kantonopou’s blog

Η δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου πλησιάζει. «Κυριακή του Ασώτου» επικράτησε να λέγεται. Με μια δεύτερη παραβολή ο Χριστός διδάσκει τους μαθητές Του -του καιρού εκείνου κι εμάς, τους σημερινούς. Άλλοι ερμηνευτές θεολόγοι την χαρακτηρίζουν «παραβολή του Ασώτου Υιού» και άλλοι «παραβολή του Σπλαγχνικού Πατέρα», ανάλογα με το πρόσωπο που θεωρούν ότι βαρύνει στη διήγηση και τα μηνύματά της.

Ένας πλούσιος πατέρας, λέει, είχε δυό γιους. Ο νεώτερος ζητάει κάποια μέρα το μερίδιό του από την πατρική περιουσία. Ο πατέρας δεν του το αρνείται. Το δίνει κι ο γιος αποδημεί «εις χώραν μακράν». Εκεί σπαταλά όλο του το βιος σε μια ζωή άσωτη. Όμως δεν αργούν να έρθουν δύσκολοι καιροί, μέρες πείνας, στη μακρινή χώρα. Για να γλιτώσει απ? τον λιμό ο Άσωτος Γιος, το πάλαι ποτέ αρχοντόπουλο, υπηρετεί έναν απ? τους πολίτες της χώρας εκείνης, σαν χοιροβοσκός. Το φαγητό του καμιά σχέση δεν έχει με τα εδέσματα που τρώνε ακόμη κι οι υπηρέτες στο πατρικό του σπίτι. Αυτός, αντίθετα, προσπαθεί μετά βίας να χορτάσει την πείνα του με ό,τι περισσεύει απ? τα ξυλοκέρατα, την τροφή των γουρουνιών.

 Τα συλλογίζεται όλα αυτά ο νέος της παραβολής. «Ελθών δε εις εαυτόν», συγκρίνει την τωρινή εξαθλίωση με την αλλοτινή δόξα του. Φέρνει στο νου του την εικόνα του Σπλαγχνικού Πατέρα του και παίρνει τη μεγάλη απόφαση. Θα νικήσει τον εγωισμό του και θα γυρίσει στο πατρικό σπίτι. Θα πέσει ικέτης στα πόδια του πατέρα του. Θα ζητήσει συγχώρεση. Θα παρακαλέσει για μια θέση ταπεινή, ανάμεσα στους υπηρέτες του αρχοντόσπιτου. Ειλικρινά, δεν θεωρεί τον εαυτό του άξιο να λέγεται δικός του γιος και ετοιμάζεται να του το δηλώσει.

«Άμ? έπος, άμ? έργον»! Επιστρέφει στο πατρικό σπίτι. Ο πατέρας δεν ξαφνιάζεται. Πάντα περίμενε την επιστροφή του ξενιτεμένου, άσωτου παιδιού του. Εύσπλαγχνος καθώς είναι, δεν τον αφήνει να ταπεινωθεί, όπως εκείνος λογάριαζε. Αντίθετα, τον βάζει στο σπίτι. Διατάζει τους υπηρέτες να τον ντύσουν ξανά με την πρωτινή στολή του, την αρχοντική. Προστάζει να του φορέσουν και δαχτυλίδι ?σύμβολο εξουσίας, δείγμα ότι ανήκει στον ίδιο περιφανή οίκο. Και δε φτάνουν αυτά! Ορίζει να οργανωθεί μεγάλο γλέντι, για να γιορταστεί η επιστροφή του χαμένου του παιδιού. Μάλιστα, θυσιάζει τον «μόσχο τον σιτευτό», το μοσχάρι (ζώο πολύτιμο), που το έθρεφε για χρόνια πολλά.

 Όταν ο άλλος του γιος, ο μεγαλύτερος, το «καλό παιδί» της οικογένειας, με φθόνο θα διαμαρτυρηθεί για την θερμή υποδοχή του νεώτερου αδελφού του, ο πατέρας του επισημαίνει πως θα ?πρεπε κι εκείνος να χαρεί. Και ξεδιπλώνει το σκεπτικό του: «Έπρεπε να ευφρανθούμε και να χαρούμε, γιατί ο αδερφός σου ήταν νεκρός κι αναστήθηκε, ήταν χαμένος και βρέθηκε».

Πρόκειται για μια παραβολή ξεχωριστή, πλούσια σε ζωντανές εικόνες απ? τη μια, γεμάτη αλληγορίες και συμβολισμούς από την άλλη. Οι Πατέρες ερμηνεύουν:

 Πατέρας είναι ο Θεός. Εύσπλαγχνος, γεμάτος αγάπη για όλα τα παιδιά του, τους ανθρώπους. Τους αγαπά αδιακρίτως, «καλούς» και «κακούς». Σέβεται την ελευθερία του ανθρώπου να βρεθεί κοντά του ή να απομακρυνθεί. Δεν κρατάει κανέναν δίπλα του, χωρίς τη θέλησή του. Περιμένει όμως υπομονετικά πότε θα επιστρέψει ο καθένας που ξεστράτισε. Ο άνθρωπος συχνά αποδεικνύεται Άσωτος Γιος, σαν κι αυτόν της παραβολής. Κρίνει κάποτε ότι μπορεί δήθεν να σταθεί μόνος στα πόδια του, δίχως να ?χει ανάγκη τον Θεό. Παίρνει το δρόμο του για χώρα ? ζωή μακριά από τη ζείδωρη παρουσία Του. Στην αρχή ευφραίνεται χάρη σε παροδικές απολαύσεις. Σύντομα όμως αρχίζουν οι στερήσεις.

Τα ξυλοκέρατα ήταν η πρόχειρη και μοναδική ευτελής τροφή, που βρήκε ο Άσωτος. Τροφή αταίριαστη σε ανθρώπους. Η γεύση τους είναι γλυκειά στην αρχή, στο περίβλημα. Στη συνέχεια έχουν υφή αχυρένια και γεύση αποκρουστική. Με ξυλοκέρατα μοιάζει και η αμαρτία. Στην αρχή ο άνθρωπος απολαμβάνει τη γεύση της. Δεν αργεί ωστόσο να διαπιστώσει πως «τα οψόνια της αμαρτίας, θάνατος».

Όσο μακριά απ? τον Θεό κι αν βρεθεί ο άνθρωπος, όσο πολύ κι αν έχει τρυγήσει τους καρπούς της αμαρτίας δεν έχει παρά να «έλθει εις εαυτόν». Να συναισθανθεί τη θέση του, αλλά να μην απελπιστεί. Η μόνη σωτήρια λύση στο αδιέξοδό του είναι η μετάνοια. Η επιστροφή, δηλαδή, στο σπίτι του Θεού ? Πατέρα.

Ο καθένας μας ας είναι βέβαιος ότι ο Θεός περιμένει να μας δεχτεί ξανά στη Βασιλεία Του. Να μας ντύσει και πάλι με «την στολήν την πρώτην». Να μας ξαναφορέσει το δαχτυλίδι, τον «αρραβώνα του Πνεύματος», το αναγνωριστικό σημάδι της υιοθεσίας. Να μας ξαναδεχτεί στο μεγάλο πανηγύρι που παραθέτει για κάθε μετανοημένο αμαρτωλό. Να μας κάνει ομοδίαιτους στο απερίγραπτο Δείπνο της Βασιλείας Του.

Εξάλλου, γι? αυτή την επιστροφή του μεγάλου δραπέτη του Παραδείσου κοντά Του θυσίασε τον «μόσχο τον σιτευτό», τον μονογενή Γιό Του. Απέδειξε έτσι περίτρανα την Ευσπλαγχνία Του.

Ο Χριστός απευθύνει σε όλους μας μια σαφή πρόσκληση, έστω και κρυμμένη πίσω απ? το γράμμα της παραβολής: όσοι «πήραμε τη ζωή μας λάθος», να αλλάξουμε ζωή. Πρότυπα μετάνοιας υπάρχουν άπειρα. Ο Ευγνώμων Ληστής, που την τελευταία κρίσιμη ώρα λήστεψε και τον Παράδεισο. Ο πρώην κακοποιός, Άγιος Μωϋσής ο Αιθίοπας. Η προηγουμένως πόρνη, Οσία Μαρία η Αιγυπτία. Ο αρχικά σφοδρός διώκτης των Χριστιανών, θεοφόρος Απόστολος Παύλος. 

Στο χέρι μας είναι να περάσουμε την θύρα της μετάνοιας. Η περίοδος του Τριωδίου θα ήταν μια καλή αφορμή!

   Πηγή http://www.neotita.gr/Πορεία%20προς%20το%20Πάσχα.doc