Jacob van Rui(y)sdael
Το τοπίο της πραγματικότητας, όπως κάθε μορφής προσωπογραφία, είναι μια αστική μορφή τέχνης. Η Ολλανδία του δέκατου έβδομου αιώνα ήταν η μεγάλη, μπορούμε να πούμε, η ηρωική εποχή της αστικής τάξης, και η τέχνη της αντανακλούσε την επιθυμία να δει να απεικονίζονται αναγνωρίσιμες εμπειρίες. Στην πραγματικότητα η ολλανδική αστική τάξη είχε πολύ καλύτερους καλλιτέχνες από ότι της άξιζε: σπατάλησε αφειδώς τον πλούτο της για τον Ντου (Dou) και τον Μίερις (Mieris), άφησε τον Χαλς (Hals) να πάει σε ένα πτωχοκομείο, ο Ρέμπραντ (Rembrandt) κατέληξε χρεωκοπημένος, ο Ρόισντελ (Ruysdael) και ο Ηρακλής Σέγκερς (Hercules Seghers) λιμοκτόνησαν, και ο Χόμπεμα (Hobbema), ο οποίος, όπως ο Ρουσσώ, ήταν υπάληλος του τελωνείου, εγκατέλειψε τη ζωγραφική. Αλλά δεν είναι το πλήθος και η ποιότητα των πλούσιων προστατών που επηρεάζουν μια μορφή τέχνης τόσο πολύ όσο η γενική αίσθηση του τι χρειάζεται. Και οι Ολλανδοί ένοιωθαν την ανάγκη αναγνωρίσιμων, μη εξιδανικευμένων απόψεων της χώρας τους, για την υπεράσπιση της ανεξαρτησίας της οποίας είχαν πρόσφατα αγωνιστεί τόσο σκληρά.
Δεν υπάρχουν σχόλια μέχρι τώρα ↓
Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμη.