκαφτόμαστε πως αυτοί, που τους θυμηθήκαμε το Πάσχα, ώσπου να τους ξαναθυμηθούμε τα Χριστούγεννα, θα έχουν πεθάνει. Μα οι απλοί άνθρωποι, που έμαθαν να έχουν καλωσύνη και να κάνουν το καλό, ούτε οργανώνονται σε φιλανθρωπικούς τάχα συλλόγους ούτε θορυβούν ούτε αυτοδιαφημίζονται, μόνο δίνουν, ό,τι μπορούν με το ένα χέρι, χωρίς να ξέρη το άλλο. Γι’ αυτό μήτε το θυμούνται μήτε το λογαριάζουν το καλό που κάνουν, και προπάντων δεν τους περνάει ποτέ από το μυαλό πως μ’ αυτό μπορούν τάχα να υποχρεώσουν το Θεό.

Γι’ αυτό τώρα, όταν ακούνε το Χριστό, απορούν και μόνο που δεν διαμαρτύρονται. «Κύριε, πότε σε είδαμε να πεινάς και σου δώκαμε ψωμί ή να διψάς και σου δώκαμε νερό; Και πότε σε είδαμε ξένο και σε μαζέψαμε και γυμνό και σε ντύσαμε; Και πότε σε είδαμε άρρωστο ή στη φυλακή και ήρθαμε κοντά σου;». Τότε ο βασιλιάς θα αποκριθεί και θα τους πει· «Σας βεβαιώνω πως ό,τι κάματε σ’ έναν απ’ αυτούς εδώ τους πιο τελευταίους αδελφούς μου, σ’ εμένα το κάματε». Κανένας λόγος εδώ δεν φθάνει, για να μιλήσουμε για τη χάρη του Ιησού Χρίστου, που κι όταν έρχεται να μας κρίνει, μας μεταχειρίζεται όλο συμπάθεια κι αγάπη και μας ζητάει τα λιγότερα που θα μπορούσαμε να δώσουμε στη ζωή μας. Όχι σ’ εκείνον, μα σε μας τους ίδιους, που μας θέλει αδελφούς του· τους «πιο τελευταίους» λέει, και δεν εννοεί πώς μας βλέπει εκείνος, άλλα πώς εμείς βλέπομε πολλές φορές πολλούς από μας.

Με τον ίδιο τρόπο θα εκδοθεί τώρα η απόφαση και για κείνους που στέκονται από την άλλη πλευρά· αιτιολογημένη, έννομη και κομμένη στα ανθρώπινα μέτρα. Τίποτα παραπάνω, απ’ ό,τι μπορούν οι άνθρωποι δεν θα ζητήσει ο δικαιότατος κριτής, αν και όλα τα μπορούμε με τη δική του δύναμη και χάρη. «Πηγαίνετε από μένα, οι καταραμένοι, στην αιώνια φωτιά, που είν’ ετοιμασμένη για το διάβολο και για κείνους που κάνουν τα θελήματά του. Γιατί πείνασα και δεν μου δώκατε ψωμί· δίψασα και δεν μου δώκατε νερό· ξένος ήμουν και δεν με μαζέψατε· γυμνός και δεν με ντύσατε· άρρωστος και στη φυλακή και δεν ήρθατε κοντά μου». Ευλογημένοι του Θεοί οι πρώτοι, καταραμένοι ετούτοι. Καταραμένοι όχι από το Θεό, γιατί ο Θεός δεν καταριέται, αλλά για την κακή τους προαίρεση. Για το ίδιο πράγμα ο ένας δέχεται ευλογία κι ο άλλος παίρνει κατάρα· σύμφωνα ο καθένας με την προαίρεση του και όπως απλώνει το χέρι του για να πάρει. Ο Θεός ανάμεσα στους ανθρώπους έβαλε το νόμο της αγάπης· όποιος λοιπόν αγαπά έχει ευλογία, όποιος δεν αγαπά έχει κατάρα. Όχι πως φταίει ο νόμος του Θεού, μα η προαίρεση και η εκλογή του άνθρωπου. Ο νόμος του Θεού, που είναι «από καταβολής κόσμου», είναι νόμος αγνός και αληθινός.

Αύτη η κακή προαίρεση των ανθρώπων, που πάντα, όταν ο Θεός λέει «ναι», αύτη λέει «όχι», αυτή λοιπόν και τώρα προφασίζεται και λέει· «Κύριε, πότε σε είδαμε να πεινάς ή να διψάς ή ξένο ή γυμνό ή άρρωστο ή στη φυλακή και δεν σου παρασταθήκαμε;». Οι πρώτοι δεν θυμούνται το καλό που έκαμαν, ετούτοι προφασίζονται για το καλό που δεν έκαμαν. Κι ενώ σ’ εκείνους η αγάπη που έδειξαν θα καλύψει «πλήθος αμαρτιών», σ’ αυτούς εδώ η κρίση θα είναι «ανέλεη», γιατί δεν έκαμαν έλεος· δεν αισθάνθηκαν ποτέ τους λύπη για κανέναν, δεν έδειξαν ποτέ τους αγάπη και συμπόνια. Γι’ αυτό και ο δικαιότατος κριτής θα τους αποκριθεί·«Σας βεβαιώνω πως, ό,τι δεν κάματε σ’ έναν απ’ αυτούς εδώ τους πιο τελευταίους ούτε και σε μένα το κάματε».

Η πίστη μας προς το Θεό είναι η εγγύηση της αγάπης μας προς τον αδελφό μας, κι η αγάπη μας προς τον αδελφό μας είναι η απόδειξη της αγάπης μας προς τον Θεό. Η αγάπη ξεκινάει από την πίστη στο Θεό και η πίστη στο Θεό βεβαιώνεται από την αγάπη προς τον αδελφό. «Πώς μπορείς», γράφει ο ευαγγελιστής Ιωάννης, «πώς μπορείς να λες πως αγαπάς το Θεό, που δεν τον βλέπεις, όταν δεν αγαπάς τον αδελφό σου, που τον έχεις μπροστά στα μάτια σου;». Αυτός ο αδελφός σου είναι πρώτα αδελφός του Ιησού Χριστού, και συ, το ίδιο σαν αδελφός του Ιησού Χριστού, είσαι αδελφός του αδελφού σου. Ο πρώτος μας και πρεσβύτερος αδελφός είναι ο Ιησούς Χριστός· «πρωτότοκος εν πολλοίς αδελφοίς», καθώς το γράφει ό Απόστολος. Ο Θεός λοιπόν θα μας κρίνει όχι μόνο σαν άνθρωπος, που έγινε για μας, αλλά και σαν αδελφός μας!

Ο Ιησούς Χριστός, κλείνοντας τη διδαχή για τη δεύτερη παρουσία του, τελευταία είπε αυτά τα λόγια^·«Και θα πάνε οι κακοί σε κόλαση αιώνια και οι δίκαιοι σε ζωή αιώνια». Αυτά τα λόγια να τα γράψουμε καλά μέσα μας και να μην ξεγελιόμαστε με ό,τι μας λέει η αμαρτία κρυφά στο αφτί, ότι τάχα δεν υπάρχει κόλαση. Η κόλαση για τους κακούς υπάρχει, όποια κι αν είναι ή μάλλον, όπως περιγράφεται αλλού και στην Παλαιά και στην Καινή Διαθήκη. Ο Ιησούς Χριστός ήρθε την πρώτη φορά «πλήρη χάριτος…», κι αυτό είναι που πρέπει να μας τρομάζει, γιατί τώρα δεν μας μένει παρά να ξανάρθει «εν δικαιοσύνη». Ήρθε και μας άφησε μια κληρονομιά· θα ξανάρθει, καθώς το είπε «συνάραι λόγον μετά των δούλων αυτού». Τρίτη Κυριακή σήμερα του Τριωδίου και τρίτο σκαλοπάτι στην πνευματική μας ανάβαση για το Πάσχα. Ας αφήσουμε κάποιους να χορεύουν έξω στους δρόμους και να θαρρούν πως κάτι κάνουν, κι εμείς ας μη γινόμαστε οκνηροί και ανέμελοι επειδή την περασμένη Κυριακή ακούσαμε πως υπάρχει μετάνοια. Κι ας μη λέμε· «ο Θεός είναι σπλαχνικός πατέρας». Μόνο ας φοβούμαστε, γιατί και θάνατος υπάρχει και κρίση μας περιμένει, και η ώρα τους είναι άγνωστη. Ας φοβούμαστε, για να είμαστε πάντα έτοιμοι και για να ακούσουμε μαζί με όλους τους Αγίους το «Δεύτε οι ευλογημένοι…» του Ιησού Χριστού, όταν θα ξανάρθει «μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς». Αμήν.(+Επισκ. Διονυσίου Α. Ψαριανού, «Ο λόγος του Θεού», τόμος Β΄)

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com/

Η τρίτη Κυριακή του Τριωδίου είναι αφιερωμένη στο πιο φοβερό γεγονός της ανθρώπινης ιστορίας, στη μέλλουσα Κρίση, ως απαραίτητος προβληματισμός των πιστών αυτή την αγωνιστική αυτή περίοδο.

Η μέλλουσα Κρίση είναι θεμελιώδης πίστη της χριστιανικής διδασκαλίας, η οποία θα επισυμβεί στο τέλος αυτού του πρόσκαιρου κόσμου και περιγράφεται σαφέστατα στο ευαγγέλιο του Ματθαίου (25,31-46). Ο Κύριος, λίγο πριν το πάθος Του, ομιλώντας για τα έσχατα και μετά τις παραστατικές παραβολές των δέκα παρθένων και των ταλάντων είπε πως, όταν έρθει ο Ίδιος στη Δεύτερη και φοβερή παρουσία Του «εν τη δόξη αυτού και πάντες οι άγιοι άγγελοι μετ’ αυτού, τότε καθίσει επί θρόνου δόξης αυτού, και συναχθήσεται έμπροσθεν αυτού πάντα τα έθνη, και αφοριεί αυτούς απ’ αλλήλων ώσπερ ο ποιμήν αφορίζει τα πρόβατα από των εριφίων, και στήσει τα μεν πρόβατα εκ δεξιών αυτού, τα δε ερίφια εξ ευωνύμων. Τότε ερεί ο βασιλεύς τοις εκ δεξιών αυτού΄ δεύτε οι ευλογημένοι του πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου. Επείνασα γαρ, και εδώκατέ μοι φαγείν, εδίψησα, και εποτίσατέ με, ξένος ήμην, και συνηγάγετέ με, γυμνός, και περιεβάλετέ με, ησθένησα, και επεσκέψασθέ με, εν φυλακή ήμην, και ήλαθατε προς με. Τότε αποκριθήσονται αυτώ οι δίκαιοι λέγοντες΄ Κύριε πότε σε είδομεν πεινόντα και εθρέψαμεν, ή διψώντα και εποτίσαμεν; Πότε σε είδομεν ξένον και συνηγάγομεν, ή γυμνόν και περιεβάλομεν; Πότε σε είδομεν ασθενή ή εν φυλακή, και ήλθομεν προς σε; Και αποκριθείς ο βασιλεύς ερεί αυτοίς΄ αμήν λέγω υμίν , εφ’ όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε. Τότε ερεί και τοις εξ’ ευωνύμων΄ πορεύεσθε απ’ εμού οι κατηραμένοι εις το πυρ το αιώνιον το ητοιμασμένον τω διαβόλω και τοις αγγέλοις αυτού εφ’ όσον ουκ εποιήσατε ενί τούτων των ελαχίστων, ουδέ εμοί εποιήσατε. Και απελεύσονται ούτοι εις κόλασιν αιώνιον, οι δε δίκαιοι εις ζωήν αιώνιον» (Ματθ.25,31-46).

 Η μέλλουσα κρίση είναι αναπόφευκτη και απορρέει από την απόλυτη δικαιοσύνη του Θεού. Την παρέλευση αυτού του φθαρτού και τραυματισμένου από την αμαρτία κόσμου θα επισφραγίσει η μεγάλη και αδέκαστη κρίση του Χριστού, ως απαραίτητη προϋπόθεση για την είσοδο στη νέα πραγματικότητα της βασιλείας του Θεού. Οι άνθρωποι, ως ελεύθερα όντα, πρέπει να τοποθετηθούν στη βασιλεία του Χριστού ανάλογα με τη δική τους επιλογή σε αυτή τη ζωή. Ύψιστο κριτήριο της κρίσεως θα είναι η στάση και συμπεριφορά τους απέναντι στους συνανθρώπους τους. Η θετική ή η αρνητική στάση τους θα κρίνει τελικά αν θα είναι κληρονόμοι της βασιλείας του Θεού, ή θα είναι προορισμένοι να ριχτούν στην αιώνια κόλαση, όπου «εκεί έσται ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων» (Ματθ.24,51).

 Η ενθύμηση της φοβερής μελλούσης Κρίσεως στην αρχή του Τριωδίου είναι απαραίτητη, διότι απώτερος σκοπός του όλου πνευματικού αγώνα μας είναι να βρεθούμε εκ δεξιών του Δεσπότη Χριστού, κατά τη μεγάλη K ρίση. Αυτό είναι αποτυπωμένο κάλλιστα στην υπέροχη υμνωδία της ημέρας. Οι άγιοι υμνογράφοι συνέθεσαν διδακτικότατα τροπάρια, τα οποία προτρέπουν τους πιστούς να συναισθανθούν την επερχόμενη βεβαία και φοβερή Κρίση. Σε ένα από αυτά ψάλλουμε: «Την φοβεράν της κτίσεως, και αρρήτου σου δόξης, ημέραν ενθυμούμενος, φρίττω, Κύριε, όλως και τρέμων φόβω κραυγάζω΄ Επί γης όταν έλθης, κρίναι, Χριστέ, τα σύμπαντα, ο Θεός μετά δόξης, τότε οικτρόν, από πάσης ρύσαί με τιμωρίας, εκ δεξιών σου, Δέσποτα, αξιώσας με στήναι».

πηγή:apostoliki-diakonia.gr

Το Ψυχοσάββατο

Την παραμονή της Κυριακής των Απόκρεω, η Εκκλησία μας καλεί σε μια παγκόσμια ανάμνηση όλων “των απ’ αιώνος κοιμηθέντων ευσεβώς, επ’ ελπίδι αναστάσεως ζωής αιωνίου”. Αυτή πραγματικά είναι η μεγάλη ημέρα της Εκκλησίας κατά την οποία προσευχόμαστε για τα κοιμηθέντα μέλη της. Για να καταλάβουμε το νόημα που υπάρχει στη σχέση της Μεγάλης Σαρακοστής και της προσευχής για τούς κοιμηθέντες θα πρέπει να θυμηθούμε ότι μέσα στην Εκκλησία βιώνουμε το μυστήριο της αγάπης του Θεού.

Η νέα ζωή που μας έδωσε ο Χριστός και που μεταβιβάζεται σε μας δια της Εκκλησίας είναι πάνω απ’ όλα μια ζωή συνδιαλλαγής, “συναγωγής εις ενότητα όλων των διεσκορπισμένων”, η αποκατάσταση της θραυσμένης από την αμαρτία αγάπης. Αλλά πως είναι δυνατό ν’ αρχίσουμε ποτέ την επιστροφή μας στο Θεό και τη συμφιλίωσή μας μ’ Αυτόν, αν από μέσα μας δεν ξαναγυρίσουμε στη μοναδική καινή εντολή της αγάπης; Ζητάμε από το Θεό να θυμηθεί αυτούς που και ‘μεις θυμόμαστε και τούς θυμόμαστε ακριβώς γιατί τούς αγαπάμε. Προσευχόμενοι γι’ αυτούς τούς συναντάμε εν Χριστώ, ο οποίος Αγάπη εστίν και που – ακριβώς επειδή είναι αγάπη – ξεπερνάει το θάνατο που είναι η τελική νίκη του χωρισμού και της έλλειψης της αγάπης. Μέσα στο Χριστό δεν υπάρχουν ζωντανοί και πεθαμένοι γιατί όλοι είναι ζώντες εν Χριστώ. Αυτός είναι η ζωή και αυτή η Ζωή είναι το φως του ανθρώπου. Αγαπώντας το Χριστό αγαπάμε όλους εκείνους που βρίσκονται εν Αυτώ.

Το μυστήριο του θανάτου

Ο θάνατος παραμένει ένα σκάνδαλο αλλά και ο έσχατος εχθρός σύμφωνα με τον Απόστολο Παύλο (Κορ. 15, 26). Όμως όλη η Ακολουθία ευωδιάζει από τη χαρά και το μήνυμα της Ανάστασης. Ας σταθούμε για λίγο σε μια καταπληκτική περιγραφή του αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου για το τέλος της ζωής μας: “Χριστέ, πανσόφως Συ προώρισας, εκάστου τέλος ζωής, τον όρον και τον τρόπον … δι’ ους εκάλυψεν τάφος εν πάση χώρα” (Όρθρος, Ωδή α). Παράλογο θα έλεγε κανείς. Πως είναι δυνατόν ο ιερεύς να δίδει προτεραιότητα στο τέλος και στη συνέχεια να μιλά για όρο; Εδώ όμως ο τρόπος λαμβάνει όλη τη σημασία του. Ο Θεός ορίζει στον κάθε άνθρωπο μια αποστολή, η οποία θα λέγαμε έχει οριοθετηθεί. Αλλά το περιεχόμενό της, ο τρόπος αυτής της ζωής έχουν αφεθεί στην απεριόριστη ελευθερία του ανθρώπου.

Γιατί προσευχόμαστε για τούς κεκοιμημένους;

Ποιο είναι το νόημα των προσευχών μας για τούς κεκοιμημένους; Μήπως ζητούμε από το Θεό να κάνει κάποια αδικία; Βεβαίως όχι. Με την προσευχή μας αποδεικνύουμε ότι οι κεκοιμημένοι δεν έζησαν μάταια. Μαρτυρούμε, ότι μαζί με τα πολλά λάθη που έκαμαν στη ζωή τους, βοήθησαν να φυτευτεί ο σπόρος της αγάπης. Προσευχόμαστε γι’ αυτούς με αγάπη και ευγνωμοσύνη και θυμόμαστε την παρουσία τους ανάμεσά μας. Η προσευχή μας γι’ αυτούς πρέπει να στηρίζεται και από τις πράξεις μας, τη φιλάνθρωπη διάθεση και την ελεημοσύνη. Εάν στη ζωή μας δεν καρποφορεί ο σπόρος που αυτοί έσπειραν μέσα μας, τότε οι προσευχές μας γι’ αυτούς θα’ ναι αληθινά αδύναμες.

 Πρέπει να ‘μαστε σε θέση να λέμε: “Κοίταξε, Χριστέ μου, αυτός ο άνθρωπος έζησε και μ’ έκανε να τον αγαπήσω, μου ‘δωσε παραδείγματα ν’ ακολουθήσω και τ’ ακολουθώ”. Και θα ‘ρθει η μέρα που θα μπορούμε να λέμε: “Ο,τι καλό βλέπεις στη ζωή μου δεν είναι δικό μου. Εκείνος μου το ‘δωσε, πάρε το και ας είναι αυτό προσφορά στην αιώνια μνήμη του και στη συγχώρεσή του”.

 Η ζωή του καθενός μας δεν λήγει με τον θάνατό μας πάνω στη γη και τη γέννησή μας στον άλλο κόσμο. Η παρουσία μας σφραγίζει όποιον συναντήσουμε. Αυτή η ευθύνη συνεχίζεται και μετά θάνατον κι έτσι οι ζωντανοί συνδέονται με τούς κεκοιμημένους για τούς οποίους και προσεύχονται. Η προσευχή μας γι’ αυτούς είναι ουσιαστική γιατί εκφράζει την πληρότητα της κοινής μας ζωής.

Προσευχές για τούς κεκοιμημένους

Μνήσθητι Κύριε των επ’ ελπίδι αναστάσεως ζωής αιωνίου κεκοιμημένων πατέρων και αδελφών ημών, και πάντων των εν ευσεβεία και πίστει τελειωθέντων, και συγχώρησον αυτοίς παν πλημμέλημα εκούσιόν τε και ακούσιον, εν λόγω, ή έργω, ή κατά διάνοιαν πλημμεληθέν υπ’ αυτήν.

Και κατασκήνωσον αυτούς εν τόποις φωτεινοίς, εν τόποις χλοεροίς, εν τόποις αναψύξεως, ένθα απέδρα λύπη, πάσα οδύνη, και στεναγμός, όπου η επισκοπή του προσώπου σου ευφραίνει πάντας τούς απ’ αιώνος Αγίους σου.

Χάρισαι αυτοίς την Βασιλείαν σου, και την μέθεξιν των αφράστων και αιωνίων σου αγαθών, και της σης απεράντου και μακαρίας ζωής την απόλαυσιν.

πηγή:apostoliki-diakonia.gr

 Η τηλεόραση καθιερώθηκε να βομβαρδίζει ατέλειωτες ώρες και μερόνυχτα τον κοινωνικό μαζικό άνθρωπο με ό,τι χειρότερο συμβαίνει στον κόσμο· και μόνο παρενθετικά, σχεδόν κατ’ εξαίρεση, μπορεί να παρουσιαστεί κάτι διαφορετικό ή ποιοτικό, συζήτηση, ταινία ή ντοκιμαντέρ. Το ποσοστό αυτών των τελευταίων σε σχέση με την καθημερινή σαβούρα είναι ελάχιστο. Η καθημερινή αυτή σαβούρα έχει και συνεργάτη σπουδαίο: τις διαφημίσεις.

Οι διαφημίσεις είναι το άλλοθι της σαβούρας. Γιατί μέσαθέ τους αναδύεται ένας γυαλιστερός, λουσάτος κόσμος: είτε πρόκειται για πιάτα, είτε για πλακάκια, είτε βεβαίως για αυτοκίνητα όλα αστράφτουν και επιπλέον έμμεσα ή άμεσα, σαν είδος σάλτσας ή επιδορπίου, προβάλλεται το γυναικείο σώμα ή κομμάτια του (μερικές φορές μάλιστα όχι απλώς έμμεσα ή άμεσα αλλά εξόχως προκλητικά και χυδαία). Το σώμα, όχι η γυναίκα ως ύπαρξη αλλά το σώμα της ως αυτονομημένο είδος προς ερεθισμό των αισθήσεων -και επιβολή του προϊόντος στους χαυνωμένους τηλεθεατές.

Έχουμε λοιπόν δύο επίπεδα: από τη μία την καθημερινή σαβούρα που αποδίδεται με τον όρο «πραγματικότητα», η οποία πρέπει τάχα να παρουσιαστεί σώνει και καλά για ενημέρωση του λαού και από την άλλη τον λουστραρισμένο και αστραφτερό κόσμο της διαφήμισης που με τη σειρά του αποτελεί σαβούρα αλλά την κρύβει το ρούχο της, το κάλυμμα, το περιτύλιγμα, εν τέλει ο ψευδής ή μάλλον ψευδαισθητικός εικονισμός της: στη διαφήμιση όλα είναι ψεύτικα γιατί όλα είναι στημένα και σκηνοθετημένα.

Ένας τέτοιος κόσμος παγιώνει την κατάσταση του εξαρτημένου και μαζικού άνθρωπου. Γιατί ο μαζικός αυτός άνθρωπος παρακολουθώντας τα ΜΜΕ δεν βλέπει πουθενά εικόνες που να τον βγάζουν στο ξέφωτο μιας ποιοτικά ανώτερης ζωής. Είναι περικυκλωμένος διπλά. Από τη μια η ρουτίνα της καθημερινότητας, όπου η πραγματικότητα κινείται μεταξύ εργασιομανίας, νεύρωσης και φυγής, ασφυκτικού ωραρίου και οικονομίας της αγοράς, πλαστών επιθυμιών και καταναλωτισμού-ολοκληρωτισμού. Από την άλλη, η πραγματικότητα των ΜΜΕ όπου τα πράγματα παρουσιάζονται διογκωμένα ή υπερτονισμένα, λόγω ανταγωνισμού και δημιουργίας εντυπώσεων, αλλά και επεξεργασμένα μέσα από ένα δημοσιογραφικό λόγο που κατέχεται από το πανίσχυρο σύνδρομο της λεγόμενης ενημέρωσης ανά λεπτό, ανά ώρα και ανά στιγμή για τα δήθεν τρομερά που συμβαίνουν στον κόσμο. Η ενημέρωση αυτή συνδυάζεται με την φυγοπάθεια της επικαιρότητας, η οποία, προπαντός από τότε που υπάρχει τηλεόραση στην Ελλάδα, δηλαδή επί Δικτατορίας, έχει καταστεί ο βραχνάς του κοινωνικού ανθρώπου: με αυτόν ξυπνάει και με αυτόν κοιμάται. Δεν τίθεται ζήτημα κριτηρίων ή επιλογών. Αυτά είναι ψιλά γράμματα αναγνώσιμα μόνο από δύο-τρεις χιλιάδες Έλληνες. Δεν τίθεται ζήτημα να επιλέξω αυτό ή εκείνο το σημείο της επικαιρότητας. Η επικαιρότητα υπάρχει ολόκληρη με απαιτήσεις ζηλωτικής θεότητας. Θα την υποστούμε ολόκληρη: αυτή βασιλεύει, αυτή διεισδύει εις νεφρούς και καρδίας, αυτή ανασκάβει τα πάντα· ο φακός, ειδικά τελευταία, δεν αφήνει τίποτε στο σκοτάδι!

Έτσι άλλωστε φτάνουμε στην κατάργηση της προσωπικής ζωής, με πρότυπο τον «Μεγάλο Αδελφό» (και ό,τι άλλο σχετικό τον διαδέχτηκε και συνεχίζει ακάθεκτο) που οι εκπομπές του μόνο στην Ελλάδα είχαν οχτώ εκατομμύρια τηλεθεατές! Είναι τέτοια η επέλαση της επικαιρότητας στη ζωή των ανθρώπων που δεν έχουν σχεδόν καθόλου χρόνο για το μη επίκαιρο, δηλαδή για τα αληθινά και ουσιαστικά ζητήματα. Οι άνθρωποι νομίζουν στην πλειονότητά τους ότι η πραγματικότητα είναι οι οικονομικοί δείκτες, οι αποφάσεις των πολιτικών και των δημάρχων, τα τρομερά δημόσια έργα, τα μαγειρέματα των επιχειρηματιών, οι συγχωνεύσεις  εταιρειών. Αυτό που μένει από τους ίδιους είναι ένα ατομικοποιημένο εγώ προσκολλημένο σα στρείδι στα επίγεια, με ένα συναισθηματισμό νοσηρό, με μια διάθεση άμεσης ικανοποίησης επιθυμιών χωρίς ίχνος τις πιο πολλές φορές πνευματικής αίσθησης κι ας μιλούμε δύο χιλιάδες χρόνια τουλάχιστον για τον άνθρωπο ως πνευματική υπόσταση και για τις διάφορες περιοχές του πνεύματος. Έχουν λησμονήσει ότι αποτελούν προσωπική ύπαρξη, ότι η ζωή τους όταν μείνει εγκλωβισμένη στα εγκόσμια παραδίνεται στην πλήξη και τη νεύρωση.

Σωτήρης Γουνελάς(Από το βιβλίο «Ο αντιχριστιανισμός», εκδ. Αρμός, Αθήνα 2009)

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com

Το Σάββατο πριν από την Κυριακή της Απόκρεω, λέγεται – «Σάββατο των Ψυχών» ή Ψυχοσάββατο. Είναι το πρώτο ο τα δύο Ψυχοσάββατα του έτους (το δεύτερο επιτελείται το Σάββατο πριν από την Κυριακή της Πεντηκοστής).

 Ο λόγος που το καθιέρωσε η Εκκλησία μας, παρ’ ότι κάθε Σάββατο είναι αφιερωμένο στους κεκοιμημένους, είναι ο εξής: Επειδή πολλοί κατά καιρούς απέθαναν μικροί ή στην ξενιτιά ή στη θάλασσα ή στα όρη και τους κρημνούς ή και μερικοί, λόγω πτώχειας, δεν αξιώθηκαν των διατεταγμένων μνημοσυνών, «οι θείοι Πατέρες φιλανθρώπως κινούμενοι θέσπισαν το μνημόσυνο αυτό υπέρ πάντων των άπ’ αιώνος εύσεβώς τελευτησάντων Χριστιανών».

Επειδή την Κυριακή της Απόκρεω ποιούμε ανάμνηση της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού και οι κεκοιμημένοι μας ακόμη δεν κρίθηκαν, τους μνημονεύουμε σήμερα και, επικαλούμενοι το άπειρο έλεος Του, παρακαλούμε τον Θεό με το μνημόσυνο πού κάνουμε, να τους αναπαύσει. Συγχρόνως δε, ενθυμούμενοι και εμείς το θάνατο και «διεγειρόμεθα προς μετάνοιαν…»

.Και ο άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης αναφωνεί: “Και αν ακόμη στον αέρα πεθάνη ο ευσεβής, μη διστάσης να προσφέρης γι αυτόν λάδι και κερί. Διότι αυτή την προσφορά την δέχεται ο Θεός και ανταποδίδει την ωφέλεια”.Και όπως όταν κάποιος πατέρας έχη άρρωστο παιδί και αυτό δεν μπορεί να προσφέρη για τον εαυτό του λάδι και κερί και θυμίαμα, και αντί γι αυτό τα προσφέρει ο πατέρας του, και την προσφορά αυτή την δέχεται ο Θεός, το ίδιο συμβαίνει και με την περίπτωσι των νεκρών. Επειδή αυτοί δεν έχουν το σώμα για να μπορέσουν να βοηθήσουν τον εαυτό τους, τους βοηθούνε με τις προσφορές πού κάνουν για χάρι τους οι φίλοι και συγγενείς τους.

Γι αυτό δεν πρέπει να παραλείπουμε τά Ιερά μνημόσυνα. Ιδιαιτέρως όμως πρέπει να μνημονεύονται τα ονόματά τους κατά την ώρα της φρικωδεστάτης θυσίας διότι αυτή μας δόθηκε γι αυτόν το σκοπό”.

 Πηγή:http://apfilipposgrammatikous.blogspot.com/2010/02/blog-post_05.html

Αρνητικές έως και επικίνδυνες συνέπειες για την υγεία επιφέρει ο συνδυασμός ενεργειακών ποτών μαζί με αλκοόλη, ένα φαινόμενο το οποίο φαίνεται να έχει εξελιχθεί σε μόδα μεταξύ των νέων παιδιών. Αλλά και η ανεξέλεγκτη χρήση τους μπορεί να οδηγήσει σε αφυδάτωση και μείωση του νατρίου στον οργανισμό, λόγω των διουρητικών ιδιοτήτων της καφεΐνης, ενώ η χρήση τους από άτομα με καρδιακά προβλήματα οδηγεί σε επιδείνωση των προβλημάτων υγείας, όπως αύξηση της πίεσης του αίματος, ταχυκαρδία κ.λπ. Αρνητικά αποτελέσματα για την υγεία ενέχει και η χρήση ενεργειακών ποτών κατά ή μετά την άσκηση και επί τούτου υπάρχουν μέχρι και καταγραμμένα περιστατικά τα οποία οδηγήθηκαν στο θάνατο.
Τα ανησυχητικά αυτά στοιχεία τα οποία αφορούν σε ανάλογα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ασφάλειας Τροφίμων (ΕFSΑ), τα οποία αναφέρονται σε έρευνα που διενήργησε για τα ενεργειακά ποτά, κατατέθηκαν κατά τη διάρκεια χθεσινής συνεδρίας της κοινοβουλευτικής Επιτροπής Υγείας από τη διευθύντρια του Κρατικού Χημείου, Πόπη Κανάρη.

Η επιτροπή συζητούσε θέμα το οποίο ενέγραψε η βουλευτής του ΔΗΚΟ Αθηνά Κυριακίδου, αναφορικά με τη χρήση ενεργειακών ποτών και τις ενδεχόμενες επιπτώσεις στην υγεία. Η ταυτόχρονη χρήση ενεργειακών ποτών μαζί με αλκοόλη ή και ναρκωτικά (αμφεταμίνες, έκσταση), σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕFSΑ, έχει αρνητικά αποτελέσματα για την υγεία, όπως υπερδιέγερση ανησυχιών, ναυτία, τρέμουλο, αδυναμία, ταχυκαρδία και άλλα προβλήματα, τα οποία μπορεί να οδηγήσουν σε σοβαρές συνέπειες. Επίσης, όπως σημείωσε η δρ Κανάρη, ενώ τα ενεργειακά ποτά έχουν τονωτική ή και διεγερτική δράση, η αλκοόλη έχει κατασταλτική δράση. Αποτέλεσμα αυτού, όπως εξήγησε, η κατανάλωση ενεργειακών ποτών είναι δυνατό να μειώσει τα συμπτώματα μέθης από την κατανάλωση αλκοόλης, όπως η ναυτία και ο πονοκέφαλος.

Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε η δρ Κανάρη, το άτομο ενώ είναι μεθυσμένο, λόγω της ευφορίας που του προκαλεί το ενεργειακό ποτό, νομίζει ότι δεν είναι και κάνει πράξεις για τις οποίες δεν είναι ικανός, ενώ ο ίδιος πιστεύει το αντίθετο, με σοβαρές συνέπειες. Το συμπέρασμα από τη μελέτη της ΕFSΑ, η οποία τον Ιανουάριο του 2009, εξέδωσε την αξιολόγηση κινδύνου όσον αφορά δύο συστατικά των ενεργειακών ποτών, είναι ότι ούτε η ταυρίνη, ούτε η γλουκουρονολακτίνη, μπορούν να θεωρηθούν βλαβερά για την υγεία από μόνα τους. Το συμπέρασμα αυτό προέκυψε από στοιχεία που βασίζονται στην κατανάλωση ενεργειακών ποτών από 0.5 – 1.5 τενεκεδάκια την ημέρα (250mlκάθε τενεκεδάκι). Όπως επεσήμανε η δρ Κανάρη, η ΕFSΑ δεν προχώρησε σε αξιολόγηση της ασφάλειας των ενεργειακών ποτών στο σύνολο των συστατικών τους. Ως εκ τούτου, ανέφερε η δρ Κανάρη, δεν πρέπει να γίνεται ανεξέλεγκτη χρήση των ενεργειακών ποτών και οι πολίτες πρέπει να γνωρίζουν για τα πιθανά προβλήματα υγείας που μπορούν να παρουσιαστούν με την ανεξέλεγκτη χρήση τους.Ενήμερες για τη σωστή χρήση των ενεργειακών ποτών θα πρέπει να είναι και οι ευπαθείς ομάδες, όπως οι έγκυες και οι καρδιοπαθείς, άτομα τα οποία αθλούνται και οι νεαροί σε ηλικία. Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο που τόνισε η δρ Κανάρη είναι ότι ο συνδυασμός τους με αλκοόλη και άλλα φάρμακα/ναρκωτικά είναι επιβλαβής και σοβαρά επικίνδυνος.

Σύμφωνα με την ίδια, από δείγματα ενεργειακών ποτών που στάλθηκαν στο Κρατικό Χημείο, διαπιστώθηκε ότι το ποσοστό καφεΐνης ήταν γύρω στα 280 ώς 300mg/λίτρο. Όπως επεσήμανε η δρ Κανάρη, στα εν λόγω σκευάσματα υπάρχει η ενδεδειγμένη σήμανση βάσει των κανονισμών για τη σήμανση και διαφήμιση τροφίμων.

Τα ενεργειακά ποτά ανήκουν στην ομάδα των αναψυκτικών και διαφημίζονται για την αύξηση της ενέργειας του ατόμου το οποίο τα καταναλώνει. Συνήθως περιέχουν φυτικά συστατικά, βιταμίνες, ζάχαρα, καφεΐνη, ταυρίνη, γλουκουρονολακτόνη κ.λπ. Λόγω της περιεκτικότητάς τους σε καφεΐνη και σε άλλα συστατικά, το άτομο μετά την κατανάλωσή τους νιώθει να είναι σε διέγερση.

Στις εισηγήσεις που κατέθεσε ακολούθως η δρ Κανάρη αναφέρεται το θέμα της σήμανσης στα ενεργειακά ποτά με τις σωστές οδηγίες κατανάλωσης, η οποία θα μπορούσε να βοηθήσει στη μείωση των αρνητικών επιπτώσεων στην υγεία. Επίσης, το Κρατικό Χημείο θα εκδώσει εντός του χρόνου πληροφοριακό υλικό για την ασφαλή χρήση των ενεργειακών ποτών.

 Μια τελευταία εισήγηση αφορά την διεξαγωγή στην Κύπρο στοχοθετημένης έρευνας για την κατανάλωση ενεργειακών ποτών κυρίως από έφηβους και νέους και τα στοιχεία να σταλούν στην ΕFSΑ, ώστε να βοηθηθεί στην ολοκλήρωση μιας ορθής αξιολόγησης κινδύνου για τα ενεργειακά ποτά ως σύνολο.

 «Μπόμπα» ψευδαισθήσεων

 ΣΤΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΗ της ομιλία, η βουλευτής του ΔΗΚΟ Αθηνά Κυριακίδου αναφέρθηκε σε ευρωπαϊκές έρευνες, οι οποίες κατέδειξαν ότι ο συνδυασμός ενεργειακού ποτού με αλκοόλη κάνει τους νέους σε ένα ποσοστό 38% να αισθάνονται πιο ευτυχισμένοι, σε ένα 30% αυξάνεται η ευφορία, σε ένα άλλο μεγάλο ποσοστό να βελτιώνεται η φυσική κατάσταση.

 Ο συνδυασμός αυτός, επεσήμανε η βουλευτής, γίνεται μια «μπόμπα», ενώ δημιουργεί την αίσθηση στο άτομο ότι δεν είναι μεθυσμένο, ενώ είναι. Ωστόσο, όπως επεσήμανε, η αλκοόλη βρίσκεται στο αίμα, οι συνέπειες της μέθης είναι δεδομένες και οι συνέπειες του να οδηγείς μεθυσμένος είναι γνωστές. Σύμφωνα με την κα Κυριακίδου, σε κάποιες χώρες, όπως η Δανία, η Νορβηγία και η Γαλλία, έχει απαγορευθεί η χρήση αυτών των ποτών και εξέφρασε την άποψη ότι η κοινωνία πρέπει να εγκύψει σοβαρά στο θέμα αυτό και οι νέοι να ενημερωθούν για τις συνέπειες.

 ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ

ΑΠΟ ΜΟΝΑ  ΤΟΥΣ

?Η ανεξέλεγκτη χρήση τους μπορεί να οδηγήσει σε αφυδάτωση.

 ?Μείωση του νατρίου στον οργανισμό, λόγω των διουρητικών ιδιοτήτων της καφεΐνης.

?Σε άτομα με καρδιακά προβλήματα οδηγεί σε επιδείνωση των προβλημάτων υγείας, όπως αύξηση της πίεσης του αίματος, ταχυκαρδία κ.λπ.

 ?Κατά ή μετά την άσκηση μπορεί να δημιουργήσει αρνητικά αποτελέσματα για την υγεία, ακόμη και να οδηγήσει στο θάνατο.

 ΣΕ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ

?Υπερδιέγερση ανησυχιών

?Ναυτία

?Τρέμουλο

?Αδυναμία

?Ταχυκαρδία

?Άλλα προβλήματα

«Ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ»5 Φεβρουαρίου 2010

 Με το που ξυπνούν οι νέοι μας, πίνουν ενεργειακά ποτά. Το ίδιο συμβαίνει και στη διάρκεια της ημέρας, αλλά και στις βραδινές εξόδους τους στα κλαμπ και στις δισκοθήκες. Όμως: Αυτά τα ενεργειακά ποτά, που από μόνα τους είναι ακίνδυνα, μετατρέπονται σε κίνδυνο θάνατο όταν αναμειχθούν με αλκοολούχα ποτά/ναρκωτικά. Και δυστυχώς, αυτό γίνεται…

ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΑ ΠΟΤΑ

Ενεργειακή… βόμβα!

Επικίνδυνη η ταυτόχρονη χρήση ενεργειακών ποτών με αλκοόλη/ ναρκωτικά

Βλέπουμε τους νέους μας με το που ξυπνούν, να πίνουν ενεργειακά ποτά. Το ίδιο συμβαίνει και στη διάρκεια της ημέρας, αλλά και στις βραδινές εξόδους τους στα κλαμπ και στις δισκοθήκες. Όμως: Αυτά τα ενεργειακά ποτά, που από μόνα τους είναι ακίνδυνα, μετατρέπονται σε κίνδυνο θάνατο όταν αναμειχθούν με αλκοολούχα ποτά (ουίσκι, μπύρα, σόδα κλπ). Και δυστυχώς, αυτό γίνεται…

Το θέμα συζητήθηκε χθες στην κοινοβουλευτική Επιτροπή Υγείας και τα όσα ανέφερε η διευθύντρια του Κρατικού Χημείου, Πόπη Κανάρη, είναι αρκετά ανησυχητικά. Μεταξύ άλλων, η κ. Κανάρη ανέφερε ότι:

– Τα ενεργειακά ποτά, που διαφημίζονται για την αύξηση της ενέργειας του ατόμου, λόγω του ότι περιέχουν καφεΐνη και άλλα συστατικά, το άτομο που τα καταναλώνει νιώθει ότι είναι σε διέγερση.

– Μελέτη της Ευρωπαϊκής Αρχής Ασφάλειας Τροφίμων, τον Ιανουάριο του 2009, διαπίστωσε ότι: Η ταυτόχρονη χρήση ενεργειακών ποτών μαζί με αλκοόλη ή / και ναρκωτικά (αμφεταμίνες, έκσταση) έχει αρνητικά αποτελέσματα στην υγεία, όπως υπερδιέγερση ανησυχιών, ναυτία, τρέμουλο, αδυναμία, ταχυκαρδία και άλλα προβλήματα, τα οποία μπορεί να οδηγήσουν σε σοβαρές συνέπειες. Επίσης ενώ τα ενεργειακά ποτά έχουν τονωτική / διεγερτική δράση, η αλκοόλη έχει κατασταλτική δράση. Ως εκ τούτου, η κατανάλωση ενεργειακών ποτών είναι δυνατό να μειώσει τα συμπτώματα μέθης από την κατανάλωση της αλκοόλης (ναυτία, πονοκέφαλο κ.ά.).

– Η ανάμειξη ενεργειακών ποτών με αλκοολούχα ποτά, μπορεί να αποβεί επικίνδυνη διότι μειώνει την αντικειμενική αίσθηση των συνεπειών της τοξίκωσης / μέθης. Σοβαρά επικίνδυνα για την υγεία είναι όταν συνδυαστούν με φάρμακα /ναρκωτικά.

– Η χρήση των ενεργειακών ποτών μετά ή κατά την άσκηση (π.χ. στα γυμναστήρια) μπορεί να έχει αρνητικά αποτελέσματα στην υγεία, ακόμα και στο θάνατο (υπάρχουν καταγραμμένα περιστατικά).

– Η ανεξέλεγκτη χρήση των ενεργειακών ποτών οδηγεί σε αφυδάτωση και μείωση του νατρίου στον οργανισμό λόγω διουρητικών ιδιοτήτων της καφεΐνης.

– Πιο επικίνδυνα τα ενεργειακά ποτά είναι για τις ευπαθείς ομάδες, όπως είναι οι έγκυες, οι καρδιοπαθείς, άτομα τα οποία αθλούνται και οι νεαροί σε ηλικία.

Να απαγορευτούν

Τόσο η κ. Κανάρη όσο και οι βουλευτές τόνισαν, στη διάρκεια της συζήτησης του θέματος, ότι πρέπει να υπάρχει κατάλληλη σήμανση στα ενεργειακά ποτά, αλλά και ενημέρωση του κοινού, ώστε όσοι τα καταναλώνουν να γνωρίζουν τις επιπτώσεις στην υγεία τους, ενώ κάποιοι βουλευτές ζήτησαν να τροποποιηθεί η νομοθεσία ώστε να απαγορευτεί η εισαγωγή τους στην Κύπρο, όπως έγινε σε διάφορες άλλες χώρες (Δανία, Νορβηγία, Γαλλία). Χαρακτηριστικά η Στέλλα Κυριακίδου του ΔΗΣΥ ανέφερε ότι γνωρίζει περιπτώσεις ατόμων που λιποθύμησαν από χρήση ενεργειακών ποτών.

ΤΑΚΗ ΑΓΑΘΟΚΛΕΟΥΣ

Εφημερίδα «Αλήθεια» 05/02/2010

 Η Βίβλος μιλά μόνο για τον ηθικό νόμο. Αυτός είναι ο νόμος που έδωσε ο Θεός στον άνθρωπο και τον οποίο ο άνθρωπος έλαβε από το Θεό. Για κάποιον άλλο νόμο η Βίβλος δε μιλά πουθενά.

Αυτός ο ηθικός νόμος του Θεού έχει σχέση με την εξουσία του ανθρώπου σ’ αυτόν τον κόσμο. Στόχος αυτού του νόμου ήταν να κρατήσει τον άνθρωπο πάνω από τη φύση και κάτω από το Θεό, να τον κάνει ικανό να υποτάξει τη φύση και να παραμείνει υποταγμένος στο Θεό, να μην του επιτρέψει ούτε να πέσει κάτω από τη φύση, ούτε να σηκωθεί (με τη φαντασία) πάνω από το Θεό.

Ο πρώτος ηθικός νόμος που έδωσε ο Θεός στον άνθρωπο είναι και ο συντομότερος. Αποτελείται από δυο εντολές. Η μια άφορα την εξουσία του ανθρώπου πάνω στη φύση και η άλλη την εξουσία του Θεού πάνω στον άνθρωπο. Η πρώτη λέει: «αυξάνεσθε και πληθύνεσθε και πληρώσατε την γην και κατακυριεύσατε αυτής και άρχε­τε των ιχθύων της θαλάσσης και των πετεινών του ουρανού και πάντων των κτηνών και πάσης της γης και πάντων των ερπετών των ερπόντων επί της γης». Η δεύτερη λέει: «από δε του ξύλου του γιγνώσκειν καλόν και πονηρόν, ου φάγεσθε απ’ αυτού, η δ’ αν ημέρα φαγητε απ αυτού, θανάτω αποθανείσθε».

Αυτές τις εντολές δεν τις δίνει το σώμα προς το σώμα, ούτε το σώμα προς το πνεύμα, ούτε το πνεύμα προς το σώμα, αλλά το πνεύμα προς το πνεύμα ή το πνευματικό ον σε πνευματικό ον. Και αυτό σημαίνει, ότι και οι δυο αυτές εντολές έχουν πνευματική και ηθική σημασία. Η εντολή περί γέννησης και αύξησης αναφέρεται στην πνευματική γέννηση και αύξηση, η οποία στο πεδίο της φυσικής συμβολίζεται και εκφράζεται με τη σωματική γέννηση και αύξηση. Η εντολή αυτή λοιπόν δεν υποδεικνύει το φυσικό νόμο, άλλα τον ηθικό.

Σα να λέει ο Δημιουργός: Έθεσα σε σας το δικό Μου Πνεύμα Ζωής ως σπόρο. Κοπιάστε αυτός ο σπόρος να φέρει καρπό πνευματικό και πλούσιο. Ας αυξηθεί μέσα σας το πνεύμα της Αλήθειας και ας γεμίσει το σώμα σας έτσι που να καταστεί ολόκληρο πνευματικό και το αυξημένο πνεύμα μέσα σας να σκεπάσει όλη τη γη και να κυριαρχήσει σ’ αυτήν. Όταν ολοκληρωθεί μέσα σας πλήρως η πνευματική γέννηση και όταν τα πνευματικά Μου τάλαντα μέσα σας αυξηθούν και μεγαλώσουν έως την τελειότητα, τότε θα γίνετε θεοί πάνω στη γη, όπως Εγώ είμαι ο Θεός ο δικός σας.

Έτσι γεννημένοι και μεγαλωμένοι θα γίνεται κυρίαρχοι στα ψάρια και τα πτηνά και σ’ όλα τα ζώα πάνω στη γη. Αφού θα σας δοθεί η γνώση να γνωρίσετε το πνευματικό νόημα όλων αυτών και να μπορέσετε να διαβάσετε την αλήθεια σ’ αυτά τα σύμβολα της αλήθειας και την αιώνια πραγματικότητα στη χρονική εικόνα και ομοίωσή τους. Αυτό σημαίνει δηλαδή, ότι θα γνωρίσετε το πραγματικό νόημα όλων των κτιστών γύρω σας και μέσω της γνώσης και της επίγνωσης θα κυριαρχήσετε επάνω τους. Εφόσον στην όντως γνώση δίδεται η κυριαρχία και η εξουσία.

Αυτή είναι η πρώτη εντολή του πρώτου ηθικού νόμου του Θεού. Παρουσιάζει τα θεία δώρα, τα οποία ο Θεός δώρισε στον πρώτο αναμάρτητο άνθρωπο, να τα καλλιεργήσει. Και έτσι όπως αυτή η πρώτη εντολή δείχνει την πνευματική πραγματικότητα και αναπαριστά τον ηθικό νόμο, όχι το φυσικό, έτσι και η δεύτερη. Με τη δεύτερη εντολή ο Θεός απαγορεύει στον άνθρωπο να φάει από το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού. Μ’ αυτήν την εντολή ο Θεός ήθελε να προφυλάξει τον άνθρωπο όχι από τη γνώση του καλού, αλλά από τη γνώση του κακού, από τη μίξη του καλού με το κακό, από την υπηρεσία σε δυο αφέντες, όπως αργότερα είπε ο Κύριος Χριστός, από την αμφιθυμία.

Όλα τα δέντρα του Παραδείσου αποτελούσαν σύμβολα των αγαθών του Θεού, το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού ήταν σύμβολο της μίξης του καλού με το κακό· και το φίδι ήταν το σύμβολο του κακού. Ο Θεός επιθυμούσε ο πρωτόπλαστος άνθρωπος να μη γνωρίσει εν γένει το κακό, ούτε με τις σκέψεις, ούτε με τις επιθυμίες, ούτε με τα έργα, αλλά να γίνει και να παραμείνει καλός και στο καλό.

Αυτή η εντολή είχε ως στόχο την προφύλαξη. Ο Θεός ήθελε μ’ αυτήν να προφυλάξει τη ψυχή του ανθρώπου από το κακό, ακόμα και από μια δηλητηριώδη σταγόνα κακού, η οποία, αναμεμειγμένη με το καλό, μπορεί να χαλάσει κάθε αγαθό. Ο Θεός δεν έδωσε αυτή την εντολή στον άνθρωπο τυραννικά, χωρίς αιτιολόγηση και χωρίς προφανείς συνέπειες από τη μη εκπλήρωσή της. «Η δ’ αν ημέρα φάγητε απ’ αυτού, θανάτω αποθανείσθε».Η αιτιολόγηση λοιπόν είναι ξεκάθαρη.

Το δέντρο είναι δευτερεύον, το κύριο είναι η εντολή, οποία προήλθε από τη μέριμνα του Θεού για τον άνθρωπο, ως του υψηλότερου δημιουργήματος Του στη γη, ως ζώσα εικόνα Του. Ο Θεός μπορούσε πέραν αυτού του δέντρου, να παραδώσει στον Αδάμ την απλή εντολή: μην αναζητείς το κακό, μη γνωρίσεις το κακό, μην αναμιγνύεις το καλό με το κακό. Αλλά επέλεξε αυτόν το συμβολικό τρόπο διδαχής, ώστε ο άνθρωπος βλέποντας αυτό το δέντρο να θυμάται τότε καλύτερα την εντολή του Δημιουργού του, και κατόπιν την αμαρτία του. Όπως ο δάσκαλος που μαθαίνει τα παιδιά καλύτερα με εικόνες και σύμβολα, έτσι και ο Δημιουργός μαθαίνει και κατευθύνει τον Αδάμ και την Εύα.

Και οι δυο εντολές αναφέρονται εν συντομία εκεί που γίνεται λόγος για το πως ο Θεός εισάγει το δημιουργημένο άνθρωπο στον κήπο της Εδέμ «εργάζεσθαι αυτόν και φυλάσσειν».Η πρώτη εντολή άφορα την καλλιέργεια, η δεύτερη τη φύλαξη ή την άμυνα. Την καλλιέργεια του αγρού της ψυχής του και την άμυνα της· αυτά τα δυο έθεσε ο Θεός στα καθήκοντα του Αδάμ. Τι περισσότερο χρειαζόταν; Καλλιέργεια και άμυνα – τί περισσότερο χρειάζεται;

Αυτός ο πρώτος νόμος δόθηκε στον αναμάρτητο άνθρωπο, για όσο δε γεύθηκε και δε γνώρισε την αμαρτία, και μέχρι τότε ο θάνατος δεν εσκήνωσε στη ζωή του.

Αυτός και αυτού του είδους ο νόμος εκπροσωπεί την τελειότητα. Αλλά ο άνθρωπος καταπατώντας τη δεύτερη εντολή του Θεού, απομακρύνθηκε εθελουσίως από την εξουσία Του , εξαιτίας του οποίου αποσύρθηκε όλη η φύση από την εξουσία του ανθρώπου, και σήκωσε τη δική της εξουσία πάνω του. Έτσι και η πρώτη εντολή κατέστη αδύνατη.

 (Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Περί νόμου του Θεού», Εκδ. Χρόες)

http://vatopaidi.wordpress.com/

Όσο ο άνθρωπος θεωρεί το Θεό μέσα στη φύση, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεται ότι ο Θεός είναι επίσης πάνω και πέρα από τη φύση. Καθώς βρίσκει ίχνη του θείου σ’ όλα τα πράγματα λέει: «Κι’ αυτό είσαι εσύ· ούτε αυτό είσαι εσύ». Έτσι αυτό το στάδιο της πνευματικής οδού τον οδηγεί, με τη βοήθεια του Θεού, στ’ εκείνο το  στάδιο, όπου ο Θεός δε γνωρίζεται πια μόνο από τη μεσολάβηση αυτών που έχει φτιάξει, αλλά με άμεση και δίχως μεσολάβηση ένωση.Η μετάβαση από το ένα στάδιο στο άλλο κατορθώνεται, όπως μαθαίνουμε από τους πνευματικούς μας δασκάλους μέσα στην Ορθόδοξη παράδοση, σαν εφαρμόζουμε στη ζωή της προσευχής τον τρόπο της άρνησης ή της αποφατικής προσέγγισης, λέγοντας μάλλον τι δεν είναι ο Θεός, παρά το τι είναι.  Στη Γραφή, στα λειτουργικά κείμενα και στη φύση μας προσφέρονται αμέτρητες λέξεις, εικόνες και σύμβολα του Θεού· και διδασκόμαστε να δίνουμε απόλυτη αξία σ’ αυτές τις λέξεις, τις εικόνες και τα σύμβολα όταν τα σκεφτόμαστε στην προσευχή μας. Αλλ’ αφού αυτά τα πράγματα δεν μπορούν ποτέ να εκφράσουν ολόκληρη την αλήθεια για τον ζώντα Θεό, ενθαρρυνόμαστε επίσης να εξισορροπούμε αυτή την καταφατική προσευχή με αποφατική προσευχή. Όπως το λέει ο Ευάγριος: «Προσευχή είναι το παραμέρισμα των σκέψεων». Βέβαια, αυτό δεν πρέπει να θεωρηθεί πλήρης ορισμός της προσευχής, αλλά δείχνει πράγματι το είδος της προσευχής που οδηγεί έναν άνθρωπο από το ένα στο άλλο στάδιο της οδού. Πλησιάζοντας προς την αιώνια Αλήθεια, που βρίσκεται πέρα απ’ όλες τις ανθρώπινες λέξεις και σκέψεις, ο αναζητητής αρχίζει να περιμένει το Θεό στην ησυχία και τη σιωπή, δίχως πια να μιλάει για το Θεό ή στο Θεό, αλλά μόνο ακούγοντας.

Αυτή η ηρεμία η εσωτερική σιωπή είναι γνωστή στα Ελληνικά ως ησυχία κι αυτός που αναζητεί την προσευχή της σιωπής ονομάζεται ησυχαστής. Ησυχία σημαίνει συγκέντρωση σε συνδυασμό με εσωτερική γαλήνη. Δεν πρέπει να κατανοείται απλώς με αρνητική έννοια, σαν απουσία του λόγου και της εξωτερικής δραστηριότητας, αλλά δηλώνει με θετικό τρόπο το άνοιγμα της ανθρώπινης καρδιάς προς την αγάπη του Θεού. Δεν είναι ανάγκη να πούμε ότι, για τους περισσότερους αν όχι για όλους τους ανθρώπους, η ησυχία δεν είναι μόνιμη κατάσταση. Ο ησυχαστής, μαζί με την είσοδό του στην προσευχή της σιωπής, χρησιμοποιεί κι’ άλλες μορφές προσευχής, μετέχοντας στη σύσσωμη λειτουργική λατρεία, διαβάζοντας τη Γραφή, παίρνοντας τα Μυστήρια. Η αποφατική προσευχή συνυπάρχει με την καταφατική και η μια δυναμώνει την άλλη. Ο δρόμος της άρνησης και ο δρόμος της κατάφασης δεν είναι εναλλακτικοί είναι συμπληρωματικοί.

Αλλά πώς θα σταματήσουμε να μιλάμε και θ’ αρχίσουμε ν’ ακούμε; Απ’ όλα τα μαθήματα στην προσευχή, αυτό είναι το πιο δύσκολο. Λίγα θα κερδίσουμε λέγοντας στους εαυτούς μας «μη σκέπτεσαι», γιατί η αναχαίτιση της λογοκρατούμενης σκέψης δεν είναι κάτι που μπορούμε να το καταφέρουμε μόνο με μια προσπάθεια της θέλησής μας. Ο νους που δεν αναπαύεται ποτέ απαιτεί από μας κάποιο έργο για να ικανοποιήσει την αδιάκοπη ανάγκη του να είναι σε δράση. Αν η πνευματική μας στρατηγική είναι τελείως αρνητική – αν προσπαθούμε να εξαλείψουμε όλες τις ενσυνείδητες σκέψεις χωρίς να προσφέρουμε στο νου μας καμιά εναλλακτική δραστηριότητα – είναι πολύ πιθανό να καταλήξουμε σε κάποιο αόριστο ονειροπόλημα. Ο νους χρειάζεται κάποιο έργο που να τον απασχολεί και συγχρόνως να του δώσει την δυνατότητα να φτάσει πέρα από τον εαυτό του στην ησυχία. Στην Ορθόδοξη ησυχαστική παράδοση, η εργασία που συνήθως του δίνεται είναι η συχνή επανάληψη κάποιας σύντομης «προσευχής-βέλους»· συνηθέστατα η προσευχή του Ιησού: «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό».

Έχουμε διδαχτεί, όταν λέμε την Προσευχή του Ιησού, ν’ αποφεύγουμε όσο είναι δυνατόν οποιαδήποτε ορισμένη εικόνα ή απεικόνιση. Με τα λόγια του αγ. Γρηγορίου Νύσσης: «Ο Νυμφίος είναι παρών αλλά δε φαίνεται». Η προσευχή του Ιησού δεν είναι μια μορφή φανταστικής εμβάθυνσης σε διάφορα γεγονότα στη ζωή του Χριστού. Αλλά, ενώ παραβλέπουμε τις εικόνες, πρέπει να συγκεντρώσουμε ολόκληρη την προσοχή μας επάνω, ή καλύτερα μέσα στις λέξεις. Η Προσευχή του Ιησού δεν είναι ένα υπνωτικό μαγικό τραγούδι, αλλά μια φράση γεμάτη νόημα, μια παράκληση που απευθύνεται σ’ ένα άλλο Πρόσωπο. Αντικείμενο της δεν είναι η ανάπαυση αλλά η εγρήγορση, δεν είναι ο λήθαργος αλλά η ζωντανή προσευχή. Έτσι η Προσευχή του Ιησού δεν πρέπει να λέγεται μηχανικά αλλά μ’ εσωτερική πρόθεση· ταυτόχρονα όμως οι λέξεις θάπρεπε να προφέρονται δίχως ένταση, βία ή απρεπή έμφαση. Το σχοινί γύρω στο πνευματικό μας δέμα θα πρέπει νάναι τεντωμένο κι’ όχι αφημένο να κρέμεται χαλαρά· αλλά και δε θάπρεπε να δεθεί τόσο σφιχτά ώστε να χαρακώνει τις άκρες του δέματος.

Συνήθως διακρίνονται τρία επίπεδα ή βαθμοί στην εκφώνηση της Προσευχής του Ιησού. Αρχίζει σαν «προσευχή με τα χείλη», προφορική προσευχή. Έπειτα γίνεται πιο εσωτερική, καταλήγοντας σε «προσευχή του νου», νοητική προσευχή. Τελικά ο νους «κατέρχεται» στην καρδιά κι ενώνεται μαζί της κι έτσι η προσευχή γίνεται «προσευχή της καρδιάς», ή για μεγαλύτερη ακρίβεια, και «προσευχή του νου μέσα στην καρδιά». Σ’ αυτό το επίπεδο γίνεται προσευχή ολόκληρου του προσώπου – όχι πια κάτι που σκεφτόμαστε ή λέμε, αλλά κάτι που είμαστε- γιατί η απώτερη πρόθεση της πνευματικής οδού δεν είναι μόνο ένα πρόσωπο που λέει προσευχές, από καιρό σε καιρό, αλλά ένα πρόσωπο που είναι προσευχή όλο τον καιρό. Η Προσευχή του Ιησού δηλαδή αρχίζει σαν μια σειρά από συγκεκριμένες πράξεις προσευχής άλλ’ ο τελικός της σκοπός είναι να θεμελιώσει σ’ αυτόν που προσεύχεται μια κατάσταση προσευχής που είναι αμείωτη, που συνεχίζεται αδιάλειπτα ακόμη κι ανάμεσα σε άλλες δραστηριότητες.

Έτσι η Προσευχή του Ιησού αρχίζει σαν προφορική προσευχή, όπως κάθε άλλη. Αλλ’ η ρυθμική επανάληψη της ίδιας σύντομης φράσης ικανώνει τον ησυχαστή, χάρη στη μεγάλη απλότητα των λέξεων που χρησιμοποιεί, να προχωρήσει περ’ από κάθε γλώσσα και εικόνες στο μυστήριο του Θεού. Μ’ αυτό τον τρόπο η Προσευχή του Ιησού εξελίσσεται, με τη βοήθεια του Θεού, σ’ αυτό που οι Δυτικοί συγγραφείς καλούν «προσευχή της τρυφερής προσοχής» ή «προσευχή της απλής ματιάς», όπου η ψυχή αναπαύεται μέσα στο Θεό δίχως μια αδιάκοπα εναλλασσόμενη διαδοχή εικόνων, ιδεών και συναισθημάτων. Πέρα απ’ αυτό υπάρχει ακόμη ένα στάδιο, όπου η προσευχή του ησυχαστή παύει να είναι το αποτέλεσμα των δικών του προσπαθειών και γίνεται- οπωσδήποτε από καιρό σε καιρό- αυτό που οι Ορθόδοξοι συγγραφείς ονομάζουν «αυτενέργεια» και οι Δυτικοί το λέγουν «έκχυση». Παύει, μ’ άλλα λόγια, να είναι η προσευχή «μου» και γίνεται, σε μεγαλύτερη ή μικρότερη έκταση, η προσευχή «του Χριστού μέσα μου».

Βέβαια, δεν πρέπει να φανταστεί κανείς ότι αυτή η μετάβαση από την προφορική προσευχή στην προσευχή της σιωπής ή από την «ενεργητική» στην «αυτενεργό» προσευχή γίνεται γρήγορα κι εύκολα. Ο ανώνυμος συγγραφέας του βιβλίου «Ο Δρόμος ενός προσκυνητή» δέχτηκε σαν δώρο τη συνεχή «αυτενεργό» προσευχή, μετά από λίγες μόνο βδομάδες εξάσκηση στην επίκληση του Ονόματος του Ιησού, αλλά η περίπτωσή του είναι τελείως εξαιρετική και δεν θάπρεπε καθόλου να θεωρηθεί κανόνας. Αντίθετα, σ’ αυτούς που απαγγέλλουν την προσευχή του Ιησού δίνονται από καιρό σε καιρό στιγμές «αρπαγής» που αρχίζουν απρόσμενα σαν ελεύθερο δώρο, όπου τα λόγια της προσευχής υποχωρούν στο βάθος ή εξαφανίζονται τελείως και τ’ αντικαθιστά μια άμεση αίσθηση της παρουσίας και της αγάπης του Θεού. Αλλά, για τη μεγάλη πλειονότητα, αυτή η εμπειρία είναι μόνο μια σύντομη λάμψη και όχι μια συνεχής κατάσταση. Οπωσδήποτε θα ήταν κάθε άλλο παρά σοφό να προσπαθήσουμε να επιδιώξουμε με τεχνητά μέσα αυτό που μπορεί να έρθει μόνο σαν καρπός της άμεσης ενέργειας του Θεού. Ο καλύτερος τρόπος, όταν επικαλούμαστε το Άγιο Όνομα, είναι να συγκεντρώνουμε όλες μας τις προσπάθειες στην απαγγελία των λέξεων· αλλιώς, με τις πρόωρες προσπάθειες μας ν’ αποκτήσουμε τη δίχως λόγια προσευχή της καρδιάς, ίσως δούμε να καταλήγουμε στο να μη προσευχόμαστε καθόλου στην πραγματικότητα, αλλά να καθόμαστε απλώς μισοκοιμισμένοι. Ας ακολουθήσουμε τη συμβουλή του αγ. Ιωάννου της Κλίμακος: «Περιόρισε το μυαλό σου στα λόγια της προσευχής». Τα υπόλοιπα θα τα κάνει ο Θεός, αλλά με το δικό του τρόπο και στο δικό του χρόνο.

(Καλλίστου Γουέαρ, Επισκόπου Διοκλείας. «Ο Ορθόδοξος δρόμος». Εκδ. «Επτάλοφος»)

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com/

 Ηχογράφηση από τον ραδιοφωνικό σταθμό «Πειραϊκή Εκκλησία» 91,2 FM.

Μεταφόρτωση: ηχητικό αφιέρωμα στον π. Βησσαρίωνα Κορκολιάκο (mp3), το άφθαρτο σκήνωμα του οποίου βρίσκεται στην Ιερά Μονή Αγάθωνος Λαμίας.

Διάρκεια: 2 ώρες 36΄ 57″

Μέγεθος αρχείου: 35,9 ΜΒ

Αφιέρωμα πατρός Βησσαρίωνα Κορκολιάκου 

πηγήhttp://istologio.org/?p=59

 Αυτόπτης περιγράφει την τελευταία μέρα του Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου στον Νoσοσοκομείο

Ο Γέροντας Παίσιος τελικά προσβλήθηκε από καρκίνο, και νοσηλεύθηκε σε νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης! Στο νοσοκομείο φρόντισαν το Γέροντα όσο μπορούσαν καλύτερα. Ο καρκίνος, όμως, προχώρησε τόσο, πού το τέλος ήταν πολύ ορατό. Η αναχώρησή του για τους ουρανούς ήταν ζήτημα χρόνου. Γι΄αύτη την αναχώρηση, για την οποία προετοιμαζόταν σε όλη του τη ζωή, ήθελε να αφιερώσει και τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής του στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου Σουρωτής. Ο μακαριστός Χριστόφορος Οικονόμου ήταν κοντά του και σε γράμμα του περιγράφει την αναχώρηση του Γέροντα από το Νοσοκομείο:

«Σήμερα έφυγε και ο π. Παΐσιος από το νοσοκομείο. Είχε πολύ κόσμο και μας είπαν ότι θα έβγαινε στο σαλόνι για να ευλογήσει. Τελικά, εκείνη την ώρα έφευγε από το νοσοκομείο. Ο κόσμος, οι γυναίκες, νοσοκόμες, γιατροί, άρρωστοι, συνωστίζονταν όλοι γύρω του. Ψήλωσε το χέρι του και από την πόρτα χαιρέτησε τους άρρωστους στους διπλανούς θαλάμους. Ένας άρρωστος στο διάδρομο πού είχε ορρούς στο χέρι πήγε να του φιλήσει το χέρι, αλλά ο π. Παΐσιος φίλησε το χέρι του ασθενούς. Μπροστά από το ανσανσέρ ψήλωσε το χέρι του και μας ευλόγησε όλους. Μπήκε στο ανσανσέρ να κατέβει κάτω στο δρόμο. Όλοι τρέξαμε από τις σκάλες να τον δούμε για τελευταία φορά. Χαιρετούσε τον κόσμο. Βγήκε έξω από το νοσοκομείο. Ο κόσμος τον περιτριγύρισε γύρω από το αυτοκίνητο, ενώ λεπτές νιφάδες χιονιού έπεφταν. Η νοσοκόμα φώναζε να τον αφήσει ο κόσμος να μπει μέσα στο αυτοκίνητο, γιατί έκανε πολλή ψύχρα και ο άνθρωπος δεν μπορούσε. Μπήκε, τελικά, στο αυτοκίνητο, αφού έκανε το σταυρό του. Όλοι προσπαθούσαν να τον αγγίξουν· έπιαναν το χέρι του, άγγιζαν το τζάμι τοΰ αυτοκινήτου. Ξεκίνησε τελικά το αυτοκίνητο, αλλά προχωρούσε πολύ σιγά, λόγω της μεγάλης κυκλοφορίας. Γιάτραινες, νοσοκόμες, νοσοκόμοι, γιατροί, κατέβηκαν κάτω και όπως ήταν μέσα στο αυτοκίνητο άγγιζαν το τζάμι του αυτοκινήτου πού προχωρούσε αργά-αργά για να τον χαιρετήσουν. Το αυτοκίνητο πέρασε από το δρόμο πού βρίσκεται μπροστά από το σπίτι μου».

Και συνεχίζει ο Χριστόφορος:

«Τί ήταν το πέρασμα αυτού του ανθρώπου! Ο κόσμος τον ακολουθούσε σαν να ήταν ο Μεσσίας. Σκηνή σαν την Βαϊφόρο, μόνο πού αντί για γαϊίδουράκι τώρα ήταν ένα αυτοκινητάκι! Όλος ο κόσμος, οι περισσότερες γυναίκες, ήσαν συγκινημένοι, άλλες δάκρυζαν. Αλλά και ο ίδιος ήταν συγκινημένος με την αγάπη πού του έδειχνε ο κόσμος. Σαν να έλεγε πώς θα την ξεπληρώσει με πολλή προσευχή για τους συνανθρώπους του». Και επιλέγει ο Χριστόφορος:

«Αλλά μήπως είναι λίγα πού χρωστούμε η γενιά μας, στις ευχές και προσευχές αυτού του ανθρώπου. Ένας άγιος ανάμεσά μας. Η ενσάρκωση της εκπλήρωσης των Ευαγγελικών λόγων».

Ο Γέροντας Παΐσιος άφησε την τελευταία του πνοή στις 12 Ιουλίου 1994.

Πηγή: Από το τέλος του Γέροντα Παΐσιου Αγιορείτη, Περιοδικό «Παρά την Λίμνην», Μηνιαία έκδοση Εκκλησίας Αγίου Δημητρίου Παραλιμνίου, περίοδος β΄, έτος ιη΄, αρ. 7, Ιούλιος 2008

Από:http://vatopaidi.wordpress.com/

Όσο και ν΄ αναζητάς ανάπαυσι και παρηγοριά σ’ αυτόν τον πρόσκαιρο κόσμο δεν θα την βρης. Την ειρήνη και την παρηγοριά μπορεί να τη δώση στην ψυχή μόνον ο Κύριος, με τη χάρι Του. Όπως ο ίδιος είπε: «Ειρήνην αφίημι υμίν, ειρήνη την εμήν δίδωμι υμίν· ου καθώς ο κόσμος δίδωσιν, εγώ δίδωμι υμίν» (Ιω. 14. 27).

Σκέψου, πού και σε ποιά γήινη απόλαυσι θα βρης την ειρήνη και την ανάπαυσι; Πού θα βρης την εσωτερική γαλήνη και τη μόνιμη χαρά; Μήπως στη δόξα; Αλλά σήμερα είσαι τιμημένος και αύριο ατιμασμένος. «Πάσα δόξα ανθρώπου ως άνθος χόρτου· εξηράνθη ο χόρτος, και το άνθος εξέπεσε» (Ησ. 40. 6-7). Αλλά μήπως στον πλούτο; Όχι μόνο ειρήνη και ανάπαυσι δεν σου χαρίζει, αλλ’ αντίθετα πολλή μέριμνα και ανησυχία και ανασφάλεια, μέρα και νύχτα. Οι άνθρωποι σε φθονούν και σε αντιπαθούν, κι εσύ πάλι δεν είσαι ποτέ ικανοποιημένος με όσα έχεις. Θέλεις ν’ αποκτάς όλο και περισσότερα, ξεχνώντας πως τίποτε απ’ τον πλούτο σου δεν θα σου μείνη. Λέει ο πλούσιος: «”Εύρον ανάπαυσιν και νυν φάγομαι εκ των αγαθών μου”, και ουκ οίδε τίς καιρός παρελεύσεται και καταλείψει αυτά ετέροις και αποθανείται» (Σοφ. Σειρ. 11. 19). «Καθώς εξήλθεν από γαστρός μητρός αυτού γυμνός, επιστρέψει του πορευθήναι ως ήκει, και ουδέν ου λήψεται εν μόχθω αυτού, ίνα πορευθή εν χειρί αυτού… ώσπερ γαρ παρεγένετο, ούτω και απελεύσεται, και τις η περισσεία αυτού, ή μοχθεί εις άνεμον;» (Εκκλ. 5. 14-15). Μην ξεχνάς ακόμη πως ο πλούτος γίνεται αφορμή για πολλές αμαρτίες και θανάσιμες πτώσεις, όπως διαπιστώνει και ο απόστολος: «Οι βουλόμενοι πλουτείν εμπίπτουσιν εις πειρασμόν και παγίδα και επιθυμίας πολλάς ανοήτους και βλαβεράς, αίτινες βυθίζουσι τους ανθρώπους εις όλεθρον και απώλειαν» (Α’ Τιμ. 6. 9). Γι’ αυτό τον λόγο και ο Κύριος αναφώνησε κάποτε με πόνο: «Πώς δυσκόλως οι τα χρήματα έχοντες εις την βασιλείαν του Θεού εισελεύσονται!… Ευκοπώτερόν εστι κάμηλον δια τρυμαλιάς ραφίδος εισελθείν ή πλούσιον εις την βασιλείαν του Θεού εισελθείν!» (Μαρκ. 10. 23, 25). Τί θα προτιμήσης, λοιπόν; Τον πρόσκαιρο πλούτο ή τη βασιλεία του Θεού;

Αλλά μήπως θα βρης γαλήνη και ανάπαυσι στη σαρκική ηδονή; Ούτε εκεί υπάρχει. Η σαρκική αμαρτία – το ξέρεις καλά, αν τη δοκίμασες – συνοδεύεται από εσωτερική πικρία, ψυχικό βάρος, συνειδησιακό έλεγχο. Και όταν η ψυχή πωρωθή, τότε επέρχεται η τελεία εγκατάλειψις από τον Θεό και η τελεία υποδούλωσις στη φιληδονία. Κανένα άλλο πάθος δεν υποδουλώνει τον άνθρωπο τόσο σκληρά και αναπόδραστα όσο αυτό. Κι αφού τον υποδουλώση, γεννά μέσα του άπειρα άλλα κακά: τη σκληροκαρδία, την αναισθησία, την αποχαύνωσι, τη βλασφημία, την οργή, τέλος δε και την τελεία απιστία. Ο λόγος του Θεού δεν συγκινεί τις καρδιές των φιληδόνων, Γιατί τ’ αγκάθια του πάθους πνίγουν κάθε καλό σπόρο που πέφτει μέσα τους: «…το δε εις τας ακάνθας πεσόν, ούτοί εισιν οι ακούσαντες και υπό… ηδονών του βίου πορευόμενοι συμπνίγονται και ου τελεσφορούσι» (Λουκ. 8. 14), εξηγεί ο Κύριος στην παραβολή του σπορέως.Λοιπόν; Αν στη δόξα δεν υπάρχη ανάπαυσις· αν στον πλούτο δεν υπάρχη ανάπαυσις· αν στην ηδονή δεν υπάρχη ανάπαυσις· τότε πού θ’ αναπαυθούμε; Ας ακούσουμε τον ψαλμωδό: «Εν εικόνι διαπορεύεται πας άνθρωπος, πλην μάτην ταράσσεται… Και νυν τις η υπομονή μου; Ουχί ο Κύριος;» (Ψαλμ. 38. 7-8).

Η ελπίδα σου, η προσδοκία σου, η χαρά σου, η ανάπαυσίς σου η παντοτινή είναι ο Κύριος. Ο ελεήμων και οικτίρμων και μακρόθυμος, ο πανάγαθος και φιλάνθρωπος, ο Θεός της ειρήνης, ο Θεός πάσης παρακλήσεως, ο Νυμφίος της ψυχής σου, που της κράζει με πόθο: «Ιδού ει καλή, η πλησίον μου, ιδού ει καλή… ελεύση και διελεύση από αρχής πίστεως…» (Ασμα 4.1, 8).

Κράτησε, αδελφέ μου, μέσα στην καρδιά σου και τα λόγια του Κυρίου προς την πολυμέριμνη Μάρθα: «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και τυρβάζη περί πολλά· ενός δέ εστι χρεία· Μαρία δε την αγαθή μερίδα εξελέξατο, ήτις ουκ αφαιρεθήσεται απ’ αυτής» (Λουκ. 10. 41-42). Άφησε κι εσύ τις βιοτικές μέριμνες. Κάθησε ταπεινά «παρά τους πόδας του Ιησού» και ανάπαυσε την ψυχή σου με τη θαλπωρή της θείας παρουσίας Του. Σου φτάνει αυτό. Υπάρχει μεγαλύτερος πλούτος; Υπάρχει μεγαλύτερη δόξα; Υπάρχει και μεγαλύτερη ηδονή;

(Από το βιβλίο “Πνευματικό Αλφάβητο” του Αγίου Δημητρίου Ροστώφ, ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ, 1996)

Πηγή:http://www.alopsis.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=1370

 Σημείον  αντιλεγόμενον

Εις   την   Υπαπαντήν    του   Κυρίου

του μακαριστού Μητροπολίτη Πατρών+ Νικοδήμου Βαλληνδρά

από το βιβλίο του «Εόρτια Μηνύματα»,

Εκδόσεις Αποστολικής Διακονίας

«Ιδού ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών εν τω Ισραήλ και εις σημείον αντιλεγόμενον»(Λουκ. β’ 34 )

Με συγκίνησιν πολλήν ο δίκαιος Συμεών κρατεί εις τας αγκάλας του το θείον βρέφος. Η καρδία του είναι πλημμυρισμένη από αγαλλίασιν. Έχει εστραμμένον το βλέμμα προς τον ουρανόν και τα χείλη του κινούνται ευλαβικά, δια να προφέρουν θερμήν εύχήν, την οποίαν ή μακαριά εκείνη στιγμή έφερεν εις το στόμα του, «νυν απολύεις τον δούλον σου, δέσποτα…» Ό τρισευτυχισμένος εκείνος πρεσβύτης στρέφεται κατόπιν προς την Παναγίαν, δια να της είπη βαρυσήμαντους λόγους. Με σοβαρότητα, ή οποία χαρακτηρίζει προφήτην φωτισμένον από το πνεύμα του Θεού και αποκαλύπτοντα τας βουλάς του Υψίστου, λέγει: «ιδού ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών εν τω Ισραήλ και εις σημείον αντιλεγόμενον». Λόγοι αληθώς προφητικοί, τους οποίους ή Παναγία ακούει, όχι απλώς με συγκίνησιν, άλλα με δέος. Διότι προφητεύουν γεγονότα θλιβερά και δυσάρεστα, έφ’ όσον μάλιστα συνεχίζονται με την διαβεβαίωσιν: «και σου δε αυτής την ψυχήν διελεύσεται ρομφαία», τ.ε και την ιδικήν σου μητρικήν καρδίαν θα διατρυπήση δίστομος μάχαιρα. Αι τελευταίαι λέξεις της προφητείας αυτής αναφέρονται εις το πάθος του Κυρίου, ενώπιον του οποίου θα εσπαράσσετο η μητρική καρδία. Τα προηγούμενα όμως προφητικά λόγια «ιδού ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών εν τω Ισραήλ και εις σημείον αντιλεγόμενον» είχον και έχουν την πραγματοποίησιν των εις πάσαν εποχήν.

1. «Σημείον αντιλεγόμενον». Αφ’ ότου ήλθεν εις τον κόσμον ο ενανθρωπήσας Υιός του Θεού, έγινε το σοβαρώτερον σημείον της αντιλογίας των ανθρώπων. Ή προσωπικότης Του και ή διδασκαλία Του υψώνονται ως στήλη φωτεινή’ πού ελκύει οπωσδήποτε την προσοχήν όλων, αλλά και καλεί όλους να λάβουν θέσιν απέναντι της. Αναλόγως δε προς την στάσιν πού παίρνουν απέναντι του Χρίστου, χωρίζονται πάντοτε εις δύο παρατάξεις οι άνθρωποι. Και όλη ή ιστορία της ανθρωπότητας κινείται περί άξονα τον Χριστόν. Το βαθύτερον νόημα των ιστορικών γεγονότων κάθε εποχής δεν είναι — όπως ηθέλησαν αυθαιρέτως να υποστηρίξουν μερικοί — απαύγασμα υλικών (και δη οικονομικών) παραγόντων, άλλ’ είναι έκφρασις και εκδήλωσις της στάσεως πού λαμβάνουν εκάστοτε οι λαοί απέναντι του Χριστού και του Νόμου Του. Αυτός είναι το «αντιλεγόμενον σημείον». Άλλοι Τον δέχονται και άλλοι Τον αρνούνται. Άλλοι τάσσονται υπό την σημαίαν Του, πιστοί στρατιώται της βασιλείας Του, και άλλοι πολεμούν τα ιδανικά πού Εκείνος έγραψε με το Αίμα της θυσίας Του. Και ή μετά Χριστόν Ιστορία δια μέσου ποικίλων γεγονότων, δεικνύει την κίνησιν και την πορείαν πού ακολουθεί ή καμπύλη της χριστιανικότητος ή μη της ζωής των ατόμων και των κοινωνιών. Πράγματι! Άτομα και οικογένειαι πού Τον δέχονται και συμμορφώνονται προς το θέλημα Του έχουν μίαν εξέλιξιν «εις ανάστασιν», τ.ε. εξέλιξιν ευτυχή, παρ’ όλας τας τυχόν δοκιμασίας των. Αντιθέτως, εκείνοι πού παίρνουν αρνητικήν στάσιν και δεν δέχονται υποταγήν εις το θείον Του θέλημα, εξελίσσονται κατά τρόπον πού οδηγεί «εις πτώσιν», δηλ. επακολουθεί εις αυτούς κατάπτωσις και καταστροφή, «σύντριμμα και ταλαιπωρία εν ταις οδοίς αυτών, και οδόν ειρήνης ουκ έγνωσαν» (Ρωμ. γ’ 16-17), διότι το είπε προ αιώνων πολλών ο προφήτης «οι μακρύνοντες εαυτούς από του Θεού απολούνται». (Ψαλμ. οβ’ 27) Και κοινωνίαι ολόκληροι οδηγούνται «εις ανάστασιν» ή εις «πτώσιν», αναλόγως της επικρατήσεως εις αυτάς χριστιανικού ή αντιχριστιανικού πνεύματος. Υπάρχει και του πολιτισμού πτώσις και ανάστασις (άνοδος), αναλόγως προς το κλίμα και τα ρεύματα πού επικρατούν. Με την χριστιανικήν πνοήν προάγεται ό πολιτισμός, και χωρίς αυτήν φθάνει γρήγορα εις την παρακμήν και την δύσιν του. Είναι αδιάψευστος ή προφητεία, ότι ό Κύριος Ιησούς Χριστός «κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών… και εις σημείον αντιλεγόμενον».

2. Ήδη επί των ήμερων της επιγείου ζωής του Κυρίου ετέθη αυτό το δίλημμα εις τους ανθρώπους, και παρουσιάζετο η Προσωπικότης Του και το κήρυγμα Του ως «σημείον αντιλεγόμενον» υπό διπλήν έννοιαν. Πρώτον μεν πολλοί διηρωτώντο: «Τις άρα ούτος εστίν»; (Μάρκ. δ’ 41). Μήπως άλλωστε και ό Κύριος δεν ηρώτησε τους μαθητάς Του, δια να ακουσθή ή απήχησις της κοινής γνώμης, «τίνα με λέγουσιν οι άνθρωποι είναι;» (Ματθ. ιστ’ 13). Και ή απάντησις, εκ μέρους των μαθητών, ήτο: «οι μεν Ιωάννην τον Βαπτιστήν, άλλοι δε Ηλίαν, έτεροι δε Ιερεμίαν ή ένα των προφητών». Άλλα και, πάλιν ερωτά ο Κύριος: «Υμείς δε τίνα με λέγετε είναι;» Και, εξ ονόματος των, ό Πέτρος εκφράζει το αληθές φρόνημα περί του Χρίστου, και πανηγυρικώς ομολογεί: «συ ει ό Χριστός ό υιός του Θεού του ζώντος» (αύτ. 14-16). Έκτοτε, δια μέσου των αιώνων και των γενεών, όλοι οι σοβαρώς σκεπτόμενοι άνθρωποι αντιμετωπίζουν το ερώτημα τούτο: «τις άρα ούτος εστίν»; Ποίος είναι λοιπόν Εκείνος, ό Όποιος παρουσιάζεται ως θεία μορφή, ως προσωπικότης αγιωτάτη και ως διδάσκαλος υψηλοτάτων αληθειών;

Άλλοι μεν ευλαβώς υποκλίνονται ενώπιον της αγίας Του προσωπικότητας και ευλαβώς υπακούουν εις το θείον Του θέλημα. Και σοφοί του κόσμου και απλοϊκοί του λάου. Υπό την σημαίαν του Κυρίου και επί των γραμμών του Ευαγγελίου Του, συναντώνται όσοι ομολογούν πίστιν και αφοσίωσιν εις Αυτόν λατρεύοντες την θεότητα Του. Άλλοι όμως έχουν τας επιφυλάξεις των. Τον θεωρούν απλώς ως μίαν υπέροχον φυσιογνωμίαν, αλλά προβάλλουν τας αμφιβολίας των εν σχέσει προς την Θεότητα Του.

Δεν είναι όμως ό Κύριος μόνον επί του πεδίου της πίστεως «σημείον αντιλεγόμενον», αλλά και επί του ηθικολογικού πεδίου. Δια τούτο κυρίως «σχίσμα εγένετο εν τω όχλω δι’ αυτόν». (Ίω. ζ’ 43) Διότι ό Κύριος δεν προβάλλει μόνον ως διδάσκαλος, αλλά και με την απαίτησιν της συμμορφώσεως της ζωής μας σύμφωνα με την διδασκαλίαν Του. Διχάζονται λοιπόν οι άνθρωποι. Και άλλοι μεν, κατανοοΟν-τες δτι ή διδασκαλία αυτή είναι ή υψίστη ηθική διδασκαλία, την αποδέχονται και συμμορφώνονται προς αυτήν άλλοι όμως επαναλαμβάνουν «σκληρός εστίν ούτος ό λόγος, τις δύναται αυτού ακούει ν;» (Ίω. στ’ 60). Σκληραί δηλ. αι απαιτήσεις της διδασκαλίας αυτής, ποίος μπορεί να την ακούη και να την αποδέχεται; Στρέφουν λοιπόν τα νώτα και εγκαταλείπουν την γραμμήν του Κυρίου, καθ’ ον χρόνον άλλοι, συνετώτεροι και με ειλικρινεστέραν διάθεσιν, επαναλαμβάνουν δια μέσου των αιώνων: «Κύριε, προς τίνα απελευσόμεθα; ρήματα ζωής αιωνίου έχεις», (αύτ. 68) Που άλλου να καταφύγωμεν έκτος από Σένα; Συ δίδεις την ορθήν κατεύθυνσιν του βίου και εξασφάλισιν ζωής αιωνίου.

3. Ενώ όμως ό Κύριος, κατ’ αυτόν τον τρόπον, παρουσιάζεται ως «σημείον αντιλεγόμενον» και «κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών», αναλόγους της στάσεως ενός εκάστου, μένει πραγματικότης ανεπίδεκτος αμφισβητήσεως, ότι ό κάθε άνθρωπος εξάπαντος θα πάρη θέσιν ή μετά του Χριστού, ή κατά του Χριστού. Εκείνο το οποίον φαντάζονται πολλοί, ότι είναι δυνατόν να γίνη, να λάβουν δηλαδή μίαν στάσιν αδιάφορον, και ούτε ένθερμον αποδοχήν της χριστιανικής πίστεως να έχουν, αλλά ούτε και πολεμικήν, είναι αυταπάτη. Διότι «ό μή ων με τ’ εμου κατ’ εμού εστίν» (Ματθ. ιβ’ 30) είπεν ό Κύριος. Εκείνη ή δήθεν ουδετερότης, ή οποία και εις τα επίμαχα διεθνή ζητήματα δίδει την εντύπωσιν ότι πρόκειται περί αρνήσεως και απροθυμίας δια σύμπραξιν και βοήθειαν, δεν είναι δυνατόν να υπάρχη εις τας σχέσεις μας απέναντι του Κυρίου. Διότι ό θέλων να εμφανίζεται ότι είναι αδιάφορος και ουδέτερος, εις την πραγματικότητα είναι αρνητής. Είναι δε και ένοχος, ως σύμμαχος του κάκου, και υπολογίζεται εις την παράταξιν των αρνουμένων τον Κύριον και το θέλημα Του. Μεγάλη, δυστυχώς, μερίς των ανθρώπων δεν είναι ούτε θερμοί ούτε ψυχροί. Είναι χλιαροί. Και ό Κύριος λέγει, ότι το χλιαρόν, όταν τίθεται εις το στόμα, προκαλεί τον έμετον, (είναι φράσις της Αποκαλύψεως του Κυρίου γ’ 16), δια να δήλωση ότι μας θέλει θερμούς και αφοσιωμένους εις Αυτόν με αγωνιστικήν προσπάθειαν και θέλησιν να εφαρμόσωμεν την γραμμήν της διδασκαλίας Του εις τον βίον μας. Αν είμεθα χλιαροί, δεν μας θεωρεί ότι είμεθα μαζί Του. Αντιθέτως θεωρεί ότι οι χλιαροί είναι πραγματικώς ψυχροί και σύμμαχοι εις το κακόν.

Ιδού ποιαι απόψεις, άξιαι πολλής προσοχής, ανακύπτουν από την προφητείαν του δικαίου Συμεών, πού ελέχθη κατά την Υπαπαντήν του Κυρίου, την οποίαν σήμερον εορτάζομεν. Ας είναι αι σκέψεις αύται αφορμή, δια να συνειδητοποίηση ό καθένας εξ ημών την θέσιν την οποίαν έλαβεν, ή θα λαβή, απέναντι του Κυρίου. Και είθε ή κατανόησις αυτή να μας οδήγηση είς οριστικήν απόφασιν να μείνωμεν πολίται και κληρονόμοι της βασιλείας του Θεού εις τους αιώνας.

Πηγή:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=2819&Itemid=1

ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ π. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ

«Λέγε Συμεών, τίνα φέρων εν αγκάλαις, εν τω ναώ αγάλλη;», ερωτά υμνογραφώντας ο άγιος Γερμανός, πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, στο πρώτο Στιχηρό ιδιόμελο του Εσπερινού της Υπαπαντής, ήχου α. Η βυζαντινή εικόνα της Υπαπαντής του Κυρίου, αποτολμά ν’ απαντήσει στο υμνολογικό αυτό ερώτημα μ’ ένα άλλο είδος τέχνης, περισσότερο προσιτό στο ευρύτερο σώμα των πιστών.

Η σκηνή εικονίζει την εκπλήρωση του εβραϊκού έθους. Του έθους που καθόρισε η απαίτηση του ίδιου του Θεού, «παν άρσεν το την μήτραν διανοίγον», να αφιερώνεται σ’ Αυτόν. ( Εξοδ. ιγ´ 2), όπως εμφατικά σημειώνεται και στον Ειρμό της εννάτης ωδής της Υπαπαντής. Αυτή την πραγματοποίηση του «ειθισμένου, κατά το ειρημένον του νόμου» (Λουκ. Β. 24, 27), ιστορεί η εικόνα της Υπαπαντής. Πέντε πρόσωπα απαρτίζουν την σύνθεση. Η Υπεραγία Θεοτόκος με τον Ιωσήφ φέρνουν στον ναό τον τεσσαρακονθήμερο Ιησού Χριστό. Τα δύο άλλα πρόσωπα είναι πρόσωπα του ναού, και συναντούν τους προσερχομένους εντός του ιερού χώρου. Ο Συμεών ο πρεσβύτης, άνθρωπος χαριτωμένος απ’ το Πνεύμα του Θεού, «δίκαιος και ευλαβής, προσδεχόμενος παράκλησιν του Ισραήλ» (Λουκ. β´ 25), και η αγία Άννα η προφήτιδα, θυγατέρα Φανουήλ, σε προχωρημένη ηλικία και αυτή. Λαμπάδα λιωμένη στην υπηρεσία του ναού από τη νεότητά της, από τότε που χήρευσε. Στα χέρια της, που τόσα χρόνια διακόνησαν τις ανάγκες του ναού, κρατεί ειλητάριο με λόγους προφητικούς, που αναφέρονται στο πρόσωπο του προσφερομένου βρέφους Ιησού. «Τούτο το βρέφος, ουρανόν και γην εστερέωσεν».

Ο εικονογράφος δεν επιλέγει να ισορροπήσει τη σύνθεση σ’ ένα από τα εικονιζόμενα πρόσωπα, παρόλο που κεντρική θέση έχουν κατά βάση δύο. της Υπεραγίας Θεοτόκου, και του βρέφους Ιησού. Το κέντρο της εικόνας κατέχει το ιερό, στηριζόμενο σε τέσσερις κολώνες, στεφανωμένες από μια σινδόνη. Το ιερό με τη σινδόνη μοιάζουν να διαιρούν την εικόνα στα δύο. Άλλωστε το όλο συμβάν της Υπαπαντής του Κυρίου ενώνει δύο σαφέστατα διαφορετικούς χώρους. Το χώρο της Παλαιάς με την Καινή Διαθήκη. Της προσδοκίας των αιώνων, με Τον Προσδοκώμενο. Της φθοράς του γήρατος και του θανάτου, με την αφθαρσία και τη ζωή του βρέφους Ιησού.

Δεν σημαίνονται όμως μόνο συνθετικά οι δύο κόσμοι που ενοποιούνται από το γεγονός που περιγράφει η εικόνα, αλλά και υφολογικά υποδηλώνεται το διττό μήνυμα της εορτής. Η χαρά και η λύπη. Η χαρά εκπεφρασμένη από τον πρεσβύτη Συμεών. Τον γέροντα που με τρεμάμενα από το βαθύ γήρας χέρια, προσδέχεται Αυτόν που ανέμενε αιώνες η παλαιοδιαθηκική ευσέβεια, και διψούσε ο ιουδαϊκός λαός: τον λυτρωτή του κόσμου. Τον Συμεών, που αξιώνεται να γίνει θεοδόχος! Τα πόδια του λυγίζουν από ευλάβεια. Τα μάτια του κοιτούν με δέος «το σωτήριον φως» (Λουκ. Β. 30, 32) του θεανθρωπίνου Βρέφους. Τα χέρια του, σκεπασμένα από συστολή και σεβασμό με μια άκρη του ενδύματός του, γίνονται θρόνος. Θρόνος όχι για να υποδεχθούν ένα κοινό βρέφος, αλλά για να κρατήσουν Αυτόν που κρατεί ολόκληρη την οικουμένη. Τα χέρια του πρεσβύτου Συμεών, που με τόση ευλάβεια κρατούν το θείο Βρέφος πάνω από το θυσιαστήριο του ναού, θυμίζουν τόσο πολύ την εικόνα των λειτουργών ιερέων που προβάλλουν ενώπιόν μας το θυσιασμένο και αναστημένο Σώμα και Αίμα του Κυρίου Ιησού. Όλες οι γραμμές του σώματος του αγίου Συμεών, μαζί με τις πτυχώσεις των ενδυμάτων του τείνουν προς τον Κύριο. Λυγίζουν, και με μια καμπυλόγραμμη κίνηση υποτυπώνουν το δοχείο που πληρούται από το περιεχόμενό του, που δεν είναι τίποτε άλλο εν προκειμένω από τη θεία Χάρη.

Αλλά αν η χαρά και η ανέκφραστη αγαλλίαση αφορούν και αποτυπώνονται στον πρεσβύτη Συμεών, η Υπεραγία Θεοτόκος ενσαρκώνει τον πόνο και την θλίψη. Πόνο γιατί προσφέρει και αποχωρίζεται τον Υιό της. Τα χέρια της διατηρούν μια κίνηση σαν να κρατούν ακόμη τον Ιησού Χριστό, σαν να μην θέλουν να Τον αποχωρισθούν. Και ο Υιός της, φαίνεται να ανταποκρίνεται στα μητρικά της αισθήματα. Απλώνει κι αυτός το χέρι του σε μια προσπάθεια να μην αποχωρισθεί την Παναγία μητέρα Του. Μια έκφραση των αισθημάτων της τελείας ανθρωπίνης φύσεώς Του.

 Ανάμεσα στην Υπεραγία Θεοτόκο και τον θεοδόχο Συμεών, υψώνεται το ιερό, το οποίο βρίσκεται στο κέντρο της εικόνας, σχηματίζοντας ένα φράγμα απαγορευτικό. Η Θεομήτωρ στερείται τον Υιό της, και η θλίψη της επιτείνεται από τα προφητικά λόγια του αγίου Συμεών «και σου την καρδίαν διελεύσεται ρομφαία» (Λουκ. Β. 35). Η Παναγία πλέον αρχίζει να στρατεύεται στον δρόμο του σταυρού, που είναι το δώρο του Υιού της σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Το δώρο αυτό που χαρίζεται και στην ίδια, με μια διπλή επίπτωση. Της χαράς, της σωτηρίας και της λυτρώσεως από τη μια, και από την άλλη, της θλίψεως της μητρικής καρδιάς της μπροστά στην άρνηση αποδοχής από τον κόσμο του υιού και Θεού της. Άρνηση που θα φθάσει μέχρι τον σταυρικό θάνατο.

 « Ανοιγέσθω η πύλη του ουρανού σήμερον), όπως ψάλλεται και στο Δοξαστικό των εκεκραγαρίων του Εσπερινού της Υπαπαντής, σε ήχο πλ. Του β. γι’ αυτό και ο εικονογράφος ιστορεί τα κτήρια και τις στέγες τους να συγκλίνουν σ’ Αυτόν που αγιάζει ολόκληρη την κτίση. Αυτόν που είναι «φως διασκεδάζον των απίστων εθνών την σκοτόμαιναν, και δόξαν του νεολέκτου Ισραήλ», όπως τονίζεται και στο ιδιόμελο της Λιτής της Υπαπαντής, που ψάλλεται σε ήχο α. Λυτρωτής τόσο του εθνικού ειδωλολατρικού κόσμου, όσο και του ισραηλιτικού λαού. Και το λυτρωτικό αυτό μήνυμα που αφορά όλο τον κόσμο, υποδηλώνεται από τα δύο περιστέρια, τα οποία προσφέρει ο Ιωσήφ στον ναό. Δεν ανταποκρίνονται μόνο στην καθορισμένη προσφορά, αλλά συμβολίζουν και τους δύο κόσμους, για τους οποίους προσφέρεται η θυσία του Κυρίου μας. Τον κόσμο των εθνικών και της ειδωλολατρίας, και τον κόσμο του ευεργετηθέντος Ισραήλ.

Υπαπαντή! Σημαίνει συνάντηση του Κυρίου με την προσδοκία του κόσμου.

Υπαπαντή! Καθ’ ην «Χορός αγγελικός,

εκπληττέσθω το θαύμα!

βροτοί δε ταις φωναίς,

ανακράξωμεν ύμνον,

ορώντες την άφατον

του Θεού συγκατάβασιν», όπως θαυμάσια προτρέπει το Κάθισμα της πρώτης

στιχολογίας του Όρθρου της εορτής, ήχου α., και μέσα από την περιγραφική,

 συμβολική, αγία και ιεροπρεπή τέχνη της βυζαντινής εικονογραφίας.

 Ας προσκυνήσουμε λοιπόν το ιστορούμενο γεγονός. Ας προσκυνήσουμε τον νηπιάσαντα

 και βρεφοκρατούμενο Σωτήρα και Λυτρωτή μας.

 Από το περιοδικό Η Δράσις μας, Φεβρουάριος του 2007.

– Η προσωπική διαδρομή από την επιστήμη στον μοναχισμό.

– Εκκλησία είναι ένα θρησκευτικό σωματείο ή κάτι βαθύτερο;

– Η Εκκλησία δεν πρέπει να συμβολίζει, αλλά να είναι.

– Κάτι που δεν είναι αγκαλιά, μια απειλή, μια υπερβολή τύπων δεν είναι Εκκλησία.

– Τι σημαίνει πρακτικά η στροφή προς την θρησκεία και γιατί (δεν) μας αφορά

– «Γιατί όχι σε μένα, Θεέ μου;»

– «Να ταπεινωθείς στο μεγάλο που μας περιβάλλει»

– Ο ψυχολογικός και ο Θεός – υπηρέτης.– «Η επιτυχία και η επιστήμη δε με γέμιζε».–

 «Μαλάκωσε την ψυχή σου και η στιγμή συνάντηση με το Θεό-πρόσωπο θα ‘ρθει».

– Κάθε άνθρωπος είναι μια ευκαιρία συνάντησης.

– «Αν Θεός σημαίνει μια εκκλησία της χλιδής, της ρηχότητας, της υποκρισίας και της αρρωστημένης αντίληψης, την απορρίπτω και είμαι άθεος».

Συνέντευξη του Μητροπολίτη Μεσογαίας & Λαυρεωτικής π. Νικολάου στην εκπομπή της ΕΤ-1 «Η Ζωή είναι αλλού».

Aκούστε ΕΔΩ

Στις τέσσερις ομιλίες του π. Αθανασίου Μυτιληναίου μπορείτε να πληροφορηθείτε την αλήθεια για την μαγεία. Ποια είναι η ακριβής υπόστασή της και πώς την αντιμετωπίζει η Εκκλησία. Το θέμα είναι πολύ σοβαρό, οι διαστάσεις που έχει λάβει στις μέρες μας τρομακτικές και οι κίνδυνοι πολλοί και ύπουλοι. Μας ενδιαφέρει όλους διότι πρέπει να γνωρίζουμε και να προφυλαγόμαστε από παγίδες που είναι κρυμμένες πολύ καλά.

Περί μαγείας – Ομιλία π. Αθανασίου Μυτιληναίου (1) 

Περί μαγείας – Ομιλία π. Αθανασίου Μυτιληναίου (2) 

Περί μαγείας – Ομιλία π. Αθανασίου Μυτιληναίου (3) 

Περί μαγείας – Ομιλία π. Αθανασίου Μυτιληναίου (4)

Σωτηρίου Ι. Μπαλατσούκα

Δρ Θ. Αναπληρωτού Καθηγητού Α.Ε.Ι.

Πολλά είναι τά προβλήματα τής σύγχρονης εποχής, τα όποια συνυπάρχουν μέ τό οικολογικό, όπως τά ναρκωτικά, η εγκληματικότητα, oι διάφορες νόσοι, πού αποτελούν τίς κυριότερες αίτιες της δικαιολογημένης διηνεκούς ανησυχίας του ανθρώπου. Τό οικολογικό, όμως, ενώ πρίν λίγο ήταν πρόβλημα, τώρα εξελίχθηκε σε κρίση. Και τό Ιδιαίτερο της οίκολογικής κρίσεως είναι ότι δεν ανήκει σε μία συγκεκριμένη περιοχή, αλλά ταλανίζει ολόκληρο τόν πλανήτη.

 Ή κρίση αυτή εντείνει τήν ανθρώπινη αγωνία ολοένα και περισσότερο. Ό άνθρωπος διαπιστώνει τίς ανεξέλεγκτες τραγικές διαστάσεις της, oι όποιες αφορούν τήν ύπαρξή του και τή δημιουργία. Γιατί όταν δεν υπάρχει οικολογική Ισορροπία ο άνθρωπος, όχι μόνο δεν αντιμετωπίζει τό πρόβλημα των ελλείψεων γιά τήν επιβίωσή του, άλλα πολύ περισσότερο δεν έχει τίς Ικανότητες γιά νά τήν αντιμετωπίσει, γιατί κινδυνεύει νά εξαφανιστεί ό ίδιος.

 Παρατηρούμε σήμερα νά γίνονται πολλές κινητοποιήσεις από διαφόρους φορείς και οργανισμούς. Διεθνή – παγκόσμια συνέδρια, Στοκχόλμη (1972), Ρίο (1992), Κοπεγχάγη (2009), ημερίδες, σεμινάρια και άλλα. Κοινή διαπίστωση είναι ότι το τελευταίο τέταρτο του Κ΄ αιώνα μέχρι και σήμερα κλονίζεται ή δημιουργία σε επικίνδυνο βαθμό και απειλείται μέ αυτοκαταστροφή.

 Η απειλή αυτή παρατηρείται από τις τεχνολογικές και βιομηχανικές κατακτήσεις, οί όποιες μετατόπισαν τίς ανθρωπιστικές και συναισθηματικές αναζητήσεις του άνθρωπου στον «οργιαστικό» καταναλωτισμό και στον «άκρατο» ευδαιμονισμό. Βέβαια, πολλοί είναι οι παράγοντες, οι όποιοι θεωρούνται υπεύθυνοι, άλλα δεν είναι του παρόντος η αναζήτηση τών ποσοστών ευθύνης και ενοχής. Τά όρια ανοχής και της τελικής επιλογής έχουν εξαντληθεί και μοναδικές επιλογές πού υπάρχουν είναι ή η προσπάθεια διάσωσης της δημιουργίας ή ό ολοκληρωτικός αφανισμός της. Και οί επιλογές βέβαια δέ στηρίζονται σε υποθετικές βάσεις, αλλά σε πραγματικούς κινδύνους, όπως πυρηνικά κατάλοιπα, τοξικά απόβλητα, εξάντληση πηγών ενεργείας, διαταραχές οικοσυστημάτων, καταστροφή του στρατοσφαιρικού οζονικού στρώματος και επιβάρυνση τών θαλάσσιων υδάτων μέ κάθε είδους απορρίμματα.

 Αυτοί oι κίνδυνοι αποδεικνύουν ότι ό κόσμος δεν έχει εκλειφθεί ως «θείο δώρο» από τόν άνθρωπο, άλλα ως αντικείμενο κτήσης και παράχρησης. Ή φύση υποβιβάστηκε στίς εγωκεντρικές οικονομικές ανάγκες και γενικότερα στον ύλόφρονα άνθρωπο. Και ένώ ό ίδιος πλάστηκε ως ό μόνος τών ζώων «κατ’ εικόνα και όμοίωση» του Δημιουργού, αθέτησε τήν εντολή του Χριστού που τον καθιστά «πιστόν οικονόμον και φύλακα» (Λουκ. 12,42) και δεν αρκέστηκε στη ρήση του Απ. Παύλου, «αφιλάργυρος ο τρόπος, αρκούμενοι τοις παρούσιν» (Έβρ. 13,5).

 Δυστυχώς, οι αρχές, οι όποιες μας φέρνουν σε κοινωνία με το Χριστό και τους αγίους αγάπη, ενότητα, ειρήνη, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη, ταπεινοφροσύνη, ελευθερία κοινωνική και ανθρώπινη αξιοπρέπεια και οι οποίες αποτελούν κληροδοτήματα της Χριστιανικής παραδόσεως, ενταγμένες στό σύγχρονο εκκοσμικευμένο πνεύμα, έχουν φθαρεί. Η οικολογική κρίση έχει τίς πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές προεκτάσεις της άλλα κατά βάση είναι πνευματική. Δεν οφείλεται σε καταστάσεις ή πράγματα, άλλα στον ίδιο τόν άνθρωπο, στην εσωτερική του κρίση, στην πνευματική του μόλυνση και αλλοτρίωση. Η αφετηρία έγκειται στην αμαρτία μέ αποτέλεσμα ό ίδιος νά αγνοεί τό «έργάζεσθαι και φυλάττειν αυτήν» (Γεν. 4,15), Έτσι η Κτίσις «συ-στενάζεί και συνωδίνει», ενώ ή «Κοσμοθέωσή» της εξαρτάται άμεσα από τήν «ανθρωποθέωση».

 Οι σύγχρονες επιστήμες, και ειδικώς οι Κοινωνικές Επιστήμες, μελετώντας τίς σχέσεις κοινωνικού άνθρωπου ή ανθρωπίνων κοινωνιών και φυσικού περιβάλλοντος και αναζητώντας εναγωνίως λύσεις, άμεσες ή έμμεσες, πού άφορούν τίς προοπτικές του κόσμου, του ανθρωπίνου είδους, χρησιμοποίησαν τόν όρο «Οικολογία» (ή οποία τελικώς αυτονομήθηκε και εκφράστηκε ως ξεχωριστή κοινωνική επιστήμη γιά τήν ερμηνεία και τήν αντιμετώπιση της οικολογικής κρίσεως).

 Απέναντι σ’ αυτό τό εφιαλτικό αδιέξοδο, όμως, μοναδική και διαχρονική λύση μπορεί νά δώσει ή Ορθόδοξη Εκκλησία μέ τήν πίστη και τή χριστιανική της παράδοση. Ή Ορθόδοξη Εκκλησία αντιμετωπίζει μέ σεβασμό και ειλικρίνεια τή φύση. Απέναντι στην οικολογική πρόκληση παρουσιάζει τόν άνθρωπο ως «Ιερέα» και «οικονόμο» πού προσφέρει τόν κόσμο στον Θεό, μεταμορφωμένο, ανακαινισμένο και καθαγιασμένο, και αυτό τό δείχνει μέ τό παράδειγμα των αγίων. Ή Εκκλησία μπορεί νά βοηθήσει τόν απατηλά ευδαιμονισμένο άνθρωπο της σύγχρονης εποχής, αρκεί ό άνθρωπος νά τήν ακολουθήσει γιά νά μπορέσει νά ζήσει μέ καταλλαγή προς τόν πλησίον και προς τόν γύρω του κόσμο- «Όστις πιει έκ του ύδατος ου εγώ δώσω αύτω, ου μή διψήση εις τόν αιώνα (Ιω. 4,14).Όσα προγράμματα προστασίας του περιβάλλοντος, κι αν σχεδιαστούν, κι όσα οικονομικά κονδύλια κι αν δαπανηθούν, δεν πρόκειται νά κατασταλεί ή κρίση αυτή, εάν δεν υπάρξει πνευματική και ηθική αναστροφή, αλλαγή ήθους και νοοτροπίας προς τή στάση του άνθρωπου έναντι του κόσμου, μία στάση μετανοίας έν Χριστώ.

 Η καλή οικολογική κατάσταση έχει σάν βάση τήν καλή συνεργασία και αρμονική σχέση του άνθρωπου μέ τό φυσικό κόσμο και μέ τό περιβάλλον του. Δέ στηρίζεται στην ανταγωνιστική τάση του άνθρωπου, ούτε στην εχθρική τάση προς τόν πλησίον και τό γύρω του κόσμο, πράγματα τά όποια προβάλλουν τή μεταπτωτική κατάσταση του άνθρωπου και τήν προώθηση της.

 Κατά τή χριστιανική διδασκαλία η ειρήνη και η αρμονία αποτελούν τα βασικά χαρακτηριστικά της πρώτης καταστάσεως του κόσμου, αλλά και της τελευταίας, προς τήν οποία κατευθύνεται μέ τήν έν Χριστώ σωτηρία. Ενώ ό άνθρωπος τοποθετήθηκε στον Παράδεισο, στον όποιο όλα ήταν καλά και αρμονικά, «και οίδεν ό Θεός τά πάντα, όσα εποίησε, και ίδού καλά λίαν», Γεν. 5,31) (δυστυχώς δεν τόν είδε ως δωρεά και ευλογία, άλλα ώς αντικείμενο εκμεταλλεύσεως και καταδυναστεύσεως γιά νά ικανοποιήσει τά πάθη και τίς επιθυμίες του. Αποτέλεσμα αυτής τής εκμεταλλεύσεως ήταν νά διαταραχθούν οί σχέσεις ανθρώπου – φύσεως και νά δημιουργηθεί τό οικολογικό πρόβλημα, τό οποίο εξελίχθηκε σε κρίση και καταδυναστεύει τήν εποχή μας ώς μάστιγα του αιώνα μας.

 Σήμερα, σχεδόν όλοι συμφωνούν ότι ή οικολογική κρίση είναι πρωτίστως πνευματική και ηθική κρίση. Η φυσική καταστροφή και μόλυνση είναι συνέπεια της εσωτερικής μολύνσεως και πνευματικής αλλοιώσεως του άνθρωπου, τέλος της πνευματικής «ρυπάνσεως» του. Ή οίκολογική κρίση προκύπτει από τήν κρίση πού προκάλεσαν τά πάθη του, ό εγωισμός και ή φιλαυτία, ό εγωκεντρισμός, ή πλεονεξία και ή κενοδοξία, ή ηδονή και ή χλιδή, ή απληστία, και ή σπατάλη. Τά πάθη βοηθούν στην επιδείνωση του οικολογικού. Ο άνθρωπος λόγω τών παθών, της ανασφάλειας, του άγχους και τής ακηδίας, φτάνει σε παθολογικές, ψυχολογικές και πνευματικές προβληματικές κα-ταστάσεις. Εκβιάζει τή φύση και κατόπιν ή φύση τόν εκδικείται και τόν τιμωρεί.

Η οικολογική κρίση δεν είναι πρωτογενές φαινόμενο, άλλα εκφράζει τήν κρίση τής ανθρώπινης υπόστασης. Ό σκοτισμός του νου πού έγινε μέ τήν πτώση είχε φοβερές οίκολογικές συνέπειες. Μέσα από τήν ψυχή του άνθρωπου ακτινοβολούσε ή Χάρη τού Θεού, μέ τήν πτώση όμως αυτή υποχώρησε, μέ αποτέλεσμα όλη ή κτίση νά πάσχει. Όλη ή κτίση επαναστάτησε, έγινε άγρια, γιατί διασπάστηκε ή επικοινωνία Θεού και άνθρωπου.

 Η εικόνα τού φυσικού κόσμου καταγράφει και τήν εικόνα τού άνθρωπου, γιατί ο κόσμος είναι ή ευρύτερη εικόνα του άνθρωπου. Είναι τό ίδιο του τό σώμα, ή σάρκα πού έχει ανάγκη τής Ιδιαίτερης επιμέλειας και αγάπης- «ουδείς ποτέ την εαυτού σάρκα εμίσησεν, αλλ’ εκτρέφει και θάλπει αυτήν» (Εφες. 5,29). Γι’ αυτό ή αντιμετώπιση της οικολογικής κρίσεως δεν μπορεί και δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο σε ορισμένες περιοχές, άλλα αποτελεί επιτακτική ανάγκη γιά γενικότερη ενεργοποίηση προς όλες τίς κατευθύνσεις, γιατί έχει οικουμενικό χαρακτήρα και διαστάσεις, και συνδέεται τόσο μέ τό παρελθόν, όσο και μέ τό παρόν και τό μέλλον.

Προέχει, όμως, ή συνειδητοποίηση τής καταστάσεως αυτής, ή οποία εγγίζει όλους τους τομείς τής Επιστήμης, της Πολιτικής, τής Βιομηχανίας, της Οικονομίας, τής Δικαιοσύνης, τής Ηθικής και ειδικότερα τής εσωτερικής κρίσεως του ανθρώπου. Γι’ αυτόν ακριβώς τό λόγο, μέ τή μελέτη και την έρευνα του θέματος αυτού ασχολήθηκαν και ασχολούνται επιστήμονες απ’ όλους τους χώρους τής επιστήμης, όπως πολιτικοί, οικονομολόγοι, φυσικοί, νομικοί, Ιστορικοί, κοινωνιολόγοι, θεολόγοι και άλλοι από άλλες, παρεμφερείς ή μη, ειδικότητες.

 Τό πρόβλημα τής αλλοιώσεως του περιβάλλοντος πάντα υπήρχε ως ένα σημείο. Οικολογικές καταστροφές πάντα συνέβαιναν στή γη, αλλά σε περιορισμένη κλίμακα. Έχουμε εκδήλωση διαφόρων φυσικών φαινομένων, καταιγίδων, πλημμύρων, ξηρασιών, τά όποια προκάλεσαν καινούργιες οίκολογικές Ισορροπίες.

 Ο άνθρωπος θέλοντας νά προσαρμόσει τίς ανάγκες του στό περιβάλλον, επενέβαινε σ’ αυτό και τό διαφοροποιούσε. Στους σύγχρονους όμως καιρούς μέ τή Βιομηχανική Επανάσταση και τήν εξέλιξη τής Επιστήμης και τής Τεχνολογίας, η οικολογική κρίση παίρνει τραγικές διαστάσεις. Τήν τραγικότητα τής κατάστασης κάνουν έκδηλη αρχικώς και τά παρακάτω ενδεικτικά στοιχεία τής οικολογικής κρίσεως, τά όποια πρέπει ν’ αναφερθούν, γιατί και αυτά αποτελούν απόρροια τής πνευματικής διαβρώσεως του άνθρωπου.

»Η ΕΡΕΥΝΑ» – 30 Ιανουαρίου 2010

 Την 30η Ιανουαρίου εορτάζει η Εκκλησία την μνήμη των τριών μεγάλων Ιεραρχών, Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου.Δεν πρόκειται περί «μνήμης» με την κυρία έννοια της λέξεως, δηλαδή επετείου του θανάτου των Πατέρων αυτών, αλλά περί κοινής εορτής, «συνάξεως» κατά την λειτουργική ορολογία. Ο Μέγας Βασίλειος απέθανε την 1η Ιανουαρίου του έτους 379 και η μνήμη του εορτάζεται, ως γνωστόν , την 1η Ιανουαρίου. Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος την 25η Ιανουαρίου του έτους 389, και την 25η Ιανουαρίου εωρτάσαμε την μνήμη του. Τέλος ο Χρυσόστομος απέθανε στην εξορία την 14η Σεπτεμβρίου του έτους 407, κατά την ημέρα της εορτής της Υψώσεως του τιμίου Σταυρού, η μνήμη του όμως μετετέθη, λόγω του ύψους της δεσποτικής εορτής της ημέρας αυτής, και εορτάζεται την 13ην Νοεμβρίου.

Η εορτή της 30ης Ιανουαρίου είναι μεταγενεστέρα, γι’ αυτό και δεν την συναντούμε στα παλαιά εορτολόγια. Καθιερώθη κατά τον ΙΑ΄ αιώνα επί της βασιλείας του Αλεξίου Κομνηνού (1081 -1118). Την αιτία της συστάσεως της κοινής και για τους τρεις εορτής μας αφηγείται εκτενώς το συναξάριο της ημέρας. «Στάσις», διένεξις, υπήρχε στην Κωνσταντινούπολι μεταξύ «των ελλογίμων και εναρέτων ανδρών». Από τους τρεις Ιεράρχας άλλοι εθεωρούσαν σπουδαιότερο τον Χρυσόστομο, άλλοι τον Βασίλειο, και άλλοι τον Γρηγόριο, και υποτιμούσαν τους άλλους δύο. Έτσι δημιουργήθηκαν τρεις διαμαχόμενες παρατάξεις: των Ιωαννιτών, των Βασιλειτών και των Γρηγοριτών. Στην έριδα έθεσε τέλος ο μητροπολίτης Ευχαΐτων Ιωάννης ο Μαυρόπους, λόγιος και ευλαβής κληρικός. Αυτός, κατά την διήγησι του συναξαριστού, είδε σε οπτασία τους τρεις αγίους, πρώτα τον καθένα χωριστά και ύστερα και τους τρεις μαζί. Αυτοί του είπαν με ένα στόμα: «Ημείς οι τρεις είμεθα ένα, καθώς βλέπεις, κοντά στον Θεό και τίποτε δεν υπάρχει που να μας χωρίζη ή να μας κάνη να αντιδικούμε… Πρώτος δεν υπάρχει μεταξύ μας ούτε δεύτερος… Σήκω λοιπόν και ειπέ σ’ εκείνους που μαλώνουν, να μη χωρίζωνται σε παρατάξεις για ημάς. Γιατί ημείς και στην ζωή μας και μετά τον θάνατό μας δεν έχομε άλλη επιθυμία, παρά να ειρηνεύη και να ομονοή όλος ο κόσμος». Σαν σύμβολο και έκφρασι της ενότητός των του συνέστησαν να συστήση κοινή εορτή και των τριών. Έτσι ο Ευχαΐτων ανέλαβε την συμφιλίωσι των διαμαχομένων μερίδων και συνέστησε την εορτή της 30ης Ιανουαρίου. Έκρινε τον Ιανουάριο ως καταλληλότερο μήνα για τον εορτασμό των, αφού κατ’ αυτόν εώρταζαν και οι τρεις σε διάφορες ημέρες, την 1η ο Βασίλειος, την 25η ο Γρηγόριος και την 27η η ανακομιδή των λειψάνων του Χρυσοστόμου.

Η σύστασις της εορτής επέτυχε του σκοπού της. Απετέλεσε το ορατό σύμβολο της ισότητος και της ενότητος των μεγάλων διδασκάλων και της συμφιλιώσεως των διισταμένων πριν μερίδων. Κοινή ακολουθία και για τους τρεις συνέθεσε ο Ευχαΐτων, ανταξία των τριών μεγάλων Πατέρων. Από τότε σε κοινή εικονογραφική παράστασι περιλαμβάνονται και οι τρεις, ντυμένοι τα αρχιερατικά των άμφια, με το Ιερό Ευαγγέλιο στο ένα χέρι, ευλογούν με το άλλο, σαν να παρευρίσκωνται όχι μόνον εν πνεύματι, αλλά και εν σώματι μεταξύ μας. Και είναι πράγματι οι αιώνιοι και αθάνατοι διδάσκαλοι της Εκκλησίας του Χριστού. Εδίδαξαν με τον άγιο βίο των, με την έξοχο δράσι των, με τα σοφά των συγγράμματα. Σ’ αυτούς ενεσαρκώθη το τέλειο χριστιανικό ιδεώδες του «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού» πλασμένου και εν Χριστώ αναγεννημένου ανθρώπου. Και προ πάντων στα πρόσωπα αυτών των τριών Ιεραρχών συνηντήθη η παιδεία, η μόρφωσις και η ελληνική φιλοσοφική κατάρτισις με την χριστιανική αλήθεια. Ήσαν οι σοφοί κατά κόσμον και σοφοί κατά Θεόν. Αρμονικωτέρα σύζευξις ελληνισμού και χριστιανισμού σ’ όλη των την τελειότητα δεν παρουσιάσθηκε ποτέ στον κόσμο. Γι’ αυτό και η εορτή των απέβη εορτή της ελληνοχριστιανικής παιδείας, της οποίας διδάσκαλοι και πρότυπα υπήρξαν οι τρεις Ιεράρχαι.

Και της χριστιανικής όμως λατρείας υπήρξαν δημιουργικά στοιχεία οι τρεις Ιεράρχαι. Όχι μόνο την ετέλεσαν, ως ιερείς και αρχιερείς, αλλά και συνέβαλαν στην διαμόρφωσι και εξέλιξί της. Δεν είναι χωρίς σημασία το γεγονός, ότι με τα ονόματα και των τριών η εκκλησιαστική παράδοσις συνέδεσε την συγγραφή τριών λειτουργιών: των δύο γνωστών βυζαντινών λειτουργιών του Μεγάλου Βασιλείου και του Ιωάννου του Χρυσοστόμου και μιας της Εκκλησίας της Αλεξανδρείας που φέρεται υπό το όνομα του Γρηγορίου. Εξ άλλου και στους τρεις, και ιδιαιτέρως στον Μέγα Βασίλειο, αποδίδονται σειρές ολόκληρες ευχών, που κοσμούν τα λειτουργικά μας βιβλία. Είναι γνωστή και από τις ιστορικές πηγές η συμβολή του Μεγάλου Βασιλείου στην διαμόρφωσι των «ευκοσμιών του βήματος» και των διατάξεων των ευχών, καθώς και η προσπάθεια του Χρυσοστόμου για την αναζωογόνησι της λειτουργικής ζωής μεταξύ του ποιμνίου του στην Κωνσταντινούπολι. Ο Γρηγόριος ήταν και ποιητής και οι ύμνοι του, αν και δεν έχουν εισαχθή στην λατρεία μας, μπορούν να καταταγούν μεταξύ των καλλιτέρων και ωραιοτέρων προϊόντων της εκκλησιαστικής μας ποιήσεως.

Μπορείτε να ιδήτε στους βυζαντινούς μας ναούς να εικονίζωνται οι τρεις ιεράρχαι στην κόγχη του αγίου βήματος, με τα ειλητάρια της θείας λειτουργίας στα χέρια, να περιβάλλουν το θυσιαστήριο σαν να λειτουργούν αδιαλείπτως, όχι μόνο στο υπερουράνιο, αλλά και στο επίγειο θυσιαστήριο του Θεού, μαζί με τους ιερείς που τελούν τα μυστήρια σήμερα. Σαν να παρακάθηνται μαζί με ημάς στην ιδία κοινή ιερά τράπεζα και να μετέχουν της ιδίας πνευματικής τροφής.

Και σε μία άλλη εικονογραφική παράστασι θα συναντήσετε τους τρεις Ιεράρχας. Στην μεγάλη εξεικόνησι της δευτέρας παρουσίας του Κυρίου, που ζωγραφείται από τους βυζαντινούς ζωγράφους στους νάρθηκας των ναών επάνω και γύρω από την κυρία πύλη του ναού. Στην ομάδα των σεσωσμένων, που εισέρχονται στον Παράδεισο του Θεού, θα διακρίνετε εύκολα τις τρεις σεβάσμιες μορφές των, όπως μας τις διέσωσε η εικονογραφική παράδοσις της Εκκλησίας μας και όπως περιγράφονται στο συναξάριο της εορτής των: «Ήσαν δε την θέσιν του σώματος και την μορφήν οι άγιοι ούτοι, έχοντες ούτως: Ο μεν θείος Χρυσόστομος, την ιδέαν του σώματος ην βραχύς πάνυ την ηλικίαν, μεγάλην κεφαλήν τοις ώμοις αιωρών, ισχνός εις το ακριβέστατον, επίρρινος, ευρύς τους μυκτήρας, ωχρότατος μετά του λευκού, κοίλους τους κόχλους των οφθαλμών έχων και βολβοίς τούτων κεχρημένος μεγάλοις, εφ’ οις και συνέβαινε, χαριέστερον, ταις όψεσιν αποστίλβειν, ει και τω λοιπώ χαρακτήρι τον αχθόμενον παρεδήλου∙ ψιλός και μέγας το μέτωπον και πολλαίς ταις βολίσι κεχαραγμένος∙ ώτα περικείμενος μεγάλα και το γένειον μικρόν και αραιότατον, υποπολιαίς ταις θριξίν εξανθών, τας σιαγόνας πεπιεσμένας είσω έχων τη νηστεία εις τον ακρότατον… Ο δε μέγας Βασίλειος ην την θέσιν του σώματος εις πολύ μήκος επί του ορθίου σχήματος αναδραμών∙ ξηρός και λιπόσαρκος, μέλας το χρώμα, ωχρότητι το πρόσωπον σύγκρατος∙ επίρρινος, εις κύκλον τας οφρύς περιηγμένος∙ το επισκύνιον συνεσπακώς, φροντιστικώ εοικώς, ολίγαις το πρόσωπον αμαρυγαίς ρυτιδούμενος∙ επιμήκης τας παρειάς∙ κοίλος τους κροτάφους, ηρέμα έχων εν χρω κουρίας∙ την υπήνην αρκούντως καθειμένος και μεσαιπόλιος… Ο δε γε ιερός Γρηγόριος ο Θεολόγος, κατά τον τύπον της ηλικίας του σώματος ετύγχανε μέτριος∙ ύπωχρος βραχύ μετά του χαρίεντος∙ σιμός, επ’ ευθείας τας οφρύς έχων∙ ήμερον βλέπων και προσηνές θάτερον, των οφθαλμών, ος ην δεξιός, στυγνότερον κεκτημένος, ον και ουλή κατά τον κανθόν συνήγε∙ τον πώγωνα ου βαθύς, δασύς δε επ’ ευθείας, ικανώς φαλακρός ταις θριξί, τα άκρα της γενειάδος ως περικεκαπνισμένα υποφαίνων».

Έτσι ακριβώς μας παρουσιάζει η Εκκλησία μας τα τρία μεγάλα αυτά τέκνα της. Σοφούς διδασκάλους και Πατέρας, που μας εδίδαξαν και μας διδάσκουν διαρκώς με την θεία σοφία των λόγων και των παραδειγμάτων των∙ ιερουργούς ενθέους των μυστηρίων της Εκκλησίας μας, συλλειτουργούντας μαζί μας και συνδοξολογούντας τον Θεό∙ πολίτας του ουρανού και οικήτορας του Παραδείσου της τρυφής. Και προς τον σκοπό αυτόν υπηρετούν όλα τα στοιχεία της λατρείας μας. Το εορτολόγιο, που φέρνει στην μνήμη μας τα ιερά αυτά πρόσωπα κατ’ έτος. Η υμνογραφία, που με τους ύμνους της εγκωμιάζει τους αγώνας και την δόξαν των. Τα συναξάρια, που μας περιγράφουν τον βίο και τας αρετάς των. Η εικονογραφία που ανιστορεί τις ιερές μορφές των και μας δίδει την δυνατότητα να βλέπωμε σαν ζωντανά τα πνευματικά αυτά αναστήματα.

Αυτό είναι το νόημα και ο σκοπός της τιμής των αγίων στην Εκκλησία μας. Να δείξη αυτή την αδιάλειπτο και αδιάσπαστο κοινωνία των μελών της Εκκλησίας. Κοινωνία ζώντων εν Χριστώ πιστών, είτε στη γη αυτή είτε στην μακαρία κατάστασι του ουρανού. Κοινωνία για την οποία δεν υπάρχουν νεκροί, αλλά μόνο ζώντες, εφ’ όσον όλοι όσοι αποτελούν μέλη της ηνώθησαν δια των μυστηρίων με τον αιώνιο και αθάνατο χορηγό της ζωής, τον Χριστό. Όλοι μαζί συνδοξολογούν και συνυμνούν τον Θεό και δέονται οι ζώντες για τους κεκοιμημένους και οι κεκοιμημένοι για τους ζώντας. Όλοι είναι πολίται της Βασιλείας, με την σφραγίδα της αθανασίας, με τα ονόματά των γραμμένα στο βιβλίο της ζωής.

Η ακολουθία των τριών Ιεραρχών αποδίδεται από τον συντάκτη του συναξαρίου της εορτής των στον Ιωάννη τον Μαυρόποδα, μητροπολίτη Ευχαΐτων, που «την εορτήν ταύτην παρέδωκε τη Εκκλησία εορτάζειν Θεώ» και συνέταξε γι’ αυτήν κανόνες, τροπάρια και εγκώμια. Εκτός όμως από τον Μαυρόποδα συνέβαλαν και άλλοι υμνογράφοι στην ολοκλήρωσι της υμνογραφίας της εορτής. Τα ιδιόμελα της λιτής και τα στιχηρά των αποστίχων του εσπερινού αποδίδονται στον Νείλο Ξανθόπουλο, το δε ιδιόμελο στο «Και νυν» των αποστίχων είναι ποίημα του πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Γερμανού. Ρητώς στον Ιωάννη αποδίδονται οι τρεις κανόνες. Θα παρατεθούν το πρώτο στιχηρό του εσπερινού του δ΄ ήχου, προσόμιο του «Ως γενναίον εν μάρτυσι», «Τα της χάριτος όργανα…». Το πρώτο των αποστίχων του πλ. α΄ ήχου, προσόμοιο του «Χαίροις ασκητικών», «Χαίροις Ιεραρχών η τριάς…». Το πρώτο των στιχηρών των αίνων του β΄ ήχου, προσόμοιο του «Ποίοις ευφημιών», «Ποίοις ευφημιών στέμμασι στεφανώσωμεν τους διδασκάλους…» και το δοξαστικό των στιχηρών του εσπερινού, ιδιόμελο του πλ. α΄ ήχου, «Σαλπίσωμεν εν σάλπιγγι ασμάτων…». Είναι από τα πιο χαρακτηριστικά τροπάρια της εορτής.

Από το βιβλίο «Λογική Λατρεία», Ιωάννου Μ. Φουντούλη, Έκδοση Τρίτη, Εκδόσεις Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, σελ. 380 -388.

 Η/Υ επιμέλεια, Κωνσταντίνας Κυριακούλη

http://www.orp.gr/?p=726

 Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

Γράφει ο Πρωτοπρεσβύτερος Διονύσιος Τάτσης

Ἡ παραβολὴ τοῦ ἀσώτου υἱοῦ εἶναι περιεκτικὴ σὲ νοήματα. Μπορεῖ ὁ καθένας νὰ τὴ μελετήσει καὶ νὰ ἀντλήσει ὠφέλιμα διδάγματα, ἀλλὰ καὶ νὰ ἐνθαρρυνθεῖ ἀπὸ τὴ στοργικὴ ὑποδοχή, ποὺ ἐπεφύλαξε ὁ πατέρας στὸν ἄσωτο υἱό του. Ἡ παραβολὴ εἶναι μιὰ ἀκτινογραφία τῶν ὅσων συμβαίνουν στὶς οἰκογένειες, ποὺ ἔχουν παιδιὰ καὶ ξαφνικὰ ἀπομακρύνονται γιὰ νὰ ζήσουν ἐλεύθερα, χωρὶς τὴν ἐπίβλεψη τῶν γονέων τους καὶ τοὺς φραγμοὺς τῆς χριστιανικῆς ἠθικῆς.

Ὁ νεώτερος υἱὸς πῆρε τὴν ἀπόφαση νὰ φύγει ἀπὸ τὸ πατρικὸ σπίτι. Ἀποφάσισε μόνος του. Θέλησε νὰ αὐτονομηθεῖ…….

Ἀπαίτησε δὲ ἀπὸ τὸν πατέρα του νὰ τοῦ δώσει τὸ μερίδιο, ποὺ τοῦ ἀνῆκε ἀπὸ τὴν περιουσία. Παρὰ τὶς ἐνστάσεις τοῦ πατέρα του ἔγινε αὐτό, ποὺ ἤθελε. Καὶ ἔφυγε σὲ μακρινὴ χώρα, ὄχι γιὰ νὰ ἐργαστεῖ καὶ νὰ προκόψει, ἀλλὰ γιὰ νὰ διασκεδάζει, γιὰ νὰ ἀσχημονεῖ καὶ νὰ ζεῖ μὲ τρόπο ἁμαρτωλό. Βυθίστηκε στὸ βοῦρκο τῆς ἁμαρτίας. Τὸν ἔφθειραν οἱ σαρκικὲς ἡδονὲς καὶ τὸν ἀποχαύνωσαν. Ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς περιγράφει τὴ ζωή του μὲ τὴ φράση: “διεσκόρπισεν τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως”.

Ὁ νεώτερος υἱὸς δὲν διαχειρίστηκε τὰ περιουσιακά του στοιχεῖα ὀρθά. Τὰ ξόδεψε ἀπερίσκεπτα κι ἔγινε ἕνας ἀξιολύπητος φτωχός. Τὴν ἴδια τακτική, δυστυχῶς, ἀκολουθοῦν καὶ πολλοὶ νέοι τῆς ἐποχῆς μας. Ζοῦν γιὰ νὰ ξοδεύουν τὰ ἕτοιμα χρήματα τῶν γονέων τους καὶ νὰ διασκεδάζουν. Δὲν ἔχουν ἄλλους στόχους στὴ ζωή τους. Μοναδική τους ἔγνοια οἱ σαρκικὲς ἡδονές. Τίποτα ἄλλο. Γι᾽ αὐτὸ καὶ καταντοῦν ψυχικὰ ράκη καὶ στὴ συνέχεια καταφεύγουν στὰ ναρκωτικὰ καὶ ὁδηγοῦνταιπρόωρα στὸ θάνατο.

Ὅμως ὑπάρχει καὶ ἡ αὐτοκριτική. Ὁ ἄσωτος υἱός, ἀφοῦ ἔφτασε στὸ ἔσχατο σημεῖο τῆς ἁμαρτίας, συνῆλθε καὶ πῆρε τὴν ἀπόφαση νὰ ἐπιστρέψει στὸ πατρικὸ σπίτι. Βρῆκε τὸ δρόμο τῆς σωτηρίας. Κατάλαβε ὅτι ἡ ἀφθονία τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν, οἱ διασκεδάσεις καὶ οἱ ἡδονὲς δὲν χαρίζουν τὴν εὐτυχία. Ὁδηγοῦν μὲ μαθηματικὴ ἀκρίβεια στὴν καταστροφή. Γι᾽ αὐτὸ καὶ καταφεύγει στὸν στοργικό του πατέρα μὲ συναίσθηση τῶν ὅσων εἶχε διαπράξει.

Τὸ παράδειγμα τοῦ ἀσώτου, ποὺ ἐπέστρεψε στὸν πατέρα του, ἂς φωτίζει τοὺς νέους, ποὺ ἔχουν ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὸ πατρικό τους σπίτι.

πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 22/1/2010

από:http://thriskeftika.blogspot.com/2010/01/blog-post_2364.html