kantonopou’s blog

Νέο Δελχί — Ο αριθμός των παιδιών σε ολόκληρο τον κόσμο που πεθαίνουν πριν συμπληρώσουν τα πέντε τους χρόνια έχει μειωθεί κατά το ένα τρίτο από το 1990, ωστόσο 22.000 παιδιά εξακολουθούν να πεθαίνουν καθημερινά, ανακοίνωσε την Παρασκευή η UNICEF. Τουλάχιστον οι μισοί θάνατοι σημειώνονται σε Ινδία, Νιγηρία, Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, Πακιστάν και Κίνα.

Το 1990 πέθαναν 12,4 εκατ. παιδιά ηλικίας κάτω των πέντε ετών παγκοσμίως, αριθμός που μειώθηκε σε 8,1 εκατομμύρια το 2009, σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της υπηρεσίας UN Inter-Agency Group for Child Mortality Estimation, στην οποία συμμετέχουν εμπειρογνώμονες του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, της UNICEF, της Παγκόσμιας Τράπεζας, αλλά και ανεξάρτητοι εμπειρογνώμονες που παρακολουθούν το θέμα και δίνουν στοιχεία για την παιδική θνησιμότητα σε παγκόσμιο επίπεδο.

Σύμφωνα με την έκθεση, περίπου το 70% από τα 8,1 εκατομμύρια παιδιά πέθαναν πριν γιορτάσουν τα πρώτα τους γενέθλια. Το ποσοστό θνησιμότητας των παιδιών ηλικίας κάτω των πέντε ετών μειώθηκε κατά το ένα τρίτο, από 89 θανάτους ανά 1.000 γεννήσεις το 1990 σε 60 θανάτους το 2009.

Παρόλο που το ποσοστό παιδικής θνησιμότητας μειώνεται με γρηγορότερο ρυθμό σε σύγκριση με την προηγούμενη δεκαετία, ο αριθμός των θανάτων δε μειώνεται με ρυθμό τέτοιο που να εγγυάται την επίτευξη του στόχου για μείωση κατά τα δυο τρίτα του ποσοστού θνησιμότητας από το 1990 ως το 2015 στο πλαίσιο των Αναπτυξιακών Στόχων της Χιλιετίας.

Σύμφωνα με την έκθεση, οι δυο κύριες αιτίες της παιδικής θνησιμότητας είναι η πνευμονία και η διάρροια. Η Βόρεια Αφρική και η ανατολική Ασία έχουν σημειώσει τη μεγαλύτερη πρόοδο στη μείωση της θνησιμότητας των παιδιών ηλικίας κάτω των πέντε ετών, και τη μικρότερη η υποσαχάρεια Αφρική, η Νότια Ασία και η Ωκεανία.

Οι τελευταίες εκτιμήσεις του ΟΗΕ δόθηκαν στη δημοσιότητα λίγο πριν από τις συναντήσεις που αρχίζουν τη Δευτέρα στη Νέα Υόρκη κατά τις οποίες θα συζητηθεί η πρόοδος που έχει σημειωθεί όσον αφορά τους Αναπτυξιακούς Στόχους της Χιλιετίας.

Οι Στόχοι αυτοί τέθηκαν από μέλη του ΟΗΕ για την προώθηση της ανάπτυξης και περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων την εξάλειψη της ακραίας φτώχειας, τη μείωση του ποσοστού της παιδικής θνησιμότητας και την καταπολέμηση ασθενειών. Οι στόχοι αυτοί υποτίθεται ότι πρέπει να εκπληρωθούν ως το 2015.

http://news.pathfinder.gr/health/655762.html

Στη σημερινή Κυριακή, Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, ακούσαμε από τον Ευαγγελιστή Μάρκο τον ίδιο το Χριστό να μάς περιγράφει την σταυρώσιμη ζωή του Χριστιανού. Ο Κύριος απευθύνει μια πρόσκληση στον καθένα μας, να απαρνηθεί τον εαυτό του και να σηκώσει τον προσωπικό του σταυρό και να ακολουθήσει το Χριστό. Σε αυτά τα τρία σημεία θα λέγαμε ότι συνίσταται η κατά Χριστόν ζωή, που για να καταλήξει στην Ανάσταση και την αιώνιο Ζωή είναι ανάγκη να διέλθει από τον Σταυρό και το Γολγοθά.

Ο Χριστός λοιπόν καλεί όλους μας σήμερα, αν θέλουμε βέβαια να Τον ακολουθήσουμε, πρώτα απ’ όλα να απαρνηθούμε τον εαυτό μας. Στη Βασιλεία του Θεού δεν χωρούν εγωιστές, δεν χωρούν όσοι ενδιαφέρονται και ασχολούνται μόνο με το δικό τους ατομικό συμφέρον. Για να μπορέσουμε να ακολουθήσουμε την οδό της σωτηρίας είναι ανάγκη να απαγκιστρωθούμε από το Εγώ μας, να αρνηθούμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Ο Κύριος στο σημερινό Ευαγγέλιο εξηγεί τη σημασία της αυταπάρνησης του εγώ, λέγοντας ότι όποιος φροντίζει μόνο για τον εαυτό του, τελικά δεν καταφέρνει να σώσει την ψυχή του. Αντίθετα, όποιος θυσιάσει την ζωή του για τον Χριστό και για το Ευαγγέλιο, εκείνος θα σώσει την ψυχή του. Διότι, τονίζει, δεν υπάρχει κανένα όφελος να κερδίσει κανείς όλο τον κόσμο, και όμως να χάσει ή να καταστρέψει την ψυχή του, και δεν υπάρχει μεγαλύτερο και ανταξιότερο αντάλλαγμα από την αυταπάρνηση, προκειμένου να κερδίσουμε την ψυχή μας.

Αλήθεια, τι σημαίνει να απαρνηθούμε τον εαυτό μας; Αν η ζωή του πιστού είναι μίμηση της ζωής του Χριστού, τότε στο πρόσωπο του Θεανθρώπου μπορούμε να δούμε τι σημαίνει αρνούμαι τον εαυτό μου. Ο Υιός και Λόγος του Θεού, από άκρα αγάπη προς τον άνθρωπο συστέλλει την θεότητά Του και γίνεται άνθρωπος, και προσφέρει τον εαυτό Του θυσία επάνω στο Σταυρό, ως λύτρο για την αμαρτία όλου του κόσμου. Η αγάπη λοιπόν προς τον Θεό και προς τον πλησίον είναι αυτή που χρειαζόμαστε, προκειμένου να βάλουμε τον Χριστό, το Ευαγγέλιο και τον συνάνθρωπό μας πάνω από το εγώ μας, και προκειμένου να θυσιάσουμε τις προσωπικές μας βλέψεις και επιθυμίες και να αρνηθούμε με τον τρόπο αυτό τον εαυτό μας. Οι άνθρωποι που δεν έχουν πνεύμα Θεού θεωρούν σημαντικά τα υλικά αγαθά και φροντίζουν άμετρα μόνο για το ατομικό τους συμφέρον, πολλές φορές ακόμη και με αθέμιτα μέσα. Το πραγματικό συμφέρον όμως για κάθε άνθρωπο, πολύ δε περισσότερο για τον Χριστιανό, βρίσκεται και επιτυγχάνεται μέσα από την αυταπάρνηση και την αυτοθυσία, μέσα δηλαδή από την άσκηση και την εφαρμογή της εντολής της Αγάπης.

Το δεύτερο στοιχείο που απαιτείται, μετά την άρνηση του εαυτού μας, προκειμένου να είμαστε γνήσιοι μαθητές του Χριστού, είναι να σηκώσουμε με προθυμία το σταυρό μας. Αν ο Χριστός αγόγγυστα και οικιοθελώς σήκωσε τον Σταυρό Του, μας προσκαλεί σήμερα κι εμείς να σηκώσουμε τον δικό μας σταυρό, εφαρμόζοντας στην πράξη την πρώτη προϋπόθεση, δηλαδή την αυταπάρνηση. Η ζωή δεν έχει χαρακτηριστεί τυχαία σαν κυματώδες πέλαγος και σαν Γολγοθάς. Για τον καθένα μας υπάρχουν δυσκολίες και δοκιμασίες. Και κάθε φορά που καλούμαστε να αρνηθούμε τον εαυτό μας για την αγάπη του Θεού και του πλησίον, μοιάζει σαν ένας σταυρός, που οφείλουμε να σηκώσουμε με προθυμία, με υπομονή και προπαντός με πίστη.

Κι αφού σηκώσουμε το σταυρό μας, ας ακολουθήσουμε το Χριστό. Αυτό είναι και το τρίτο σημείο που ο ίδιος μάς τονίζει. Ας μη δειλιάσουμε, ας μην καταβληθούμε από τους κόπους, αλλά με καρτερικότητα ας Τον ακολουθήσουμε στον ανηφορικό δρόμο του Γολγοθά και ας σταυρωθούμε μαζί με τον Χριστό, σταυρώνοντας τα πάθη και τις επιθυμίες μας, όπως χαρακτηριστικά λέει ο απόστολος Παύλος[1]. Γιατί απλά, μετά το Γολγοθά ακολουθεί η Ανάσταση, η Ζωή και η όντως χαρά.

Ας ακολουθήσουμε λοιπόν όλοι τον Χριστό στην πορεία τη σταυρική, ας απαρνηθούμε τον εαυτό μας, ας σηκώσουμε το σταυρό μας και ας ανέβουμε μαζί Του στο Γολγοθά. Γιατί, όπως ο ίδιος βεβαιώνει στο τέλος της σημερινής Ευαγγελικής περικοπής, αν δειλιάσουμε και ντραπούμε και Τον αρνηθούμε, τότε και ο ίδιος θα μας αρνηθεί κατά την ημέρα της Κρίσεως, ενώπιον του Θεού και των αγίων Αγγέλων. Αν δειλιάσουμε και ρίξουμε το σταυρό μας ή χειρότερα, αν ακούσουμε τον πειρασμό και κατέβουμε από τον σταυρό, τότε θα τα έχουμε χάσει όλα. Ο Χριστός όμως πάλι μάς ενθαρρύνει λέγοντας ότι όποιος δεν πτοηθεί και Τον ακολουθήσει με πίστη και με υπομονή, θα νικήσει τελικά τον ίδιο το θάνατο και θα ζει αιώνια με τον Αρχηγό της Ζωής, τον Χριστό, όχι μόνο στην αιωνιότητα αλλά και από την παρούσα ζωή.

[1] Γαλ. 5, 24: oi` de. tou/ Cristou/ ÎVIhsou/Ð th.n sa,rka evstau,rwsan su.n toi/j paqh,masin kai. tai/j evpiqumi,aijÅ

π. Χερουβείμ Βελέτζας

http://xerouveim.blogspot.com/2009/10/20-9-09.html

New York Times

Θα ήθελα να σας μιλήσω για κάποια άρθρα που διάβασα και νομίζω πως εξηγούν τι συμβαίνει τώρα στην Αμερική. Το πρώτο ήταν στο περιοδικό Newsweek και είχε τίτλο «Είμαστε το Νο 11!». Μεταξύ 100 χωρών, οι ΗΠΑ δεν είναι ούτε καν στην πρώτη δεκάδα! Το δεύτερο άρθρο που θα μπορούσε να αποκαλείται «Γιατί είμαστε Νο 11» ήταν του Ρόμπερτ Σάμιουελσον, οικονομικού αναλυτή της εφημερίδας Washington Post. Γιατί, ρωτούσε, δαπανήσαμε τόσα χρήματα για τη μεταρρύθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος και δεν κάναμε τίποτε ουσιαστικό για να έχουν καλύτερη απόδοση οι μαθητές; Ισως, απαντούσε ο ίδιος, να μη φταίνε μόνον οι καθηγητές. «Η κύρια αιτία της αποτυχίας σχεδόν δεν αναφέρεται ποτέ, και είναι η έλλειψη κινήτρων των μαθητών» τόνιζε ο Σάμιουελσον, και προσέθετε ότι «σε τελική ανάλυση, οι μαθητές πρέπει να εργασθούν. Αν δεν έχουν κίνητρα, ακόμη και οι ικανοί καθηγητές θα αποτύχουν. Σε σχετική δημοσκόπηση του 2008 μεταξύ καθηγητών της μέσης εκπαίδευσης, το 21% κατέταξε τις απουσίες των μαθητών στα σοβαρότερα προβλήματα, και το 29% την απάθειά τους».

Ο Σάμιουελσον έχει δίκιο σε μεγάλο βαθμό. Εχει εξαπλωθεί μια νοοτροπία γρήγορου πλουτισμού και ευκολίας. Ισως τον τόνο να έδωσε η Wall Street, αλλά και οι πολιτικοί μας την ενεθάρρυναν. Και ίσως πολλοί από εμάς ήταν ευχαριστημένοι με την εύκολη ευημερία. Αναρωτηθείτε τι έκανε σπουδαίες τις παλαιότερες γενιές; Πρώτον, ότι τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν ήταν τεράστια: η ύφεση, ο ναζισμός, η σοβιετική απειλή. Δεύτερον, ότι οι ηγέτες εκείνων των γενεών ποτέ δεν φοβήθηκαν να ζητήσουν από τους Αμερικανούς να κάνουν θυσίες. Τρίτον, ότι οι γενιές εκείνες ήταν πρόθυμες να κάνουν θυσίες και να συσπειρωθούν για το καλό της χώρας. Και τέταρτον, ότι επειδή ακριβώς ήταν πρόθυμες να κάνουν δύσκολα πράγματα κέρδισαν την παγκόσμια ηγεμονία με τον μοναδικό τρόπο που είναι δυνατόν: λέγοντας «ακολουθήστε με». Συγκρίνετε τώρα αυτές τις γενιές με τις σημερινές. Οι ηγέτες της γενιάς μας ποτέ δεν τολμούν να πουν τη λέξη «θυσία». Ολες οι λύσεις πρέπει να είναι ανώδυνες. Ποιο φάρμακο προτιμάτε; Τα μέτρα τόνωσης της οικονομίας των Δημοκρατικών ή τις φοροαπαλλαγές των Ρεπουμπλικανών; Μια εθνική ενεργειακή πολιτική; Πολύ δύσκολο. Επί μία δεκαετία στέλναμε τα καλύτερα μυαλά όχι στις εταιρείες υψηλής τεχνολογίας, αλλά στις εταιρείες της Wall Street και πιστεύαμε ότι μπορούσαμε να ζήσουμε το αμερικανικό όνειρο χωρίς να αποταμιεύουμε και να επενδύουμε. Το μήνυμα της ηγεμονίας μας στον κόσμο ήταν «μετά από εσάς».

Ανήκω σε αυτούς που πιστεύουν ότι θα αρχίσουμε να ενδιαφερόμαστε για την πολιτική στις ΗΠΑ, όταν ο δημόσιος διάλογος μεταξύ Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών παραδέχεται πως δεν μπορούμε να μειώσουμε το έλλειμμα χωρίς να αυξήσουμε τους φόρους και να μειώσουμε τις δαπάνες, πως δεν μπορούμε να ανταγωνιστούμε αν δεν ζητήσουμε από τους μαθητές περισσότερα, πως όσοι γονείς δεν βοηθούν τα παιδιά τους στη μελέτη τους ευθύνονται όσο και οι καθηγητές για την κακή απόδοσή τους. Η Κίνα και η Ινδία έφθασαν την Αμερική όχι μόνον με το φθηνό εργατικό τους δυναμικό και τα υποτιμημένα νομίσματά τους. Μας έφθασαν επειδή έχουν ελεύθερη αγορά όπως κι εμείς, πρόσβαση σε κεφάλαια και τεχνολογία όπως κι εμείς, αλλά προπαντός αξίες όπως οι παλαιότερες γενιές. Δηλαδή, την προθυμία να αναβάλουν την ικανοποίηση, να επενδύσουν στο μέλλον, να εργαστούν περισσότερο από τους άλλους και να ενσπείρουν στα παιδιά τους μεγάλες απαιτήσεις από τον εαυτό τους. Σε έναν πεζό κόσμο στον οποίο όλοι έχουν τα πάντα, οι αξίες είναι σημαντικότερες από ποτέ.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyagor_1_16/09/2010_415087

Eίναι αδιαμφισβήτητο πιά γεγονός πως η Oρθoδοξία, σαν ισχυρός κρυστάλλινος και αδιαπραγμάτευτος λόγος αλήθειας και ελευθερίας, διαχέει μέσα στην διαρκώς ανήσυχη – επικίνδυνα συγχυσμένη και αδιέξοδα ταλαιπωρημένη κοινωνία των ανθρώπων, με την λειτουργική δυναμική των ζωηφόρων ταμιευτήρων της Eκκλησίας, την δύναμη της Aγάπης και την αντοχή της Eλπίδος Tης, για να υπάρχει και να δημιουργεί.

Έρχεται στην σύγχρονη κυριαρχία του ευτελισμένου ατομισμού και της εφθαρμένης εγωπάθειαςστην δυναστεία των ατομικών συμφερόντων και την εκβιαστική αποδοχή του τραγικού “φάγωμεν πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν” στην λογική της “διευρυμένης οικονομικής επιφάνειας” και την άρνηση προσωπικών αγωνιών και αγώνων στην υποταγή της αποδοχής “του εύκολου κέρδους” και της στήριξης των “ατομικών συμφερόντων”, των “ατομικών δικαιωμάτων”, να προβάλλει το αγέραστο μεγαλείο του ζωηφόρου Σταυρού, που είναι το ιερό κέντρο και το θαυμαστό κύτταρο ζωής και σωτηρίας του ανθρώπου και του κόσμου.

Σ’ αυτή, λοιπόν, την εποχή που προκλητικά έθεσε σε διαθεσιμότητα την αγονάτιστη λογική? την όρθια συνείδηση και την πνευματική περιουσία του ανθρώπινου προσώπου, η τολμηρή επιμονή της Eκκλησίας να προβάλλει το ιερό σύμβολο της νίκης, τον τίμιο Σταυρό ενώπιον του ιερού Tης Σώματος, του λαού του Θεού, αποτελεί “σκάνδαλο μέγα” και ισχυρή πρόκληση στην αδύναμη λογική του ανθρώπου. Δεν διαθέτει, δυστυχώς, ο ταλαίπωρος αποστάτης του παραδείσου την δύναμη να ξεπεράσει τις αναστολές, που τον κρατούν αιχμάλωτο στο πνιγηρά αρρωστημέμο “εδώ και τώρα”. Δεν έχει την δύναμη προκειμένου την κρίση της λογικής του να την ζεσταίνει στην υψικάμινο της καρδιάς του, ώστε να αντικρύζει τα πρόσωπα και τα πράγματα με την δική τους αξιολογική βαρύτητα και όχι με τον παραμορφωτικό πήχυ της ατομικής του δυναμικής της ατομικής του αντοχής.

Για τον λόγο αυτό παραμένει θλιβερός ναυαγός πέρα από τα σύνορα του Σταυρού από τα σύνορα της ζωής. Mέσα στα αγκαθερά σχήματα της κοντόφθαλμης ανθρώπινης λογικής, που δεν γνωρίζει την αλήθεια του πνεύματος το πνεύμα της αγάπης και την αγάπη της ελπίδος, όπως διαχέονται, αιώνες τώρα, από τον πανθαύμαστο Σταυρό του Kυρίου. Kαι παραμένει θλιμμένος καταμετρητής των αστοχιών του? θλιβερός αιχμάλωτος των αδυναμιών του? πληγωμένος μάρτυρας του ατομισμού και της εγωπάθειάς του? φοβερός τιμητής αρχών και αξιών, που στηρίζουν την ζωή και νοηματοδοτούν τον άνθρωπο.

A’

Kαι όμως! Σήμερα ο άνθρωπος με περίσσια οδύνης “τραβάει την ανηφόρα”. Eσωτερικά άδειοςπνευματικά κενός και νοητικά αγκυλωμένος βασανίζει και βασανίζεται στην κόλαση την καυτερή της καθημερινότητας. Eίναι ένας τραγικός και μαρτυρικός σταυροφόρος, του οποίου το φορτίο δεν περιέχει κύτταρα ελπίδος και ελευθερίας, αλλά κυτάσματα σιδήρου αγριότητος, αβεβαιότητος, άγχους, ανάδελφης και άφιλης λογικής, εγωπαθούς τακτικής και ατομικού βολέματος. Σύρει στην ευτέλεια της λογικής του σύρεται στην έρημο της ατομικής του αγωνίας και διασύρεται από τις φθοροποιές, τις περίεργες επιλογές του.

Tην ίδια στιγμή “χτυπημένος” από το ανθεκτικό στους καιρούς και τους χρόνους “μικρόβιο” της αποστασίας απο το θέλημα του Θεού έχει οδηγηθεί, σαν τον τραγικό Άσωτο Yιό, μακρυά από την θαλπωρή και την ελπίδα? την ζεστασιά και την φροντίδα της Eκκλησίας. Σε χώρους, όπου κυριαρχικά υπάρχει η υποτίμηση, η βαρβαρότητα και η ά-Xριστη ζωή.

O Σταυρός δεν αισθητοποιεί, ούτε φανερώνει την ελπίδα της Aνάστασης. Δεν υποδεικνύει το μεγάλο χρέος των ισχυρών ξεπερασμάτων, που οδηγούν κατ’ ευθείαν στον Iησού Xριστό. Παραμένει, για τον άνθρωπο της απρεπούς λογικής και της ανίερης πίστης,ένα σκληρό σημείο αποτυχίας που, με την παρουσία του ενισχύει βολευτικά τις προτιμήσεις τις θέσεις και τις αρνήσεις του καθενός. Iκανοποιεί τις άγριες και ατίθασες ορέξεις και δικαιώνει τις αγωνίες και τις θελήσεις του. Kαι κάτω από τον ίσκιο αυτού του σταυρού “αναπαύεται”, για να συνεχίζει την ίδια φτηνή λογική και ζωή.

Tα τελευταία γεγονότα που σημάδεψαν εφιαλτικά πολλές περιοχές της πατρίδος μας (πυρκαγιές, καύσωνας, κλοπές κλπ) αποκαλύπτουν την πτώχευση και την φονική αιχμαλωσία του σταυροφόρου ανθρώπου. Πιστοποιούν την κρίση, υπαρξιακή, μέσα στην πνιγηρή  δίνη της οποίας στροφιλίζεται και σηματοδοτούν την άμεση λυτρωτική ανάγκη για το ευλογημένο ξεθόλωμα του νου και της καρδιάς το ξεπέρασμα με την άφθαρτη χάρη του Σταυρού και της Aνάστασης την επανανοηματοδότηση του τραγικού ανθρώπου με τον δυνατό και ευλογημένο λόγο με την ένθεη χάρη της Eκκλησίας μας.

Β’

H Eκκλησία, λοιπόν, μας προκαλεί σε μια νέα ζωή με την παρουσία του Σταυρού του Xριστού. Για τις αιχμάλωτες υπάρξεις ο Σταυρός είναι “σκάνδαλο” και “ανοησία”. Πώς μπορεί ο δέσμιος στην οδύνη και την ηδονή του κόσμου να κοιτάξει πέρα από τα καθημερινά και τα εγκόσμια; Πώς είναι δυνατόν να “χτυπήσει” το φράγμα της λογικής, να θεραπεύσει την ασθενή σάρκα, να αποδεχθεί την ιερότητα ενός πνευματικού αγώνα, αφού, σαν τον γυμνοσάλιαγκα, κινήται στα λασπώδη και τα χαμηλά; Ποιό νόημα μπορεί να έχει σ’ αυτόν η ψυχική αντοχή και το πνευματικό σθένος, αφού ο ίδιος είναι λιοντάρι εγκλωβισμένο στον στενό χώρο μιας παγίδας;

O Σταυρός του Kυρίου δεν είναι σύμβολο ελευθερίας και “σκάνδαλο” λογικής γι’ αυτούς, που αποδέχονται ταπεινά το μυστήριο της Eκκλησίας, αλλά και για εκείνους, που άδικα και ανόητα, το αρνούνται. Oι πάντες προσκαλούνται στην γεύση της ζωής και την δοκιμασία της Aνάστασης. Oι πάντες, μέσα από τον Θεοδώρητο Σταυρό, ευαγγελίζονται την μεγάλη και αμάραντη χαρά της Σωτηρίας. Oι επιλογές ανήκουν στον καθένα.

H Eκκλησία επιμένει να μας προβάλλει τον Σταυρό, γιατί εδώ κρύβεται το μυστικό της ζωής και της σωτηρίας μας. Πόσον όμορφα επισημαίνει: <Σταυρός ο φύλαξ πάσης της Oικουμένης, Σταυρός η ωραιότης της Eκκλησίας. Σταυρός βασιλέων το κραταίωμα, Σταυρός πιστών το στήριγμα. Σταυρός αγγέλων η δόξα και των διαμόνων το τραύμα>.

Oι νεότεροι μάρτυρες, όπως ο αείμνηστος Pώσος σύγχρονος μάρτυρας και ομολογητής π. Δημήτριος Nτούτκο και αναρίθμητοι άλλοι, που αντιστάθηκαν στο φονικό κροτάλισμα των άθεων υλιστών της μαρτυρικής Pωσικής γης και δέχθηκαν τον προσωπικό Σταυρό του μαρτυρίου τους σαν δυνατή, πρόγευση της Aνάστασης, τολμούσαν ν’απευθύνονται την ώρα του δράματος τους πέρα από τους θλιβερούς και γονατισμένους βασανιστές, στις ανένταχτες καρδιές και τις όρθιες συνειδήσεις τονίζοντας πως <την ώρα του μαρτυρίου έστησα ένα Σταυρό και κάθησα στον ευλογισμένο ίσκιο του να ξαποστάσω>. O Άγιος Kοσμάς ο Aιτωλός πριν από κάθε κήρυγμα έστηνε έναν Σταυρό και δίπλα μιλούσε. Όλα συμβολικά του αγώνα και της ελπίδας? του πόνου και της χαράς? του μαρτυρίου και της Aνάστασης.

O Σταυρός, λοιπόν, είναι το αγιότερο, το δυνατότερο, το προσφιλέστερο και αναντικατάστατο σύμβολο της Aγάπης και της Eλευθερίας. Mε Aυτόν ο Xριστός έσωσε τον κόσμο. Παραμένει μέσα στους αιώνες το ιερό θυσιαστήριο, πάνω στην άψυχη σάρκα του οποίου ο Xριστός προσέφερε τον εαυτό Tου θυσία για όλον τον κόσμο. Όπως παρατηρεί Aγιορείτης Γέροντας <όλη η κένωσις, πτωχεία, εξουθένωσις, ταλαιπωρία, οδύνη, θάνατος που έλαβε για μας, κορυφώνονται στον Σταυρό. Στο Σταυρό έζησε τον βαθύτερο πόνο, και τον μεγαλύτερο εξευτελισμό για μας. Έγινε υπέρ ημών κατάρα για να ελευθερώση εμάς από την κατάρα της αμαρτίας και του νόμου. Όλο το έργο του Xριστού, όλη η φιλανθρωπία Tου συνοψίζονται στον Σταυρό Tου… Στον Σταυρό ο Θεάνθρωπος Xριστός έλυσε την τραγωδία της ανθρώπινης ελευθερίας, που προκάλεσε η ανυπακοή των πρωτόπλαστων, γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θάνατου δε Σταυρού (Φιλιπ. B’) και επαναπροσανατόλισε την ελευθερία μας στον δημιουργό της, Tον Tριαδικό Θεό>. Στον Σταυρό ενώνεται ολόκληρη η δημιουργία, ανακαινίζεται και αγιάζεται? ευλογείται και ενώνεται. Πέρα από την χάρη του Σταυρού όλα μαραίνονται, αδυνατίζουν, εκφυλίζονται, γίνονται σύντριμμα, κατακαίονται και ολοσχερώς καταστρέφονται.

Στο Γεροντικό διαβάζουμε την παρακάτω διδακτική ιστορία: ?O Iωάννης ο Bοστρηνός, άνθρωπος άγιος και με εξουσία κατά πνευμάτων ακαθάρτων, ρώτησε δαίμονες που κατοικούσαν μέσα σε κόρες και που εξ’ αιτίας τους ήταν κυριευμένες από μανία και υπέφεραν φοβερά και του είπε ποιά πράγματα φοβάστε από τους Xριστιανούς;και αυτοί απήντησαν: <Έχετε πράγματι τρία μεγάλα πράγματα εκείνο που φοράτε στο λαιμό σας, εκείνο, που λούζεσθε στην Eκκλησία κι εκείνο που τρώτε στη Λειτουργία>. Aυτός ρώτησε πάλι: <Ποιό από τα τρία αυτά φοβάστε περισσότερο;> και αποκρίθηκαν: .

Oι δαίμονες, λοιπόν, περισσότερο φοβούνται τον Σταυρό, το βάπτισμα και την Θεία Kοινωνία.

Πρωτοπρεσβύτερος Γεράσιμος Ζαμπέλης

http://www.e-lefkas.gr/

Η   Κ Α Τ Α   Χ Ρ Ι Σ Τ Ο    Ζ Ω Η

«Χριστῷ συνεσταύρωμαι ·  ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δέ ἐν ἐμοί Χριστός.» (Γαλ. β΄ 19-20)

Μόλις, ἀγαπητοί ἀδελφοί, γιορτάσαμε τήν Παγκόσμια Ὕψωση τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ.  Ἔτσι σύμφωνα μέ τήν παράδοση καί τάξη τῆς Ἐκκλησίας περιφέραμε τό Τίμιο Ξύλο μέσα στούς ναούς, μέ πλούσια συγκίνηση καί δυνατή πίστη.  Αὐτή ἡ λιτάνευση ἐγένετο μέσα στή μυροβόλο ἀτμόσφαιρα τῶν εὔοσμων ἀνθέων, τά ὁποῖα ἡ ἀγάπη τοῦ θεοφιλοῦς λαοῦ μας προσεκόμισε πλουσιοπάροχα γιά τό στόλισμα τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.  Στή συνέχεια ἐγένοντο μέ κάθε εὐλάβεια οἱ καθιερωμένες ὑψώσεις καί δεήσεις, ἐψάλη πολλές φορές τό«Κύριε, ἐλέησον» καί ἀκολούθησε ὁ ἁσπασμός τοῦ Σταυροῦ καί ἡ διανομή τῶν εὐλογημένων λουλουδιῶν στούς πιστούς.

Ἡ σταύρωση τοῦ Κυρίου, πάνω στό ξύλο τῆς κατάρας, στήν κορυφή τοῦ Γολγοθᾶ, τοῦ γνωστοῦ ὡς «κρανίου τόπος», ἀποτελεῖ τήν κορωνίδα τῆς πυραμίδος τῆς προσφορᾶς ἀγάπης ἀπό μέρους τοῦ Κυρίου πρός τό ἀνθρώπινο γένος.  Σ’ αὐτό τό σημεῖο ἔχουμε τό ἀποκορύφωμα τοῦ Ἀρχιερατικοῦ ἀξιώματος τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ.  Τοῦτο τό ἀξίωμα περιλαμβάνει κάθε θυσία καί προσφορά τοῦ Κυρίου γιά τή δική μας σωτηρία, ἀπό τή στιγμή τῆς ἐνανθρωπήσεως μέχρι καί τήν ἀτιμωτική καί ἀπόλυτα ταπεινωτική ποινή τῆς σταυρώσεως.

Τότε ἀπό τό ὕψος τοῦ Σταυροῦ κινήθησαν τά στεγνά χείλη τοῦ Κυρίου καί πρόφεραν τό «τετέλεσται».  Αὐτή ἡ τελευταία λέξη σφραγίζει τό διάστημα τῆς ἐπιγείου ζωῆς τοῦ Κυρίου.  Τό «τετέλεσται» ἀποτελεῖ μιά λέξη κλειδί ὡς πρός τήν κατανόηση τοῦ σωτηριολογικοῦ ἔργου τοῦ Χριστοῦ.  Αὐτός ὁ ὅρος ὑπενθυμίζει ὅτι οἱ προφητεῖες οἱ ἀναφερόμενες στό πρόσωπο τοῦ Κυρίου ἐκπληρώθησαν καί ὁλοκληρώθησαν.

Σήμερον, Κυριακή μετά τήν Ὕψωση, τό Ἀποστολικό Ἀνάγνωσμα μέσα ἀπό τό ὁποῖο ὁμιλεῖ ὁ θεῖος Παῦλος γιά τόν ἑαυτό του, μᾶς λέγει: «Χριστῷ συνεσταύρωμαι». Ὁ μέχρι τότε σκληρός διώκτης τῶν Χριστιανῶν, ἔπειτα ἀπό τό ὅραμα τῆς Δαμασκοῦ, ἀκολούθησε πρόθυμα τό δρόμο τοῦ Χριστοῦ καί μετεβλήθη σέ διαπρύσιο κήρυκα τοῦ Εὐαγγελίου.  Ὁ θεῖος Παῦλος εἶναι ἕτοιμος γιά κάθε θυσία καί προσφορά στό βωμό τῆς ἀγάπης, στό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἐπιπρόσθετα ὅλα τά πράγματα τοῦ κόσμου τούτου γιά τόν Παῦλο κατέστησαν πιά ἀνύπαρκτα καί ἀδύναμα νά τόν κρατήσουν.  Ἔτσι λέγει: «Τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπό τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; θλῖψις ἤ στενοχωρία ἤ διωγμός ἤ λιμός ἤ γυμνότης ἤ κίνδυνος ἤ μάχαιρα» (Ρωμ. η΄ 35).  Μέ ἁπλᾶ λόγια: Τί, λοιπόν, μπορεῖ νά μᾶς χωρίσει ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ;  Μήπως τά παθήματα, οἱ στενοχωρίες, οἱ διωγμοί, ἡ πείνα, ἡ γύμνια, οἱ κίνδυνοι ἤ ὁ μαρτυρικός θάνατος;

Τά λόγια τοῦ ἀποστολικοῦ ἀναγνώσματος καί τό ζωντανό παράδειγμα τοῦ Παύλου ἀπευθύνουν πρόσκληση σέ ὅλους ἐμᾶς, οἱ ὁποῖοι ἐνταχθήκαμε στήν παράταξη τοῦ Χριστοῦ μέ τό μυστήριο τοῦ βαπτίσματος, νά ζοῦμε ὡς ἐσταυρωμένοι.  Νά ἀπομακρυνθοῦμε ἀπό τόν παλαιό ἑαυτό μας, νά συνεχίσουμε νά παραμένουμε νεκροί ὡς πρός τά διάφορα ἁμαρτωλά πάθη καί νά προχωροῦμε μέσα στά πλαίσια μιᾶς ζωῆς ἀναγεννημένης, ἡ ὁποία νά ἀποτελεῖ ὁδοδείκτη πρός τήν κατεύθυνση ὅπου βασιλεύει ὁ Χριστός.

Ἐκεῖ ὅπου πρυτανεύει τό φρόνημα τοῦ κόσμου, ὁ Χριστός περιφρονεῖται, διώκεται καί ὑβρίζεται.  Κάποιος δυνατό νά πεῖ: πότε εἶδα τό Χριστό καί ποῦ τόν εἶδα γιά νά τόν βλάψω; Κάθε μέρα ὅμως ἀσχολεῖται μέ τήν ἱεροκατηγορία, κρίνει καί κατακρίνει τήν Ἐκκλησία καί τούς ἀνθρώπους της καί κατά τά ἄλλα ἔχει ἐλαφρά τή συνείδηση ὅτι εἶναι καλός χριστιανός.

Οἱ ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τά κίνητρά τους περιορισμένα στήν ὁριζόντια διάσταση τῆς ζωῆς, δέν ἐπιθυμοῦν τήν παρουσία τοῦ Κυρίου στή ζωή τους, γιατί ἐλέγχονται καί ἔχουν κρίση συνειδήσεως.  Μήπως ὅσοι προσποιοῦνται τόν ἄθεο, δέν εἶναι αὐτό τό πρόβλημά τους;  Δυστυχῶς αὐτή ἡ κατηγορία τῶν ἀνθρώπων ζεῖ μέσα στά πλαίσια μιᾶς διχασμένης προσωπικότητος καί ἀμφιταλαντευομένης ζωῆς.  Ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ καί ἡ κατά Χριστό Ζωή ἀποτελοῦν φῶς, σκορπίζουν χαρά, προσφέρουν ἐλπίδα καί γεννοῦν αἰσιοδοξία στήν ψυχή τοῦ πιστοῦ.  Ἀμήν!

Ελληνορθόδοξη Κοινότητα Απ. Βαρνάβα

Την Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού, στο ευαγγελικό ανάγνωσμα ο Κύριος καλεί όλους τους πιστούς να σηκώνουμε με πίστη τον δικό μας σταυρό λέγοντας: Εκείνος που θέλει να με ακολουθεί ως μαθητής μου, ας διακόψει κάθε σχέση με τον διεφθαρμένο από την αμαρτία εαυτό του και ας πάρει τη σταθερή απόφαση να σηκώνει καθημερινά τον σταυρό του, και τότε ας με ακολουθεί. Διότι, όποιος θέλει να σώσει την πρόσκαιρη ζωή του, θα χάσει την αιώνια ζωή. Όποιος όμως χάσει και θυσιάσει τη ζωή του για μένα και το Ευαγγέλιό μου, αυτός θα σώσει την ψυχή του και θα κερδίσει την αιώνια μακαριότητα.

Τι νόημα έχουν τα λόγια αυτά του Κυρίου; Γιατί ο Κύριος ζητά από όλους τους μαθητές του να σηκώνουν διαρκώς ένα σταυρό; Για να κατανοήσουμε το νόημα των λόγων αυτών του Κυρίου θα πρέπει να δούμε πότε ο Κύριος είπε τα λόγια αυτά. Τα είπε ακριβώς μετά από την ώρα εκείνη που ο απόστολος Πέτρος με έντονο τρόπο προέτρεψε τον Κύριο να μην πάει στην Ιερουσαλήμ, να άνηθοι το Πάθος και το σταυρικό θάνατο. Τότε ο Κύριος μπροστά στους μαθητές επέπληξε τον Πέτρο και του είπε: «ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανᾶ» (Ματθ. ις’ 23). Διότι ο Πέτρος δεν μπορούσε να κατανοήσει εκείνη την ώρα ότι χωρίς τον σταυρικό θάνατο του Κυρίου δεν θα σωζόταν το ανθρώπινο γένος.

Αμέσως λοιπόν μετά ο Κύριος προσκαλεί τους μαθητές του και τα πλήθη και μπροστά σε όλους λέει ότι όχι μόνον ο ίδιος πρέπει να σταυρωθεί, αλλά και ότι κανείς δεν μπορεί να σωθεί παρά μόνον αν σηκώσει ο καθένας τον δικό του σταυρό και Τον ακολουθήσει όπως το πρόβατο τον ποιμένα, όπως ο δούλος τον κύριό του, όπως ο στρατιώτης τον βασιλέα, ακολουθώντας τον ίδιο δρόμο.

Αλλά τι σημαίνει να σηκώνουμε τον σταυρό μας; Όπως οι κατάδικοι σήκωναν τον σταυρό τους μέχρι τον τόπο της θανατικής τους εκτελέσεως, με τη βεβαιότητα ότι σε λίγο θα πέθαιναν, έτσι κι εμείς: να ζούμε καθημερινά ως μελλοθάνατοι, έχοντας διακόψει οριστικά κάθε δεσμό με τη ζωή αυτή, με τον κόσμο, την αμαρτία, τον παλαιό εαυτό μας. Με την απόφαση κάθε στιγμή, αργά η γρήγορα, να πεθάνουμε.

Σημαίνει ακόμη να σηκώνουμε αγόγγυστα τον σταυρό της κάθε ημέρας. Δηλαδή τις θλίψεις και τις δοκιμασίες που θα επιτρέψει ο Θεός στη ζωή μας, κάθε στενοχώρια και πόνο, κάθε δυσκολία στον αγώνα για την κατανίκηση των παθών μας και την απόκτηση των αρετών. Με τη βεβαιότητα ότι ο σταυρός, ο πόνος και οι θλίψεις είναι η κοινή κληρονομιά των παιδιών του Θεού· και ότι ο Κύριος επιτρέπει στον καθένα μας ξεχωριστό και μοναδικό για την περίπτωσή μας κατάλληλο σταυρό, και αυτόν οφείλουμε να τον σηκώνουμε όχι με γογγυσμό και ταραχή, με αντίδραση και διαμαρτυρία. Ούτε καταναγκαστικά, επειδή δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Αλλά με χαρά, με την πεποίθηση ότι αυτός ο σταυρός θα μας οδηγήσει στη σωτηρία.

Πόσο αξίζει μια ψυχή

Ο Κύριος στη συνέχεια κάνει μία σύγκριση ανάμεσα στην εγκοσμιότητα και στην αιωνιότητα. Τι θα ωφελήσει τον άνθρωπο, λέει, εάν κερδίσει όλο αυτόν τον υλικό κόσμο, και στο τέλος χάσει την ψυχή του, η οποία επειδή είναι πνευματική και αιώνια δεν συγκρίνεται με κανένα από τα υλικά αγαθά του φθαρτού κόσμου; Και, εάν ένας άνθρωπος χάσει την ψυχή του, τι θα δώσει ως αντάλλαγμα, για να την εξαγοράσει απ’ την αιώνια απώλεια;

Οποιοσδήποτε ντραπεί εμένα, συνέχισε ο Κύριος, επειδή φοβόνται τις περιφρονήσεις των ανθρώπων της αποστατημένης αυτής γενιάς, αυτόν θα τον αποκηρύξει και ο Υιός του ανθρώπου κατά τη μέλλουσα κρίση. Αυτός δηλαδή θα χάσει την ψυχή του για πάντα!

Με δύο λόγια δηλαδή ο Κύριος μας εξηγεί ποιο είναι το μεγαλύτερο κακό που μπορούμε οι άνθρωποι να πάθουμε: να χάσουμε την αθάνατη ψυχή μας. Διότι, μας λέει, η ψυχή μας αξίζει περισσότερο απ’ όλα τα αγαθά του κόσμου αυτού. Έχει μεγαλύτερη αξία απ’ όλα τα πλούτη, τις τιμές και τις απολαύσεις του κόσμου. Γι’ αυτό άλλωστε, για την πολύτιμη αυτή ψυχή μας ο Χριστός μας έδωσε το πλέον ατίμητο λύτρο, το τίμιο αίμα του. Εξαγόρασε την ψυχή μας απ’  τη σκλαβιά της αμαρτίας, διότι γνωρίζει ο Θεός την πραγματική αξία της ψυχής μας. Εμείς λίγο καταλαβαίνουμε την αιωνία αξία της. Λίγο κατανοούμε ότι η απώλεια της ψυχής είναι το μεγαλύτερο κακό που μπορούμε να πάθουμε. Διότι αν χάσουμε την ψυχή μας, αν χωρισθούμε δηλαδή αιωνίως απ’ τον Θεό και βυθισθούμε στο αιώνιο σκοτάδι, η απώλεια αυτή θα είναι οριστική και αμετάκλητη. Μήπως έχουμε δύο ψυχές, να δώσουμε τη μία στην αμαρτία και την άλλη στον Χριστό; Χρήματα και περιουσίες μπορούμε να ανταλλάξουμε. Την ψυχή μας όμως αν την χάσουμε, χάσαμε τα πάντα, χάσαμε κάθε αγαθό, χάσαμε τον αιώνιο Παράδεισο, χάσαμε τον Θεό. Την ψυχή μας λοιπόν και τα μάτια μας! Την ψυχή μας και τη σωτηρία μας! Πάνω απ’ όλα, και πρώτα απ’ όλα!

Ο Σωτήρ, 1984

http://www.xfd.gr/

(Μαρκ. Η’ 34 – Θ’ 1)

Μετά την εορτή της υψώσεως που ως φωτεινό σημείο προβάλλει η Εκκλησία μας, στην Ευαγγελική περικοπή της Κυριακής, ο ίδιος ο Κύριός μας ακούγεται να κάνει λόγο για το Σταυρό και την σημασία του στη ζωή μας.

Ο ιερός Ευαγγελιστής Μάρκος, με τρόπο λιτό αλλά και δυναμικό, μας παρουσιάζει το κεντρικό σημείο της πνευματικής ζωής, πέριξ του οποίου πρέπει να στρέφεται η όλη προσπάθεια και ο αγώνας μας.

Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι ο Χριστός δεν εκβιάζει απολύτως κανέναν στο να τον ακολουθήσει. Ο άνθρωπος είναι ελεύθερος, πλην όμως, νομοτελειακώς, θα δεχθεί και τις συνέπειες της ελεύθερης αυτής επιλογής του. Γι’ αυτό και τονίζεται το «Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι». (Μαρκ. Η΄ 34). Δηλαδή. Όποιος θέλει να με ακολουθεί, ας απαρνηθεί τον εαυτό του και ας σηκώσει το σταυρό του, και ας με ακολουθεί.

Ο δρόμος του Χριστού είναι Σταυρός. Αλλά επιτέλους, τί δεν είναι σταυρός στη ζωή του ανθρώπου; Ακόμα και αυτή η αμαρτία κοστίζει τόσο (και σε χρήμα και σε ψυχική φθορά), που κάνει τον άνθρωπο να γονατίζει, να σπάζει το ηθικό του, και να εξευτελίζεται… Επομένως βλέποντας τα πράγματα από την αντικειμενική τους αυτή σκοπιά, «συμφέρει» για να σωθεί η ψυχή μας, να την «απωλέσουμε ένεκεν του Χριστού και του Ευαγγελίου Του».

Συμφέρει δηλ. να πάμε κόντρα στον κακό εαυτό μας με τις κακές κλίσεις και τις επονείδιστες ορέξεις του, ακριβώς για να κερδίσουμε αυτό το οποίο πραγματικά διψά ο άνθρωπος και για το οποίο είμαστε πλασμένοι. Να κερδίσουμε αυτόν τον Κύριό μας Ιησού Χριστό και την ουράνια, αιώνια και ατελεύτητη βασιλεία Του.

Πράγματι: «Τι γαρ ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδίσει τον κόσμον όλον, και ζημιωθεί την ψυχήν αυτού; Ή τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού;» (Μαρκ. Η΄ 36-37). Δλδ. Τί δε ωφελείται ο άνθρωπος εάν κερδίσει ολόκληρο τον κόσμο, αλλά χάσει τον εαυτό του; Ή τι δύναται να δώσει ο άνθρωπος ως αντίτιμο για τον εαυτό του;

Εδώ όμως, στο σημείο αυτό είναι που κάποιοι μπερδεύονται, διότι θέλουν να μπερδεύονται…

Νομίζουν ότι υπάρχει η δυνατότητα και το σταυρό τους να σηκώνουν, αλλά ταυτοχρόνως να παραμένουν μέσα σε μια «ατμόσφαιρα» σιωπής, χωρίς να τους γνωρίζει ο κόσμος ως «σταυροφόρους».

Και για να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους, αυτοί οι άνθρωποι είναι οι πιστοί (;) που έχουν εφεύρει την εξής «απίθανη μηχανή». Να καλύπτουν την δειλία τους με ένα μανδύα συνέσεως, κρατώντας την «σιωπή των αμνών» και προβάλλοντας ως τρόπο ζωής την «ισορροπία» μεταξύ της κοσμικής και της «πνευματικής» τους ζωής!

Το ότι βέβαια τα πράγματα αυτά τελικώς είναι εντελώς «ανισόρροπα», φαίνεται και από τον παράδοξο λόγο ενός τέτοιου κατ’ όνομα χριστιανού, που έλεγε ο ταλαίπωρος: «Δεν με πειράζει να σηκώνω το σταυρό μου, δυσκολεύομαι όμως αφάνταστα να ομολογώ δημοσία την πίστη μου»… Λες και είναι διαφορετικό πράγμα ο Σταυρός από την καθαρή ομολογία.

Τελικώς φίλοι μου, οι ψοφοδεείς αυτοί άνθρωποι, μάλλον οι διχασμένες αυτές προσωπικότητες να λέμε καλύτερα, κάνουν (κατ’ άνθρωπον), το μεγαλύτερο κακό μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας. Και πάρα πολλές μάχες χάνονται στο επίπεδο του αγώνα της στρατευομένης μας Εκκλησίας, ακριβώς διότι δεν έχουμε συνειδητοποιήσει, ή δε θέλουμε να παραδεχτούμε, ότι ο Σταυρός και η αυθεντική Ορθόδοξη Πίστη ταυτίζονται, πλην των άλλων και με την παρρησία και την ξεκάθαρη ομολογία. Και δυστυχώς, πρέπει να παραδεχτούμε, τούτο ισχύει και για αρκετούς εκ των κληρικών. Κυρίως θα λέγαμε ισχύει για αυτούς που επιβάλλεται εκ των πραγμάτων να είναι μπροστάρηδες και να δίνουν τον τόνο του αγώνα…

Μπορεί βέβαια ο άνθρωπος, «δίκην δικολάβου» να αγωνιά και να προσπαθεί να βρίσκει διάφορες δικαιολογίες, για να διορθώσει το Ευαγγέλιο… Ο Ιησούς όμως είναι ξεκάθαρος και στο θέμα αυτό και ξεσκεπάζει όσους βασανίζονται από το φοβερό δαιμόνιο της δειλίας.

Ας προσέξουμε ευθύς αμέσως τους λόγους Του: «Ος γαρ εάν επαισχυνθεί με και τους εμούς λόγους εν τη γενεά ταύτη τη μοιχαλίδι και αμαρτωλώ, και ο Υιός του Ανθρώπου επαισχυνθήσεται αυτόν όταν έλθη εν τη δόξη του Πατρός Αυτού μετά των αγγέλων των αγίων». (Μαρκ. Η΄ 38) Δλδ: Όποιος εντραπή για μένα και τους λόγους μου σ’ αυτή τη γενεά τη μοιχαλίδα (την άπιστη στον ουράνιο Νυμφίο) και αμαρτωλή, και ο Υιός του Ανθρώπου θα εντραπεί γι’ αυτόν όταν θα έλθει με τη δόξα του Πατέρα Του μαζί με τους αγίους αγγέλους.

Λοιπόν, τα πράγματα είναι τόσο ξεκάθαρα και λαμπερότερα και αυτού του ηλίου. Αν τώρα κάποιος επιμένει στις πλανεμένες του απόψεις, αν κάποιος τρέμει τον μακράν του Θεού κόσμο, παρά την πίστη που ίσως αισθάνεται μέσα του, ας ανοίξει τα ώτα της καρδιάς του για να ακούσει τις καμπάνες του βιβλίου της Αποκαλύψεως που ηχούν και ξεσηκώνουν σε πνευματική εγρήγορση και σε συνέπεια λόγου και έργων. Ας ανοίξουμε λοιπόν το τελευταίο βιβλίο της Καινής Διαθήκης όπου εκεί βλέπουμε το «Αρνίον το ως εσφαγμένον», να κατανικά τον διάβολο και τα κοσμικά του όργανα. Τι λέει; «Τοις δε δειλοίς και απίστοις και εβδελυγμένοις και φονεύσι και πόρνοις και φαρμακοίς και ειδωλολάτραις και πάσι τοις ψευδέσι, το μέρος αυτών εν τη λίμνη τη καιομένη εν πυρί και θείω, ό εστίν ο θάνατος ο δεύτερος» (Αποκ. ΚΑ΄ 8). Δλδ: Για δε τους δειλούς και λιποτάκτες (προδότες του χριστιανικού αγώνα) και σιχαμένους και τους φονείς και τους ανήθικους (σεξουαλικώς), και τους μάγους, και τους ειδωλολάτρες (αυτούς που πράττουν ειδωλολατρικά έργα), και όλους τους ασεβείς, η θέση τους θα είναι στη λίμνη, η οποία καίεται με φωτιά και θειάφι. Αυτός είναι ο δεύτερος θάνατος.

Αντιθέτως όσοι αγωνίζονται, όσοι κρατούν με υπομονή και καρτερία το Σταυρό τους και δεν ντρέπονται να ομολογήσουν με χριστιανικό θάρρος αυτή την Ορθόδοξη Πίστη μας, τόσο στο δόγμα όσο και στο ήθος, αυτοί γεύονται από τώρα την Βασιλεία του Θεού, μέσω των ιερών μυστηρίων, ευρισκόμενοι στην αγκαλιά της Εκκλησίας.

Αδελφοί μου. Η Εκκλησία στην γη λέγεται στρατευομένη και χρειάζεται γενναίους μαχητές. Η Εκκλησία στον ουρανό ονομάζεται θριαμβεύουσα και δέχεται μόνο νικητές. Οι δειλοί δεν έχουν θέση ούτε στην κάτω ούτε και στην άνω Εκκλησία, αλλά στην κόλαση. Και τί είναι τόσο φοβερό, ώστε να δειλιούμε προ αυτού και να μη δειλιούμε προ της αιωνίου κολάσεως;

Άρθρο του: π. Ιωήλ Κωνστάνταρου

http://konitsa-epirus.blogspot.com/

Της Γαβριέλας Μιστράλ*

Κύριε,

Δῶσε μου ἁπλότητα καὶ βάθος.

Κάμε νὰ μὴν εἶμαι περίπλοκος οὔτε κοινότοπος στὸ καθημερινό μου μάθημα. Κάμε νὰ ὑψώσω τὰ μάτια μου ἀπὸ τὸ πληγωμένο μου στῆθος, μπαίνοντας κάθε μέρα στὴν τάξη μου.

Ἂς μὴ φέρω μαζί μου στὴν ἕδρα μου τὶς μικρές μου ὑλικὲς μέριμνες καὶ τὶς δικές μου λύπες.

Κάμε τὸ χέρι μου ἐλαφρότερο στὴν τιμωρία καὶ ἁπαλότερο στὸ χάδι.

Ἂς ἐπιπλήττω ἀπρόθυμα, γιὰ νὰ εἶμαι βέβαιος ὅτι τιμωρῶ ἀπὸ ἀγάπη.

Τὸ πλινθόκτιστο σχολεῖο μου ἂς εἶναι καμωμένο ἀπὸ πνεῦμα.

Οἱ φλόγες τοῦ ἐνθουσιασμοῦ μου ἂς καλύπτουν τὴν φτωχή του εἴσοδο καὶ τὴν γυμνὴ αἴθουσά του.

Ἡ καρδιά μου ἂς εἶναι γιὰ τὸ σχολεῖο μου μία πιὸ ἰσχυρὴ στέγη καὶ ἡ καλὴ θέλησή μου ἕνας χρυσὸς καθαρότερος ἀπὸ τὸν χρυσὸ τῶν πλουσίων σχολείων».

*Χιλιανὴ ποιήτρια καὶ δασκάλα, Βραβεῖο Νόμπελ 1946

http://panayiotistelevantos.blogspot.com/2010/09/blog-post_4048.htm

Όταν ο άγιος Μεθόδιος με τον αδελφό του άγιο Κύριλλο ξεκίνησαν από το Βυζάντιο νά μεταφέρουν το χριστιανισμό στους Σλάβους, ανάμεσα στους πρώτους πού δέκτηκαν το μήνυμα του Ευαγγελίου ήταν η πριγκίπισσα Λουντμίλλα (=Αγάπη) και ο σύζυγός της πρίγκιπας των Τσέχων Μποριβόης. Κατηχήθηκαν και δέκτηκαν την ορθόδοξη πίστη από τον ίδιο τον άγιο Μεθόδιο, το φωτιστή των Σλάβων.

Το πριγκιπικό ζεύγος εκοσμείτο με πολλές αρετές, αλλά ιδιαίτερα από μια θερμή πίστη κι ένα ένθεο ζήλο για μετάδοση της Ορθοδοξίας στους υπηκόους των. Με τη φροντίδα τους κτίστηκαν πολλοί ναοί σε ολόκληρη τη Τσεχία, και φρόντισαν νά τους στελεχώσουν με ευλαβείς κληρικούς.

Ο πρίγκιπας Μποριβόης απέθανε στα τριανταέξι του χρόνια, κι έτσι η Λουντμίλλα απέμεινε χήρα με τρία αγόρια και μια κόρη.

Η νεαρή χήρα υποτάχθηκε στό θέλημα του Θεού, εγκατέλειψε κάθε κοσμική δραστηριότητα, μοίρασε την περιουσία της στους φτωχούς και αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στο Θεό.

Ο γυιός της Βρατισλάβ ανέβηκε στο θρόνο της Τσεχίας ¬και κυβέρνησε τη χώρα από τη θέση αυτή για 33 ολόκληρα χρόνια. Τον διαδέχθηκε στο θρόνο ο γυιός του Βενσεσλάς. Αυτόν τον είχε αναθρέφει η γιαγιά του Λουντμίλλα με ιδιαίτερη προσοχή, «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου». Καλλιέργησε στην ψυχή του η αγία γιαγιά του κάθε χριστιανική αρετή και τον προετοίμασε νά γίνει ο προστάτης της Ορθοδοξίας στη χώρα, συνεχιστής του έργου του παππού του πρίγκιπα Μποριβόη. Πράγματι ο Βενσεσλάς δικαίωσε τις προσδοκίες της γιαγιάς του, αναδείκτηκε πραγματικά ιεραπόστολος, γι΄ αυτό και η Εκκλησία τον κατέταξε στο αγιολόγιό της και τιμά την μνήμη του στις 28 Σεπτεμβρίου.

Όσο καλός και πράος ήταν ο Βενσεσλάς, τόσο σκληρή και κακιά ήταν η βασίλισσα σύζυγός του. Αυτή ζήλευε για την αγιότητά της και μισούσε θανάσιμα τη γιαγιά πλέον Λουντμίλλα. Αυτή, θέλοντας νά δώσει τόπο στην οργή και για νά μήν προκαλεί με την παρουσία της την νύμφη της, απομακρύνθηκε από το παλάτι και κατέφυγε στην πόλη Τσετίν. Όμως, η νύμφη της και βασίλισσα μή αντέχοντας νά ακούει νά μιλούν για την αγιότητα της Λουντμίλλας, έστειλε ανθρώπους της και αφού της πέρασαν σχοινί στο λαιμό, την στραγγάλισαν. Έτσι η αγία Λουντμίλλα έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου στις 16 Σεπτεμβρίου του έτους 917.

Τα λείψανα της βρίσκονται στο ναό του αγίου Γεωργίου στην Πράγα, αποτελούν πηγή απείρων θαυμάτων και δέχονται την ευλάβεια και την τιμή πλήθους πιστών.

πηγή: Μηνιαία Έκδοση Εκκλησίας Αγίου Δημητρίου Παραλιμνίου «Παρά την Λίμνην», περίοδος β΄, έτος κ΄, αρ. 9, Σεπτέμβριος 2010

http://vatopaidi.wordpress.com/2010/09/16/

Απόστολος: Γαλ. β’ 16 – 20

Ευαγγέλιο: Μαρκ. η΄ 34 –θ’ 1

«Όστις θέλει οπίσω ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού, και ακολουθείτω μοι»

Απευθύνεται ο Κύριος στους μαθητές Του, αλλά και στο πλήθος, που Τον ακολουθεί και συνάπτει μια συμφωνία μαζί τους. Όποιος από σας θέλει να Με ακολουθεί ως μαθητής μου, πιστός στη συμφωνία μας, πρέπει να δέχεται τις εντολές μου και να τις εφαρμόζει στη ζωή του, και φυσικά είναι ανάγκη να παραμερίσει τις προσωπικές του επιθυμίες. Βέβαια αυτό δεν είναι εύκολο. Θα αντιμετωπίσει πιθανόν δυσκολίες, θα χρειαστεί να σηκώσει σταυρό, όπως άλλωστε συνηθίζουμε να λέμε.

Το πρώτο που παρατήρησα στην περικοπή αυτή, αγαπητοί μου αδελφοί, που συνήθως δεν δίνουμε την ανάλογη σημασία στο περιεχόμενό του, είναι αυτό το «όστις θέλει». Στις σχέσεις των ανθρώπων εκείνος που έχει επάνω μας κάποια εξουσία, μικρή ή μεγάλη, επιβάλλει τη θέλησή του και τις επιθυμίες του με απόλυτο τρόπο. Τις πιο πολλές φορές δεν δέχεται, όχι αντίρρηση, αλλά ούτε και κάποια συζήτηση ή απορία. Αντίθετα ακούμε τον Κύριο, τον Δημιουργό μας, αυτόν στον οποίο ανήκουμε και μας έχει δώσει τα πάντα, να μας επιτρέπει να κάνουμε την επιλογή μας. Άλλωστε γι’ αυτό όταν μάς δημιούργησε, μάς προίκισε με την λογική, και το δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής με έμφυτο το κριτήριο αξιολόγησης των πράξεων. Συνεπώς δικαιούμαστε να ρυθμίσουμε τη ζωή μας όπως κρίνουμε καλύτερα, ανεξάρτητα από έξωθεν επιταγές. Λογικό όμως είναι, εφόσον αποφασίζουμε ελεύθερα με δική μας επιλογή, να έχουμε και την απόλυτη προσωπική ευθύνη για το αποτέλεσμα. Έχουμε όμως και το δικαίωμα να δεχθούμε τις εντολές του Θεού και να τις εφαρμόσουμε στη ζωή μας, αλλά μπορούμε και να τις αγνοήσουμε και να κάνουμε ό,τι νομίζουμε. Η αναγνώριση της ελεύθερης βούλησης είναι απόλυτη από τον Θεό και δεν πρόκειται να την παραβιάσει, Αυτός που μάς την έδωσε. Δεν παρεμβαίνει κι όταν ακόμη βλέπει τον κατήφορο που είναι πιθανό να ακολουθούμε στη ζωή μας. Με τον τρόπο αυτό λοιπόν κάθε πράξη μας αποκτά ιδιαίτερη προσωπική αξία. Με τον τρόπο αυτό μια πράξη μας μπορεί να χαρακτηρίζεται καλή ή κακή και τότε προστίθεται αντίστοιχα στο ενεργητικό μας ή το παθητικό μας. Όταν οι περισσότερες πράξεις μας θεωρούνται, και είναι και με τη βοήθεια του Θεού καλές, τότε δημιουργούμε ένα καλό όνομα στην κοινωνία που ζούμε. Κι όταν οι ενέργειές μας είναι σύμφωνες με τον νόμο του Θεού και η ζωή είναι συνεπής προς τα πιστεύω μας τότε έχουμε ήρεμη συνείδηση και είμαστε ευχάριστοι στον Δημιουργό μας. Και όχι μόνο γινόμαστε ευχάριστοι στον Θεό, αλλά διαπιστώνουμε επίσης και την καθημερινή παρουσία Του στη ζωή μας, γιατί είναι ο Πατέρας μας. Αντίθετα το έχουμε παρατηρήσει άλλωστε, ότι όταν έλθουμε σε σύγκρουση με την συνείδησή μας, όταν διαπράξουμε κάποια παρανομία, όταν παραλείψουμε να φέρουμε εις πέρας κάποια υποχρέωσή μας, τότε έχουμε σοβαρό πρόβλημα. Διαταράσσεται η ηρεμία μας, γινόμαστε δύσκολοι στις σχέσεις μας με τους άλλους. Κάποτε εξαιτίας των προβλημάτων μας αδικούμε, χωρίς λόγο, με λόγια ή και με έργα και γενικότερα με τη συμπεριφορά μας τους άλλους και μάλιστα τους οικείους μας, στους οποίους ξεσπούμε. Κι αν συνεχίσει αυτή η κατάσταση μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα και στην υγεία μας. Φυσικά είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε ό,τι θέλουμε στη ζωή μας. Μπορούμε να συμπεριφερόμαστε όπως θέλουμε στους άλλους. Είμαστε ελεύθεροι, αγαπητοί μου, να ακολουθούμε τις εντολές του Θεού, ή και όχι. Γι’ αυτό όταν τονίζει στην σημερινή περικοπή ό Κύριος «όστις θέλει», κάνει μια γενική υπόμνηση σε όλους μας, δεν το επιβάλλει. Είναι αλήθεια ότι προτιμούμε συνήθως τα εύκολα. Και αυτό δεν ισχύει μόνο στις σοβαρές και μεγάλες αποφάσεις μας αλλά και σε οποιαδήποτε εργασία που καταπιανόμαστε. Κι αν δεν υπάρχει κάποιος να μας επιβλέπει, ή κάποιος που πιθανόν να μας τιμωρήσει, διαλέγουμε την ευκολία μας. Είναι αλήθεια επίσης ότι η τήρηση των εντολών του Θεού, βασισμένη και στην πίστη μας σ’ Εκείνον, δεν είναι ιδιαίτερα εύκολη. Ασφαλώς όμως γίνεται ευκολότερη όταν συμβαδίζει με την ειλικρινή μας αγάπη σ’ Εκείνον. Αλλά αξίζει τον κόπο η απάρνηση κακών επιθυμιών και συνηθειών όταν σκεφτούμε την ηρεμία της συνείδησής μας, την ειρήνευση της ψυχής μας. Με καθαρό μυαλό θα αντιμετωπίσουμε καθημερινές δυσκολίες της ζωής, τα προβλήματα της οικογένειάς μας, τις αντιξοότητες στις δουλειές μας. Από κάποιο σημείο και μετά γίνεται και η τήρηση των εντολών του Θεού και η επιλογή τους μια συνήθεια που μπορεί με μεγαλύτερη ευκολία να τις εφαρμόζουμε. Νοιώθουμε ιδιαίτερα άσχημα κάνοντας μια κακή επιλογή, μια απαράδεκτη πράξη, ένα σκληρό λόγο. Το έμφυτο κριτήριό μας είναι αλάνθαστο και η απόφασή μας δυνατή και η βοήθεια του Θεού πολύ μεγάλη, όταν με ειλικρίνεια και επιμονή φροντίζουμε να τηρούμε τον νόμο Του. Τότε θα έχουμε και τον Χριστό μέσα μας, μόνιμο κάτοικο, ασφαλή προστάτη από κάποιους που πιθανόν μας υποβλέπουν, βοηθό στις δυσκολίες και καθοδηγητή για τις ορθές αποφάσεις. Και αυτό όταν, όπως σημειώσει ο απόστολος Παύλος στους Γαλάτες, παραμέρισα κάθε προσωπική μου επιθυμία και ζει μέσα μου ο Χριστός, «ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δ’ εν εμοί Χριστός». Αξίζει άραγε να λησμονήσουμε την ειρήνη της ψυχής μας, τον ίδιο τον Κύριό μας, για κάτι που δεν αξίζει, για κάτι που θα ζημιώσει την ψυχή μας, θα αναστατώσει την συνείδησή μας και τη ζωή μας. Γι’ αυτό και σημειώνει ο Κύριος στη σημερινή περικοπή «τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού;». Είναι δυνατό ποτέ, να κάνει κανείς μια επιλογή, επειδή έχει ελευθερία να επιλέγει ο.τιδήποτε θέλει, ενώ ωστόσο μπορεί να ζημιώσει την ψυχή του; Τι θα απαντήσουμε στο ερώτημα;

Ιερά Μητρόπολη Πάφου- Δ.Γ.Σ.

Όπως από το προηγούμενο τεύχος της ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ είναι γνωστό, η ΠΕΘ υπέβαλε στην κ. υπουργό Παιδείας Υπόμνημα σχετικό μέ τη διαμόρφωση της διδασκαλίας του μαθήματος των Θρησκευτικών στά σχολεία μας. Απάντηση στο υπόμνημά μας αυτό, και μάλιστα από δύο Διευθύνσεις του Υπουργείου, έλαβε η Ένωσή μας. Ευχαριστούμε θερμά γι’ αυτές καί τίς δημοσιεύουμε παρακάτω:

α) Διεύθυνση σπουδών Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.

Θά θέλαμε μόνο νά σημειώσουμε τά παρακάτω, πού θεωρούμε πολύ σημαντικά γιά την ενημέρωση των συναδέλφων μας.

α) Κανένας δέν αντιλέγει στά όσα σημειώνει ο κ. Διευθυντής της Διευθύνσεως Σπουδών της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης ότι τό μάθημα σήμερα « αποτελεί υποχρεωτικό καί διδάσκεται σ’ όλες τίς σχολικές μονάδες….κλπ».

Τό αίτημα που διατυπώνουμε στό Υπόμνημά μας είναι νά παραμείνει όπως είναι νομοθετημένο καί νά μήν υποστεί στό μέλλον κανενός είδους μείωση.

β) Σχετικά μέ τήν αναφερόμενη πρότασή μας εισαγωγής μαθήματος πολιτιστικού κλπ, πρέπει νά γίνει απολύτως σαφές ότι η πρότασή μας αυτή αφορά μόνο στή διδασκαλία παιδιών πού δέν ανήκουν σέ ορθόδοξες οικογένειες, γιά τά παιδιά των οποίων (πού αποτελούν καί τή συντριπτική πλειοψηφία) προτείνουμε τή διδασκαλία του μαθήματος ορθοδόξου θεολογικού, πού έχει σαφώς «ομολογιακό» (όπως λέμε σήμερα) χαρακτήρα. Δέν θά πρέπει, νομίζουμε, νά τό αγνοούμε τούτο.

γ) Όσον αφορά στήν παρατήρηση του κ. Διευθυντή της Διευθύνσεως Σπουδών της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης ότι δηλ. « το Υπ. Παιδείας ΔΒΜ καί Θ. παραμένει προσηλωμένο στό σεβασμό των ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων όλων ανεξαιρέτως των μαθητών…» καί παρακάτω ότι « η ελληνική πολιτεία…δίνει τή δυνατότητα στούς μή ορθοδόξους μαθητές, των οποίων τά παιδιά παρακολουθούν τό ελληνικό σχολείο, νά ζητήσουν εξαίρεση από τό μάθημα των Θρησκευτικών, εφ’ όσον τό επιθυμούν» εμείς θά είχαμε νά παρατηρήσουμε ότι αυτό ακριβώς ζητούμε καί εμείς καί ακριβώς γι’ αυτό προτείνουμε τό παραπάνω αναφερόμενο εναλλακτικό μάθημα. Καί υπενθυμίζουμε ότι ποτέ, στό παρελθόν καί κατά κανένα τρόπο δέν θελήσαμε νά διδάσκουμε στά παιδιά αυτά τό ορθόδοξο θεολογικό μας μάθημα, σεβόμενοι τήν προσωπικότητά τους.

http://aktines.blogspot.com/2010/09/blog-post_6083.html’

Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού

Απόστολος: Γαλ. β΄ 16 – 20

Ευαγγέλιο: Μάρκ. η΄ 34 – θ΄ 1

«Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι». (Μάρκ. η΄ 34).

Σήμερα, Κυριακή μετά την Ύψωσιν του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, μάς παρουσιάζονται από τη μια τα αγαθά της σταυρικής θυσίας του Κυρίου και από την άλλη οι δικές μας υποχρεώσεις ως Χριστιανών. Τα πιο πάνω αποτυπώνονται εύστοχα και παραστατικά στον τελευταίο στίχο της σημερινής Αποστολικής περικοπής: «Ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός· ό δε νυν ζω εν σαρκί, εν πίστει ζω τη του Υιού του Θεού του αγαπήσαντός με και παραδόντος εαυτόν υπέρ εμού».

Η Σταυρική θυσία του Κυρίου είναι έκφραση της αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο, τον κάθε άνθρωπο δια μέσου των αιώνων. Όμως, παρά το ότι τα αγαθά της σωτηρίας προσφέρονται διαχρονικά σε όλους τους ανθρώπους, εν τούτοις έχει ιδιαίτερη σημασία να συνειδητοποιήσουμε σε προσωπικό επίπεδο τη μεγάλη αλήθεια. Ότι, δηλαδή, ο Χριστός δε θυσιάστηκε γενικά και αόριστα για όλο τον κόσμο, αλλά θυσιάστηκε προσωπικά για μένα, για σένα, για τον καθένα ξεχωριστά και για όλους μαζί.

Άρα, ο Χριστός δεν είναι μόνο ο Σωτήρας του κόσμου αλλά είναι και δικός μας Σωτήρας. Ο Χριστός, «ο Υιός του Θεού με αγάπησε και πέθανε εκούσια για χάρη μου» μάς είπε σήμερα ο Απόστολος Παύλος. Είναι σημαντικό αυτό το δώρο του Θεού για τούτο συνεχίζει: «Ουκ αθετώ την χάριν του Θεού» (Γαλ. β΄ 21). Δεν μπορώ να αγνοήσω αυτή τη δωρεά του Θεού.

Αυτή η συναίσθηση θα πρέπει να οδηγεί τον άνθρωπο σε τέτοια μορφή ζωής και συμπεριφοράς που να επιβεβαιώνει καθημερινά ότι δεν προσφέρθηκε μάταια η σταυρική θυσία του Χριστού. Και ο Απόστολος Παύλος το επιβεβαιώνει σήμερα με τη δική του προσωπική ζωή. Τον ακούσαμε πριν λίγο να μας λέει: «Έχω πεθάνει στο σταυρό μαζί με το Χριστό. Και δε ζω πια εγώ, αλλά ζει στο πρόσωπό μου ο Χριστός. Κι η τωρινή σωματική μου ζωή είναι βασισμένη στην πίστη μου στον Υιό του Θεού, που με αγάπησε και πέθανε εκούσια για χάρη μου».

Ο Απόστολος Παύλος καθώς και όλοι οι άλλοι Απόστολοι και οι Άγιοι εκτίμησαν σωστά τη δωρεά του Θεού. Όμως δεν έμειναν μόνο στη σωστή εκτίμηση. Προχώρησαν στην ουσία. Έκαναν βίωμα την πίστη τους και με τον τρόπο της καθημερινής ζωής πρόσφεραν στην πράξη τη δική τους ευχαριστία για τη μεγάλη αυτή δωρεά του Θεού που έγινε στον καθένα τους ξεχωριστά.

«Ουκ αθετώ την χάριν του Θεού», επαναλαμβάνει ο Απόστολος Παύλος. «Δεν μπορώ ν’ αγνοήσω αυτή τη δωρεά του Θεού». Εμείς θα την αγνοήσουμε; Αν όχι, τότε πώς θα μπορέσουμε εμείς ν’ ανταποκριθούμε σωστά σ’ αυτή τη δωρεά του Θεού; Απάντηση στο σημαντικό αυτό ερώτημα μάς έδωσε σήμερα ο Απόστολος Παύλος: «Ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός». Ταύτιση της ζωής μας με τη ζωή του Χριστού. Για τούτο από νωρίς, όσοι βίωσαν αυτή τη ζωή του Χριστού ονομάστηκαν «Χριστιανοί».

Όμως, πέρα από τον Απόστολο Παύλο, απάντηση στο πιο πάνω ερώτημα μάς δίνει σήμερα και ο ίδιος ο Κύριος. Μάλιστα, επειδή η απάντηση είναι όχι μόνο σημαντική, αλλά αφορά όλους και τον καθένα ξεχωριστά, για τούτο ο Κύριος προχωρεί και σε μια κίνηση με ιδιαίτερη σημασία: «Προσκαλεσάμενος τον όχλον συν τοις μαθηταίς αυτού είπεν αυτοίς». Ο Ιησούς, λοιπόν, «κάλεσε τότε τον κόσμο μαζί με τους μαθητές και τους είπε: «Όποιος θέλει να με ακολουθήσει, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει το σταυρό του κι ας με ακολουθήσει».

Η σωτηρία είναι δώρο για όλους και άρα όλοι έπρεπε να ενημερωθούν για κάτι τόσο σημαντικό. Όμως, πέρα από την ενημέρωση θα έπρεπε να γνωρίζουν και τις προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες θα οδηγούνταν στη σωτηρία. Και τέτοιες προϋποθέσεις ήταν η πίστη σ’ Αυτόν. Ακόμα θα έπρεπε ελεύθερα να τον αποδεχθούν και ελεύθερα να τον ακολουθήσουν. Παρά το ότι ο ίδιος, μιλώντας για την αναγκαιότητα της δικής του θυσίας, χρησιμοποιεί τον όρο «δει», πρέπει, εν τούτοις, όταν απευθύνεται στους ανθρώπους τούς προτρέπει με το «όστις θέλει». Ο Θεός σέβεται την ελευθερία του ανθρώπου, έστω κι αν πολλές φορές ο άνθρωπος κάνει κακή χρήση αυτής της ελευθερίας.

Ο Χριστός θέλει ο λαός του να αποτελείται από εθελοντές, για τούτο τους λέει το «όστις θέλει». Στη συνέχεια όμως ο πραγματικός ακόλουθός του πρέπει να είναι μιμητής του στο καθήκον για να μπορέσει στη συνέχεια να συνδοξασθεί μαζί του. Ο κάθε άνθρωπος θα πρέπει να έχει σκοπό στη ζωή του την ωφέλεια της ανθρωπότητας και όχι την ικανοποίηση του εαυτού του. Η ζωή του πρέπει να είναι συνεχώς ζωή αυταπάρνησης, όπως και του Χριστού. Πρέπει, λοιπόν, να απαρνηθούμε τον εαυτό μας για χάρη των αδελφών μας, των συνανθρώπων μας. Για τούτο, η Χριστιανική ζωή είναι και πρέπει να είναι πρώτιστα πράξη κοινωνική, αφού μέσα από την αγάπη βρίσκει την τέλεια έκφρασή του ο νόμος του Θεού.

Το «απαρνησάσθω εαυτόν» όμως δεν κινείται και δεν περιορίζεται μόνο στην κατεύθυνση της αγάπης. Κινείται στην οριστική διακοπή των σχέσεων με το αμαρτωλό παρελθόν. Ως άνθρωπος ανακαινίζεται. Υποτάσσεται στο θέλημα του Θεού, υπομένοντας κάθε δοκιμασία, η οποία χαρακτηρίζεται από τον Κύριο ως Σταυρός. Αυτή η αγόγγυστη υποταγή οδηγεί τον άνθρωπο έμπρακτα στο «ακολουθείτω μοι». Με τον τρόπο αυτό ο άνθρωπος δεν απαρνείται κάτι από τον εαυτό του, αλλά όλο τον εαυτό του για χάρη του Χριστού, αλλά και των συνανθρώπων του. Για τούτο ο Κύριος, συμπληρώνοντας την εντολήν «αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν» πρόσθεσε το «καθώς εγώ ηγάπησα υμάς», μετατρέποντας την αγάπη σε πράξη υπέρβασης και θυσίας.

Αδελφοί μου, το «όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν» δε διακηρύσσει μόνο την κατοχύρωση και το σεβασμό της ανθρώπινης ελευθερίας, αλλά οδηγεί τον άνθρωπο σε συνειδητή επιλογή. Άρα, γνωρίζει τι κάνει. Εκτιμά μέσα από τις επιλογές του τα κέρδη, ή τις ζημιές. Γιατί, κατά τον Κύριο: «Τι θα ωφεληθεί ο άνθρωπος, αν κερδίσει ολόκληρο τον κόσμο αλλά χάσρι τη ζωή του; Τι μπορεί να δώσει ο άνθρωπος σαν αντάλλαγμα για τη ζωή του; Η ζωή δεν ανταλλάσσεται με τίποτε». Κι όμως, στην εποχή μας, οι άνθρωποι δίνουμε περισσότερη σημασία στο «τίποτε» και περιφρονήσαμε την αξία της ζωής, πρόσκαιρης και ιδιαίτερα της αιώνιας. Ο βασικός λόγος αυτής της αποτυχίας του ανθρώπου είναι ότι έμεινε στον εγωκεντρισμό του, αρνούμενος να ακολουθήσει τον Ιησού. Όμως εμείς σε ποια κατάσταση βρισκόμαστε. Ας συνέλθουμε προτού δημιουργήσουμε μια κατάσταση που δε θα μπορεί να διορθωθεί. Αμήν.

Ιερά Μητρόπολη Πάφου – Θεόδωρος Αντωνιάδης

(Μάρκος η΄34 – θ΄1)

«Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθήτω μοι».

Όποιος θέλει ελεύθερα, όχι πιεστικά, αλλά θεληματικά και συνειδητά είναι προσκεκλημένος του Ιησού Χριστού.

Η άρνηση του εαυτού μας ανοίγει τη δυνατότητα της αποδοχής του άλλου, ενώ η άρση του σταυρού είναι η παραδοχή και η συμμετοχή στα παθήματα των άλλων.

Πιο απλά η πρόσκληση ξέρετε τι λέει; Θέλετε να έρθετε μαζί μου, κοιτάξτε γύρω σας, δείτε τους συνανθρώπους σας και μπείτε ανάμεσα στη ζωή τους και προσπαθήσετε να κάνετε πιο άνετη τη ζωή τους. Ασχοληθείτε μαζί τους. Πρόσκληση ζωής, αγώνα και αγωνίας για τους άλλους. Δε λέει ο Χριστός ελάτε μαζί μου στους ουρανούς να σας κατατάξω εν χώρα ζώντων. Η πρόσκληση είναι σαφής και κατηγορηματική. Μαζί με τους άλλους βρίσκεται ο Χριστός. Στους πονεμένους, στους περιφρονεμένους, στους φτωχούς, στους αδυνάτους.

Ο πιστός τα δίνει όλα για τους άλλους. Δεν κρατά τίποτα για τον εαυτό του. Για τον ίδιο έχει ο Θεός. Φυσικά αυτό είναι το χρέος μας. Να βγούμε από τη λογική τη δική μας και να μπούμε στη λογική του Θεού. Δηλαδή να κάνουμε αυτό που κάνει ο Χριστός. Να θυσιαζόμαστε καθημερινά για τους άλλους. Να μπούμε στις δυσκολίες της ζωής των άλλων. Αυτό θέλει δύναμη. Θέλει γερά κόκαλα. Όμως δεν είναι αδύνατο . Αν το θελήσουμε το μπορούμε και όπου δυσκολευόμαστε ο Θεός είναι μαζί μας. Θα μας στηρίξει στον αγώνα της αλήθειας και της ζωής. «Ος γαρ αν θέλει την ψυχήν αυτού σώσαι απολέσει αυτήν». Στην αρχή ο Χριστός μας λέει θα με βρείτε εδώ, εκεί. Ελάτε. Αφήστε όλα τα άλλα και ελάτε να ζήσετε. Εδώ μας βάζει στην τάξη των προχωρημένων. Όποιος θέλει να βρει την πηγή της ζωής, δηλ. το Θεό, πρέπει να μη λυπάται τη δική του ζωή. Κόπους και μόχθους. Όλα για το Θεό. Όλα ή τίποτα. Να ξοδέψουμε όλη την επίγεια πρόσκαιρη ζωή μας για να βρούμε την αιώνια ζωή, τη Θεοζωή.

Τα όργανα, ο χορός το πανηγύρι της Θεϊκής πρόσκλησης σε μας, μας δίνει τη δυνατότητα να διασκεδάζουμε την προσκαιρότητα, με την αιωνιότητα. Να χάνουμε τη γη και να κερδίζουμε τον ουρανό. Δίνουμε το πρόσκαιρο και λαμβάνουμε το αιώνιο. Δίνουμε το ανθρώπινο και κερδίζουμε το Θεϊκό. Καταθέτουμε τις αδυναμίες μας στο πανηγύρι του Θεού και το χάρισμα που κερδίζουμε είναι δυνατό, άφθαρτο εις ζωήν αιωνιον.

Η επιλογή της προσωπικής μας συμμετοχής ανήκει σε μας. «Όστις θέλει…»

Το πρόβλημα και η αμαρτία μας ξέρετε ποιο είναι; Ότι κανένας δε λειτουργεί με δικαιοσύνη, με έλεος, με φιλανθρωπία. Γιατί αυτά είναι χαρακτηριστικά του Θεού. Εμείς λειτουργούμε μακριά ή χωρίς το Θεό. Τα χαρακτηριστικά του μας μάραναν; Το σημερινό ευαγγέλιο συνολικά είναι μια πρόσκληση μετάνοιας και επιστροφή μας στο Θεό και την κατά Θεό ζωή. Η ζωή του Θεού είναι η πρώτη και μεγαλύτερη ανάγκη του κόσμου, του ανθρώπου, των καιρών και των περιστάσεων. Για την Ειρήνη και τη δικαιοσύνη.

Για την ανθρωπιά και τον πολιτισμό.

Για τα έθνη και τους λαούς.

Για τους άρχοντες και τους αρχόμενους.

Για τη φύση και κτήση και πάντα τα «εν αυτοίς».

Η αγάπη, η καταλλαγή, η ενότητα, η επικοινωνία, η αλληλεγγύη, η αλληλοκατανόηση, η αδελφοσύνη είναι στοιχεία χαράς , προόδου και ζωής. Είναι στοιχεία με θετική καταβολή ανθρωπιάς και αληθινού πολιτισμού.

Ιερά Μητρόπολη Κυδωνίας και Αποκορώνου.  – πρωτ. Στυλιανός Θεοδωρογλάκης

Ἀγαπητά μας παιδιά,

Σᾶς εὔχομαι ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ μὲ πρόοδο στὸν ἀγῶνα τῆς μόρφωσής σας, καὶ ὄμορφες ἐμπειρίες σχολικῆς ζωῆς!

Μόλις πρὶν ἀπὸ λίγο ὁλοκληρώθηκε ὁ ἁγιασμός. Ἦλθε ὁ ἱερέας, ἰδιόμορφα ντυμένος, διάβασε μερικὰ λόγια ποὺ λίγοι τὰ κατάλαβαν, ἔκανε κά­ποιες κινήσεις στοὺς περισσότερους ἀκατανόητες, καὶ τέλειωσε. Ὅλο αὐτὸ μοιάζει μὲ κατά­λοιπο ἄλλων, παλαιότερων ἐποχῶν. Οἱ πολιτικοί μας δὲν τὸ πιστεύουν, ἀλλὰ διστάζουν νὰ τὸ καταργήσουν. Ἐσᾶς δὲν σᾶς ἐνδιαφέρει, γιατὶ σὲ λίγο θὰ τελειώ­σει καὶ μετὰ, τοῦ χρόνου πάλι. Κάποιες Ἀνεξάρτητες Ἀρχὲς ἀντιδροῦν, ἀλλὰ πρὸς τὸ παρὸν ἄκαρπα. Κανεὶς δὲν τὸ καταλαβαίνει ὅπως γίνεται. Οὔτε καὶ ἡ Ἐκκλη­σία. Ἁπλᾶ, αὐτὴ τὸ δέχεται ὡς κεκτημένο δικαίωμά της, ποὺ δὲν θὰ ἤθελε νὰ τὸ χάσει. Δὲν ὑπάρ­χει κανένας λόγος νὰ συντηροῦμε -στὴν οὐσία νὰ ἐξε­φτυλίζουμε- κάτι ἱερό, ποὺ ὅμως εἴτε δὲν καταλαβαίνουμε, εἴτε δὲν θέλουμε, εἴτε δὲν σεβόμαστε.

Σκέφθηκα λοιπόν, ἔτσι ποὺ καταντήσαμε τὸν ἁγια­σμό, φέτος νὰ μὴν τὸν κάνουμε. Νὰ πῶ στοὺς ἱερεῖς νὰ καθήσουν στοὺς ναοὺς καὶ ἀπὸ ἐκεῖ νὰ προσ­ευ­χηθοῦν γιὰ σᾶς. Ἴσως ἔτσι ὁ Θεὸς νὰ τοὺς ἄκουγε περισσότερο. Ὑποχώ­ρησα, πρῶ­­το γιατὶ κάποιοι δὲν εἶναι ἕτοιμοι νὰ τὸ δεχθοῦν, καὶ δὲν θέλησα ὡς ἐπί­σκο­πος νὰ τοὺς λυπήσω, καὶ δεύτερο γιατὶ πρὶν τὸ κάνω, ἔπρεπε νὰ σᾶς εἰδοποιή­σω.

Αὐτοὶ ὅμως ποὺ ἔβαλαν αὐτοὺς τοὺς ἁγιασμοὺς στὴ ζωή μας, τὸ πίστευαν. Πίστευ­αν ὅτι μαζὶ μὲ τὴν ἀνθρώπινη προσπάθεια, χρειάζεται καὶ ὁ φωτισμὸς καὶ ἡ βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Πίστευαν στὸν Θεό. Εἶχαν σχέση ζωντανὴ μαζί Του. Τὸν ἤθε­λαν στὴ ζωή τους, ὡς ὅ,τι πολυτιμότερο ὑπάρχει. Ἤθελαν ὅλα νὰ τὰ ἀρχίζουν μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Ἂν εἶναι ἔτσι, φυσικὰ νὰ γίνεται ὁ ἁγιασμός. Θὰ εἶναι ἡ πιὸ σημαντικὴ στιγμὴ τῆς χρονιᾶς.

Σήμερα ὅμως, Τὸν ξεχάσαμε τὸν Θεὸ καὶ ἁπλὰ Τὸν διατηροῦμε γιὰ νὰ Τὸν ἀμφισβητοῦμε, νὰ Τὸν εἰρωνευόμαστε ἢ δυστυχῶς καὶ νὰ Τὸν βρίζουμε. Καὶ νά ποῦ φτάσαμε! Νὰ μὴν θέλουμε οὔτε τὰ σύμβολά Του. Καὶ νά ποῦ καταντή­σα­με! Χωρὶς Αὐτόν, ἡ ζωή μας νὰ χαρακτηρίζεται ἀπὸ κρίση, ἀδιέ­ξοδα, σύγχυση, αὐτο­καταστροφικότητα, βία καὶ παραλογισμό.

Στὸ σχολεῖο ποὺ ἔρχεστε, μπορεῖ νὰ γεμίσουν τὰ κεφάλια σας μὲ πληρο­φο­ρίες, ποὺ οἱ περισσότερες νὰ μὴν χρειάζονται∙ μὲ γλῶσσες ποὺ δὲν εἶναι δικές μας∙ μὲ ἱστορία ποὺ δὲν εἶναι ἀληθινή∙ μὲ θρησκευτικὰ ποὺ δὲν πεί­θουν. Νὰ σᾶς δώ­σουν βαθμοὺς χωρὶς ἀντί­κρυσμα. Αὐτὸ ὅμως ποὺ τελικὰ χρειά­ζεστε, εἶναι ἀξίες γιὰ νὰ πλημμυ­ρίσουν τὴν καρδιά σας. Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν τὸ δίνει ἡ ἐποχή.

Ἡ κατάσταση στὸν τόπο μας εἶναι σὲ ἀδιέξοδο. Κάτι πρέπει νὰ γίνει ἄμε­σα. Καὶ ἡ ἀλλαγὴ πρέπει νὰ ἀρχίσει ἀπὸ τὸ σχολεῖο. Ἂς ξεσηκωθοῦμε ὅλοι. Δάσκαλοι, γονεῖς καὶ παιδιὰ ἀρνηθεῖτε τὸ ψέμα, καὶ πολεμῆστε το σὰν τὸν μεγα­λύτερο ἐχθρό. Χτυπῆ­στε τὴ μετριότητα, τὸν συμβιβασμὸ, καὶ τὴ μιζέρια σὰν τὴν χειρότερη ἀρρώστια. Μᾶς κοροϊδεύει τὸ σύστημα, ποὺ αὐτὸ ὑπαίτιο γιὰ ὅλα, μᾶς ὁδηγεῖ σὲ ὑπαρκτικὸ ἐκφυλισμό. Διεκδικῆστε τὴν πνευματικὴ ἐλευθερία σας μὲ ὅποιο κόστος. Ξανα­φέρτε τὴν ἱστορία καὶ παράδοσή μας, τὴ γλῶσσα καὶ τὰ ἤθη μας στὴ ζωή σας. Ἀγωνιστεῖτε γιὰ κοινωνία μὲ εἰλικρίνεια, ἡρωισμό, καθαρό­τητα καὶ ἐξυπνάδα. Ἀπαιτῆστε πολιτικοὺς ποὺ νὰ ἀγαποῦν τὸν τόπο περισσότερο ἀπὸ τὰ στενὰ μυαλὰ καὶ συμφέροντά τους, ποὺ νὰ σέβονται τὴν ἱστορία περισσότερο ἀπὸ ὅσο προσδοκοῦν τὴν ψῆφο, ποὺ νὰ πονοῦν γιὰ τὸ κατάντημά μας περισ­σότερο ἀπ’ ὅσο ὑποτάσ­σονται στὶς ξένες σκοπιμότητες. Ἀξιῶστε Ἐκκλησία ὄχι μὲ ἀδικαιολόγητους συντηρητισμούς, νεκροὺς συμβολισμούς καὶ πομπώδεις τελε­τουρ­γίες, ὄχι Νομικὸ Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου μὲ δικαιώματα, περιουσίες καὶ διεκδικήσεις, ἀλλὰ Ἐκκλησία μὲ πονεμένο προφητικὸ λόγο, μὲ αὐθεντικὴ πίστη, μὲ θυσιαστικὴ μαρτυ­ρία καὶ ἅγια ζωή∙ Ἐκκλησία ποὺ νὰ ἐμπνέει καὶ νὰ ἔχει πρόταση ζωῆς. Τότε θὰ βρεῖτε τὸν Θεὸ ὁλοζώντανο μέσα σας. Τότε ὁ ἁγιασμὸς δὲν θὰ ἐπι­βάλλεται μὲ ἐγκύκλιο τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, ἀλλὰ θὰ ἀποτελεῖ δικό σας αἴτη­μα. Τότε τὸ σχολεῖο θὰ ξαναγίνει ἡ ἐλπίδα τῆς ἐθνικῆς καὶ πνευματικῆς ἐπιβί­ωσής μας. Τότε ἡ νέα χρονιὰ θὰ εἶναι ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ. Σᾶς τὸ εὔχομαι μὲ ὅλη μου τὴν καρδιά.

Ὁ Θεὸς μαζί σας, ἀγαπητά μας παιδιά.

Μὲ πατρικὲς εὐχὲς καὶ ὅλη μου τὴν ἀγάπη,

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς ΝΙΚΟΛΑΟΣ

http://www.statesmen.gr/6648/koinonia/hope_14-09-2010.html

Στη συνέχεια παρατίθεται ο τρόπος  παρασκευής του προζυμιού από τον π.Δοσίθεο ,ηγούμενο της Μονής Παναγίας Τατάρνης Ευρυτανιας

Παρασκευή νέου προζυμιού

Εδώ πέραν της πράξεως χρειάζεται πίστις και καθαρότης βίου.

Περνούμε ένα κλαδί βασιλικό από την ύψωσι του Τιμίου Σταυρού (εκ των χειρών του Ιερέως και όχι απ’ τον δίσκο ή απ’ τον επίτροπο).

Πριν ξεραθή, ένα απόγευμα, ρίχνουμε στο δοχείο που «αναπιάνουμε» το προζύμι, λίγο χλιαρό νερό. Σ’ αυτό εμβαπτίζουμε τον κλάδο του βασιλικού σταυρώνοντας μέσα στο νερό τρεις φορές και ψάλλοντας συγχρόνως το «Σώσον Κύριε, τον λαόν Σου» και το «Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ εκουσίως».

Αφαιρούμε τον βασιλικό και ρίχνουμε σκληρό αλεύρι λίγο-λίγο, ανακατεύοντας μ’ ένα κουτάλι, ώσπου να γίνη ένας παχύρευστος χυλός. Τυλίγουμε το δοχείο με μια καθαρή πετσέτα και με το μάλλινο κάλυμμα καί τοποθετούμε σε μέρος ζεστό.

Το πρωί αναπιάνουμε το προζύμι με λίγο χλιαρό νερό και λίγο αλεύρι ακόμη και το αφήνουμε και πάλι τυλιγμένο στο ίδιο ζεστό μέρος.

Το βράδι κάνουμε πάλι το ίδιο με λίγο χλιαρό νερό και λίγο αλεύρι και το αφήνουμε τυλιγμένο στο ίδιο ζεστό μέρος έως το πρωί.

Επαναλαμβάνουμε δηλ. το ίδιο πράγμα τρεις φορές.

Το πρωί ζυμώνουμε το ή τα πρόσφορα με σκληρό αλεύρι, χλιαρό νερό και άλας όπως θα περιγράψουμε πιο κάτω.

Υπ’ όψιν ότι απ’ το ζυμάρι του πρόσφορου θα κρατήσουμε ένα κομμάτι για προζύμι για το επόμενο ζύμωμα. Το αφήνουμε μέσα στο μικρό ειδικό δοχείο να φούσκωση καλά (αυτό πρέπει πάντοτε να γίνεται μετά από κάθε ζύμωμα) καί κατόπιν σκεπασμένο το τοποθετούμε στην συντήρησι του ψυγείου.

http://misha.pblogs.gr/2008/09/prozymi-dihws-magia-me-ton-basiliko-toy-timioy-stayroy.html

Μιά φορά κι έναν καιρό, ένας λαγός, ένα πουλί, ένα ψάρι, ένας σκίουρος, μια πάπια και διάφορα άλλα ζώα, αποφάσισαν να ανοίξουν ένα σχολείο. Κάθισαν όλοι κάτω να οργανώσουν το πρόγραμμα. Ό λαγός επέμενε ότι στο πρόγραμμα έπρεπε να συμπεριληφθεί το τρέξιμο. Το πουλί επέμενε για το πέταγμα, το ψάρι επέμενε για το κολύμπι. Ό σκίουρος έπέμενε για το κάθετο σκαρφάλωμα στα δέντρα. Όλα τα ζώα επέμεναν, λοιπόν, να συμπεριλάβουν στο πρόγραμμα την ειδικότητα τους. Ό λαγός έτρεχε σαν τον άνεμο και έπαιρνε άριστα στο τρέξιμο αλλά, σύμφωνα με το πρόγραμμα, γία να πάρει πτυχίο έπρεπε να «περάσει» και τα άλλα μαθήματα. Έτσι παραλίγο να πνιγεί στο κολύμπι, έσπασε το κεφάλι του στο κάθετο σκαρφάλωμα στο δέντρο καί τελικά πουθενά δεν τα πήγε καλά, άφοϋ υστέρα από αυτά ούτε και να τρέξει δεν μπορούσε. Το πουλί έσπασε τα φτερά του καί το ράμφος του στο σκάψιμο σαν τυφλοπόντικας καί τελικά όλα τα ζώα είχαν μέτρια απόδοση ακόμα καί σε αυτό πού από τη φύση τους ήταν ικανά να κάνουν άριστα.

Αυτή ή ιστορία είναι πάντοτε επίκαιρη σε καιρούς εξετάσεων. Τότε κανείς έρχεται αντιμέτωπος με τον παιδαγωγικό σχεδιασμό, με τα όνειρα τα δικά του αλλά καί των γονιών κι όλων εκείνων πού αγωνίστηκαν με τον τρόπο τους για να φτάσει τώρα στο σημείο να σκαρφαλώσει κάθετα ή να σκάψει στο έδαφος τη στιγμή πού ή φύση τον είχε προικίσει με φτερά.
Τί έχουμε πάθει με την αγάπη; Γιατί δεν την περιλαμβάνουμε στο σχεδιασμό για την κοινωνία του αύριο; Ποιος θα μας μάθει πώς να σπάσουμε τους καθρέφτες πού θωπεύουν τον εγωισμό μας; Ποιος δάσκαλος έχει μάθει να μην είναι μόνο δάσκαλος μέσα στην τάξη αλλά να είναι ό εμψυχωτής; Αυτός πού θα ανακαλύψει το ταλέντο μέσα στην ψυχή των μαθητών του καί θα το ποτίζει μέρα με τη μέρα με τη δική του πείρα καί αγάπη έτσι ώστε μια μέρα να πάρουμε όλοι μια βαθιά αναπνοή από το οξυγόνο τους; Να γεμίσουν τα πνευμόνια μας από τη χαρά της δημιουργίας. Όταν ή χαρά της ανακάλυψης της μοναδικότητας μας καταφέρει να είναι το κύριο αίτημα της παιδείας.
Θά το έχουμε συναντήσει όλοι σε κάποια στιγμή το ερώτημα: «”Αν ήσουν μόνος σε ένα ερημικό νησί, τί θα ήθελες να είχες πάρει μαζί σου;» Τί είναι εκείνο πού χρειάζεσαι περισσότερο από όλα τα υπάρχοντα σου; Καί δώστου ό κάθενας να ψάχνει τί είναι εκείνο πού δε θα του λείψει. Καί μέχρι να ανακαλύψει πώς το σπουδαιότερο από όλα είναι να έχει μαζί του τον εαυτό του με όλη του τη λαμπρότητα καί τη μοναδικότητα, θα αναλώνεται με την τηλεόραση, το στερεοφωνικό ή την οδοντόβουρτσα του.
Ό δάσκαλος πού θα μεταδώσει στο μαθητή τη σπίθα της δημιουργικότητας, θα είναι εκείνος πού σε κάποια στιγμή της ζωής του ευλογήθηκε να συναντήσει καί κείνος έναν εμπνευστή καί καθοδηγητή της δημιουργικότητας του. Πώς  αλλιώς μπορείς να διδάξεις κάτι πού ποτέ σου δε γεύτηκες, δεν αγκάλιασες καί δεν πόνεσες; Μαθήματα για τον άνθρωπο καί τον ανθρωπισμό από ανθρώπους πού ποτέ δεν έσφιξαν το χέρι του άλλου, όταν χαιρετιούνται στο δρόμο. Μαθήματα αριθμητικής όταν ό μόνος αριθμός πού γνωρίζουν είναι το ένα καί μοναδικό, ό εαυτός τους, Ένα καί ένα ίσον ένα.
Τί θα γίνει λοιπόν με το μέλλον, όταν αυτό σχεδιάζεται να είναι τόσο μοναχικό, όσο καί το βλέμμα του μαθητή πού κοιτά με αναστεναγμό το δάσκαλο να του μιλά για την άνοιξη δείχνοντας του στην τηλεόραση πώς είναι τα λουλούδια πού ανθίζουν…
Αντε να γεμίσουν οι αυλές με γέλια καί χαρές, λουλούδια καί περιπάτους,με αυθορμητισμό καί τρέλα για να γίνει ή άνοιξη όχι μάθημα γνώσης αλλά μάθημα ζωής.

Του θεολόγου Δημητρίου Καραβασίλη

περιοδικό ”Πειραική Εκκλησία”

http://proskynitis.blogspot.com/2010/09/blog-post_11.html

Αρχιμ. Γεωργίου (Καψάνη), Καθηγουμένου Ι.Μ.Γρηγορίου, Αγ. Όρους.

Υπάρχουν μερικές δυσκολίες στα σημερινά μας παιδιά να πλησιάσουν το μυστήριο της Μετανοίας. Οι σημερινοί νέοι δυσκολεύονται να πλησιάσουν γενικά την Εκκλησία και τους κληρικούς γιατί καλλιεργείται μία προκατάληψη κατά της Εκκλησίας. Η Εκκλησία σήμερα χλευάζεται, συκοφαντείται, διαβάλλεται, εξευτελίζεται στα μάτια του κόσμου και της νεολαίας και όποιοι νέοι θα εκδηλώσουν την πίστη τους, θα γίνουν αντικείμενο ειρωνείας.

Έπειτα η σημερινή αγωγή- ψυχολογία, φιλοσοφία, πολιτική- καλλιεργούν ένα ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα στους ανθρώπους που δημιουργεί την ψευδαίσθηση της αυτοσωτηρίας. Καλλιεργούν την αυτάρκεια, τη φιλαυτία, τον εγωκεντρισμό. Όλα αυτά είναι αντίθετα στο πνεύμα της μετανοίας και της εξομολογήσεως. Τονίζεται μάλιστα από ορισμένα συστήματα, όπως είναι ο υπαρξισμός, ότι η αμαρτωλότητα έγκειται στις αμαρτωλές καταστάσεις και όχι στα πρόσωπα και έτσι μεταθέτουν το θέμα της προσωπικής ευθύνης από τα πρόσωπα στις καταστάσεις. Οπότε ο άνθρωπος τείνει να θεωρεί τον εαυτό του ανεύθυνο για ό,τι κακό γίνεται.

Κατά τη φροϋδική πάλι θεώρηση, αμαρτία είναι όχι η εκπλήρωση των κακών επιθυμιών του ανθρώπου, αλλά η μη εκπλήρωσή τους. Η αμαρτία ακόμη εμφανίζεται σήμερα ως δικαίωμα του ανθρώπου και ως απελευθέρωσή του, όπως στο θέμα των αμβλώσεων. Οι αμβλώσεις είναι η πιο φρικτή αμαρτία και όμως βλέπουμε τις φεμινίστριες να διαδηλώνουν στους δρόμους και αυτό που είναι έγκλημα να το απαιτούν ως απελευθέρωσή τους: «Το σώμα μας, μας ανήκει, φωνάζουν, δεν θέλουμε χριστιανικό σώμα». Σκεφθείτε λοιπόν τί διαστροφή των πραγμάτων έχει γίνει, όταν το έγκλημα θεωρείται ως απελευθέρωση του ανθρώπου, ενώ είναι η χειρότερη υποδούλωσή του.

Πώς τώρα τα παιδιά που από τις τηλεοράσεις, τα ραδιόφωνα, τα βίντεο κλπ. ποτίζονται απ’ αυτό το αρρωστημένο, εγωκεντρικό και φίλαυτο πνεύμα, θα μπορέσουν να μπουν στο πνεύμα της Εκκλησίας που είναι τελείως αντίθετο;

Καλλιεργείται επίσης η ψυχολογία της μάζας εις βάρος του προσώπου και της προσωπικής ευθύνης. Η υπερβολική χρήση της λέξεως μάζα και των παραγώγων της (π.χ. μαζικός αθλητισμός, μαζικοί αγώνες κ.λπ.) για να ορισθεί ένα σύνολο ανθρώπων, υποδηλώνει προσπάθεια ν’ απορροφηθεί το ανθρώπινο πρόσωπο από τη μάζα. Ο μαζοποιημένος άνθρωπος δεν σκέπτεται, αποφασίζει, ενεργεί προσωπικά και γι’ αυτό δεν αισθάνεται ότι ευθύνεται προσωπικά. Άλλοι τον κατευθύνουν.

Έπειτα το γενικότερο κλίμα και η προβολή της διαφθοράς αμβλύνει την ηθική συνείδηση. Όταν τα παιδιά βλέπουν από μικρά αυτά που βλέπουν, η συνείδησή τους αμβλύνεται. Παύουν να θεωρούν το κακό ως κακό ή όσο είναι κακό. Γι’ αυτό με πόνο διαπιστώνουμε ότι έχει αυξηθεί η εγκληματικότητα και ιδίως τα εγκλήματα κατά της ζωής των ανθρώπων. Φοβερά εγκλήματα δημοσιεύονται καθημερινά στις εφημερίδες. Και μετά την νομιμοποίηση των αμβλώσεων θα αυξηθούν περισσότερο τα εγκλήματα. Το ίδιο το κράτος δείχνει τώρα περιφρόνηση στη ζωή του ανθρώπου, (του υπό κατασκευή), αλλά πάντως ανθρώπου. Και οι νέοι που σήμερα δέχονται αυτή την αγωγή και κατεύθυνση από την πολιτεία και με τις εκτρώσεις εγκληματούν, γιατί να μη εγκληματήσουν αργότερα εναντίον και ενός άλλου ανθρώπου, όταν η φιλαυτία τους το απαιτεί;

Μία άλλη δυσκολία να πλησιάσουν οι νέοι την Εκκλησία είναι η αδυναμία των ενοριών, των μεγάλων κυρίως ενοριών, που αριθμούν σήμερα πολλές χιλιάδες ενοριτών, να φανερώσουν την ευχαριστιακή και εκκλησιολογική συγκρότηση της ενορίας. Δηλαδή κάποιος να πάει στην ενορία του, να αισθανθεί την ευχαριστιακή σύναξή της και να πει ότι, «εδώ είναι η οικογένειά μου, η οικογένεια του Θεού· εδώ είναι το σπίτι του Θεού και Πατέρα μου. Εδώ είμαστε όλοι μέλη του Σώματος του Χριστού, είμαστε η εν Χριστώ αδελφότητα και κοινωνία. Εδώ ο ιερέας είναι ο πνευματικός μου πατέρας και εγώ για να μπορώ να συμμετέχω σ’ αυτή την ευχαριστιακή σύναξη του λαού του Θεού, δεν πρέπει να χωρίζομαι με την αμαρτία ούτε από το Θεό ούτε από την Εκκλησία. Και έχω την ευχέρεια, όταν αμαρτήσω, να πάω στον ιερέα, στον πατέρα και Πνευματικό μου να του πω την αμαρτία μου. Αυτός να με συγχωρέσει και εγώ να μπορώ να συμμετέχω στην εν Χριστώ σύναξη της αδελφότητας και οικογένειάς μας που είναι η ενορία μου και να μετέχω των Άχραντων Μυστηρίων».

Η λειτουργία της Εκκλησίας, ως ευχαριστιακής συνάξεως του λαού και πραγματοποιήσεως της κοινωνίας του Σώματος του Χριστού ήταν κάτι το αυτονόητο για την αρχαία Εκκλησία. Γι’ αυτό υπήρχε η δημοσία εξομολόγηση των αμαρτησάντων ενώπιον του Επισκόπου, ο οποίος και έδιδε την παρά Θεού άφεση ως προϊστάμενος της Τοπικής Εκκλησίας. Μετά την δημοσία εξομολόγηση και άφεση, μπορούσαν οι μετανοούντες ν’ αποκατασταθούν στο Σώμα του Χριστού και να κοινωνήσουν των Αχράντων Μυστηρίων.

Ο εκκλησιολογικός και ευχαριστιακός επαναπροσανατολισμός της ενορίας θα βοηθήσει τα νιάτα να γυρίσουν στην Εκκλησία και να συνδεθούν με το μυστήριο της εξομολογήσεως.

Πού θα μπορούσαμε να βασισθούμε, ποιά σημεία επαφής να βρούμε για να βοηθήσουμε τους νέους να προσεγγίσουν το μυστήριο της Μετανοίας; Νομίζω στην επίκληση των οδυνηρών υπαρξιακών προβλημάτων των νέων. Οι νέοι σήμερα από μικρή ηλικία δεν ζουν παραδοσιακή ζωή, εκτός εξαιρέσεων· ζουν την εκκοσμίκευση και έχουν προχωρημένες εμπειρίες στο κακό. Οι περισσότερες είναι εμπειρίες απογοητεύσεως. Μετά από πολλές αναζητήσεις, δοκιμές και απογοητεύσεις έχουν μία πίκρα μέσα τους. Εκείνη την ώρα λοιπόν που αρχίζουν να βιώνουν αυτή την πίκρα, μπορεί να τους συναντήσει ο θεολόγος ή ο ιερέας ή ο πιστός χριστιανός και να τους πει: «Κοίταξε, αδελφέ, όλα αυτά που δοκίμασες είναι μία απελπισία, μία αποτυχία, όμως υπάρχει κάτι που δεν το δοκίμασες και αυτό μπορεί να σου δώσει την όντως, την αληθινή, χαρά».

Έχουμε πολλά παραδείγματα νέων ανθρώπων που απογοητευμένοι απ’ όλα, στρέφονται προς το Χριστό ως την τελευταία και μοναδική λύση του αδιεξόδου τους. Πολλοί νέοι που έχουν καταφύγει στα ναρκωτικά και είναι από καλές οικογένειες, μου είπαν: «Πάτερ, δεν πήραμε ναρκωτικά γιατί είμαστε αλήτες, αλλά γιατί είμαστε από όλα απογοητευμένοι και ζητάμε κάποια διέξοδο». Τους πλανά ο διάβολος και νομίζουν ότι στα ναρκωτικά θα  βρουν αυτό το βαθύ που λαχταρά η ανθρώπινη ψυχή.

Κάτι άλλο που μπορεί εκ πείρας να καταλάβει ο νέος είναι ότι κάθε αμαρτία κατά βάθος είναι φιλαυτία, δηλαδή αρρωστημένη, εγωιστική αγάπη του εαυτού μας και ότι η φιλαυτία μας οδηγεί στη μοναξιά και το αδιέξοδο. Δεν μπορεί ο άνθρωπος με τη φιλαυτία να αποκαταστήσει πραγματική κοινωνία με το Θεό και τον συνάνθρωπό του, και τελικά ζει σε μία αφόρητη μοναξιά. Και αυτή η μοναξιά είναι κόλαση πριν από την κόλαση. Την έλλειψη κάθε μεταξύ τους κοινωνίας βιώνουν οι κολασμένοι, κατά την απάντηση που έδωσε το κρανίο ενός ιερέως των ειδώλων. Όταν δηλαδή ρωτήθηκε από τον Μέγα Μακάριο, πώς περνούν στον άδη, εκείνο απήντησε ότι δεν μπορεί ο ένας να δει τον άλλον. Ενώ εμείς μέσα στην Εκκλησία μπορούμε να δούμε ο ένας τον άλλον εν Χριστώ Ιησού.

Ο άνθρωπος ως κατ’ εικόνα Θεού πλασμένος είναι ον θεολογικό. Καμία αυτονομία δεν μπορεί να του δώσει αυτό που τον ολοκληρώνει, τον ερμηνεύει, τον αναπαύει βαθειά μέσα στη ψυχή του, παρά μόνο εάν επιστρέψει στο πρωτότυπο της εικόνας του που είναι ο Χριστός.

Ο άνθρωπος στην Εκκλησία μπορεί να πραγματοποιήσει αληθινά το πρόσωπο του σε κοινωνία με το Θεό και τους ανθρώπους και να φθάσει την ύψιστη δυνατότητα της υπάρξεώς του, τη θέωση. Η Εκκλησία του δίνει τη δυνατότητα του αληθινού ανθρωπισμού.

Ο Θεός και η Εκκλησία αγαπούν τον άνθρωπο όπως είναι, όταν πολλές φορές ακόμη και οι γονείς του τον απορρίπτουν. Η Εκκλησία δέχεται τον άνθρωπο όσο αμαρτωλός και αν είναι και όπως είναι, για να του δώσει όμως τη δυνατότητα να γίνει, όπως θέλει ο Θεός. Και πόσο τον βοηθά αυτή η αποδοχή! Είναι γνωστή η φιλανθρωπία των άγιων Πατέρων και Γερόντων της έρημου. Μέχρι σήμερα βλέπουμε στους διακριτικούς Πατέρας του Αγίου Όρους, που στον εαυτό τους είναι αυστηροί, να δείχνουν άκρα φιλανθρωπία και κατανόηση στον πεσόντα άνθρωπο, και στην αρρωστημένη και φθαρμένη ανθρώπινη φύση. Αλλά και το θάρρος και τη βοήθεια που δίνουν στον άνθρωπο για να τον πάρουν από εκεί που είναι, από την κόλασή του μέσα, και να τον οδηγήσουν με πολλή αγάπη και διάκριση στον Θεό.

Στην Εκκλησία υπάρχει η δυνατότητα της μυστικής εμπειρίας του Θεού. Δεν μπορεί ο άνθρωπος ν’ αναπαυθεί μόνο με μια εξωτερική σχέση με το Θεό. Είναι πλασμένος να είναι ερωτευμένος με το Θεό. Ο θειος έρως, λέγουν οι Πατέρες, είναι ανάγκη της ψυχής του ανθρώπου. Λοιπόν η ερωτική σχέση με το Θεό είναι εκείνη που τελικά αναπαύει τον άνθρωπο. Και αυτή η ερωτική σχέση και μυστική ζωή και εμπειρία του Θεού τροφοδοτείται από την μυστηριακή ζωή, την αδιάλειπτη προσευχή και όλη την ασκητική πρακτική της Ορθοδόξου Εκκλησίας, την οποία η Φιλοκαλία και οι άγιοι Πατέρες μας παραδίδουν.

Ουράνιες εμπειρίες προσφέρει η χάρη του Χριστού στους ορθοδόξους χριστιανούς που καλώς αγωνίζονται. Έτσι δεν χρειάζεται να αναζητούμε αλλού λυτρωτικές εμπειρίες και να ματαιοπονούμε.

Αυτές είναι μερικές δυνατότητες, σημεία επαφής, που έχουμε να μιλήσουμε στο βάθος της ψυχής των παιδιών μας, στον πυρήνα της υπάρξεώς τους, της αγωνίας τους και της αναζητήσεως τους, πάντοτε με μία θετική στάση αγάπης και στοργής απέναντι τους. Βέβαια για όλα αυτά χρειαζόμαστε φωτισμένους δασκάλους και χαρισματούχους Πνευματικούς. Γι’ αυτό πρέπει να ζητούμε από το Θεό να μας τους δίνει. Αυτοί είναι το φως του κόσμου.

http://vatopaidi.wordpress.com/2010/09/12/

Απόστολος: Γαλ. στ΄ 11-18

Ευαγγέλιο: Ιωάν. γ΄ 13-17

«Ούτω γαρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον».

Ο Θεός Πατέρας «δεν απέστειλε τον Υιό Αυτού στον κόσμο για να κρίνει τον κόσμο, αλλά για να σωθεί ο κόσμος δι’ Αυτού». Αυτόν τον λόγο ακούμε στην ευαγγελική περικοπή που διαβάζεται μέσα στη Θεία Λειτουργία, κατά την Κυριακή προ της Υψώσεως. Ο σταυρικός θάνατος του Κυρίου είναι το μέγα μυστήριο της θείας φιλανθρωπίας, το ενέχυρο της θείας ευσπλαχνίας και σωτηρίας, η πιο γήινη και ψηλαφητή εικόνα του ουράνιου σταυρού της αγάπης. Το κήρυγμα της Εκκλησίας, που δεν είναι μια ιδεολογία ή μια φιλοσοφία, αλλά μια πραγματική ιστορία, είναι ο πραγματικός και ιστορικός θάνατος του Θεού, που φέρνει ακριβώς την πραγματική και ιστορική ανάσταση του ανθρώπου.

«Ιδού γαρ διά του Σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω». Για τούτο ο Απόστολος Παύλος «κηρύσσει Χριστόν εσταυρωμένον» (Α΄ Κορ. 2,2·1,23) και καυχάται «εν τω σταυρώ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού» (Γαλ. 6,14).

Έτσι, για να δείξουμε την αγάπη μας στον Κύριο, κάνουμε το σημείο του Σταυρού. Υμνούμε και δοξάζουμε «το μακάριον ξύλον», το ξύλον της ζωής το καινό, που επάνω σ’ αυτό απέθανε ο Βασιλεύς της Δόξης, για να σκορπίσει αιώνια ζωή σ’ ολόκληρη την κτίση. Ο Σταυρός του Χριστού είναι το κορύφωμα μαζί και το κλειδί της ευαγγελικής ιστορίας. Η Εκκλησία ψάλλει τη δύναμη του Σταυρού: «η αήττητος και ακατάλυτος και θεία δύναμις του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού μη εγκαταλείπεις με τον αμαρτωλόν».

Ο σταυρικός θάνατος είναι το Πάσχα της Καινής Διαθήκης. Ο σταυρικός θάνατος είχε αποτέλεσμα όχι γιατί απέθανε κάποιος αθώος, αλλά γιατί εκείνος που απέθανε ήταν ο σαρκωμένος Κύριος. «Χρειασθήκαμε ένα σαρκωμένο Θεό· απέθανε ο Θεός για να μπορέσουμε να ζήσουμε εμείς», για να χρησιμοποιήσουμε μια τολμηρή φράση του αγίου Γρηγορίου του Ναζιανζηνού (Λόγος 45,28).

Όλοι οι άνθρωποι βρισκόμαστε γύρω από τον Χριστό επάνω στον σταυρό μας, στον σταυρό των δοκιμασιών και του πόνου μας. Εκείνο όμως που διακρίνει τους ανθρώπους δεν είναι η αμαρτωλότητα και η καθαρότητα, αλλά η σχέση με τον Χριστό και τον Σταυρό του Χριστού.Έτσι ο Σταυρός του Κυρίου γίνεται ζυγός δικαιοσύνης, όπως θαυμάσια ψάλλει η Εκκλησία μας.

«Ο Πατήρ… την κρίσιν πάσαν δέδωκε τω Υιώ… ότι Υιός Ανθρώπου εστί» (Ιωάν. 5.22 και 27). Σε τι όμως συνίσταται η κρίση αυτή; Συνίσταται στο ότι Αυτός κατέδειξε ότι η τήρηση των εντολών του Πατρός είναι δυνατή για τον άνθρωπο, και τούτο μάλιστα υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, τις οποίες μόνο στον κόσμο αυτό δυνάμεθα να συναντήσουμε. Επί αιώνες επαναλαμβάνονται οι λόγοι του Κυρίου, αλλά δεν βρίσκουν την οφειλόμενη απήχηση στις απολιθωμένες καρδιές, στην αδιάφορη για τα πνευματικά σκέψη. Και όμως οι λόγοι αυτοί είναι σωτήρια αποκάλυψη της αγάπης του Θεού προς εμάς.

Ο άνθρωπος κρίνεται από τη στάση του απέναντι στον σταυρό του Χριστού, τη φιλία ή τη βλασφημία του. Ένα τροπάριο της Ενάτης Ώρας γράφει θαυμάσια: «Εν μέσω δυο ληστών ζυγός δικαιοσύνης ευρέθη ο σταυρός Σου· του μεν καταγομένου εις άδην τω βάρει της βλασφημίας, του δε κουφιζομένου πταισμάτων εις γνώσιν θεολογίας».

Ο Σταυρός του Κυρίου υπενθυμίζει σε όλο τον κόσμο και σ’ εμάς ότι, όταν διαλέξουμε τον Σταυρό ως τρόπο της ζωής μας, ως πολίτευμα του εκκλησιαστικού μας βίου, τότε έχουμε και την Ανάσταση. Τότε έχουμε την αληθινή μας ελευθερία, την αληθινή ανάπαυση μας μέσα στην αγάπη του Θεού και την αγάπη των αδελφών μας, την αληθινή ειρήνη της ψυχής. Και όταν περιστάσεις και θλίψεις και ανάγκες μας κυκλώνουν, υψώνουμε τα μάτια της ψυχής μας και ατενίζουμε με πίστη τον Σταυρό του Χριστού μας. Και με ελπίδα προχωράμε. Σταυρωμένοι και αναστημένοι. Συσταυρωμένοι και συναναστημένοι με τον Ιησού Χριστό.

Πορευόμενοι προς την εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, ας υψώσουμε και τα δικά μας βλέμματα επάνω στον Γολγοθά και ας αναφωνήσουμε: «Μνήσθητί μου, Κύριε, εν τη βασιλεία Σου».

Μητρόπολη Πάφου – Γιώργος Σαββίδης

Γράφει ο π. Βασίλειος Ι. Καλλιακμάνης

α) Αναφερόμασταν την περασμένη Κυριακή με αφορμή το ευαγγελικό κείμενο στη διπλή εντολή της αγάπης, την αγάπη προς τον Θεό και τον συνάνθρωπο. Σημειώναμε επίσης ότι η αγάπη προς το πρόσωπο του Χριστού δεν επιβάλλεται. Εμπνέεται από το φως της θυσίας που εκείνος εκπέμπει. Και πράγματι πρώτος ο Θεός αγάπησε τον άνθρωπο. Γράφει σχετικά ο ευαγγελιστής Ιωάννης στη σημερινή περικοπή (Ιωάν. 3, 13-17): “Τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε παρέδωσε στο θάνατο τον μονογενή Του Υιό, για να μη χαθεί όποιος πιστεύει σ’ αυτόν αλλά να έχει ζωή αιώνια. Γιατί ο Θεός δεν έστειλε τον Υιό του στον κόσμο, για να καταδικάσει τον κόσμο, αλλά για να σωθεί ο κόσμος δι’ αυτού
β) Με την ευκαιρία της εορτής της Παγκόσμιας Ύψωσης του τιμίου Σταυρού στις 14 Σεπτεμβρίου, τα αναγνώσματα τόσο της σημερινής όσο και της επόμενης Κυριακής βρίσκονται εντός του λειτουργικού κλίματος και μυούν τους χριστιανούς στο μυστήριο του Σταυρού του Χριστού. Διότι, όπως διδάσκει ο άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός, με τον Σταυρό του Χριστού καταργήθηκε ο θάνατος, λύθηκε η αμαρτία του προπάτορος, λαφυραγωγήθηκε ο φοβερός Άδης, δωρίστηκε η ανάσταση, ανοίχτηκαν οι πύλες του παραδείσου. Κι ακόμη ο Σταυρός έγινε: των πεσμένων η ανάσταση, των ορθίων το στήριγμα, των αρρώστων το ραβδί, των επιστρεφόντων η χειραγωγία, όσων προκόβουν η τελείωση και ξύλο ζωής αιωνίου.
γ) Και πράγματι, στον Σταυρό του Κυρίου που αποτελούσε και εξακολουθεί να αποτελεί σκάνδαλο για τους Εβραίους και μωρία για τους κατά κόσμο σοφούς, στηρίζεται η πνευματική ζωή των χριστιανών. Την αλήθεια αυτή δεν είναι εύκολο να τη δεχθεί ο ανθρώπινος νους, ακόμη και ο πεπαιδευμένος. Η κοσμική σοφία και επιστήμη δωρίζεται από το Θεό και αποτελεί ευλογία για τον άνθρωπο. Κι αυτή όμως έχει τα όριά της και δεν μπορεί να ερμηνεύσει και να περιγράψει αντικειμενικά ακόμη και τα κοσμικά φαινόμενα. Πολύ πιο δύσκολο είναι να κατανοήσει τις Θείες αλήθειες και μάλιστα εκείνες που στηρίζονται στη σταυρική θυσία του Χριστού.
δ) Είναι λίαν χαρακτηριστική η συζήτηση του Χριστού με το νυχτερινό μαθητή του Νικόδημο. Ο Νικόδημος ήταν μορφωμένος άρχοντας των Ιουδαίων από τη μερίδα των Φαρισαίων και επειδή φοβόταν τους συναδέλφους του, επισκεπτόταν νύχτα τον Κύριο και μυούνταν στα μυστήρια της βασιλείας του Θεού. Σε μια νυχτερινή συνάντηση, τον ρωτά ο Ιησούς: Εσύ είσαι δάσκαλος του Ισραήλ και δεν γνωρίζεις πώς αναγεννιέται πνευματικά ο άνθρωπος; Και συνεχίζει: “Αν δε με πιστεύετε όταν σας μιλάω για πράγματα που συμβαίνουν στη Γη, πώς θα με πιστέψετε για πράγματα που γίνονται στον ουρανό;”
ε) Και για να συνδέσει ο Χριστός τα σύμβολα και τις προτυπώσεις της Παλαιάς Διαθήκης με τον ζωοποιό Σταυρό συμπληρώνει: “Όπως ο Μωυσής ύψωσε το χάλκινο φίδι στην έρημο, έτσι πρέπει να υψωθεί ο Υιός του ανθρώπου, ώστε όποιος πιστεύει σ’ αυτόν να μη χαθεί, αλλά να ζει αιώνια”. Επομένως ο Σταυρός του Κυρίου δεν λειτουργεί μαγικά, όπως νομίζουν ορισμένοι. Η πίστη στον σταυρικό θάνατο και την ανάσταση του Χριστού πρέπει να μπολιάζουν το ήθος των χριστιανών. Όποιος αρνείται τη θυσιαστική αγάπη, την κενωτική ζωή, την κοινωνική ευθύνη και το ασκητικό ήθος αμφισβητεί πρακτικά την αξία του σταυρού του Χριστού.
στ) Το μήνυμα της σταυρικής θυσίας του Κυρίου είναι επίκαιρο σε κάθε εποχή, αλλά ιδιαίτερα στις μέρες μας. Όπως ο Χριστός θυσιάζεται “υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας”, έτσι και κάθε χριστιανός καλείται να διαμορφώσει θυσιαστικό και διακονικό ήθος. Να εγκαταλείψει την εωσφορική εγωκεντρικότητα  και να ανοιχθεί φιλάδελφα στον συνάνθρωπο. Παράλληλα, κάθε ηγέτης -εκκλησιαστικός ή πολιτικός- καλείται να φθάσει μέχρι τη θυσία για τη σωτηρία του λαού!
ζ) Εάν πολιτικοί, κληρικοί και πολίτες εμπνεόμασταν από το σταυρικό πολίτευμα του ευαγγελίου και σηκώναμε αγόγγυστα τον σταυρό της προσωπικής και κοινωνικής ευθύνης, τότε η κοινωνία θα άλλαζε. Μπορεί να μη γινόταν παράδεισος, σίγουρα όμως δεν θα γινόταν κόλαση! Τέλος, πολλές υπερβολές λέγονται στις μέρες μας για τους αποκαλυπτικούς χρόνους που διερχόμαστε με συχνές αναφορές στον αριθμό του θηρίου της Αποκαλύψεως χξς’ (666) (Αποκ.13, 18). Όμως, μήπως η ερμηνεία ότι ο αριθμός χξς’ σημαίνει χριστός ξένος σταυρού, είναι αληθινή, αφού απηχεί το σύγχρονο τρόπο ζωής μας και την πίστη σε έναν χριστό βολικό και ασταύρωτο; “Ο έχων ους ακουσάτω τι το Πνεύμα λέγει ταις εκκλησίαις” (Αποκ. 2, 7)…

http://www.makthes.gr/news/opinions/61024/

Απόστολος: Γαλ. στ΄, 11 – 18,

Το καύχημα του Σταυρού

Προ της μεγίστης εορτής της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, η Εκκλησία μας διδάσκει, με το σημερινό Αποστολικό ανάγνωσμα, αδελφοί μου, ότι η αληθινή Χριστιανική ζωή μάς θέλει στοιχημένους κάτω από τον Σταυρό του Χριστού και όχι προσηλωμένους σε συμβατικούς θρησκευτικούς τύπους, που μάς απομακρύνουν, συχνά, από τη  ουσία της πίστεώς μας. Αφορμή στέκεται ο λόγος του Αποστόλου Παύλου προς τους Γαλάτες, σχετικά με την αξία της περιτομής, μιας καθαρά Ιουδαϊκής συνήθειας, στην νέα εν Χριστώ πραγματικότητα, όπου κυριαρχεί η Σταυρωμένη αγάπη του Ιησού για τον κόσμο. Αυτή η Σταυρωμένη αγάπη πρέπει να είναι το καύχημα της ζωής μας.

Στην εποχή μας πολλοί είναι οι λόγοι και οι αφορμές για τις οποίες ο άνθρωπος επιχειρεί να καυχηθεί. Η αλματώδης πρόοδος της γνώσης και της επιστήμης, η πολιτική εξουσία και η κοινωνική πρόοδος, η κοσμική δύναμη, τα έμφυτα ή επίκτητα χαρίσματα, η οικονομική ευρωστία, είναι μερικές απ’ αυτές. Και ενώ φαντάζουν ιδιαίτερες και σημαντικές, τελικά αποδεικνύονται συμβατικές, περιορισμένες, συνηθισμένες, μάταιες και εφήμερες.

Για τον Χριστιανό ο μόνος λόγος για τον οποίο οφείλει να καυχάται, κατά τον Απόστολο Παύλο, είναι ο Σταυρός του Χριστού. Στον Σταυρό επικεντρώνεται η ακράδαντη πίστη της Εκκλησίας ότι, με τον ατιμωτικό και σκληρό θάνατό Του, ο Κύριος έδωσε στον κόσμο τη δυνατότητα της ψυχικής του σωτηρίας. «Ο σταυρικός θάνατος του Χριστού είναι το κέντρο της ζωής των Χριστιανών, η οποία αποκτά, μ’ αυτόν τον τρόπο, αξία και γίνεται αληθινά μακάρια, ευτυχισμένη. Όλες οι χαρές και οι δοκιμασίες της καθημερινότητας εξαφανίζονται μπροστά την ευφροσύνη που μάς παρέχει ο Εσταυρωμένος του Γολγοθά. Γινόμαστε, έτσι, ισχυροί και χαρούμενοι, δίνουμε περιεχόμενο στη ζωή μας, λύση στα προβλήματά μας, ασφάλεια στην πορεία μας προς τον ουρανό, όταν έχουμε καύχημά μας τον Σταυρό του Χριστού. Αυτός είναι το καύχημα όχι της υπερηφάνειας, αλλά της ταπείνωσης…»1

Ο Σταυρός είναι, επίσης, το καύχημα του Χριστιανού, γιατί καθίσταται διαρκώς όπλον κατά του διαβόλου, ο οποίος φρίττει και τρέμει, μη φέρων καθοράν αυτού την δύναμιν. Ότι νεκρούς ανιστά και θάνατον κατήργηται…2 . Κατά τον Άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο, ο Σταυρός είναι «Σημείο δυνάμεως. Πριν από αυτόν ο θάνατος ήταν κατάρα, τώρα έγινε τιμιώτερος και αυτής της ζωής. Είναι η άμυνα κατά των δαιμόνων, αυτός που θεραπεύει τα νοσήματα της ψυχής, απροσπέλαστο τείχος που διαλύει τις άγριες φάλαγγες των δαιμόνων»3 . Στην ίδια λογική κινείται και ο Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων: «Να μην ντρεπόμαστε για τον Σταυρό του Χριστού, αλλά κι αν κάποιος άλλος τον κρύβει, εσύ φανερά να σφραγίζεσαι στο μέτωπό σου, για να φύγουν μακριά οι δαίμονες, τρέμοντας, βλέποντας το βασιλικό σημείο του Σταυρού»4

Στις μέρες μας η καύχηση του Σταυρού και η αγάπη του Ιησού Χριστού αναδεικνύουν νέους Αγίους και μάρτυρες της πίστεως. Σαν τον  Ρώσο στρατιώτη Ευγένιο Ροντιόνωφ, ο οποίος γεννήθηκε κοντά στη Μόσχα το 1977, σε μια περίοδο απαγόρευσης και δίωξης της Χριστιανικής πίστεως. Βαπτισμένος κρυφά από τους γονείς του είχε την ευλογημένη συνήθεια να μη βγάζει ποτέ το Σταυρό από τον λαιμό του. Το 1996, μετά τη στρατιωτική του εκπαίδευση, τοποθετήθηκε στα συνοριακά φυλάκια της Τσετσενίας. Το Φεβρουάριο αιχμαλωτίστηκε από τους Μουσουλμάνους Τσετσένους και παρέμεινε για εκατό περίπου ημέρες, δέσμιος. Δεκαέξι φορές διατάχθηκε να βγάλει τον Σταύρο από τον λαιμό του και λόγω της σταθερής άρνησής του και της Χριστιανικής του ομολογίας αποκεφαλίστηκε στις 23 Μαΐου 1996, σε ηλικία 19 ετών. Η Ρωσική Εκκλησία και η ανά τον κόσμο Ορθοδοξία απέκτησαν έναν ακόμα νεομάρτυρα, που έχυσε το αίμα του για την αγάπη του Σταυρωμένου Ιησού5.

Άραγε, αγαπητοί μου, εμείς οι Χριστιανοί του σήμερα καυχόμαστε για τον Σταυρό του Χριστού και την Χριστιανική μας ιδιότητα και, αν ναι, πώς εκδηλώνουμε την καύχησή μας αυτή; Έχουμε το θάρρος να κάνουμε το σημείο του Σταυρού δημοσίως, περνώντας έξω από τους Ναούς ή σε άλλες δημόσιες εκδηλώσεις; Έχουμε τη δύναμη να αντιδράσουμε, με σύνεση και διάκριση, κάθε φορά που επιχειρείται η διαστρέβλωση και διακωμώδηση της Σταυρικής θυσίας του Θεανθρώπου; Φορούμε τον Σταυρό στο στήθος μας ως διαρκή ευλογία ή ως κόσμημα τιμαλφές και εξάρτημα της εξωτερικής μας αμφίεσης; Σηκώνουμε τον σταυρό των προβλημάτων μας ή επαναστατούμε κατά του Θεού κάθε φορά που οι δοκιμασίες επισκέπτονται τη ζωή αποσκοπώντας στην πνευματική μας αναγέννηση και αφύπνιση;

Το παράδειγμα του Ρώσου Νεομάρτυρος Ευγενίου ας γίνει υπόδειγμα ζωής για όλους μας. ΑΜΗΝ!

Αρχιμ. Ε.Ο.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ

1  Κατερίνα Τσακίρη, «Πειραϊκή Εκκλησία», Σεπτέμβριος 2004

2  Στιχηρό Αναστάσιμο των Αίνων. Ήχος πλ. Δ΄

3  «Σημείον δυνάμεως. Προ τούτου θάνατος ην επάρατος, νυν της ζωής αυτής τιμιώτερος γέγονεν. Δαιμόνων αμυντήριον, νοσημάτων ψυχής αναιρετικόν, τείχος άμαχον και αυτών των αγρίων δαιμόνων διαλύον τας φάλαγγας». P.G. 55, 274

4 «Μη τοίνυν επαισχυνθώμεν τω Σταυρώ του Χριστού, αλλά καν άλλος αποκρύπτη σύ φανερώς επί μετώπου σφραγίζου, ίνα οι δαίμονες το σημείον ιδόντες το βασιλικόν μακράν φύγωσιν τρέμοντες»

5 «Η Δράσις μας», Τεύχος 469, Μάιος 2009, σελ. 188

Αναγνώσματα:

Απόστολος: Γαλ. στ΄, 11-18. Ευαγγέλιο: Ιωάν. γ΄, 13-17

(Εωθινόν 5^ο, Ήχος βαρύς)

Σωτήρας όχι δικαστής

Σε υπαρξιακά ερωτήματα του νυκτερινού μαθητού Νικοδήμου απαντά ο Κύριός μας στη σημερινή Ευαγγελική διήγηση, αδελφοί μου. Στην πορεία της συζήτησης ο Ιησούς αποκαλύπτει ότι ο σκοπός της αποστολής Του στον κόσμο δεν είναι η κρίση αλλά η σωτηρία των ανθρώπων. Πάνω σ’ αυτή την αδήριτη αλήθεια θα καταθέσουμε μερικές απλές σκέψεις.

Στην Χριστιανική πραγματικότητα, σε συγκεκριμένους, μάλιστα, τόπους και χρόνους, επεκράτησε η πεποίθηση ότι ο Χριστός είναι ο απόλυτος κριτής και δικαστής των ανθρώπινων ψυχών, ο τιμωρός και εκδικητής των αμαρτωλών ανθρώπων, εκείνων που επέλεξαν να ζουν μακριά από το θέλημά Του και έζησαν εκουσίως την ζωή της αμαρτίας. Αυτή η άποψη περί του Θεού έλκει την καταγωγή της από την Παλαιά Διαθήκη η οποία περιγράφει έναν Θεό με αυτά, εν πολλοίς, τα χαρακτηριστικά, έναν Θεό δίκαιο μεν, αλλά σκληρό και εκδικητικό. Η Παλαιά Διαθήκη, όμως, αφορά στην περίοδο προ της χάριτος και της αληθείας οι οποίες έλαμψαν στον κόσμο με την έλευση του Ιησού Χριστού.

Η άποψη αυτή βρήκε, δυστυχώς, την επαλήθευσή της και στην Χριστιανική πραγματικότητα της Δύσης, την περίοδο του Μεσαίωνα. Τότε η Ρωμαιοκαθολική ομολογία, παραβιάζοντας βάναυσα το Χριστιανικό πνεύμα, ερμήνευσε τον λόγο του Θεού με καθαρά νομικά κριτήρια, προσφέροντας στα στελέχη της αυθαίρετες δικαστικές υπερεξουσίες. Αυτές εξουθένωσαν το σώμα της Εκκλησίας και προκάλεσαν την κατάρρευση της ενότητας του Χριστιανισμού στον Δυτικό κόσμο. Η αντίληψη αυτή μετέτρεπε τον Χριστό σε στυγνό δικαστή και την Εκκλησία σε λαϊκό δικαστήριο. Τα στελέχη της, μάλιστα, διακρίνονταν από απίστευτη σκληρότητα, αποκρουστική ιδιοτέλεια και διάθεση παραπλάνησης του κατατρομαγμένου λαού, ο οποίος, όμως, εκαλείτο να εξαφανίσει τις αμαρτίες του και να εξασφαλίσει τη σωτηρία του ενισχύοντας τον πλούτο της δαιμονοκίνητης Εκκλησιαστικής ολιγαρχίας της εποχής, που κατέγραψε μερικές από τις χειρότερες σελίδες της ιστορίας του Δυτικού Χριστιανισμού.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία, ενώ απέφυγε, με θρησκευτική ευλάβεια, κάθε ανόσια ανάλογη εκτροπή, δε γλίτωσε, κατά καιρούς, από την εμφάνιση φοβικών συνδρόμων, προερχόμενων από συγκεκριμένες ακραία συντηρητικές τάσεις. Οι τάσεις αυτές τοποθετούσαν τη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό στο επίπεδο του φόβου και όχι της αγάπης, στο επίπεδο του εξαναγκασμού και όχι της ελευθερίας. Η αντίληψη, βεβαίως, αυτή ουδέποτε έλαβε θεσμική μορφή και κατοχύρωση, γιατί η Ορθόδοξη Θεολογία και πίστη διακηρύττουν διαχρονικά αυτό που ο ίδιος ο Κύριος διακήρυξε για τον εαυτό Του, ότι δηλ. ήλθε για να σώσει και όχι να κρίνει τον κόσμο. Αυτή η σωτηρία είναι καρπός της δικαιοσύνης και της αγάπης του Θεού αφενός και, αφετέρου, πίστεως, υγιούς πνευματικής ζωής, Μυστηριακού βιώματος, λειτουργικού πνεύματος, μετανοίας και, κυρίως, αγάπης προς τον Ίδιο και προς την εικόνα Του, τον κάθε άνθρωπο.

Εντούτοις, είναι σαφής η εικόνα της μελλούσης κρίσεως, όπου ο Χριστός πρόκειται να κρίνει ζώντες και νεκρούς, αποδίδοντας δικαιοσύνη. Η εικόνα αυτή, αν την προσεγγίσει κανείς χωρίς τις απαραίτητες θεολογικές προϋποθέσεις και γνώσεις, είναι ικανή να οδηγήσει σε εσφαλμένα συμπεράσματα περί του Ιησού και να Τον παρουσιάσει ως τον άκαμπτο κριτή και δικαστή των ανθρώπων. Ουσιαστικά ουδεμία κρίση πρόκειται να συμβεί τη στιγμή εκείνη. Η κρίση θα έχει ήδη προηγηθεί. Ο κάθε άνθρωπος θα είναι κριτής του εαυτού του, ανάλογα με τον τρόπο της ζωής του. Ο Κύριος επεσήμανε σαφώς αυτή την αλήθεια στους Ευαγγελικούς στίχους που σήμερα ακούσαμε. «Όποιος πιστεύει σ’ Αυτόν (στον Χριστό δηλ.) δεν κρίνεται, όποιος δεν πιστεύει έχει ήδη κριθεί, γιατί δεν πίστεψε στον όνομα του μονογενούς Υιού του Θεού. Αυτή είναι η κρίση. Ότι το φως ήλθε στον κόσμο και οι άνθρωποι αγάπησαν περισσότερο το σκοτάδι παρά το φως»1.  Ουσιαστικά, λοιπόν, η κρίση είναι περισσότερο μια αποκάλυψη του μυστικού της καρδιάς του ανθρώπου, παρά μια Θεϊκή ετυμηγορία.

Το ζητούμενο για εμάς, αγαπητοί μου, τα μέλη της Εκκλησίας, τους μετόχους της Θεϊκής αγάπης, είναι να οδηγούμε κάθε μέρα της ζωής μας τον εαυτό μας στους δρόμους της πίστεως και της εν Χριστώ ελευθερίας, ούτως ώστε η στιγμή της κρίσεως να είναι απλά η επισφράγιση της προσωπικής μας σωτηρίας. ΑΜΗΝ!

Αρχιμ. Ε.Ο.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ

1. Ιωάν. 18-19

Κάθε χρόνο στίς 11 Σεπτεμβρίου ἑορτάζουμε καί τιμοῦμε τήν μνήμη τῆς Ὀσιοπαρθενομάρτυρος  Θεοδώρας τῆς ἐν Βάστᾳ.  Ἡ Ἁγία αὐτή εἶναι γνωστή πλέον ὄχι μόνο στήν πατρίδα μας ἀλλά καί πέραν αὐτῆς.

Ποιός εἶναι ὅμως ὁ δρόμος πού βάδισε καί ἔφθασε στήν ἁγιότητα;

Θά ἀναφέρουμε μέ συντομία ὅσα εἶναι γνωστά γιά τήν ζωή καί τήν πολιτεία της μέ σκοπό ὁ καθένας μας νά τήν «ζηλέψει» καί νά τῆς ὁμοιάσει.

Ἡ Ἁγία καταγόταν ἀπό τήν Ἁγιοτόκο καί Ἠρωοτόκο Πελοπόννησο γι’ αὐτό καί ἀπό κάποιους ὀνομάζεται Ἅγια Θεοδώρα ἡ «Πελοποννήσια». Ὡς πρός τήν καταγωγή τῆς  πιθανότερες περιοχές φένεται νά  εἶναι ἡ Ἀρκαδία καί ἡ Μεσσηνία.

Ἔζησε κατά τόν 9ον αἰώνα δηλαδή στά χρόνια της Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας.  Οἱ γονεῖς τῆς ὑπῆρξαν ἄνθρωποι πτωχοί καί ἄσημοι ἀλλά ἀγαποῦσαν τόν Θεό καί μετέδωσαν στά παιδιά τους τήν πίστη στό Χριστό.  Ἀπό μικρή ἡλικία ἡ Θεοδώρα, σέ σχέση μέ τά ἄλλα τῆς ἀδέλφια, εἶχε μία ἰδιαίτερη ἀγάπη καί κλίση πρός τά θεία.  Ἀγαποῦσε τόν Θεό σέ τέτοιο βαθμό πού ἐπιθύμησε νά ἀφιερώσει ὅλη της τήν ζωή Σ’ αὐτόν.  Ἀποκτοῦσε μέρα μέ τή μέρα αὐτό πού οἱ Ἅγιοι Πατέρες ὀνομάζουν «Ἔρωτα Χριστοῦ».

Μεγαλώνοντας ἀποφασίζει νά ἐγκαταβιώσει σέ μοναστήρι καί ἐκεῖ νά καλλιεργήσει τόν ἔρωτά της  γιά τόν Χριστό.  Τό παράδοξο ὅμως εἶναι ὅτι δέν προτίμησε ἕνα γυναικεῖο μοναστήρι ἀλλά ἕνα ἀνδρικό! Παρουσιάστηκε στήν μονή τῆς «Παναΐτσας», μία μονή πού βρίσκεται στά ὅρια τῶν Νόμων Ἀρκαδίας – Μεσσηνίας, ὡς ἄνδρας μέ τό ὄνομα «Θεόδωρος».  Δέν μποροῦμε μέ σιγουριά νά ὑποστηρίξουμε γιά πιό λόγο τό ἔκανε αὐτό.  Πιθανόν ἤθελε νά ἐξαφανιστεῖ ἐντελῶς ἀπό τούς γνωστούς της.

Στήν ἀνδρώα μονή πού ἐγκαταβίωσε δέν ἄργησε νά καταστεῖ παράδειγμα ὑπομονῆς, ὑπακοῆς καί ταπείνωσης.  Οἱ ἀρετές αὐτές τήν ὁδηγοῦσαν σταδιακά σέ μεγάλη πνευματική πρόοδο πού ἀναγνωριζόταν ἀπό τόν Ἡγούμενο καί τούς συνμοναστές της.  Οἱ Πατέρες τῆς Μονῆς, θαυμάζοντας τήν προσωπικότητα καί τά χαρίσματα πού τόν διέκριναν, τοῦ ἐμπιστεύτηκαν τίς ἐξωτερικές ἐργασίες τῆς Μονῆς.  Πράγματι, στό διακόνημα αὐτό βρίσκονται πάντα μοναχοί ἢ μοναχές μέ ἐμπειρία στήν πνευματική ζωή.

Τήν ἴδια χρονική περίοδο  συνέβη στήν εὐρύτερη περιοχή τῆς Πελοποννήσου φοβερός λιμός, ἔτσι πού ὁ κόσμος καί ἡ Μονή κινδύνευσαν ἀπό ἀσιτία.  Ὅλοι οἱ Πατέρες ἔστρεψαν τά βλέμματά τους στόν «Θεόδωρο» ὡς τόν μοναδικό πού μποροῦσε νά βοηθήσει σ’ αὐτήν τήν τόσο δύσκολη κατάσταση.  Πράγματι, ὁ « Θεόδωρος » ἐπισκέφτηκε πολλά σπίτια Χριστιανῶν προκειμένου νά τούς στηρίξει καί ἂν ἦταν δυνατόν νά ἐξοικονομήσει κάτι καί γιά τήν μοναστική ἀδελφότητα.

Συνέβη ὅμως κάτι φοβερό!  Μία γυναίκα ξεστόμισε ἐναντίον τοῦ μία βαριά κατηγορία.  «Ὁ καλόγερος, εἶπε, μὲ ἄφησε ἔγκυο! ».  Ἡ εἴδηση αὐτή διαδόθηκε γρήγορα!  Μία δεινή συκοφαντία εἶχε ἤδη στηθεῖ.  Οἱ γονεῖς τῆς ἐγκυμονούσας γυναίκας θυμωμένοι ἀνέβηκαν στό μοναστήρι καί βίαια πρόσταξαν τόν «Θεόδωρο» νά τούς ἀκολουθήσει.  Ὁ «μοναχός» ἂν καί ἀρνήθηκε τήν κατηγορία δὲν ἀρνήθηκε νά τούς ἀκολουθήσει.  Στή συνέχεια τόν δίκασαν μέ συνοπτικές διαδικασίες καί τόν  ἔκριναν ἔνοχο.  Ἔλαβε τήν ἐσχάτη τῶν ποινῶν, « θάνατον διά ἀποκεφαλισμοῦ».  Ἂν καί μποροῦσε μέ τήν ἀποκάλυψη τοῦ σώματός του νά ἀποδείξει τήν ἀθωότητά του, προτίμησε νά «σηκώσει» τό βάρος τῆς συκοφαντίας! Ὡς τόπος τοῦ μαρτυρίου ὁρίστηκε τό χωριό Βάστα στήν περιοχή τῆς Ἀρκαδίας.  Ὁ δήμιος τόν ὁδήγησε μέχρι ἐκεῖ ἐνῶ ὁ « Θεόδωρος» ἀκολουθοῦσε «ὡς ἀμνός ἄφωνος».  Μετά ἀπό λίγη ὥρα ἡ ψυχή τῆς «Ἁγίας Θεοδώρας» φτερούγισε πρός τόν οὐρανό, στήν ἑτοιμασμένη θέση τῶν ὀσιοπαρθενομαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ὁ δήμιος καί οἱ συνεργάτες του, πού ἀποκεφάλισαν τήν μάρτυρα, διέκριναν τό σῶμα τῆς γυμνό καί μεταμεληθέντες ζήτησαν συγχώρεση ἀπό τόν Θεό.

Τό θαυμαστό γεγονός ἔγινε γνωστό παντοῦ!  Ὁ Ἡγούμενος καί οἱ συμμοναστές θρηνολογώντας  ἔφθασαν στόν τόπο τοῦ μαρτυρίου  καί δοξάζοντας τόν Θεό ἐνεταφίασαν τό σῶμα της  στήν Ἱερὰ Μονή τους ἢ κατά τήν γνώμη ἄλλων στόν ἴδιο τόπο  τοῦ μαρτυρίου της.

Λέγεται, ὅτι πρίν τόν ἀποκεφαλισμό της, ἡ Ἁγία ζήτησε ἀπό τόν Θεό οἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς της νά γίνουν δένδρα καί τό αἷμα τῆς ποτάμι.  Πράγματι, στήν στέγη τοῦ ἱδρυθέντος ναοῦ πού βρίσκεται στή Βάστα τῆς Ἀρκαδίας ἀνεφύησαν δένδρα, τά ὁποῖα παραδόξως στέκονται στήν στέγη καί ὁμολογοῦν ὅτι «ὅπου ὁ Θεὸς δὲ βούλεται νικᾶται φύσεως τάξις».

Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος ὁ μεγάλος αὐτός πατέρας τῆς Ἐκκλησίας μας λέγει: «ἑορτή ἁγίου μίμηση ἁγίου».  Ἂς προσπαθήσουμε μέ τήν βοήθειά του Θεοῦ μας καί τίς πρεσβεῖες τῆς Ἁγίας  νά τῆς ὁμοιάσουμε καί νά γίνουμε ἅγιοι διότι αὐτὸς εἶναι ὁ Κύριος σκοπὸς τῆς ζωῆς ὅλων μας.

Ὁ Κύριός μας προτρέπει: «ἅγιοι γίνεσθε ὅτι ἐγὼ ἅγιος εἰμί» (Α΄ Πέτρου 1,16).

http://www.agiatheodora.gr/agiatheodora.html