«Η ζωή δεν είναι αυτή που έζησε κανείς αλλά αυτή που θυμάται και όπως τη θυμάται για να τη διηγηθεί»
Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές.
Ξέρουμε τι ακούμε; Ξέρουμε τι λέμε; Ή μήπως έχουμε στερήσει απ’ το λόγο το νόημα, προκειμένου να αντεπεξέλθουμε στις “τεχνικές προδιαγραφές” της σύγχρονης ζωής και επικοινωνίας; Ακόμη και ως μέσον η Ποίηση και η Λογοτεχνία μπορούν να δώσουν στον καθένα μας τη δύναμη να εκφραστεί και να εμπλουτιστεί η καθημερινότητά του με κάποιες πρακτικές συνήθειες που οδηγούν αναμφίβολα τουλάχιστον στη γνώση και τη δημιουργικότητα.
Από τη στιγμή που γεννιέται ο καθένας μας αρχίζει να συντάσσει στο μυαλό του ένα “εμπειρικό λεξικό”, όπου η ερμηνεία των λημμάτων (λέξεων) προκύπτει σε μεγάλο βαθμό από μια ιδιαίτερη και προσωπική ετυμολογία, από τον υποκειμενικό τρόπο εγγραφής τους στο μυαλό μας. Αυτό το “λεξικό” δε χάνεται εντελώς ποτέ, παραμερίζεται όμως για τις ανάγκες της καθημερινής μας επικοινωνίας. Μ’ αυτόν τον τρόπο, σταματάμε να ακούμε και να μιλάμε ουσιαστικά, ο λόγος ξεθωριάζει μέσα μας και αυτό το αγαπημένο μας (πάλαι ποτέ) μέσο έκφρασης η ΓΡΑΦΗ, ζει ξεχασμένη κάπου στα σχολικά μας χρόνια, τότε που γράφαμε ίσως καλές εκθέσεις στο σχολείο και θάβαμε τα όνειρα μας να ασχοληθούμε κάποτε πιο δημιουργικά με το γράψιμο. ΜΗΠΩΣ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ; Συνέχεια
