spetsiotou blog Δάσκαλε … τον ήρωά μου!

 «Από το Βυζάντιο στην Ισταμπούλ. Μια Πρωτεύουσα 8.000 ετών» είναι το θέμα της έκθεσης που θα ανοίξει για το κοινό σε μερικές μέρες, στις αίθουσες του Μουσείου Σακίπ Σαμπαντζί. Η έκθεση, που οργανώνεται σε συνεργασία με την «Κωνσταντινούπολη 2010 Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης», προβάλει την μεγαλοπρεπή ιστορία της Πόλης, που υπήρξε πρωτεύουσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (ενν. του Βυζαντίου) και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στην έκθεση θα παρουσιαστούν περισσότερα από 500 έργα τέχνης, που έχουν επιλεγεί από 39 μουσεία του εξωτερικού και 19 μουσεία από την Τουρκία, για να θα φωτίσουν την ιστορία από το Βυζάντιο μέχρι τη Νέα Ρώμη, από την Κωνσταντινούπολη μέχρι την … Ισταμπούλ. Η πρόεδρος του ΔΣ του Ομίλου Σαμπαντζί, Γκιουλέρ Σαμπαντζί, χαρακτήρισε την έκθεση ως «σημαντική συμβολή στην πολιτιστική ζωή της Τουρκίας» και τόνισε ότι ο όμιλος Σαμπαντζί «αισθάνεται ευτυχής και υπερήφανος για τη νέα αυτή συμβολή του». Το όνομα Κωνσταντινούπολη (Constantinople) που χρησιμοποιείτο ευρύτατα την Οθωμανική περίοδο, θεωρήθηκε «λάθος» και τέθηκε σε διωγμό, προς το τέλος της δεκαετίας του ‘30. Το χρήση του όρου «Constantinople» και οι αναφορές στην Ιστορία της Πόλης, προκαλούσαν μέχρι πρόσφατα εκνευρισμό στην δημόσια συζήτηση στην Τουρκία, γιατί βρίσκονταν σε σύγκρουση με τα δόγματα για την εθνική ταυτότητα που ανέπτυξε το σύγχρονο (κεμαλικό) κατεστημένο. Εκθέσεις όπως αυτή που οργανώνεται σήμερα από τον μεγαλύτερο πολιτιστικό φορέα της χώρας ή βιβλία όπως το Istanbul του νομπελίστα Ορχάν Παμούκ (Orhan Pamuk), θα ήταν αδιανόητα πριν μερικά μόλις χρόνια, ανέφερε η κ. Σαμπαντζί. Η Ελλάδα μετέχει στην έκθεση με αντικείμενα από κρατικά και ιδιωτικά μουσεία της, για τα οποία το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο έδωσε έγκριση εξαγωγής. Είναι περίπου τα ίδια που στείλαμε και σε ανάλογη έκθεση στο «Γκραν Παλέ» του Παρισιού το περασμένο φθινόπωρο. Όπως αναφέρει το «Έθνος» η έκθεση στο Παρίσι είχε δεχτεί κριτικές από τους βυζαντινολόγους στον διεθνή Τύπο, ως προς δύο βασικά σημεία της: ως προς το ότι η παρουσία των Ελλήνων δεν φαίνεται πουθενά. Και ως προς το ότι οι σημερινές μειονότητες της Πόλης (ανάμεσα στις οποίες είναι και η φθίνουσα ελληνική) λείπουν παντελώς από τις αναφορές. Ένα σημείο, όμως διαφεύγει από τον όμιλο Σαμπαντζί και όσους βρίσκονται πίσω από αυτόν, ότι μπορεί να επαίρονται που ζουν στην πρωτεύουσα του Βυζαντίου, αλλά τα «κλειδιά» του, δηλαδή την γλώσσα του, τα κρατούμε εμείς. Και κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει αυτή τη γλώσσα καλύτερα από μας, αφού είναι η γλώσσα των μανάδων μας.