Με αφορμή τη γιορτή των Τριών Ιεραρχών, σταθήκαμε λιγότερο στις μορφές και περισσότερο στο μήνυμα.
Σε αυτό που οι ίδιοι υπηρέτησαν με τη ζωή και το έργο τους: τη γνώση που γίνεται καλοσύνη, τα λόγια που χτίζουν και τις πράξεις που προστατεύουν.
Αφού μιλήσαμε σύντομα για το πώς ο Μέγας Βασίλειος συνέδεε τη μάθηση με την αγάπη και τη βοήθεια,
πώς ο Γρηγόριος πίστευε στη δύναμη των ερωτήσεων και πώς ο Ιωάννης μας προειδοποιούσε ότι τα λόγια μας μπορούν να γίνουν είτε φτερά είτε αγκάθια, παρακολουθήσαμε με τα παιδιά τη μικρού μήκους ταινία Silent (της Lindsey Hunter).
Μια ιστορία χωρίς λόγια, που όμως λέει πολλά.
Μας θύμισε ότι συχνά πληγώνουμε όχι μόνο με τα χέρια, αλλά με στάσεις, συμπεριφορές και λέξεις.
Και ότι η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στη φωνή, αλλά στην επιλογή της καλοσύνης.
Όπως λέει και το μήνυμα της ταινίας:
«If you’re going to say something mean, don’t say it at all… just stay silent.»
Οδηγηθήκαμε στο ερώτημα: τι κάνει την καρδιά ενός καλού ανθρώπου;
Οι απαντήσεις των παιδιών αποτυπώθηκαν στα έργα τους.
Καρδιές που βλέπουν, που βοηθούν, που μαθαίνουν, που φωτίζουν.
Καρδιές που δεν φωνάζουν, αλλά προστατεύουν.
Μέσα από αυτή τη διαδικασία, οι Τρεις Ιεράρχες ήρθαν πιο κοντά στο σήμερα.
Όχι ως εικόνες, αλλά ως στάση ζωής.
Και ίσως αυτός να είναι ο πιο ουσιαστικός τρόπος να τους τιμάμε:
να μεγαλώνουμε παιδιά που μαθαίνουν με την καρδιά και πράττουν με καλοσύνη.
