Δεν είχα σκεφθεί πόσο βαθύ είναι το χάσμα ανάμεσα στους νέους 30-35 ετών και στους νέους κάτω των 20. Τους έφηβους νέους μας. Μέχρι που μου έστειλαν σήμερα το βράδυ το ακόλουθο κείμενο, ανάρτηση σε ιστολόγιο:
Ήμασταν στην τελευταί
α δεκαετία που προλάβαμε τα ομαδικά παιχνίδια Κρυφτό, Κυνηγητό, Κλέφτες κι Αστυνόμους κ.α. Ακόμα, βλέπαμε Στρουμφάκια, Thundercats, Κabamaru και Candy Candy, Αστυνόμο Σαΐνη και όχι Pokemon, Digimon και Yu Gi Oh…Παίζαμε με Playmobil και LEGO και όταν θέλαμε ποδόσφαιρο υπήρχε ακόμα κάποια αλάνα να μας δεχθεί… Βλέπαμε εκπαιδευτική τηλεόραση στην ΕΡΤ1 και ποιος θα ξεχάσει τη φρουτοπία και του κουτιού τα παραμύθια! Επίσης, κάναμε ακόμη παιδικά πάρτυ στα σπίτια μας και δεν τρέχαμε σε παιδότοπους. Δεν γεννηθήκαμε μέσα στην Τεχνολογία, αλλά την ανακαλύψαμε σε μία καλύτερη ηλικία – χωρίς να είναι η μοναδική επιλογή διεξόδου μας από την καθημερινότητα … Ακούγαμε τη φωνή του άλλου όταν παίρναμε τηλέφωνο μέχρι που μας έφαγαν τα SMS… Παίρναμε κουλούρια και λουκουμάδες με ζάχαρη από το κυλικείο και τρώγαμε Κουκουρούκου και Σοκοφρέτες … Τρώγαμε ακόμη σπιτικό φαγητό… Πρωτοχρονιά και Ανάσταση καθόμασταν με την οικογένεια μας και δεν τρέχαμε 00.01 στο πρώτο κλαμπ να τσακίσουμε Mojito, Space και Cuervo … Είδαμε τα πρώτα Χρυσά σε Ολυμπιακούς αγώνες με τη Βούλα Πατουλίδου και τον Πύρρο Δήμα… Είδαμε σε πρώτη εκτέλεση απίθανες σειρές … από το Εκμέκ Παγωτό και τους Απαράδεκτους μέχρι τις Τρεις Χάριτες και τους Μεν και Δεν… Ξέραμε μόνο την Μπαλαρίνα και τον Μύλο στα Λούνα Παρκ και δεν μας έφευγε η ψυχή στα 3G … Μας έδιναν ένα πεντοχίλιαρο οι γιαγιάδες και οι παππούδες και νιώθαμε ευτυχισμένοι… Γράφαμε ακόμη ραβασάκια και δεν κάναμε comment σε twitter και Facebook! Βγαίναμε με τα ποδήλατα στο δρόμο και δεν κινδυνεύαμε τόσο… Θυμάστε τους Ευχούληδες; Προλάβαμε όλη την εξέλιξη του Χτυποκάρδια στο Μπέβερλυ Χιλς και το Baywatch, καθώς και τον Ιππότη της Ασφάλτου… Παίξαμε μήλα και σκοινάκι. Τραγουδήσαμε «Το νού σου κύριε οδηγέ» και χορέψαμε λαμπάντα … Οι γονείς μας δεν ανησυχούσαν αν θα γυρίσουμε σώοι όπως τώρα … Ματώναμε τα γόνατα μας και συνεχίζαμε το παιχνίδι… Θυμάστε τα καραμελάκια που όταν τα έβαζες στο στόμα ανατινάσσονταν; Και τη μόδα με τις τσίχλες Shock, το σπανάκι του Ποπάυ και τα τσιγάρα του Αστερίξ; Ντυνόμασταν Νίτζα, Καουμπόυ και Ρομπέν των Δασών τις Απόκριες και όχι Πίκατσου και Μπομπ Σφουγγαράκης… Ψάχναμε για αυτοκόλλητα και τάπες στα γαριδάκια… Είχαμε τα κλασσικά walkman με τα ακουστικά με το σφουγγαράκι στο πλάι και με το ζόρι χωρούσαμε στη τσέπη μας δύο κασέτες… Βλέπαμε το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι, Αυθαίρετους, Ρετιρέ και Μικρομεσαίους… και τσαντιζόμασταν, που η μαμά μας έβλεπε τόλμη και γοητεία. Παίζαμε ακόμα με μπίλιες… Παίζαμε με τα ΥΠΕΡΑΤΟΥ καρτελάκια… αυτοκίνητα-πλοία-αεροπλάνα. Πηγαίναμε στα μηχανήματα που έβγαζαν τα μπαλάκια με τα δωράκια και είχαμε αγωνία τι θα πετύχουμε… Είδαμε να ξεφυτρώνουν καρτοτηλέφωνα σε όλη την Ελλάδα και κάναμε συλλογή από τηλεκάρτες… Μαζεύαμε καπάκια από αναψυκτικά στα ταβερνάκια που πηγαίναμε με τους γονείς. Ακούγαμε Στέφανο Κορκολή, Οmega Vibes, Αλέξια και Κωνσταντίνα… Τρώγαμε τυράκια BABYBEL και LA VAS QUI RIT Διαβάζαμε Αλμανάκο, Κατερίνα, Μανίνα και Σαΐνια… Λουζόμασταν με Johnson’s όχι πια δάκρυα και βάζαμε τραυμαπλάστ με φιγούρες και ας μην είχαμε πληγή… Περάσαμε την επιδρομή από ψείρες και κόνιδες, και όμως είμαστε εδώ… Το φάρμακο που είχαν οι μαμάδες βρωμούσεεε… Eίδαμε το Αγάπη μου συρρίκνωσα τα παιδιά και λατρέψαμε τα Cheerios από την σκηνή με τον μπαμπά στο πιάτο… Βλέπαμε τη γαλλική σειρά για παιδιά για το πώς λειτουργεί ο οργανισμός… Τις Κυριακές, σηκωνόμασταν νωρίς για να προλάβουμε τα «παιδικά»…. Ζωγραφίζαμε ακόμη σε χαρτί και όχι με προγράμματα στα VISTA… Φτιάχναμε ακόμη παζλ και οι γονείς μας τα έκαναν κορνίζες… Την πίτσα που την τρώγαμε σπάνια και κάναμε γιορτή κάθε φορά που μαθαίναμε ότι οι γονείς θα μας πάνε σε πιτσαρία…
Δεν υπάρχουν σχόλια μέχρι τώρα ↓
Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμη.