spetsiotou blog Δάσκαλε … τον ήρωά μου!

Κάποτε στην Ελλάδα η εφημερίδα ήταν «πολύτιμο προϊόν» έγραφε στην Ελευθεροτυπία, (4/3/2009), ο κ. Χρήστος Μιχαηλίδης. Την εφημερίδα που ανελλιπώς κάθε ημέρα αγόραζε μια οικογένεια, την διάβαζε πρώτα – πρώτα ο μπαμπάς. Στη συνέχεια, μετά το μεσημέρι ή την επομένη την διάβαζε η μαμά κι έτσι από δεύτερο χέρι ήταν πάντοτε ενημερωμένη. Βέβαια για άμεση ενημέρωση υπήρχε πάντοτε το ραδιόφωνο και τα δελτία ειδήσεων, που ήταν κατανοητά από όλους και εκφωνούνταν σε γλώσσα παδαγωγική, δηλαδή, καλλιεργημένη. Αλλά και η «γλώσσα της εφημερίδας» αποτελούσε σημείο αναφοράς για κείμενα, εξετάσεις, ομιλίες. Ήταν η μορφή ενός γλωσσικού κώδικα που κατανοούσε η πλειοψηφία του κόσμου. Σπάνια μπορούσαν, λοιπόν, την εφημερίδα να την διαβάσουν τα πιτσιρίκια του κάθε σπιτιού, που δεν πολυκαταλάβαιναν άλλωστε και την θεωρούσαν και βαρετή. Όμως δεν την πλησίαζαν κυρίως γιατί έτσι καθώς δεν είχε χρώμα δεν ήταν ελκυστική και αποτελούσε ενασχόληση των μεγάλων. Σιγά σιγά όμως αυτή η προστατευτική διάθεση των μεγάλων προς την εφημερίδα, κινούσε το ενδιαφέρον των νεαρών μελών της οικογένειας και ξεφύλλιζαν κι εκείνοι με την σειρά τους την εφημερίδα προκειμένου να έχουν ουσιαστική ενημέρωση περί τα πράγματα. Τότε η εφημερίδα δεν μοίραζε δώρα για να εξαγοράσει συνειδήσεις, δεν μοίραζε σπίτι, ραφιοκασετόφωνα, ψηφιακούς δίσκους και κινηματογραφικές ταινίες για να επιβιώσει. Είχε ως δημοσιογράφους, ανθρώπους με ήθος και πένα, που τους γνώριζε το κοινό τους και μάθαινε γράμματα από αυτούς, είχε ανθρώπους που δεν έλεγαν ειδήσεις ή σχόλια με ύφος χαλαρής συντροφιάς που διασκεδάζει, αλλά ταπεινούς και καλλιεργημένους, μορφωμένους βιοπαλαιστές. Τότε οι άνθρωποι έκοβαν τα αποκόμματα και τα φύλαγαν: μυθιστορήματα αστυνομικά, κοινωνινά, ιστορικά (τα βιβλία εξάλλου κόστιζαν, όπως και τώρα), πράγματι τα δάνειζαν σε φίλους και εν τέλει τα κρατούσαν για τα παιδιά τους.
Τώρα, γύρω μας η εικόνα έχει δημιουργήσει κορεσμό. Η υπερβολή των δημιουργών προσπαθεί να αντιμετωπίσει την απάθεια και την αδιαφορία. Η τηλεόραση αυξάνει την ένταση που συνήθισε από μικρό παιδί ο σημερινός ενήλικας να έχει. Η εφημερίδα κατευθύνει προς μια στατικότητα, ακινησία και δεν αποτελεί μέρος της σύγχρονης κουλτούρας. Κάποτε η διπλωμένη εφημερίδα ήταν στυλ για κάποιους. Έβλεπες το ντύσιμο κάποιου και καταλάβαινες από το ύφος την εφημερίδα που διάβαζε. Η μόρφωση, η ιδεολογία, η ταυτότητά του. Όλα σε ένα όνομα εφημερίδας. Γιατί το όνομα εσήμαινε στυλ.
Σήμερα η πολιτιστική άνοδος που είχαμε εμείς πριν από λίγα χρόνια συναντάται ως πολιτιστικό δρώμενο μιας κοινωνίας στην Κίνα ή την Ινδονησία και τις Ινδίες, σταδιακά ανερχόμενες οικονομικά χώρες. Συναντάται ως κοινωνική συνέπεια λόγω της ανερχόμενης ευπορίας. Μου θύμισε παλιές καλές εποχές, το κείμενο του κ. Χ. Μιχαηλίδη που επικαλείται το Time. Τότε που κάθε Κυριακή αγόραζα τρεις εφημερίδες, περνούσα όλη την εβδομάδα κόβοντας αποκόμματα, που χρησιμοποιούσα για ασκήσεις στην Έκθεση φτιάχνοντας κολλάζ, ενώ τις υπόλοιπες ημέρες της εβδομάδας αγόραζα μια πρωινή και μια απογευματινή, όχι για τα νέα, αλλά για το ύφος και το τρόπο γραφής ξεχωριστών ανθρώπων. Τώρα πια, εκείνοι έφυγαν και από τότε άλλαξαν πολλά.