Πολύ πριν την τελική πτώση της Ρώμης το 476 μ.Χ., η Κύπρος είχε χάσει τον άμεσο διοικητικό της δεσμό με αυτήν, όταν η διαίρεση της αυτοκρατορίας από τον Διοκλητιανό σε Ανατολική και Δυτική είχε ως αποτέλεσμα η Κύπρος να ελέγχεται διοικητικά από την Αντιόχεια, διευθέτηση που συνεχίστηκε μέχρι που η Κωνσταντινούπολη έγινε η νέα πρωτεύουσα το 330 μ.Χ.
Βυζαντινή Εποχή (330–1191 μ.Χ.) Κατά τη βυζαντινή εποχή, η Κύπρος μοιραζόταν μαζί με τον υπόλοιπο ελληνικό κόσμο τον ίδιο χριστιανικό και ελληνικό πολιτισμό και κληρονομιά. Σ’ αυτήν την περίοδο οικοδομήθηκαν σημαντικά μοναστήρια και ναοί, πολλά από τα οποία διασώζονται μέχρι σήμερα. Κάποια είναι διακοσμημένα με μοναδικές και εξαίρετης ποιότητας νωπογραφίες και εικόνες που έχουν προσελκύσει το παγκόσμιο ενδιαφέρον και έχουν γίνει διεθνώς αντικείμενα μελέτης. Η μετάβαση από τα Σκοτεινά Χρόνια στον Μεσαίωνα βρήκε την Εκκλησία της Κύπρου να καθίσταται «Αυτοκέφαλη» το 488, κατά παραχώρηση του βυζαντινού αυτοκράτορα. Στην Εκκλησία παραχωρήθηκε αυτοδιοίκητο, περιλαμβανομένου του δικαιώματος να εκλέγει η ίδια τον ηγέτη της. Επιπλέον, στον ηγέτη της, τον Αρχιεπίσκοπο, παραχωρήθηκαν ειδικά προνόμια: να υπογράφει με κόκκινο μελάνι όπως και οι βυζαντινοί αυτοκράτορες. να κρατά αυτοκρατορικό σκήπτρο αντί της συνηθισμένης ποιμαντορικής ράβδου. και να ντύνεται με πορφυρό μανδύα. Αυτή η εξέλιξη σηματοδότησε την αφετηρία μιας μοναδικής παράδοσης ευθύνης για την Εκκλησία στις πολιτικές υποθέσεις του νησιού. Προς το τέλος των Σκοτεινών Χρόνων στην Ευρώπη, η Κύπρος βρέθηκε υπό σχεδόν συνεχείς επιδρομές μουσουλμάνων Αράβων, οι οποίοι τελικά εκδιώχθηκαν το 965 από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά.
Καθώς η (ανατολική) Ρωμαϊκή – Βυζαντινή αυτοκρατορία άρχισε να συμβιβάζεται με την ύπαρξη των νέων ανταγωνιστών της, αρχικά των Φράγκων και αργότερα των Σταυροφόρων, οι διοικητές της Κύπρου περιστασιακά αμφισβήτησαν την εξουσία της Κωνσταντινούπολης, συνεχίζοντας αυτό που είχε πλέον γίνει παράδοση, να διεκδικούν ανεξαρτησία. Ένας τέτοιος διοικητής που ονειρευόταν ανεξαρτησία ήταν ο ανεψιός του αυτοκράτορα, ο Ισαάκιος Κομνηνός, ο οποίος αυτοανακηρύχτηκε αυτοκράτορας της Κύπρου (ένας τύραννος που δυσαρέστησε τόσο τους Κύπριους όσο και τους Βυζαντινούς), για να συλληφθεί αιχμάλωτος από τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο το 1191, ως εκδίκηση για την απρεπή συμπεριφορά του προς τη ναυαγό αρραβωνιαστικιά του δεύτερου. Ο Ριχάρδος στη συνέχεια πούλησε το νησί στους Ναΐτες ιππότες οι οποίοι, επειδή δέχθηκαν επίθεση από τον ντόπιο πληθυσμό, το ξαναπούλησαν στον Ριχάρδο, που με τη σειρά του το πούλησε σε κάποιον άλλο σταυροφόρο, τον Γκυ ντε Λουζινιάν, το 1192.
Περίοδος της Φραγκοκρατίας (1192–1489) Έτσι ξεκίνησε η περίοδος της Φραγκοκρατίας, που επρόκειτο να διαρκέσει σχεδόν τριακόσια χρόνια. Το φεουδαρχικό σύστημα που εισήχθη από τον Ριχάρδο επιβλήθηκε στη συνέχεια από τους Φράγκους, όπως και η εγκαθίδρυση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στην Κύπρο. Υπό τη δυναστεία των Λουζινιάν, η Κύπρος ήταν ανεξάρτητη, αλλά ο ντόπιος ελληνικός πληθυσμός είχε πολύ μικρή συμμετοχή στις αποφάσεις για τρέχοντα θέματα. Πέραν του αγώνα να διατηρήσει την ορθοδοξία, το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού υποβιβάστηκε στο καθεστώς των βασσάλων (υποτελών), ενώ μόνο οι πλουσιότεροι έμποροι κατατάσσονταν στους πολίτες με πλήρη δικαιώματα. Παρά την καθιέρωση των συστημάτων της δυτικής Ευρώπης, η οικονομία άνθησε, χάρη κυρίως σε μία συρροή Αμαλφιτών, Γενοβέζων, Πιζανών, Βενετών και άλλων Ιταλών.
ΠΗΓΗ:
ΚΥΠΡΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΠΙΣΚΟΠΗΣΗ
Κείμενο: Dr William Mallinson
Τίτλος Πρωτοτύπου: Cyprus A Historical Overview (Πρώτη Αγγλική Έκδοση 2008)
Εμείς βρήκαμε τις πληροφορίες στον σύνδεσμο: http://www.mfa.gov.cy/mfa/Embassies/Embassy_Warsaw.nsf/DMLcyhistory_gr/DMLcyhistory_gr?OpenDocument