Επιμένω σ’ έναν άλλο κόσμο.

l(a

le
af
fa

ll

s)
one
l

iness

This is the first poem in his 1958 collection 95 Poems.

When the text is laid out horizontally, it reads as
l(a leaf falls)oneliness
—in other words, a leaf falls (ένα φύλλο πέφτει) inserted between the first two letters of loneliness (μοναξιά).

The other image, “oneliness” is a declaration of solitude and wholeness.

Perhaps, Cummings is making a differentiation between being lonely and being alone.

“Oneliness” sounds like a condition of being whole,
being one with something
(μοναδικότητα, μοναχικότητα, αλλά και ολότητα, ενότητα).

μ(ένα

φύ
λλ
οπ

έφτ

ει)
ονα
ξ

ιά

This Room

The room I entered was a dream of this room.
Surely all those feet on the sofa were mine.
The oval portrait
of a dog was me at an early age.
Something shimmers, something is hushed up.

We had macaroni for lunch every day
except Sunday, when a small quail was induced
to be served to us. Why do I tell you these things?
You are not even here.

Αυτό το δωμάτιο

Το δωμάτιο όπου μπήκα ήταν ένα όνειρο αυτού εδώ του δωματίου.
Σίγουρα όλα εκείνα τα πέλματα στον καναπέ ήταν δικά μου.
Το οβάλ πορτραίτο
ενός σκύλου ήταν ο εαυτός μου σε μικρή ηλικία.
Κάτι στραφταλίζει, κάτι το σίγησαν.

Τρώγαμε κοφτό μακαρονάκι για μεσημεριανό κάθε μέρα
εκτός από τις Κυριακές, που ένα μικρό ορτύκι αναγκαζόταν
να μας σερβιριστεί. Μα, γιατί σ’τα λέω όλα αυτά;
Δεν είσαι καν εδώ.

Ο πρώτος της σύζυγός της ήταν Έλληνας. Το επώνυμό της —Αγγέλου— προφέρεται στα αγγλικά περίπου σαν Άντζελοου.

Alone

Lying, thinking
Last night
How to find my soul a home
Where water is not thirsty
And bread loaf is not stone
I came up with one thing
And I don’t believe I’m wrong
That nobody,
But nobody
Can make it out here alone.

Alone, all alone
Nobody, but nobody
Can make it out here alone.

There are some millionaires
With money they can’t use
Their wives run round like banshees*
Their children sing the blues
They’ve got expensive doctors
To cure their hearts of stone.
But nobody
No, nobody
Can make it out here alone.

Alone, all alone
Nobody, but nobody
Can make it out here alone.

Now if you listen closely
I’ll tell you what I know
Storm clouds are gathering
The wind is gonna blow
The race of man is suffering
And I can hear the moan,
‘Cause nobody,
But nobody
Can make it out here alone.

Alone, all alone
Nobody, but nobody
Can make it out here alone.

Μόνος

Ξαπλωμένη, σκεφτόμουν
Χθες τη νύχτα
Πώς να βρω στην ψυχή μου ένα σπίτι
Εκεί όπου το νερό δεν θα διψάει
Και το καρβέλι το ψωμί δεν θα ‘ναι πέτρα
Ένα πράγμα μόνο μου ήρθε στο νου
Και δεν πιστεύω να έχω άδικο:
Κανείς,
Μα κανείς
Δεν θα τα καταφέρει εδώ πέρα μόνος.

Μόνος, ολομόναχος
Κανείς, μα κανείς
Δεν θα τα καταφέρει εδώ πέρα μόνος.

Υπάρχουν κάποιοι εκατομμυριούχοι
Με χρήματα που δεν μπορούν να τα χρησιμοποιήσουν
Οι γυναίκες τους τρέχουν αποδώ κι αποκεί σαν νεράιδες που κλαίνε μακρόσυρτα
Τα παιδιά τους λένε θλιμμένα τραγούδια
Έχουν ακριβοπληρωμένους γιατρούς
Για να γιατρεύουν τις πέτρινες καρδιές τους.
Αλλά κανείς,
Όχι, κανείς
Δεν θα τα καταφέρει εδώ πέρα μόνος.

Μόνος, ολομόναχος
Κανείς, μα κανείς
Δεν θα τα καταφέρει εδώ πέρα μόνος.

Τώρα αν με ακούσεις προσεκτικά
Θα σου πω τι ξέρω
Τα σύννεφα της καταιγίδας μαζεύονται
Αέρας θα φυσήξει
Η φυλή του ανθρώπου υποφέρει
Κι ακούω τα βογγητά
Γιατί κανείς,
Μα κανείς
Δεν θα τα καταφέρει εδώ πέρα μόνος.

Μόνος, ολομόναχος
Κανείς, μα κανείς
Δεν θα τα καταφέρει εδώ πέρα μόνος.

* Celtic Mythology
Banshees—In Irish folklore, a banshee is a female spirit who makes a long sad noise as a warning to people that somebody in their family is going to die soon.

Raymond Carver (1938-1988) was born in Clatskanie, Oregon and grew up in Yakima, Washington.

The Trestle

I’ve wasted my time this morning, and I’m deeply ashamed.
I went to bed last night thinking about my dad.
About that little river we used to fish —Butte Creek—
near Lake Almanor. Water lulled me to sleep.
In my dream, it was all I could do not to get up
and move around. But when I woke early this morning
I went to the telephone instead. Even though
the river was flowing down there in the valley,
in the meadows, moving through Dutch clover.
Fir trees stood on both sides of the meadows. And I was there.
A kid sitting on a timber trestle, looking down.
Watching my dad drink from his cupped hands.

[…]

Το διαγώνιο στήριγμα μιας γέφυρας
και, κατ’ επέκταση, η ίδια η γέφυρα με τέτοια στηρίγματα (συχνά ξύλινα, όταν η γέφυρα ήταν προσωρινή)

Σπατάλησα το χρόνο μου σήμερα το πρωί και ντρέπομαι πολύ.
Πήγα για ύπνο χθες βράδυ, σκεπτόμενος το μπαμπά μου.
Για κείνο το ποταμάκι όπου συνηθίζαμε να ψαρεύουμε —το Μπιουτ Κρηκ—
κοντά στη λίμνη Άλμανορ. Με νανούριζε το νερό.
Στο όνειρό μου, ήταν το μόνο που μπορούσα να κάνω για να μην σηκωθώ
και αρχίσω να τριγυρνάω. Μα μόλις ξύπνησα νωρίς σήμερα το πρωί,
πήγα στο τηλέφωνο. Παρόλο που
το ποτάμι κυλούσε κει κάτω στην κοιλάδα,
στα λιβάδια, περνώντας μέσα από τα λευκά τριφύλλια.
Υψώνονταν έλατα και στις δύο πλευρές των λιβαδιών. Κι εγώ ήμουν εκεί.
Ένα παιδί καθισμένο πάνω σε ένα ξύλινο στήριγμα γέφυρας, κοιτώντας κάτω.
Παρακολουθώντας το μπαμπά μου να πίνει με τις χούφτες του.

[…]

Your Catfish Friend

If I were to live my life
in catfish forms
in scaffolds of skin and whiskers
at the bottom of a pond
and you were to come by
one evening
when the moon was shining
down into my dark home
and stand there at the edge
of my affection
and think, “It’s beautiful
here by this pond. I wish
somebody loved me,”
I’d love you and be your catfish
friend and drive such lonely
thoughts from your mind
and suddenly you would be
at peace,
and ask yourself, “I wonder
if there are any catfish
in this pond? It seems like
a perfect place for them.”

Ο φίλος σου, το γατόψαρο

Εάν ήταν να ζήσω τη ζωή μου
με τη μορφή γατόψαρου,
με σκαλωσιές δέρματος και μουστάκια
μες στο βυθό μιας λιμνούλας
κι εσύ επρόκειτο να έρθεις κοντά μου
ένα βράδυ
που το φεγγάρι θα έλαμπε
και θα ‘ριχνε το φως του
στο κατασκότεινο σπίτι μου,
εάν στεκόσουν εκεί,
στο χείλος της τρυφερότητάς μου
και σκεφτόσουν «είναι όμορφα εδώ,
δίπλα στη λιμνούλα·
μακάρι κάποιος
να μ’ αγαπούσε κι εμένα!»,
θα σε αγαπούσα εγώ
και θα ‘μουν ο φίλος σου,
το γατόψαρο.
Θα έδιωχνα κάτι τέτοιες μοναχικές σκέψεις
απ’ το μυαλό σου
και ξαφνικά
θα γαλήνευες.
Θα αναρωτιόσουν:
«Υπάρχουν άραγε γατόψαρα
στη λιμνούλα;
Θα ήταν μάλλον
ένα τέλειο μέρος για κείνα».

Robert Penn Warren (1905-1989) was born in Guthrie, Kentucky.

Tell Me a Story

[Α]
Long ago, in Kentucky, I, a boy, stood
By a dirt road, in first dark, and heard
The great geese hoot northward.

I could not see them, there being no moon
And the stars sparse. I heard them.

I did not know what was happening in my heart.

It was the season before the elderberry blooms,
Therefore they were going north.

The sound was passing northward.

[Β]
Tell me a story.

In this century, and moment, of mania,
Tell me a story.

Make it a story of great distances, and starlight.

The name of the story will be Time,
But you must not pronounce its name.

Tell me a story of deep delight.

Πες μου μια ιστορία

[Α]
Πριν από πολύ καιρό, στο Κεντάκι, εγώ, ένα αγόρι, στεκόμουν
σε έναν χωματόδρομο, μόλις είχε πέσει το σκοτάδι κι άκουγα
τις μεγάλες χήνες να κρώζουν πηγαίνοντας βόρεια.

Δεν μπορούσα να τις δω, αφού δεν υπήρχε φεγγάρι
και τα αστέρια ήταν αραιά. Τις άκουγα.

Δεν ήξερα τι συνέβαινε μες στην καρδιά μου.

Ήταν η εποχή προτού ανθίσει η αφροξυλιά,
επομένως πήγαιναν βόρεια.

Ο ήχος ταξίδευε βόρεια.

[Β]
Πες μου μια ιστορία.

Σ’ αυτόν τον αιώνα —και τη στιγμή— της μανίας,
πες μου μια ιστορία.

Κάν’ την να είναι μια ιστορία μεγάλων αποστάσεων
κι αστροφεγγιάς.

Το όνομα της ιστορίας θα είναι «Χρόνος»,
μα δεν θα πρέπει να προφέρεις ποτέ το όνομά της.

Πες μου μια ιστορία βαθιάς ευχαρίστησης.

The Last Word

I am a door of metaphor
waiting to be opened.
You’ll find no lock, no key.
All are free to enter, at will.
Simply step over the threshold.
Remember to dress for travel, though.
Visitors have been known
to get carried away.

Η τελευταία λέξη

Είμαι μια πόρτα (μεταφορικά)
που περιμένει να την ανοίξουν.
Ούτε κλειδαριά θα βρεις ούτε κλειδί.
Όλοι είναι ελεύθεροι να εισέλθουν, όποτε θέλουν.
Απλώς πέρνα το κατώφλι.
Θυμήσου όμως να ντυθείς για ταξίδι.
Οι επισκέπτες είναι γνωστό
ότι παρασύρονται.