Σήμερα έβλεπα τα παιδιά να παρακολουθούν, όπως δεν είχα ξαναδεί. Τα αδιάφορα και βιαστικά εφηβάκια μας, έτρεχαν πάντοτε να προλάβουν τον ήλιο της μέρας και να απολαύσουν ένα ακόμη σκασιαρχείο. Δίκιο είχαν. Εξάλλου έφηβος μόνο μια φορά είναι ο άνθρωπος.
Σήμερα όμως, οι φετινοί έφηβοι δεν βιάζονταν. Παρακολουθούσαν, σιωπηλοί, σαν να ανέμεναν κάτι από μας. Αισθανόμουν πως το σχολείο άρχιζε να αποκτάει ένα διαφορετικό νόημα. Είναι ίσως φυσικό να συσπειρώνονται οι άνθρωποι στις δυσκολίες. Κι έφηβοι οι καλοζωισμένοι, που έφτασαν εδώ παιδαγωγούμενοι από ένα καταναλωτικό περιβάλλον (οικογένεια, σχολείο) αισθάνονται εντονότερα τις πιέσεις και πασχίζουν να καταλάβουν. Κι είναι βαριά η ευθύνη που αναλαμβάνουμε για να εξηγήσουμε την εθνική μας κατάντια, χωρίς να τους κόψουμε τα φτερά, να τους διδάξουμε πώς να αποφύγουν τα λάθη μας χωρίς να αποκλειστούμε από τη ζωή τους.
Σήμερα οι έφηβοι δεν βιάζονταν να φύγουν. Ήμασταν όλοι μαζί!
Δεν υπάρχουν σχόλια μέχρι τώρα ↓
Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμη.