Το υπέροχο “Μια μέρα” των Άλισον ΜακΓκι & Πίτερ Ρέινολντς αρχίζει κάπως έτσι… “Μια μέρα μέτρησα τα δάχτυλά σου και τα φίλησα ένα ένα” Διαβάζοντας τη φράση ξέρεις πως δε θα είναι κι εύκολο να διαχειριστείς τον κόμπο που η μνήμη σου ανακαλεί…

Φτάνοντας στο τέλος … “Μια μέρα, έπειτα από πολλά χρόνια, θα έρθει η στιγμή που και τα δικά σου λευκά μαλλιά θα γυαλίζουν στον ήλιο. Και όταν έρθει αυτή η μέρα”, αγάπη μου, θα  με θυμηθείς”. Πώς γίνεται ενώ δεν έχεις ακόμη ένα τέτοιο βίωμα, η φωνή να σπάει και να γίνεται λυγμός;

Αυτή η φράση μου ήρθε αμέσως στο νου όταν προχθές άκουγα για το εμβληματικό έργο Maman της Louise Bourgeois που έφεραν στο ελληνικό κοινό ο Οργανισμός Πολιτισμού και Ανάπτυξης ΝΕΟΝ και το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ). Πώς  είναι δυνατό να συνδέεται με τη μητρότητα, τη μνήμη και την αγάπη μια γιγαντιαία -ύψους 10 μέτρων- αράχνη φτιαγμένη από μπρούτζο, χάλυβα κι μάρμαρο;                 

Όταν η εικαστικός -μια από τις κορυφαίες δημιουργούς του 20ού αιώνα- έφτιαξε το έργο αυτό ήταν 88 ετών. Και όπως έγραψε στο ημερολόγιό της «H Αράχνη είναι μια ωδή στη μητέρα μου. Ήταν η καλύτερη φίλη μου. Όπως και η αράχνη, έτσι και η μητέρα μου ήταν υφάντρα. Όπως και οι αράχνες, ήταν και εκείνη προσεκτική, χρήσιμη, λογική, προστατευτική, απαραίτητη» και τώρα -στα 88 της – της λείπει περισσότερο από ποτέ…

Από μακριά η αράχνη δείχνει τρομακτική, απειλητική- μία ασπίδα προστασίας σε όποιον απειλήσει ό,τι αγαπά. Όταν όμως καθίσεις στο κέντρο του έργου, νιώθεις πια μια ασφάλεια – έχει χτιστεί γύρω σου ένα τείχος που κρατά μακριά τη σκληρότητα του κόσμου. Κι αυτό το αίσθημα δε χάνεται ποτέ. Όσο κι αν μεγαλώσεις…

Πέρα από το γεγονός πως αρχίσαμε να βλέπουμε τις αράχνες με μια άλλη ματιά, αξιοποιήσαμε τη ‘σταυροβελονιά’ και τον κώδικα προγραμματισμού  για να δηλώσουμε την αγάπη μας…