Από καιρό θέλω να αναφερθώ στην αγωγή Λόγου που προσφέρουμε ως δάσκαλοι στους μαθητές μας. Αυτό που κάποτε οριζόταν ως «Σύνθεση» και τώρα ως «Έκθεση» Ιδεών. Συμπτωματικά βρήκα στο διαδίκτυο το ακόλουθο κείμενο και θα ξεκινήσω από αυτό. Η αυτο-αξιολόγηση της συναδέλφου με εξέπληξε. Μπράβο της. Έτσι είναι τα πράγματα, όπως τα περιγράφει. Κι ίσως κάποιες φορές να είναι λίγο χειρότερα. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από το απόσπασμα: «Είδα και κατάλαβα πολλά στα πέντε αυτά χρόνια που παρακολούθησα από κοντά την αγωνία των μαθητών, την ανταπόκρισή τους στα θέματα της ειδικότητάς μου, τα γραπτά που ξεχώριζαν είτε για την τελειότητά τους είτε για τις βασικές αδυναμίες τους. Μέσα από όλο αυτό διέκρινα τα δικά μας λάθη, των διδασκόντων, ιδίως στα μαθήματα της ειδικότητάς μου. Μαθητές με καλό επίπεδο ελληνικών, με συγκροτημένη σκέψη και καλή προετοιμασία, να κουβαλάνε μαζί τους έτοιμες σημειώσεις έκθεσης με υπογραμμίσεις και να τις παπαγαλίζουν σαν ιστορία. Μαντεύετε ασφαλώς το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας. Εκθέσεις-κονσέρβες, στις παρυφές του θέματος ή και εντελώς έξω από αυτό, ύφος και δομή ακατάλληλα για το είδος του κειμένου που ζητείται, διδακτισμός, φρονηματισμός, κομφορμισμός συνταξιούχου γυμνασιάρχη κι όχι δεκαοχτάχρονου εφήβου».
Ολόκληρο το κείμενο της συναδέλφου βρίσκεται εδώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια μέχρι τώρα ↓
Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμη.