Η Αξιολόγηση του μαθητή είναι η συστηματικά οργανωμένη και συνεχής διερεύνηση των δεξιοτήτων του μαθητή, η ανάπτυξη των οποίων προσδιορίζει τον βαθμό επίτευξης των στόχων του σχολικού προγράμματος. Επομένως η αξιολόγηση αποτελεί οργανικό στοιχείο της διδακτικής πράξης. Η Μέτρηση στην εκπαίδευση είναι η απόδοση αριθμητικών τιμών στα αντικείμενα και στα πρόσωπα της εκπαίδευσης, έτσι ώστε οι σχέσεις που υπάρχουν μεταξύ των τιμών αυτών να αντιστοιχούν στις σχέσεις που υπάρχουν μεταξύ εκείνων των αντικειμένων ή προσώπων που υπόκεινται σε μέτρηση[1]. Η Αξιολόγηση και η μέτρηση είναι αλληλένδετες έννοιες αλλά όχι ταυτόσημες. Η μέτρηση προηγείται της αξιολόγησης ως τμήμα ενός συνόλου τεχνικών διερεύνησης του κατά πόσον και πώς επετεύχθησαν οι στόχοι του εκπαιδευτικού προγράμματος. Η Εκπαιδευτική Αξιολόγηση περιλαμβάνει όχι μόνο τον έλεγχο της επίδοσης και των δεξιοτήτων του μαθητή αλλά και την αντικειμενική αξιολόγηση της λειτουργίας ολόκληρου του Εκπαιδευτικού Περιβάλλοντος. Είδη αξιολόγησης των γνώσεων του μαθητή: α) αρχική ή διαγνωστική, β) διαμορφωτική – σταδιακή (formative evaluation) και γ) τελική ή συνολική ή αθροιστική (summative evaluation)[2]. Εξεταστικές δοκιμασίες και μέθοδοι αξιολόγησης της επίδοσης του μαθητή: Ως προς τον τρόπο: γραπτές και προφορικές. Ως προς το χρονικό διάστημα επανάληψης: καθημερινές, διμηνιαίες, τριμηνιαίες, εξαμηνιαίες, ετήσιες. Ως προς τον σκοπό, που υπηρετούν: εισαγωγικές, προαγωγικές, επαναληπτικές, απολυτήριες. Ως προς την εμβέλεια σε διοικητικό επίπεδο: ενδοσχολικές, τοπικές, περιφερειακές, πανελλήνιες. Γραπτές δοκιμασίες αξιολόγησης: διαγνωστικές, ενδιάμεσες, τελικές: Η διαγνωστική δοκιμασία περιλαμβάνει ένα ή περισσότερα διαγνωστικά κριτήρια στην έναρξη του έτους αλλά και πριν την εφαρμογή νέων ενοτήτων του μαθήματος για να διαγνωσθεί εάν οι μαθητές έχουν τις προαπαιτούμενες γνώσεις για την κατανόησή τους. Οι ενδιάμεσες δοκιμασίες συμπληρώνουν την αξιολόγηση που προκύπτει από την προφορική εξέταση και τη συνολική εκτίμηση των γνωστικών δεξιοτήτων του μαθητή στο πλαίσιο του σχολείου. Είναι: α) ολιγόλεπτες, διάρκειας 10-15΄ που αναφέρονται στο μάθημα της ημέρας, β) ωριαίες μετά από προειδοποίηση των μαθητών που καλύπτουν ευρύτερες ενότητες του μαθήματος. Οι τελικές εξετάσεις γίνονται στο τέλος του διδακτικού έτους και αποσκοπούν στο να ελέγξουν την επίτευξη του συνόλου των διδακτικών στόχων που επιδιώχθηκαν κατά τη διάρκεια του αντίστοιχου σχολικού έτους. Εργασίες, που ανατίθενται στον μαθητή για το σπίτι και άλλες που πραγματοποιούνται στο σχολείο με την μορφή ερωτήσεων, σχεδιάζονται με σκοπό να ασκηθούν η συνθετική, κριτική και δημιουργική ικανότητά του. Οι ερωτήσεις[3] είναι προφορικές και γραπτές. Οι γραπτές μπορούν να είναι: α) ανοικτές (ελεύθερης ανάπτυξης, σύντομης απάντησης) και β) κλειστές ή αντικειμενικού τύπου.
[1] Βλ. H. Eysench, Encyclopedia of Psychology, Fontana, Cr. Britain, 1975, p. 639. [2] Βλ. B. S. Bloom, J.T. Hastings, G. Madaus, Handbook on Formative and Summative Evaluation of Student Learning, McGraw – Hill, N. York 1971. [3] Βλ. Η Αξιολόγηση των Μαθητών στο Λύκειο, Έκδοση Κ.Ε.Ε, ΥΠΕΠΘ, Αθήνα 1999.
Δεν υπάρχουν σχόλια μέχρι τώρα ↓
Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμη.