Διδασκαλία της Παλαιάς Διαθήκης περί Θεού (Α)
Συγγραφέας: kantonopou στις 5 Ιανουαρίου, 2009
(Κατήχηση από την Παλαιά Διαθήκη)
Σε pdf: http://www.imgortmeg.gr/books/didaskalia.pdf
Το τι είναι ο Θεός δεν μπορεί βέβαια να το ανακαλύψει ο άνθρωπος, το αποκάλυψε όμως ο Θεός στον άνθρωπο. Και η θεία αποκάλυψη είναι καταγραμμένη στην Αγία Γραφή, την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη.
Κατά την Παλαιά Διαθήκη η γνώση μας περί του Θεού βασίζεται στις αποκαλύψεις, που από παλαιά έκανε ο Θεός στον άνθρωπο. Λέγει η αρχή της προς Εβραίους Επιστολής: «Ο Θεός τους παλαιούς καιρούς πολλές φορές και με πολλούς τρόπους μίλησε στους προγόνους μας δια των Προφητών» (Εβραίους 1,1).
Ως πρώτη αποκάλυψη του Θεού δεν πρέπει να νοήσουμε την θαυμαστή αποκάλυψη Του στο Σινά, για την οποία ομιλεί δια πολλών η Παλαιά Διαθήκη στο βιβλίο της Εξόδου- πριν από αυτή είναι η αποκάλυψη του Θεού στον Αβραάμ? αλλά ήδη ο Θεός αποκαλυπτόταν, κατά ακατάληπτο τρόπο, στους πρώτους ανθρώπους στον Παράδεισο. Η θρησκεία λοιπόν της Παλαιάς Διαθήκης αρχίζει από την παραδείσια εποχή και παρουσιάζει τον Θεό να φανερώνεται στους ανθρώπους για να μη χαθεί η γνώση τους γι? Αυτόν.
Η γνώση του Θεού στην Παλαιά Διαθήκη εκφράζεται με το ρήμα ??? (γιαδά = γνωρίζω). Δεν δηλώνει όμως το ρήμα αυτό γνώση για τον Θεό που αποκτήθηκε θεωρητικά, αλλά γνώση καρδιακή, λατρεία Θεού. Σημαίνει ζωή με τον Θεό, αφού και την ένωση του ανδρογύνου η Παλαιά Διαθήκη την εκφράζει πάλι με αυτό το ρήμα (βλέπε Γεν. 4, 1). Γι? αυτό και ως εμπόδιο για μία τέτοια ουσιαστική γνώση του Θεού η Παλαιά Διαθήκη θεωρεί την αμαρτία του ανθρώπου;
«Τα έργα τους – λέγει ο προφήτης Ωσηέ ελέγχοντας τους Ισραηλίτες – δεν τους αφήνουν να επιστρέψουν στον Θεό τους, γιατί πνεύμα πορνείας είναι μέσα τους και δεν γνωρίζουν τον Κύριο» (5, 4).
Η γνώση του Θεού και η αρετή πορεύονται μαζί και δεν χωρίζονται:
«Το να σε γνωρίζει κανείς, ω Θεέ, αυτό είναι όλη η αρετή και το να αναγνωρίζει κανείς την δύναμή Σου, αυτό είναι η ρίζα της αθανασίας» (Σοφ. Σολ. 15,3)!
Με αυτή την έννοια, την έννοια της στενής σχέσεως της αρετής και της γνώσεως του Θεού ή, ομοίως, της στενής σχέσεως της αμαρτίας και της αγνωσίας του Θεού, πρέπει να κατανοηθούν οι εκφράσεις της Παλαιάς Διαθήκης περί των άθεων. Και οι άθεοι δεν «γνωρίζουν» τον Θεό, όχι με την έννοια ότι δεν παραδέχονται την ύπαρξη του, αλλά ότι τον περιφρονούν. Άθεοι λοιπόν κατά την Παλαιά Διαθήκη, δεν είναι οι αρνητές της υπάρξεως του Θεού, αλλά οι ασεβείς.
Για την ύπαρξη του Θεού δεν μιλάει η Παλαιά Διαθήκη, γιατί το θεωρεί δεδομένο ότι υπάρχει Θεός. Στην παλαιά Ανατολή όλοι πίστευαν στην ύπαρξη ανωτέρων όντων, που κυριαρχούν επί της φύσεως και επί των ανθρώπων. Ο Ισραήλ δεν ανέπτυξε κανένα θεωρητικό αθεϊσμό, υπήρχαν όμως σ? αυτόν άνθρωποι περιφρονητές και υβριστές του Θεού. Αυτοί, κατά την Παλαιά Διαθήκη, είναι οι μη έχοντες γνώση Θεού και οι άθεοι.
Παραθέτουμε μερικά σχετικά χωρία:
Οι υιοί του Ηλεί ήταν αχρείοι άνθρωποι, δεν γνώριζαν τον Κύριο» (Α’ Βασ. 2, 12). Ο Θεός παραπονείται και λέγει: Οι φύλακες του νόμου δεν με εγνώρισαν» (Ιερεμίας 2, 8). Και ο προφήτης Ωσηέ μελαγχολικά παρατηρεί περί των Ισραηλιτών: «Δεν εγνώρισαν τον Κύριο» (5,4).
Ο προφήτης Ιερεμίας ομιλεί για συγχρόνους του, οι οποίοι έλεγαν περί του Θεού ??????? (λο χου), «δεν είναι αυτός» (5, 12)! Δεν εννοεί όμως ο Προφήτης με την έκφραση αυτή Ιουδαίους αρνούμενους ότι υπάρχει Θεός, αλλά εννοεί υβριστές του Θεού, εννοεί Αποστάτες Ιουδαίους, ανθρώπους οι οποίοι ηρνούντο την κυριαρχία του Θεού και δεν ήθελαν να υπακούσουν στους λόγους του. Η έκφραση των υβριστών αυτών «δεν είναι αυτός» έχει την έννοια «δεν αξίζει αυτός» (ο Θεός)! Αυτοί οι Ιουδαίοι, κατά τον ίδιο στίχο, έλεγαν ότι «δεν θα έλθει κακό εναντίον τους», ότι δηλαδή ο Θεός δεν έχει τη δύναμη να τους επιφέρει κακό. Και πάλι με τον λόγο αυτό οι ασεβείς αυτοί Ιουδαίοι δεν ηρνούντο την ύπαρξη του Γιαχβέ, αλλά την ισχύ του ή, αν συνδυάσουμε τον στίχο μας με άλλη περικοπή, έλεγαν ότι οι θεοί των Βαβυλωνίων και των Χαναναίων, είναι ισχυρότεροι από τον Γιαχβέ (βλέπε Ιερεμίας 51,17 – 19. Εβραίους 44,17 – 19).
Και ο λόγος του Ψαλμωδού «ο ανόητος λέγει στην καρδιά του, δεν υπάρχει Θεός» (Ψαλμοί 14, 1? βλέπε Και 9, 25) δεν αναφέρεται σε αρνούμενους την ύπαρξη του Θεού, αλλά σε αυτούς, οι οποίοι δεν είχαν καμία έννοια περί Θεού και παραθεωρούσαν τον νόμο του με την σκέψη ότι «ξεχνάει ο Θεός, αδιαφορεί, δεν δίνει προσοχή» (9,32 κατά το Εβραίους 10,11)? «πώς να το ξέρει ο Θεός; Τάχα λαβαίνει γνώση ο Ύψιστος;» (Ψαλμοί 72,11)? και ακόμη έλεγαν: «Δεν βλέπει ο Κύριος? τίποτε δεν καταλαβαίνει ο Θεός του Ιακώβ» (Ψαλμοί 94, 7). Ομοίως προς αυτούς οι σύγχρονοι του Σοφονία έλεγαν: Ο Κύριος δεν κάνει τίποτα? ούτε καλό ούτε κακό» (Σοφ. 1, 12). Το ίδιο και οι σύγχρονοι του Ιεζεκιήλ παριστούσαν ως αδύνατο τον Γιαχβέ και έλεγαν: «Πώς να σε δει ο Κύριος; Ο Κύριος εγκατέλειψε την χώρα» (8, 13? βλέπε Και 9,9).
Εναντίον των παραπάνω λόγων των άσεβων επιτίθεται ο Εκκλησιαστής, ο οποίος παντού στον κόσμο βλέπει τεθέντα σκοπό και προτρέπει τους ανθρώπους να σέβονται τον Θεό:
«Τώρα κατάλαβα, πως όλα όσα κάνει ο Θεός μένουν για πάντα. Τίποτε δεν μπορεί κανείς να τους προσθέσει ούτε να αφαιρέσει τίποτε από αυτά. Ο Θεός ενεργεί έτσι, ώστε να τον σέβονται οι άνθρωποι» (Εκκλ. 3, 14).
Το βιβλίο της Σοφίας Σολομώντος εις 2,1 και εξής μας μιλάει για ασεβείς που ηρνούντο την συνέχεια της ζωής της ψυχής του ανθρώπου μετά τον θάνατο του. Αυτοί είναι οι υλιστές και οι χειρότεροι άθεοι, γιατί πέταξαν από την ψυχή τους και την παραδοχή ακόμη της υπάρξεως του Θεού, γι? αυτό και τερματίζουν την ζωή του ανθρώπου με τον θάνατο του, αρνούμενοι την αθανασία της ψυχής του.
Αφήστε μια απάντηση
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.