Κάθε κομμάτι χαρτιού έγινε ένα βήμα.
Κάθε κόλλημα, μια προσπάθεια.

Και το παραμύθι -όπως και το τραγούδι που το συνοδεύει – μια υπενθύμιση…

…

Το να πέφτεις πού και πού, είναι ατύχημα.

Το να μείνεις κάτω όμως, είναι επιλογή.

Το να σηκώνεσαι και να στέκεσαι ξανά στα πόδια σου είναι μάθημα ζωής…

Με αφορμή το υπέροχο «ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ; » των Mac Barnett & Carson Ellis από τις εκδ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ τα παιδιά είπαν πως είναι πως είναι προστασία, ασφάλεια, φροντίδα,καλές λέξεις, αγκαλιά, φιλία, να περνάς τον χρόνο σου κάνοντας ό,τι αγαπάς και η Α …να καταλήξει πως είναι στριφογύρισμα!

Το αρχικό «άχαρο» ίχνος: δεν εξαφανίστηκε, δεν κυριάρχησε – έγινε έδαφος μετασχηματισμού

«Ακόμα κι αν κάτι ξεκινά άμορφο, δεν τελειώνει έτσι.»

Και  …  «Δεν χρειάζεται να μου αρέσει αυτό που βρήκα για να συνεχίσω.”

Ξεκίνησαν όλοι από το ίδιο, απλό υπόστρωμα.
Χωρίς σχέδιο. Χωρίς εικόνα για το «τι θα γίνει».

Κάθε παιδί έκανε μία μόνο πράξη και άφηνε χώρο.
Γιατί αυτό που υπάρχει, δεν μένει ποτέ ίδιο όταν περνά από άλλον.

Το έργο δεν το έφτιαξε ένας.
Άλλαξε χέρια, άλλαξε μορφή, άλλαξε νόημα.

Ό,τι βρήκε το κάθε παιδί, αυτό συνέχισε.

Όταν ενώθηκαν όλα, φάνηκε κάτι που δεν είχε σχεδιάσει κανείς μόνος του.

Κάποιος πριν …

Και το “ΒΛΕΠΩ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΟΠΩΣ ΕΙΜΑΙ ” Της Σοφίας Πανιδυ από τις εκδ . ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ μαςέδειξε πως μπορεί ο κόσμος να μην είναι ίδιος για όλους. .. Αλλά είναι ο ίδιος κόσμος…  Κι εμείς οι κρίκοι μίας αλυσίδας…