Ενδιάμεσος σταθμός: ο Αδελφός
Συγγραφέας: kantonopou στις 10 Φεβρουαρίου, 2009
Η προσδοκία της Ανάστασης των νεκρών, η προσμονή της Μέλλουσας Κρίσης των δικαίων και των αδίκων και η έναρξη της ατελεύτητης Βασιλείας του Θεού αποτελούν βασικά δόγματα της Εκκλησίας, αποτυπωμένα στα τελευταία άρθρα του «Συμβόλου της Πίστεως» (Πιστεύω). Ο ίδιος ο Χριστός, με πλήθος παραβολών, φρόντισε να μιλήσει στους μαθητές Του για τη Βασιλεία του Θεού, τονίζοντας παράλληλα ότι «ουκ έστιν υμών γνώναι χρόνους ή καιρούς».
Στο Ευαγγέλιο της ερχόμενης Κυριακής των Απόκρεω, με την παραβολή της Μέλλουσας Κρίσης, μας δείχνει ποιος είναι ο δρόμος και ποια είναι τα κριτήρια που θα χρησιμοποιήσει ο Ίδιος, ως Δίκαιος Κριτής, «όταν έλθη εν τη δόξη αυτού».
Δεν είναι τυχαία η θέση της παραβολής μέσα στον κύκλο των αγιογραφικών αναγνωσμάτων. Παραμονές της Σαρακοστής, μας καλεί όλους σε εγρήγορση. Θέτει προ οφθαλμών μας τους δύο τρόπους ζωής: μέσα ή έξω από τη Βασιλεία του Θεού, δηλαδή κοντά ή μακριά από την Χάρη Του. Μας καλεί να διαλέξουμε και να προσαρμόσουμε την προσωπική μας πολιτεία, ανάλογα με την τοποθέτησή μας στο δίλημμα.
Ο Χριστός μιλάει πολύ σχηματικά στους μαθητές Του. Παρουσιάζει μεταφορικά την εικόνα ενός δικαστηρίου. Μόνο που κριτής είναι «ο Υιός του Ανθρώπου», ο Χριστός, μέσα σε όλη τη μεγαλοπρέπειά Του, συνοδευόμενος από όλος τους αγίους Αγγέλους και Αρχαγγέλους. «Τότε θα συναχτούν μπροστά του όλα τα έθνη και θα τους ξεχωρίσει, όπως ξεχωρίζει ο βοσκός τα πρόβατα από τα κατσίκια. Τα πρόβατα θα τα τοποθετήσει στα δεξιά του και τα κατσίκια στα αριστερά».
Στη συνέχεια, πολύ λεπτομερειακά αναφέρεται στο κριτήριο του διαχωρισμού. Αυτό ουσιαστικά είναι ένα: η αγάπη για τον αδελφό, για τον άλλον. Ο άλλος δεν χρειάζεται να είναι ένδοξος. Στον κάθε ταλαιπωρημένο χρωστάμε την αγάπη μας. Η αγάπη είναι κυρίαρχη έννοια στην χριστιανική Πίστη. Δεν είναι απλή ιδέα. Είναι πρόσωπο: ο Θεός, ο οποίος σαρκώθηκε στο πρόσωπο του Χριστού, σταυρώθηκε και αναστήθηκε! Ο Χριστός δεν ήταν ένας δάσκαλος που μίλησε περί αγάπης. Είναι η ίδια η Αγάπη.
Μιλώντας στους μαθητές, ο Χριστός εξειδικεύει το γενικό κριτήριο της αγάπης. Ο Δίκαιος Κριτής εμφανίζεται να εξηγεί σ? αυτούς που έχει στα δεξιά Του, εκείνους που σώθηκαν δηλαδή, το γιατί της σωτηρίας τους:
«Γιατί πείνασα και μου δώσατε να φάω. Δίψασα και μου δώσατε να πιω. Ήμουν ξένος και με περιμαζέψατε. Γυμνός και με ντύσατε. Άρρωστος και μ? επισκεφτήκατε. Φυλακισμένος κι ήρθατε να με δείτε».
Σ? εκείνους που βάζει στα αριστερά του, όπως τα ερίφια, θα εξηγήσει ότι δεν σώζονται, διότι δεν έδειξαν αγάπη στον Ίδιο, στα πρόσωπα των ελάχιστων αδελφών Του. Και ο Ιησούς καταλήγει: «Κι αυτοί θα πάνε στην αιώνια τιμωρία, ενώ οι δίκαιοι στην αιώνια ζωή».
Είναι προσωπική υπόθεση του καθενός το αν πιστεύει ή όχι στην αιωνιότητα. Αν θέλει να λέγεται μέλος της Εκκλησίας όμως, δεν μπορεί παρά να προσδοκά την αιώνια Ζωή. Διαφορετικά, μια Εκκλησία χωρίς εσχατολογική πίστη, καταλήγει να είναι ένα απλό εγκοσμιοκρατικό σχήμα. Αντίθετα, η Εκκλησία ιδρύθηκε για να είναι ο Τριαδικός Θεός μαζί με τους ανθρώπους «πάσας τας ημέρας, έως της συντελείας του αιώνος» -όπως υποσχέθηκε ο Χριστός κατά την Ανάληψή Του.
Αυτή η απειρόχρονη συνύπαρξη και κοινωνία του ανθρώπου με τον Θεό ξεκινάει από τώρα και παρατείνεται στο διηνεκές. Ο Χριστιανός είναι σε κοινωνία με τον Θεό, μόνο εφ? όσον βρίσκεται σε αγαπητική κοινωνία με τον αδελφό του. Το πιο φωτεινό παράδειγμα δίνει η θυσιαστική αγάπη της ίδιας της Σταυρωμένης Αγάπης. Ύστερα, οι Άγιοι δίνουν τα δικά τους παραδείγματα. Η Αγία Φιλοθέη δεν δίστασε να διαθέσει όλη της την περιουσία για φιλανθρωπικά έργα. Ο Άγιος Μαρκιανός έντυσε με τα φτωχικά του ράσα έναν φτωχό ζητιάνο της Κωνσταντινούπολης. Ο όσιος Αγάθων ξόδεψε όλα τα πενιχρά εισοδήματα από το εργόχειρο ενός έτους για έναν επαίτη, που αποδείχθηκε Άγγελος Κυρίου. Κάποιοι πουλήθηκαν οι ίδιοι ως σκλάβοι για να κερδίσουν τη δική τους ελευθερία άλλοι.
Στους βυζαντινούς ναούς η παράσταση της Μέλλουσας Κρίσης εικονιζόταν πάνω από την έξοδο του ναού, για να την θυμούνται οι πιστοί βγαίνοντας, για να συνεχίσουν τα καθημερινά τους έργα. Στο ναό των Εισοδίων της πόλης μας εικονίζεται η ίδια παράσταση σε περίοπτη θέση, στην κορυφή του τέμπλου.
Εμείς, δυστυχώς, δε βλέπουμε στο πρόσωπο του αδελφού τον Χριστό. Μένουμε στα εξωτερικά κι έτσι βλέπουμε μόνο ότι είναι αλλοδαπός, ότι είναι άσημος, ότι μπορεί να είναι εγκληματίας? Κοιτάζουμε το δέντρο και χάνουμε το δάσος.
Ο Χριστός με την παραβολή της Κυριακής των Απόκρεω δεν παραδίδει μάθημα κοινωνικής ηθικής. Δείχνει στον άνθρωπο τον δρόμο που οδηγεί στον Θεό. Υποχρεωτικός ενδιάμεσος σταθμός είναι ο άλλος, ο αδελφός.
Σημείωση:
Η ερχόμενη Κυριακή ονομάζεται «των Απόκρεω», διότι όσοι πρόκειται να νηστέψουν την Σαρακοστή σταματούν να τρώνε κρέας. Η Εκκλησία μας εισάγει έτσι σταδιακά στη νηστεία. Την ερχόμενη εβδομάδα τρώμε μόνο γαλακτοκομικά, αυγά, ψάρια. Την Τετάρτη και την Παρασκευή καταλύουμε.
Αφήστε μια απάντηση
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.