«Οι φάλαινες βγήκαν από τις θάλασσες» του Νικ Μπλαντ – ΕΚΔ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
Οι φάλαινες έφυγαν γιατί η θάλασσα γέμισε σκουπίδια.
Τα ψάρια έμειναν. Και σιγά-σιγά άρχισαν να αλλάζουν…
Δεν τρώμε αυτά τα ψάρια.
Όχι γιατί δε θέλουμε, αλλά γιατί κάτι πάνω τους
δεν είναι πια θάλασσα.
Ένα ψάρι που άρχισε να αλλάζει.
Όχι μεταλλαγμένο.
Όχι τέρας.
Απλώς ένα ψάρι που ζει στη θάλασσα που εμείς φτιάξαμε.
Με αφορμή το animation MIGRANTS (2020) και το ΧΑΘΗΚΑ της Mariajo Ilustrajo από τις εκδ. ΜΙΚΡΗ ΣΕΛΗΝΗ τα παιδιά δούλεψαν πάνω στην ιδέα του να βρίσκεσαι κάπου ενδιάμεσα και να χρειάζεται απλώς να σε δει κάποιος…
Έδωσαν τον τίτλο:
«Χαθήκαμε…
κάπου στη μέση…
φτάνει κι ένας να μας δει…»
Όπως στο βιβλίο “Το λιοντάρι της βιβλιοθήκης” της Knudsen Michelle από τις εκδ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, το λιοντάρι μαθαίνει πότε να σωπαίνει και πότε να «βρυχάται» για κάτι που αξίζει, έτσι και ο σελιδοδείκτης κάνει το ίδιο: δεν μιλάει, αλλά δείχνει πού σταμάτησε η ιστορία μας… Και περιμένει.
Με τη βοήθεια του λιονταριού μαθαίνουμε και τους κανόνες…
Αλ/Β: Κυρία εσύ είσαι σίγουρα στην πιο ψηλή γέφυρα με τόσα ββλία που έχεις διαβάσει!
Σ/Α: Πω, πω! Εγώ είμαι ακόμη στη στεριά!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! (Ένα από τα πολλά που έχει πει φέτος)
Στο πλαίσιο της θεματικής ενότητας «Χριστούγεννα – Πρωτοχρονιά», αξιοποιήθηκαν διαφορετικά χριστουγεννιάτικα παραμύθια με κοινό άξονα τη διερεύνηση της έννοιας της ζεστασιάς, της φροντίδας και της ανθρώπινης σύνδεσης. Μέσα από εικόνες, αφηγήσεις και βιωματικές δραστηριότητες, τα παιδιά οδηγήθηκαν στην κατανόηση ότι τα Χριστούγεννα δεν ταυτίζονται με αντικείμενα, δώρα ή τέλειες συνθήκες, αλλά με τη συνύπαρξη, την αποδοχή και το «μαζί».
Οι ιστορίες ανέδειξαν ότι η πραγματική ζεστασιά δεν προέρχεται από εξωτερικούς παράγοντες, αλλά από τη σχέση με τον άλλον: από την αγκαλιά, τη φροντίδα, την παρουσία και το ενδιαφέρον. Τα παιδιά προβληματίστηκαν γύρω από το τι σημαίνει να νιώθουμε ασφαλείς, να μας βλέπουν, να μας ακούν και να μας νοιάζονται, ακόμη και μέσα σε συνθήκες που μοιάζουν «κρύες», σκοτεινές ή δύσκολες.
Παράλληλα, δόθηκε έμφαση στην αξία της ελπίδας και της θετικής στάσης, ακόμη και όταν τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως τα περιμένουμε. Μέσα από ιστορίες όπου κάτι χάνεται ή δεν πηγαίνει όπως είχε σχεδιαστεί, τα παιδιά κατανόησαν ότι, ακόμη κι αν λείψει κάτι υλικό, τίποτα ουσιαστικό δεν χάνεται όταν οι άνθρωποι παραμένουν ενωμένοι. Η αγάπη, η φιλία, η συντροφικότητα, η χαρά, το τραγούδι και το παιχνίδι εξακολουθούν να υπάρχουν και να δίνουν νόημα στη γιορτή.
Οι δυσκολίες, οι ανατροπές και ακόμη και οι μικρές «απώλειες» μπορούν να αντιμετωπιστούν όταν υπάρχει καλή διάθεση, αποδοχή και κοινότητα. Έτσι, τα Χριστούγεννα προσεγγίζονται όχι ως μια τέλεια εικόνα, αλλά ως μια εμπειρία σχέσης και συνύπαρξης, που γεννιέται και διατηρείται μέσα από την ανθρώπινη επαφή, τη συνεργασία και τη χαρά του να είμαστε μαζί.
“Ο κύριος Ευτύχης & η κυρία Δυστυχία ” της Schneider Antonie από τις εκδόσεις Διάπλαση
Και μετά την επίσκεψη στην Πινακοθήκη…
ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙΣ ΤΗ ΓΡΑΜΜΗ , Εκδ. ΜΙΚΡΗ ΣΕΛΗΝΗ , της Isabel Minhos Martins
Η Debora Marcero αφιερώνει το “Σ’ ένα βάζο μέσα” από τις εκδ. ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
«Για όλους εκείνους που, όταν χωριστήκαμε, ένιωθα ότι ήταν πολύ νωρίς για να πούμε αντίο»
Μια φράση που μας θυμίζει πως οι πιο σημαντικές στιγμές – ακόμη κι αν τελειώσουν – μένουν για πάντα μέσα μας, όταν τις έχουμε ζήσει με αγάπη.
