Μία ανθολογία με τη συλλογή των ποιημάτων που έγραψαν για μας (ΣΤ΄ τάξη)
οι μαθητές και οι μαθήτριες του σχολείου École élémentaire Jean Moulin που βρίσκεται στο Artix (Γαλλία).
Δεν υπάρχουν σχόλια
17 Φεβ 2022
Μία ποιητική ανθολογία από το Artix
Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Εκπαίδευση στον 21ο αιώναI remember one day when I woke up early in the morning and my mother allowed me to play Minecraft for many hours.
Ανδρέας Σ. (Δ’ τάξη)
Urgently
It’s urgent—love.
It’s urgent—a boat upon the sea.
It’s urgent to destroy certain words,
hate, solitude, and cruelty,
some moanings,
many swords.
It’s urgent to invent a joyfulness,
multiply kisses and cornfields,
discover roses and rivers
and glistening mornings—it’s urgent.
Silence and an impure light fall upon
our shoulders till they ache.
It’s urgent—love, it’s urgent
to endure.
Translated by Alexis Levitin
Επειγόντως
Επείγει η αγάπη.
Επείγει μια βάρκα στο πέλαγο.
Επείγει να καταστρέψουμε ορισμένες λέξεις,
«μίσος», «μοναξιά» και «βαναυσότητα»,
κάποια βογγητά,
πολλά σπαθιά.
Επείγει να εφεύρουμε τη χαρά,
να πολλαπλασιάσουμε τα φιλιά και τα χωράφια με το καλαμπόκι,
να ανακαλύψουμε τα τριαντάφυλλα και τα ποτάμια,
τα πρωινά που λαμπυρίζουν— επείγει.
Πέφτει σιωπή κι ένα φως ακάθαρτο
πάνω στους ώμους μας μέχρι που τελικά πονάμε.
Επείγει η αγάπη, επείγει να αντέξουμε.
14 Φεβ 2022
Sion-les-Mines, France
Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Εκπαίδευση στον 21ο αιώνα
Ένα γράμμα και μία ζωγραφιά από το σχολείο École primaire privée Saint Joseph που βρίσκεται στην πόλη Sion-les-Mines.
Πρόκειται για ένα σονέτο, δηλ. ποίημα αποτελούμενο από δύο τετράστιχα ακολουθούμενα από δύο τρίστιχα. Ένα ποίημα που μιλά για ιστορικές προσωπικότητες της Γαλλίας και αναφέρεται σε θρύλους από τη Γαλλία, αλλά και τη ρωμαϊκή κι ελληνική αρχαιότητα. Μάλλον σκοτεινό, όμως γεμάτο ελπίδα, αυτό το ποίημα είναι υπέροχο και βαθυστόχαστο. Μπορεί κανείς να βρίσκει ένα καινούριο νόημα σε κάθε ανάγνωση.
This is a sonnet, consisted of a pair of quatrains (4-verse stanzas) followed by a pair of tercets (3-verse stanzas). A poem that speaks of French historical characters and refers to legends from France and the Roman and Greek antiquity. Rather dark, yet full of hope, this poem is gorgeous and profound. Οne can find a new meaning with each reading.
El Desdichado / Ο δυστυχής ή ο απόκληρος
(τίτλος παρμένος από τον «Ιβανόη»)
Je suis le Ténébreux, – le Veuf, – l’Inconsolé,
Le Prince d’Aquitaine à la Tour abolie :
Ma seule Etoile est morte, – et mon luth constellé
Porte le Soleil noir de la Mélancolie.
Dans la nuit du Tombeau, Toi qui m’as consolé,
Rends-moi le Pausilippe et la mer d’Italie,
La fleur qui plaisait tant à mon cœur désolé,
Et la treille où le Pampre à la Rose s’allie.
Suis-je Amour ou Phébus ?… Lusignan ou Biron ?
Mon front est rouge encor du baiser de la Reine ;
J’ai rêvé dans la Grotte où nage la sirène…
Et j’ai deux fois vainqueur traversé l’Achéron :
Modulant tour à tour sur la lyre d’Orphée
Les soupirs de la Sainte et les cris de la Fée.
I am the Dark One, the Widower, the Unconsoled
The Aquitaine Prince whose Tower is destroyed:
My only Star is dead—my constellated lute
Bears the black Sun of Melancholy.
In the night of the Tomb, You who comforted me,
Give me back Posillipo and the Italian sea,
The flower that my afflicted heart liked so much
And the treillised vineyard where the Grapevine unites with the Rose.
Am I Love or Phoebus?… Lusignan or Biron?
My forehead is still red from the Queen’s kiss;
I dreamt inside the Cave where the mermaid swims…
Twice victorious I crossed Acheron:
Taking turns to play on Orpheus’ lyre
The sighs of the Saint and the Fairy’s screams.
Εγώ είμαι ο σκοτεινός, ο χήρος, ο απαρηγόρητος
ο πρίγκηπας της Ακουιτανίας με τον κατεστραμμένο Πύργο.
Το μόνο Αστέρι μου νεκρό. Το έναστρο λαγούτο μου
φέρει τον μαύρο Ήλιο της Μελαγχολίας.
Μες στη νυχτιά του τάφου, Συ που κάποτε με παρηγόρησες,
δώσε μου πίσω το Παυσίλυπο και το πέλαγος της Ιταλίας,
το λούλουδο που την τυραννισμένη μου καρδιά ευχαριστούσε τόσο,
την πλαγιά όπου το Αμπέλι αναρριχόταν κι έσμιγε με το Τριαντάφυλλο.
Είμαι η Αγάπη ή ο Φοίβος; Ο Λουζινιάν ή ο Μπιρόν;
Tο μέτωπο μου ακόμα κόκκινο απ’ το φιλί της Βασίλισσας·
μες στη Σπηλιά όπου η Σειρήνα κολυμπά, εγώ ονειρεύτηκα…
και δυο φορές θριαμβευτής πέρασα τον Αχέροντα,
παίζοντας στη λύρα του Ορφέα εναλλάξ
τους στεναγμούς της Αγίας και τις φωνές της Ξωθιάς.
Recuerdos del futuro
Mi hermana me despertó muy temprano
esa mañana y me dijo
“Levántate, tienes que venir a ver esto
el mar se ha llenado de estrellas”
Maravillado por aquella revelación
me vestí apresuradamente y pensé
“Si el mar se ha llenado de estrellas
yo debo tomar el primer avión
y recoger todos los peces del cielo”
Future Memories
My sister woke me very early
that morning and told me
“Get up, you have to come see this
the ocean’s filled with stars”
Delighted by the revelation
I dressed quickly and thought
If the ocean’s filled with stars
I must take the first flight
and collect all of the fish from the sky
Translated by Eloisa Amezcua
Μελλοντικές αναμνήσεις
Η αδερφή μου με ξύπνησε πολύ νωρίς
εκείνο το πρωί και μου είπε:
«Σήκω, πρέπει να ‘ρθείς να το δεις αυτό
ο ωκεανός γέμισε αστέρια»
Ευχαριστημένος από αυτή την αποκάλυψη
ντύθηκα γρήγορα και σκέφτηκα:
«Αν ο ωκεανός γέμισε αστέρια
πρέπει τότε να πάρω το πρώτο αεροπλάνο
και να μαζέψω όλα τα ψάρια απ’ τον ουρανό»
1 Φεβ 2022
Επιμόρφωση των Εκπαιδευτικών στις Δεξιότητες μέσω Εργαστηρίων
Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Εκπαίδευση στον 21ο αιώνα24/11/2021 – 20/01/2022
28 Ιαν 2022
Αγία Μαρίνα Ηρακλείου Κρήτης
Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Εκπαίδευση στον 21ο αιώνα
Ο συνάδελφος κ. Γεώργιος Παπαδημητρίου από το 2ο Δημ. Σχολείο Αγίας Μαρίνας
έστειλε μία κάρτα στο μαθητή μου τον Παναγιώτη (Γ’ τάξη)
με την παρακάτω ευχή:
Ευχές για τα περαστικά από καρδιάς σου στέλνω
και γρήγορη ανάρρωση ‘πό ‘σένανε προσμένω!
Ζωγραφιές από το Pantin με ευχές στον Παναγιώτη (Γ’ τάξη) για γρήγορα περαστικά.
It’s Arctic outside!
Ζωγραφιές από το El Rompido με ευχές στον Παναγιώτη (Γ’ τάξη) για γρήγορα περαστικά.
A fawn is a very young deer.
Το μήνυμα που έλαβε ο μαθητής μου Παναγιώτης της Γ’ τάξης:
Dear Panayotis, my students at Leonardo da Vinci chose this lovely pet for you: Get well soon! Hope you are fine now, please let us know! 🙂
Ms Franca Crippa and Students
Leonardo da Vinci School
Monza, Italy
19 Ιαν 2022
Νίκος Mbappé ﹠ Γιάννης Messi
Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Εκπαίδευση στον 21ο αιώνα
PSG Athens Supporters Club
Ardhja e Pegasit në qelinë time
Ditën –
paradite, mbasdite,
Natën –
paramesnate, në mesnatë, pasmesnate
çdo trokëllimë më rrëqethte…
…më dukej si prangat,
sikur do vinte polici të më merrte
të më flakte në një shpellë
ku do tmerroheshin dhe tmerret.
Çdo trokëllimë…
Ç’do trokëllimë?…
Ç’kërkon?…
Një trokëllimë…
Vura veshin si me frikë…
Afër frëngjisë,
nëpër barin e pakët-patkonj.
Kulloste një kalë
si dikur,
si në ëndërr.
Trupi i tij i bukur –
muzg i larë me shi dhe hënë.
Ç’e mirë të solli kështu?
Mos je ti Pegasi?!
Kam pasur edhe unë dëshira të blerta
Të njoma si bari.
Ca m’i kanë shkelur,
ca i kam mbajtur.
Ty po t’i hedh –
haji!
Dhe me buzët e thara
Mërmërita ngadalë
Siç mërmëritet nëpër dashurira:
– Kalë, o kalë…
Ngriti kokën,
u pamë sy më sy.
Kisha kohë pa u parë në një pasqyrë,
pothuaj e kisha harruar fytyrën time,
u pashë në sytë e kalit
kaq shumë njerëzorë
dhe me një si brengë shndritëse.
Isha i qethur tullë,
pis dhe me mjekër…
U mënjanova
se mos i dukesha kalit i egër.
Dhjetor 1979
The Arrival of Pegasus in My Cell
During the day—
Morning, afternoon,
During the night—
Evening, midnight, after midnight
Every clank caused me to shudder,
Reminded me of the shackles,
As if the guards were coming to take me away
And fling me into a cavern
where even fear itself is horror-stricken.
All the clanking…
But what clanking?…
What did it all mean,
the clanking?…
Petrified, I put my eye
To the loophole.
On the small patch of grass—horseshoes.
A stallion was grazing
As it once did
In my dreams.
Its shining body
Like dawn washed by rain and moonlight.
What good fortune has brought you here?
Are you not Pegasus?!
I, too, had verdant dreams,
as fresh as grass.
Some they trampled,
Others I kept.
Let me throw you some of them—
eat!
And with parched lips,
I whispered slowly,
As lovers might have whispered:
Stallion, oh stallion…
It raised its head,
We looked one another in the eye.
I had not seen myself in a mirror for some time,
Had almost forgotten what my face looked like.
I saw myself in the stallion’s eyes,
Such human eyes
shining as if in pain.
I was shorn bald,
Bearded and filthy…
and turned away
So as not to startle it with my wild appearance.
December 1979
Η άφιξη του Πήγασου στο κελλί μου
Τη μέρα—
πρωί, απόγευμα
Τη νύχτα—
βράδυ, μεσάνυχτα, μετά τα μεσάνυχτα
Κάθε κλαγγή [δυνατός μεταλλικός ήχος] με έκανε να ανατριχιάζω
Μου θύμιζε τα δεσμά,
σαν να ‘ρχονταν οι φύλακες να με πάρουν,
να με ρίξουν σε ένα μπουντρούμι
όπου ακόμη κι ο ίδιος ο τρόμος τρομάζει.
Κάθε κλαγγή…
Μα, κλαγγή;
Τι σήμαινε άραγε
αυτή η κλαγγή;
Πετρωμένος, κοίταξα
μες απ’ το παραθυράκι (μια τρύπα στον τοίχο) :
Λίγο χορτάρι… πέταλα!
Ένα άλογο βοσκούσε εκεί
όπως έκανε κάποτε
στα όνειρά μου.
Το λαμπερό του σώμα
σαν την αυγή πλυμένο με βροχή και φεγγάρι.
Ποια καλή τύχη σε έφερε εδώ;
Ο Πήγασος δεν είσαι;!
Κι εγώ είχα όνειρα καταπράσινα,
φρέσκα σαν χλόη.
Κάποια ποδοπατήθηκαν·
άλλα τα κράτησα.
Άσε με να σου ρίξω λίγα απ’ αυτά—
φάε!
Με ξεραμένα χείλη,
σιγοψιθύρισα,
όπως θα είχαν ψιθυρίσει δυο αγαπημένοι:
— Ω, άλογο… άλογο!
Σήκωσε το κεφάλι του,
κοιταχτήκαμε κατάματα.
Δεν με είχα δει στον καθρέφτη για αρκετό καιρό,
Είχα σχεδόν ξεχάσει πώς ήταν το πρόσωπό μου.
Αντίκρυσα τον εαυτό μου στα μάτια του αλόγου,
τόσο ανθρώπινα μάτια!
Λαμπύριζαν σαν να πονούσαν.
Εγώ ήμουν κουρεμένος γουλί,
με γένεια και βρώμικος…
Απομακρύνθηκα,
να μην το τρομάζω με την αγριωπή μορφή μου.
Δεκέμβρης 1979
16 Ιαν 2022
Περαστικά, Παναγιώτη!
Συντάκτης: Κων/νος Βούλγαρης | Κάτω από: Εκπαίδευση στον 21ο αιώναΗ κάρτα που έφτιαξα για το μαθητή μου Παναγιώτη της Γ’ τάξης.
If you had a time machine, where would you go?
I would go to the Stone Age, because there I could meet Homo sapiens, Homo erectus and Homo neanderthalensis. I would try to learn how to hunt. I would like to talk to Homo sapiens but I’m not sure if that’s possible!!!
Ανδρέας Σ. (Δ’ τάξη)
Ευχετήρια κάρτα από το δημοτικό σχολείο Pierre Mac Orlan που βρίσκεται στο γαλλικό χωριό Lanrivoaré.
We Astronomers
We astronomers are nomads,
Merchants, circus people,
All the earth our tent.
We are industrious.
We breed enthusiasms,
Honour our responsibility to awe.
But the universe has moved a long way off.
Sometimes, I confess,
Starlight seems too sharp,
And like the moon
I bend my face to the ground,
To the small patch where each foot falls,
Before it falls,
And I forget to ask questions,
And only count things.
Εμείς οι αστρονόμοι
Εμείς οι αστρονόμοι είμαστε νομάδες,
έμποροι, άνθρωποι του τσίρκου.
Ολάκερη η γη, σκηνή μας.
Είμαστε εργατικοί.
Εκτρέφουμε ενθουσιασμούς,
τιμούμε την ευθύνη μας απέναντι στο δέος.
Το σύμπαν όμως έχει ξεφύγει πολύ.
Μερικές φορές, το ομολογώ,
το φως των αστεριών
μου φαίνεται πολύ διαπεραστικό
και τότε, σαν τη σελήνη,
σκύβω το πρόσωπό μου στο έδαφος,
στη μικρή επιφάνεια όπου πέφτει το κάθε πέλμα
προτού αυτό πέσει
και ξεχνώ να θέσω ερωτήματα.
Μετρώ μονάχα, τα πράγματα.
Location
I set my heart out in the noontime sun,
Telling it to grow warm.
There is a space of warmth in the sky above, said my heart,
But not here.
I put my heart out by the blazing fire,
Begging it to grow warm.
There is a space of warmth on the ground below, said my heart,
But not here.
I gave my heart into your open hand,
Praying to be warm.
There is a warm space in the world and about, said my heart,
Even as here.
Τοποθεσία
Άπλωσα την καρδιά μου στον μεσημεριανό ήλιο,
λέγοντάς της να ζεσταθεί.
— Υπάρχει ένας ζεστός χώρος στον ουρανό κει πάνω, είπε η καρδιά μου,
μα όχι εδώ.
Έβαλα την καρδιά μου δίπλα στην κορωμένη φωτιά,
ικετεύοντάς τη να ζεσταθεί.
— Υπάρχει ένας ζεστός χώρος στο έδαφος από κάτω, είπε η καρδιά μου,
μα όχι εδώ.
Έδωσα την καρδιά μου στην ανοιχτή παλάμη σου,
προσευχόμενη να ζεσταθεί.
— Υπάρχει ένας ζεστός χώρος στον κόσμο κι ολόγυρα, είπε η καρδιά μου,
ακριβώς εδώ.
Songs
I sat there singing her
Songs in the dark.
She said,
I do not understand
The words.
I said,
There are
No words.
Τραγούδια
Κάθισα εκεί τραγουδώντας της
τραγούδια στο σκοτάδι.
Είπε:
— Δεν καταλαβαίνω
τα λόγια.
Είπα:
— Δεν υπάρχουν
λόγια.
