Επιμένω σ’ έναν άλλο κόσμο.

Prints

Seeing photos
of ancestors
a century past

is like looking
at your own
fingerprints—

circles
and lines
you can’t
recognize

until someone else
with a stranger’s eye
looks close and says
that’s you.

Αποτυπώματα

Βλέποντας φωτογραφίες
προγόνων
έναν αιώνα μετά

είναι σαν να κοιτάζεις
τα δικά σου
δακτυλικά αποτυπώματα—

κύκλοι
και γραμμές
που δεν μπορείς
να αναγνωρίσεις

μέχρι που κάποιος άλλος
με τη ματιά ενός τρίτου
κοιτάζει κοντά και λέει:
«Αυτός είσαι συ».

This Page Ripped Out and Rolled Into a Ball

A rose by any other name could be Miguel or Tiffany Could be
David or Vashti Why not Aya which means beautiful flower but
also verse and miracle and a bird that flies away quickly You see
where this is going That is you could look at a rose and call it
You See Where This Is Going or I Knew This Would Happen or even
Why Wasn’t I Told I’m told of a man who does portraits for money
on the beach He paints them with one arm the other he left behind
in a war and so he tucks a rose into his cuff always yellow and people
stare at it pinned to his shoulder while he works Call the rose
Panos because I think that’s his name or call it A Chair By The Sea
Point from the window to the garden and say Look a bed
of Painter’s Hands And this is a good place to remember the rose
already has many names because language is old and can’t agree
with itself In Albania you say Trëndafil In Somalia say Kacay
In American poetry it’s the flower you must never name And now
you see where this is going out the window across water
to a rose shaped island that can’t exist but you’re counting on
to be there unmapped unmentioned till now The green place
you imagine hiding when the world finds out you’re not
who you’ve said

Αυτή η σελίδα σκισμένη και τσαλακωμένη σε σχήμα μπαλίτσας

Ένα τριαντάφυλλο που θα το αποκαλούσαν με οποιοδήποτε άλλο όνομα θα μπορούσε να λέγεται Μιγκέλ ή Τίφανι Θα μπορούσε να λέγεται
Ντέιβιντ ή Βάστι Γιατί όχι και Άγια που σημαίνει όμορφο λουλούδι αλλά
επίσης και στίχος και θαύμα και πουλί που πετάει γρήγορα μακριά Βλέπεις
πού οδεύει αυτό Δηλαδή θα μπορούσες να κοιτάξεις ένα τριαντάφυλλο και να το αποκαλέσεις «Βλέπεις πού οδεύει αυτό» ή «Ήξερα ότι αυτό θα συμβεί» ή ακόμα και «Γιατί δεν μου το είπε κανείς;» Μου λένε για κάποιον που κάνει πορτραίτα επί πληρωμή
στην παραλία Τα ζωγραφίζει με το ένα του χέρι το άλλο το άφησε πίσω
σε έναν πόλεμο κι έτσι χώνει ένα τριαντάφυλλο ψηλά στο μανίκι του πάντοτε κίτρινο κι οι άνθρωποι το κοιτάζουν επίμονα έτσι που είναι καρφιτσωμένο στον ώμο του ενώ εκείνος εργάζεται Πες λοιπόν το τριαντάφυλλο Πάνο γιατί έτσι νομίζω τον λένε ή ονόμασέ το «Μια καρέκλα δίπλα στη θάλασσα»
Δείξε από το παράθυρο προς τον κήπο και πες Κοίτα ένα κρεβάτι [όχι στρωμένο με ροδοπέταλα αλλά] με Χέρια Ζωγράφου [δηλ. αντί να πεις a bed of roses = μία εύκολη, ευτυχισμένη κατάσταση] Κι αυτό είναι ένα καλό μέρος να θυμηθείς ότι το τριαντάφυλλο
έχει ήδη πολλά ονόματα επειδή η γλώσσα είναι παλιά και δεν μπορεί να συμφωνεί
με τον εαυτό της Στην Αλβανία λες Trëndafil Στη Σομαλία πες Kacay
Στην αμερικανική ποίηση είναι το λουλούδι που δεν πρέπει ποτέ να κατονομάσεις Και τώρα
βλέπεις πού οδεύει αυτό έξω από το παράθυρο πέρα από το νερό
σε ένα νησί με σχήμα τριαντάφυλλου που δεν μπορεί να υπάρξει αλλά εσύ υπολογίζεις στην πιθανότητα
να είσαι εκεί αχαρτογράφητος να μην σε έχουν αναφέρει καν μέχρι τώρα Το πράσινο μέρος
που φαντάζεσαι καθώς κρύβεσαι όταν ο κόσμος ανακαλύψει ότι δεν είσαι
αυτός που είπες πως είσαι

Franz Wright (1953-2015) grew up in the Northwest, the Midwest, and California.
His father, James Wright, was also a poet.

To Myself

You are riding the bus again
burrowing into the blackness of Interstate 80,
the sole passenger

with an overhead light on.
And I am with you.
I’m the interminable fields you can’t see,

the little lights off in the distance
(in one of those rooms we are
living) and I am the rain

and the others all
around you, and the loneliness you love,
and the universe that loves you specifically, maybe,

and the catastrophic dawn,
the nicotine crawling on your skin—
and when you begin

to cough I won’t cover my face,
and if you vomit this time I will hold you:
everything’s going to be fine

I will whisper.
It won’t always be like this.
I am going to buy you a sandwich.

Στον εαυτό μου

Είσαι και πάλι στο λεωφορείο,
σκάβοντας σαν τυφλοπόντικας μες στη μαυρίλα
της Εθνικής Οδού αριθμ. 80 [που διασχίζει τις Η.Π.Α.],
ο μοναδικός επιβάτης

με ένα φως αναμμένο από πάνω του.
Είμαι κι εγώ μαζί σου.
Είμαι τα απέραντα χωράφια που δεν μπορείς να δεις,

τα φωτάκια στο βάθος
(σε ένα από αυτά τα δωμάτια
ζούμε οι δυο μας) κι είμαι η βροχή

κι όλοι οι άλλοι
γύρω σου κι η μοναξιά που αγαπάς
και το σύμπαν που αγαπάει εσένα συγκεκριμένα (ίσως)

και το καταστροφικό ξημέρωμα,
η νικοτίνη που σέρνεται πάνω στο δέρμα σου—
κι όταν αρχίσεις

να βήχεις, δεν θα καλύψω το πρόσωπό μου
κι αν κάνεις εμετό, αυτή τη φορά θα σ’ αγκαλιάσω:
«όλα θα πάνε καλά»

θα ψιθυρίσω.
Δεν θα ‘ναι πάντα έτσι.
Θα σου αγοράσω ένα σάντουιτς.

When Giving Is All We Have

One river gives
Its journey to the next.

We give because someone gave to us.
We give because nobody gave to us.

We give because giving has changed us.
We give because giving could have changed us.

We have been better for it,
We have been wounded by it—

Giving has many faces: It is loud and quiet,
Big, though small, diamond in wood-nails.

Its story is old, the plot worn and the pages too,
But we read this book, anyway, over and again:

Giving is, first and every time, hand to hand,
Mine to yours, yours to mine.

You gave me blue and I gave you yellow.
Together we are simple green. You gave me

What you did not have, and I gave you
What I had to give—together, we made

Something greater from the difference.

Όταν το να δώσουμε είναι το μόνο που έχουμε

Το ένα ποτάμι δίνει
το ταξίδι του στο άλλο.

Δίνουμε γιατί κάποιος μας έδωσε.
Δίνουμε γιατί κανείς δεν μας έδωσε.

Δίνουμε επειδή το να δίνουμε μας άλλαξε.
Δίνουμε επειδή το να δίνουμε θα μπορούσε να μας έχει αλλάξει.

Έχουμε υπάρξει καλύτεροι γι’ αυτό,
έχουμε πληγωθεί από αυτό.

Το να δίνουμε έχει πολλά πρόσωπα: είναι θορυβώδες, αλλά και ήσυχο,
μεγάλο, αν και μικρό, διαμάντι μέσα σε καρφιά για ξύλο.

Η ιστορία του είναι παλιά, η πλοκή φθαρμένη και οι σελίδες επίσης,
αλλά το διαβάζουμε αυτό το βιβλίο, ούτως ή άλλως, ξανά και ξανά:

Το να δίνεις είναι —και την πρώτη, αλλά και κάθε φορά— χέρι με χέρι,
το δικό μου μες στο δικό σου, το δικό σου μες στο δικό μου.

Μου έδωσες μπλε και σου έδωσα κίτρινο.
Μαζί είμαστε ένα απλό πράσινο. Μου έδωσες

αυτό που δεν είχες και σου έδωσα
αυτό που είχα [ή αναγκάστηκα] να δώσω— μαζί, φτιάξαμε

κάτι μεγαλύτερο μέσα από τη διαφορά.