Στο τέλος της δεκαετίας του 1970 εμφανίστηκαν δειλά – δειλά οι αποχές. Μαθητές που δεν έμπαιναν στην τάξη και έπαιρναν απουσία ως τίμημα για τον αγώνα τους, καθηγητές που εφήρμοζαν τον νόμο, γονείς που στην πλειονότητά τους έφερναν τα παιδιά τους στο σχολείο με την συναίσθηση και την αποδοχή της συμμετοχής του δασκάλου στην αγωγή του παιδιού τους. Στη δεκαετία του 1980 οι εσωσχολικές αποχές απέκτησαν και εξωσχολική δίκτύωση. Κλείνονταν και δρόμοι από ομάδες που διαμαρτύρονταν για θέματα του σχολείου τους με τη συμπαράσταση μαθητών από άλλα σχολεία κάποιες φορές (όπως η περίπτωση του πολυκλαδικού σχολείου της Ηλιούπολης). Τότε ήταν που ο αείμνηστος Αντώνης Τρίτσης ομολόγησε (συνέντευξη στην εκπομπή “Σας ερωτώ κύριε υπουργέ, 1/12/1986, κρατική τηλεόραση) ότι ήταν λανθασμένη η απόφαση των πολιτικών κομμάτων να “διαφωτίσουν” τους μαθητές οργανώνοντάς τους σε μαθητικές παρατάξεις. Οι πολιτικοί είχαν δηλαδή συμφωνήσει στο όνομα του ιδιοτελούς συμφέροντος της επικράτησής τους να συνθλίψουν τις νεανικές ψυχές στραγγίζοντάς τες από τα συναισθήματα και τις δραστηριότητες μιας ήρεμης εφηβείας, να αποπροσανατολίσουν τα μυαλά τους από την ατομική τους ανέλιξη. Στόχος των κομμάτων ήταν να αυξηθεί η δεξαμενή αλίευσης ψήφων. “Ετοιμοπαράδοτοι” οπαδοί, μόνιμη πελατεία, συσκευασμένη στο σχολείο και με την επίσημη σφραγίδα της πολιτείας.
Αναπόφευκτη ήταν η εξέλιξη στη δεκαετία του 1990. Μετά μάλιστα και την επίσημη δήλωση συνδικαλιστή της ΟΛΜΕ πως “η αποτυχία της απεργίας των εκπαιδευτικών το 1988 και 1990 οφειλόταν στο ότι δεν είχαμε μαζί μας τους μαθητές” γεννήθηκε το φαινόμενο των καταλήψεων. 18 χρόνια τώρα η ετικέττα της ντροπής: “Καλό σχολείο το κλειστό σχολείο”. Το κλειστό σχολείο παραμένει κλειστό για τους πολλούς. Γι’ αυτούς που πάντοτε οι ευκαιρίες κατάρτισης, επιμόρφωσης και εργασίας θα είναι λίγες. Αντιθέτως οι λίγοι, που πρωτοστατούν έχουν ένα ιδιαίτερο φροντιστή να τους περιμένει. Εδώ βρίσκεται και η μεγάλη σύγχυση των παιδιών και η αντιδημοκρατικότητα εκείνων που εμπνεύστηκαν το σύνθημα και καθοδηγούν το κίνημα. Αλλά τώρα το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Γιατί η κοινωνία ιεράρχησε τις αξίες της σύμφωνα με τις παροτρύνσεις των δημαγωγών (πολιτικών, δημοσιογράφων) και μετέβαλε τις αρχές της: Όταν μια κοινωνία καταναλώνει τις συντάξεις των εγγονών της για να μη θιγούν τα κεκτημένα της προκειμένου να λυθεί το ασφαλιστικό, συμβάλλεται με τις τράπεζες για διακοποδάνεια και εορτοδάνεια και αγορές 4Χ4, πιθηκίζει τη ζωή των αστέρων και αστερισμών της τηλεόρασης, πώς να αντιληφθεί ότι τα παιδιά (δικά μας ή όχι) δεν είναι το άλλοθί μας στη ζωή αλλά ο σκοπός: ένας και ιερός. Πώς ο γονέας να αντιληφθεί ότι πηγαίνοντας τον έφηβο γιο ή την κόρη στο σχολείο (το υπό κατάληψη) με το αυτοκίνητο για να μη βραχεί στο ψιλοβρόχι, δεν πρέπει να φύγει, αλλά να μείνει, να αναρωτηθεί, να πάρει θέσει, να αναλάβει την ευθύνη του ως γονιός. Αντί γι’ αυτό όμως “παρκάρει” το παιδί του στο πεζοδρόμιο του σχολείου για πρωινό καφέ και είναι ήσυχος πως επιτελεί το καθήκον του για την γνώση και την αγωγή μέσω του απογευματινού φροντιστηρίου. Απ’ την άλλη εμείς οι δάσκαλοι, αναλαμβάνουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν; Μεγαλοστομίες ή ηττοπάθεια; Πίσω από τι κρυβόμαστε; Ή ακόμη χειρότερα, μήπως η μίζερη νοοτροπία που προσπάθησε επί πολλά χρόνια η πολιτεία να δημιουργήσει σε καθένα από μας άφησε το ίχνος της ώστε να περιορίζεται η έμπνευση που απορρέει από τον κοινωνικό μας ρόλο… Μήπως τα χειρότερα ακολουθούν;
?(Πριν από χρόνια νεοεκλεγείς πολιτικός σε συνέντευξή του είπε: Το επάγγελμα του εκπαιδευτικού ήταν και παλαιότερα χαμηλά αμειβόμενο, αλλά ήταν πάντοτε αξιοπρεπές”. Μετά από λίγο καιρό ορίστηκε ως υπουργός παιδείας. Του έστειλα ένα mail στο οποίο τον ρωτούσα αν θυμόταν αυτό που είπε και τι θα κάνει σχετικά. Και φυσικά η απάντηση αναμένεται από τον Απρίλιο του 2000!!!)
Δεν υπάρχουν σχόλια μέχρι τώρα ↓
Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμη.