Συγχωνεύσεις περίπου 300 σχολείων στη γενική εκπαίδευση στο τέλος της σχολικής χρονιάς, αλλά και δεκάδες συγχωνεύσεις και καταργήσεις Επαγγελματικών Λυκείων (ΕΠΑΛ) και Σχολών (ΕΠΑΣ), λόγω και της αντικατάστασής τους από τα νέα Τεχνολογικά Λύκεια. Την είδηση την πληροφορούμαστε, ως συνήθως από τον τύπο. Και το ΦΕΚ πρώτα θα πάει στις εφημερίδες και μετά στα σχολεία. Συνηθίσαμε πια. Η πληροφορία, λοιπόν, από την Η είναι ότι:
Οι σχολικές μονάδες της τεχνικής εκπαίδευσης έχουν πολύ μικρό αριθμό μαθητών και επαγγελματικούς τομείς που δεν ζητούνται από τους υποψηφίους μαθητές. Δύο στα δέκα (ποσοστό 23%) ΕΠΑΛ σε όλη τη χώρα έχουν τον απαραίτητο αριθμό ενεργών μαθητών (πάνω από 300) για να συνεχίσουν τη λειτουργία τους. Τα υπόλοιπα «φυλλορροούν».
Η εικόνα είναι ακόμη χειρότερη στις ΕΠΑΣ, όπου μόνο το 13% έχει πάνω από 200 μαθητές. Μάλιστα, λόγω του μικρού αριθμού μαθητών, περίπου 1.000 καθηγητές τεχνικών ειδικοτήτων διαπιστώθηκε ότι ήσαν υπεράριθμοι ή δεν μπορούσαν να συμπληρώσουν το ωράριό τους. Σύμφωνα με την ΟΛΜΕ, από τις συγχωνεύσεις και καταργήσεις σχολείων στη γενική και τεχνική εκπαίδευση θα προκύψουν χιλιάδες εκπαιδευτικοί χωρίς οργανική θέση. Ποια θα είναι η τύχη τους; Θα αξιοποιηθούν για να καλύψουν άλλα εκπαιδευτικά κενά, θα μετακινηθούν σε άλλα σχολεία ή σε φορείς (π.χ. στους δήμους, όπως έχει ήδη προαναγγείλει το υπουργείο Παιδείας για την περίπτωση των υπεράριθμων γυμναστών) ή θα είναι ευάλωτοι στην εργασιακή εφεδρεία;
Κι εγώ, αναρωτιέμαι:
Μήπως είναι δυνατόν, τόσο οι σοφοί μας στο ΥΠΕΠΘ, όσο και τα λαγωνικά μας στην ΟΛΜΕ, να προτείνουν και να εφαρμόσουν ένα σύστημα αξιοποίησης των τεχνικών σχολών και λυκείων γενικότερα; Όπως για παράδειγμα το ότι αν δεν θέλομε να συρρικνώνεται η τεχνική εκπαίδευση, τότε ας μην οδηγούμε από το γυμνάσιο όλα τα παιδιά στη γενική εκπαίδευση. Αντιθέτως όμως η πολιτεία στοχεύει στους δανδήδες γραφείων και σκόπιμα αποδυναμώνει την κοινωνία από ειδικευμένους τεχνίτες. Έτσι είναι φυσικό να κλείνουν ένα – ένα τα τεχνικά σχολεία. Παρά το ότι πολλά χρήματα επενδύθηκαν σε αυτά (από τη δεκαετία του 1970 με τα ΚΕΕ, ΚΕΤΕ έως τα ΤΕΕ στις μέρες μας και τα Τεχνικά Επαγγελματικά ή Τεχνολογικά που τα ονομάζουμε σήμερα), εν τούτοις η πολιτεία συστηματικά υπονόμευε το κύρος τους καλλιεργώντας μια ελιτίστικη και δυστυχώς snob άποψη για τα τεχνικά σχολεία. Στο δια ταύτα, κύριοι σοφοί του υπουργείου, και συνάδελφοι αγωνιστές των δύσκολων μετεριζιών της εκπαιδευτικής ζωής, υπάρχει το ενδεχόμενο να αποφασίστε το αυτονόητο «το παιδί των 14 χρόνων να πληροφορηθεί, να αναδείξει και να αξιοποιήσει τις ικανότητές του, ώστε να επιλέξει να διδαχθεί μια τεχνική εργασία, από την οποία και θα μπορέσει και να ζήσει; Θα μπορέσετε να σκεφθείτε πατριωτικά και να στρωθείτε στη δουλειά με στόχο την αφύπνιση των συνειδήσεων; Μήπως και ο τεχνίτης όπως και ο αγρότης βρουν και πάλι τη θέση τους ανάμεσά μας και τον σημαντικότατο κοινωνικό τους ρόλο;»
Δεν υπάρχουν σχόλια μέχρι τώρα ↓
Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμη.