spetsiotou blog Δάσκαλε … τον ήρωά μου!

Γνώρισα τον Στέλιο Δουμένη ένα βράδυ παρηγοριάς στην αυλή μας.

Μόλις είχαμε αποχαιρετίσει τη μάνα μας και στην άκρη του τραπεζιού καθόταν μαζί με τον πατέρα μας, τον καπετάν Γιώργη. Ήταν από σε μια από εκείνες τις στιγμές που οι άνθρωποι πονεμένοι, αλλά όρθιοι συλλογίζονται, εκμυστηρεύονται, αποκαλύπτονται.

Γνώρισα έναν άνθρωπο, απλό αλλά όχι απλοϊκό, με βαθιά φωνή και αεικίνητο διεισδυτικό βλέμμα. Έναν άνθρωπο με γνήσια λαϊκή ψυχή, που το εσωτερικό του μαρτύριο το αποτύπωνε σε έξοχη ποιητική μαρτυρία.

Αυτή την ποιητική μαρτυρία που μοιράστηκε με φίλους και γνωστούς, μοιράστηκε και μαζί μου για να γράψω ένα πρόλογο στην επικείμενη (τότε) έκδοση των ποιημάτων του, ανεκδότων ακόμη δυστυχώς. Οι γραφές του σ’ ένα τετράδιο, χωρίς διορθώσεις, χωρίς την αγωνιώδη προσπάθεια των ραφιναρισμένων ποιητών που πασχίζουν να ταιριάξουν την φόρμα με τον λόγο.

Εκείνο το βράδυ, πάνω από τρεις ώρες απήγγειλε από στήθους χωρίς λάθος, δίχως να «κομπιάσει» ή να κομπάσει. «Έμαθα πολλά και ξέρω πως είν’ κι άλλα που δεν ξέρω. Μα δεν μένω απαθής. Όμως το καταλαβαίνω ότι πια δεν προλαβαίνω να τα μάθω, και λυπάμαι που θα φύγω ημιμαθής». Σαν να συμβούλευε, σαν να παρηγορούσε. Λόγος βαθύς, παραμυθιτικός και συνάμα απλός, ταπεινός, φυσικός, γνήσιος. Ένας αριστοκράτης ανάμεσά μας. Σε εποχή που οι άριστοι εξαφανίζονται, οι μέτριοι κυριαρχούν, οι χαμαιλέοντες καιροφυλακτούν, ο Στέλιος Δουμένης άφηνε το ίχνος του, την γνήσια λαϊκή συνείδησή του και την αριστοκρατική ψυχή του.

Γι’ αυτό και συγχαίρω την τοπική κοινωνία Σαλαμίνας που τον τιμά το Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2013, στο Δημαρχείο Σαλαμίνας με εκδήλωση  του Συλλόγου δασκάλων και νηπιαγωγών Σαλαμίνας. Σε χαλεπούς καιρούς, όπου οι άριστοι αγνοούνται και μετά θάνατον, αποκαλύπτονται άνθρωποι που έχουν αρχές και κριτήρια αισθητικής.

Συνάδελφοι  να καμαρώνετε, που τον γνωρίσατε, που έχετε στις μνήμες σας την εικόνα του, τον λόγο του. Καυχώμαι κι εγώ, που με εμπιστεύτηκε. Να είστε όλοι καλά.