Ένας  μοναχός εξομολογήθηκε σε κάποιο Γέροντα, πως πειραζόταν από λογισμούς υπερηφάνειας, -Να σου πω, παιδί μου, δεν έχεις και άδικο να υπερηφανεύεσαι, του αποκρίθηκε εκείνος. Εσύ δεν δημιούργησες τον Ουρανό και τη γη;  Ντροπιασμένος ο αδελφός από τα λόγια του Γέροντος, έβαλε μετάνοια και είπε: -Συχώρεσε με, Αββά, δε σκέφτηκα ποτέ πως έκανα τίποτα τέτοιο. […]

Όταν  με πολεμούν πονηροί λογισμοί, έλεγε ο Αββάς Ιωάννης ο Κολοβός, κάνω ότι θα έκανε ο διαβάτης που θα έβλεπε ξαφνικά στην ερημιά που περιπατεί να τον κυνηγά κάποιο θηρίο. Βρίσκει ένα δένδρο και σκαρφαλώνει επάνω για να σωθεί. Και εγώ καταφεύγω στον Θεό με την προσευχή και γλιτώνω από την επίθεση των.  

Δεν είναι  υπεύθυνος ο άνθρωπος για τους λογισμούς που τον προσβάλουν, διδάσκει σοφός Πατήρ, αλλά γιατί τους κρατεί και κάνει συγκατάθεση. Μπορεί κανείς από τους λογισμούς να ναυαγήσει και από αυτούς πάλι να στεφανωθεί.  

Κάποιος  αδελφός εμπιστεύτηκε με λύπη στον Όσιο Σισώη, πως, μ?όλο που αγωνίζεται σκληρά, δε μπορούσε να ελευθερωθεί από τα πάθη του.  -Πώς να ελευθερωθείς από αυτά παιδί μου, του αποκρίθηκε ο Άγιος Γέροντας, αφού διατηρείς τα σκεύη τους, δηλαδή τους κακούς λογισμούς; Δώσε τους πίσω την εγγύηση και ευθύς θα αναχωρήσουν.

Μαζεύτηκαν  κάποτε οι Πατέρες της σκήτης να συνομιλήσουν πνευματικά και λησμόνησαν να καλέσουν τον Αββά Κόπρι. Άρχισαν να συζητούν για το πρόσωπο του Μελχισεδέκ και δεν συμφωνούσαν στις γνώμες. Τότε θυμήθηκαν τον Αββά Κόπρι και έστειλαν να τον φωνάξουν για να πάρουν την γνώμη του. Σαν άκουσε εκείνος την υπόθεση της διαφωνίας και το θέμα, […]

Είδα  κάποτε τον διάβολο, έξω από το κελί του μαθητού μου, έλεγε ένας διορατικός Γέρων, να παραμονεύει. Έριξα τότε μια ματιά μέσα να δω τι έκανε εκείνος. Είχε ανοικτή εμπρός του την Αγία Γραφή και ήταν βυθισμένος στη μελέτη. Μόλις τελείωσε το διάβασμα και έκλεισε το βιβλίο, όρμησε μέσα ο διάβολος να τον πειράξει.  

Ο Αββάς  Πανφούτιος ασκήτευε σε ένα απόμερο σπήλαιο δώδεκα μίλια μακριά από την σκήτη των Πατέρων. Είχε όμως τη συνήθεια να επισκέπτεται την σκήτη δυο φορές το μήνα για να ωφελείτε από την διδασκαλία εκείνων. Εντύπωσε μάλιστα βαθιά στη μνήμη του και έλεγε συχνά στους μαθητές του τον λόγο που του έλεγαν συχνότερα οι Πατέρες. […]

Ο Αββάς  Ησαΐας ο αναχωρητής δίδει την ακόλουθη ορθή συμβουλή: Μη συνηθίζεις να κουβεντιάζεις για πράγματα που δεν είδες με τα ίδια σου τα μάτια, σαν να τα έχεις δει. Μη βεβαιώνεις με πεποίθηση εκείνα που έχεις μόνο ακούσει. Συνήθιζε τη γλώσσα σου να λέγει πάντα αλήθεια. Το ψέμα γεννιέται συχνά από την επιθυμία να […]

Ένας  αδελφός, που περνούσε άσκοπα τον καιρό του παραμελώντας τη σωτηρία του, κατέβαινε κάποτε στην πόλη να πουλήσει τα καλάθια του. Βραδιάστηκε όμως στο δρόμο και για να μη κινδυνεύσει στη σκοτεινή νύχτα, βρήκε πρόχειρο κατάλυμα σε ένα παλιό τάφο. Ξάπλωσε να ξεκουραστεί και ενώ έκλειναν πια τα μάτια του από τη νύστα, είδε απέναντι […]

Η Συνείδηση  του ανθρώπου μοιάζει με πηγή, λέγουν οι Πατέρες που όσο βαθύτερα την σκάβεις, τόσο περισσότερο καθαρίζει. Αν όμως την σκεπάσεις με χώματα, σε λίγο καιρό θα χαθεί. 

Κοντεύει  να με θανατώσει ο ακάθαρτος λογισμός, Αββά, εξομολογήθηκε σε κάποιο Γέροντα ένας αδελφός. -Ξέρεις τι κάνουν οι μητέρες, όταν θέλουν να αποκόψουν τα μωρά τους; Βάζουν πικρίδα στο μαστό τους. Βάλε  και εσύ στο νου σου, αντί πικρίδας, τη μνήμη του θανάτου και της αιωνίου κολάσεως και ευθύς θα αποκόψεις τον ακάθαρτο λογισμό, τον […]

Ο Αββάς Ιωάννης ο Κολοβός, συμβουλεύοντας τους νεότερους αδελφούς να αγαπήσουν τη νηστεία, τους έλεγε συχνά:  Ο καλός στρατηγός, που επιχειρεί να καταλάβει μια πόλη εχθρική, γερά οχυρωμένη, κάνει αποκλεισμό στις τροφές και στο νερό. Με αυτόν τον τρόπο ατονεί η αντίσταση του εχθρού και τέλος παραδίδεται. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει με τις σαρκικές ορμές, που […]

Ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας, ο Ιωάννης Καποδίστριας, επισκέφτηκε κάποτε ένα σχολείο. Είδε, μίλησε με τα παιδιά και τέλος θέλησε να δει και τη βιβλιοθήκη του δασκάλου. Ο δάσκαλος είχε πολλά βιβλία, αλλά δεν είχε ένα. Ο Καποδίστριας το διαπίστωσε, πικράθηκε και με αγανάκτηση χτύπησε το δάσκαλο, γιατί από την πλούσια βιβλιοθήκη του έλειπε ο […]

 Κάποτε σε μια μεγάλη πόλη οι άνθρωποι ήθελαν να χτίσουν ένα ναό. Αυτός που θα πρόσφερε τα περισσότερα, το χέρι του Θεού θα έγραφε το όνομα του στα προπύλαια του ναού, με ανεξίτηλα γράμματα. Όλοι πρόθυμα, άπλωναν τα χέρια τους. Όλοι βοηθούσαν, μα πιο πολύ ο βασιλιάς. Όλοι πίστευαν πως το όνομα του βασιλιά ήταν […]

Κάποιος Ασκητής είχε ζήσει πενήντα χρόνια στην έρημο χωρίς να τρώγει ψωμί και να βάλει κρασί στο στόμα του και έλεγε πως είχε νεκρώσει εντελώς τα πάθη της σαρκός, καθώς και την φιλαργυρία και την κενοδοξία. Σαν το άκουσε ο Αββάς Αβραάμ, πήγε μια μέρα να βεβαιωθεί.   -Είπες τέτοιον λόγο, αδελφέ; Τον ρώτησε.   […]

Θέλεις να σώσεις την ψυχή σου, αδελφέ; Λέγει στους υποτακτικούς ο Αββάς Ποιμήν. Γίνε σαν πέτρινη στήλη. Ούτε όταν σε βρίζουν να εξοργίζεσαι, ούτε όταν σε επαινούν να υψηλοφρονείς.   

Ο Αββάς Μάρκος, ο ασκητής, δίνει αυτή τη χρήσιμη οδηγία στους νέους, που θέλουν να βαδίσουν το δρόμο της υποταγής:  -Μη γίνου μαθητής εκείνου που συνηθίζει να εγκωμιάζει τον εαυτό του, για να μη διδαχθείς αντί ταπεινοφροσύνης υπερηφάνεια.

Όταν σε τιμούν οι άνθρωποι, τότε να ταπεινώνεσαι περισσότερο και να λες στο λογισμό σου, αν ήξεραν ποιος είμαι στ? αλήθεια, δε θα μου έδειχναν καμία υπόληψη. Έτσι δε θα ζημιωθεί η ψυχή σου, έλεγε σοφός Πατήρ.  

Λένε πως ο Αββάς Μακάριος φέρνονταν με ψυχρότητα και σπάνια μιλούσε σε εκείνους που τον τιμούσαν και τον εγκωμίαζαν. Οι αδελφοί που τον ήξεραν σαν ήθελαν να τον συμβουλευτούν, του έπιαναν έτσι την κουβέντα:   -Τι έκανες, Αββα, τον καιρό που ήσουν καμηλιέρης και έκλεβες νίτρο και το πούλαγες κρυφά; Έτρωγες πολύ ξύλο από τους […]

Τι είναι ταπείνωση, Αββα; Ρώτησαν κάποιο Γέροντα οι αδελφοί της σκήτης. Ταπείνωση, παιδία μου, αποκρίθηκε εκείνος, είναι να σου φταίξει ο άλλος και εσύ να τον συγχωρέσεις παρευθύς, χωρίς να περιμένεις να σου ζητήσει συγνώμη. Πιο σύντομο δρόμο για τον Ουρανό από την ταπεινοσύνη δεν μπορείς να βρεις, έλεγε άλλος Πατήρ.

ΕΝΑΣ ευλαβής Μοναχός, όταν κάποιος του ζητούσε μια εξυπηρέτηση, για να είναι πρόθυμος να την δώσει, έλεγε στον εαυτό του:   -Ο Κύριος σου σε διατάζει κάνε αμέσως αυτό που ζητεί.   Αν ερχόταν σε λίγο άλλος, να τον επιφορτίσει με πιο δύσκολη δουλειά, ψιθύριζε:   – Είναι ο αδελφός του Κυρίου σου πρέπει να […]

ΚΑΘΩΣ γύριζε μια μέρα στο κελί του ο Όσιος Μακάριος, φορτωμένος φοινικόφυλλα για το εργόχειρο του, τον σταμάτησε ο διάβολος, έτοιμος να του επιτεθεί, αλλά δεν μπόρεσε. Μια ακατανίκητη δύναμη τον εμπόδιζε.   – Πολύ με έχεις βασανίσει, Μακάριε, του φώναξε άγρια. Τόσα χρόνια σε πολεμώ και δεν μπορώ να σε ρίξω. Και τι περισσότερο […]