kantonopou’s blog

ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ

Δια Χριστόν σαλοί, οι διδάσκαλοι της ακενόδοξης αρετής!

Συγγραφέας: kantonopou στις 4 Οκτωβρίου, 2014

Με τον τρόπο της ζωής τους, οι δια Χριστόν σαλοί εκπληρώνουν και ένα ανεπανάληπτο ποιμαντικό έργο, όχι μόνο βοηθώντας άμεσα με διάφορους τρόπους τους συνανθρώπους τους στο δρόμο προς τη Βασιλεία του Θεού, αλλά και έμμεσα, με το ήθος τους, με την παράξενη, για τους κατ’ όνομα χριστιανούς, συμπεριφορά τους. Οι άγιοι σαλοί διδάσκουν τρόπους αποφυγής της κενοδοξίας, διδάσκουν με το παράδειγμα της ασυνήθιστης διακριτικότητάς τους την ελευθερία που μπορεί να προσφέρει ο Χριστός, διδάσκουν την απλότητα, την ταπείνωση, την ανεξικακία, την συγχωρετικότητα.

Η παράλογη συμπεριφορά τους είναι δικαιολογημένη διότι με αυτήν οι δια Χριστόν σαλοί καταφέρνουν να αποκρύψουν ή να καλύψουν τις αρετές τους και να διατηρήσουν κατ’ αυτόν τον τρόπο την ακεραιότητα και την καθαρότητα της πνευματικής τους ζωής[1].
Η πατερική πνευματική εμπειρία εξήγησε από πολύ νωρίς το οξύ πρόβλημα της αρετής ως πνευματικής κατακτήσεως και τους κινδύνους που απειλούν τον πνευματικό αγωνιστή, ο οποίος στοχεύει σε μια τέτοια πνευματική κατάσταση.
Όπως σημειώνει ο Όσιος Νείλος, η ουσία της αρετής έγκειται κυρίως «στο σύνολο των δεινών με τα οποία πολεμείται»[2] από τις δαιμονικές δυνάμεις. Διότι όλοι οι πνευματικοί στόχοι του χριστιανού αγωνιστού μπορεί να ματαιωθούν διά της κενοδοξίας[3].
Η δια Χριστόν σαλότητα είναι ακριβώς η ακενόδοξη αρετή, εντελώς απηλλαγμένη από κρυφά και ανύποπτα αισθήματα προσωπικής αυτοεκτίμησης και υπερηφανείας λόγω πνευματικών κατακτήσεων. Δε γίνονται δια Χριστόν σαλοί όλοι οι καλοπροαίρετοι και, κατά τα άλλα, γνήσιοι ίσως πνευματικοί άνθρωποι, αλλά μόνον ορισμένοι εξαιρετικώς ευαίσθητοι και χαρισματούχοι νηπτικοί αγωνιστές[4].
Οι δια Χριστόν σαλοί είναι εραστές της ακενόδοξης αρετής, συμπεριφέρονται σκανδαλωδώς στους  ανθρώπους όχι γιατί τους περιφρονούν ή γιατί δεν τους αγαπἀνε, αλλά γιατί αγωνίζονται να κλείσουν την είσοδο της κενοδοξίας στον εσωτερικό τους κόσμο. Να κλείσουν την πόρτα στην φιλαυτία και να αφεθούν στην θεάρεστη ταπείνωση που επιτυγχάνετε με την  αντίδραση των άλλων που τους βάζουν στο κοινωνικό περιθώριο.
Με την πνευματική τους ευαισθησία και με τη συμπεριφορά τους, οι δια Χριστόν σαλοί καθίστανται υποδείγματα αγώνος εναντίον της κενοδοξίας, προτρέποντας με έμμεσο τρόπο τον πλησίον τους να κρύβει από τα μάτια των ανθρώπων τα πνευματικά του χαρίσματα και μάλλον να θέλει να τα αγνοεί και αυτός ο ίδιος και να αποφεύγει όσο μπορεί τους επαίνους των άλλων.
Η δια Χριστόν σαλότητα δεν αποτελεί λοιπόν μόνο «μάσκα» και «προσωπείο», αλλά  κυρίως τρόπο ταπείνωσης και αυτοεξουθένωσης μπροστά στα μάτια των ανθρώπων και των δαιμόνων.
[1] Βλ. ΚΟΡΝΑΡΑΚΗ ΙΩ., Ταρσώ η διά Χριστόν σαλή, ο. π., σ. 99.
[2] ΟΣ. ΝΕΙΛΟΥ, Προς Ευλόγιον, Γ΄, PG 79, 1097B.
[3] Ο όσιος Ιωάννης ο Συναΐτης σκιαγραφεί το βιωματικό πυρήνα της σαλότητας με τον εξής τρόπο: «Παντού λάμπει ο ήλιος άφθονα και παντού, κατά τον ίδιο τρόπο που τίποτε δε μένει χωρίς να πέφτει επάνω του ο ήλιος, σε κάθε έργο πνευματικό χαίρεται και κυριαρχεί η κενοδοξία. Να τι θέλω να ειπώ με το παράδειγμα αυτό. Ὀταν νηστεύω, κενοδοξώ (επειδή καταφέρνω και νηστεύω), αλλά και όταν καταλύω, για να μη φανεί η αρετή μου, πάλιν κενοδοξώ με την ιδέα ότι είμαι συνετός. Όταν φορώ λαμπρά ρούχα, νικώμαι απ`αυτήν, αλλά και όταν τα αντικαταστήσω με ταπεινά πάλι κενοδοξώ. Όταν ομιλώ νικώμαι, γιατί δείχνω ότι λέω σοφά λόγια, αλλά και όταν σιωπώ πάλι νικώμαι, με το λογισμό ότι απέφυγα την κενοδοξία. Όπως και να τη ρήξεις (να την αντιμετωπίσεις) αυτή την τρίβολο άκανθα, στέκεται όρθιο το κεντρί της». Λόγος Ασκητικός (Κλίμαξ), ΚΒ`, PG 88, 949BC (= Εκδ. Ι. Μονής Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 1978, σ. 238.
[4] Βλ. ΚΟΡΝΑΡΑΚΗ ΙΩ., Ταρσώ η διά Χριστόν σαλή, ο. π., σ. 104.

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Ο Άγιος Ιερόθεος, ο θεόληπτος πρώτος επίσκοπος της Αποστολικής Εκκλησίας των Αθηνών +4 Οκτωβρίου

Συγγραφέας: kantonopou στις 4 Οκτωβρίου, 2014

Η Αποστολική Εκκλησία των Αθηνών, της οποίας ιδρυτής είναι ο Πρωτοκορυφαίος Απόστολος Παύλος, έχει να επιδείξει κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης πορείας του δυσχιλιετούς βίου της, πολυάριθμες μορφές αγίων, που τη λάμπρυναν και τη δόξασαν και αποτελούν σήμερα πολύτιμο πνευματικό θησαυρό για όλους τους φιλάγιους κατοίκους και επισκέπτες του περιωνύμου κλεινού Άστεως των Αθηνών. Ανάμεσα στο πλήθος των αγίων, που κοσμούν το πνευματικό στερέωμα της αγιοτόκου πόλεως των Αθηνών, ξεχωριστή θέση κατέχει ο Ουρανοβάμων και Ιεροφάντωρ Άγιος Ιερόθεος, ο σοφός και ευκλεής αυτός πρώτος ιεράρχης της Αποστολικής Εκκλησίας των Αθηνών. 

Ο Άγιος Ιερόθεος γεννήθηκε στην περιώνυμη πόλη των Αθηνών από επιφανή οικογένεια επί των ημερών του αυτοκράτορος Αυγούστου, λίγα μόλις χρόνια πριν τη Γέννηση του Ιησού Χριστού.Σύμφωνα με την παράδοση υπήρξε ένας από τους εννέα βουλευτές, που αποτελούσαν τη Γερουσία του Αρείου Πάγου, που την εποχή εκείνη ήταν το ανώτατο δικαστήριο. Ο Ιερόθεος είχε σπουδάσει Πλατωνική φιλοσοφία στην περίφημη Φιλοσοφική Σχολή των Αθηνών και είχε μυηθεί, όπως και οι άλλοι βουλευτές του Αρείου Πάγου, στα Ελευσίνια Μυστήρια. 
Όμως το 51 μ.Χ. η άφιξη στην Αθήνα του θεηγόρου Αποστόλου των Εθνών Παύλου, που κηρύσσει Ιησούν Χριστόν Εσταυρωμένο και Αναστάντα, θέτει τη βάση για την ίδρυση μιας ολιγάριθμης χριστιανικής κοινότητας. Ανάμεσα στους πρώτους, που άκουσαν με προσοχή το πύρινο σταυροαναστάσιμο κήρυγμα και σαγηνεύτηκαν από τα μηνύματα του Ευαγγελίου του Χριστού ήταν και ο διαπρεπής πλατωνικός φιλόσοφος Ιερόθεος, που διακρινόταν για τη βαθιά του φιλοσοφική γνώση και την απέραντη σοφία. Η ευρεία του μόρφωση και η οξεία του αντίληψη όχι μόνο δεν στάθηκαν εμπόδια στο να ακολουθήσει και να ασπασθεί τη χριστιανική πίστη, αλλά αφού βαπτίσθηκε πρώτα χριστιανός, αναδείχθηκε αργότερα δυναμικός και χαρισματικός ιεράρχης και εξελέγη μάλιστα πρώτος επίσκοπος της Αποστολικής Εκκλησίας των Αθηνών. Η φλογερή του πίστη και ο ένθεος ζήλος του τον ανέδειξαν σε ένθερμο μυσταγωγό της χριστιανικής αλήθειας και των σωτήριων διδαγμάτων αυτής, αφού υπήρξε ο σοφός διδάσκαλος και πνευματικός καθοδηγητής δύο επιφανών Αθηναίων ανδρών, του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου, ο οποίος τον διαδέχθη στον επισκοπικό θρόνο των Αθηνών και του Αγίου Αριστείδου, του ενδόξου αυτού Αθηναίου φιλοσόφου και απολογητού, ο οποίος γεννήθηκε, έζησε και μαρτύρησε τον 2ο μ.Χ. αιώνα στην περιώνυμη πόλη των Αθηνών. 
Ο Άγιος Ιερόθεος ανέπτυξε μεγάλη ιεραποστολική δράση στην Αθήνα και αναδείχθηκε ευκλεής ιεράρχης, θείος διδάσκαλος και πολύτιμος εκκλησιαστικός συγγραφέας με βαθυστόχαστα συγγράμματα, που αποκαλύπτουν τη βαθύτατη σοφία και την πλούσια ευρυμάθειά του. Άξιο θαυμασμού είναι το θεώρημα του Αγίου Ιεροθέου περί της Αγίας Τριάδος, το οποίο βρίσκεται σε κώδικα στη βιβλιοθήκη της Ιεράς Μονής της Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους και απεικονίζει την Τριαδική Θεότητα μέσα σε έξι κύκλους, όπου ο ένας είναι μκρότερος από τον άλλο. 
Ο θεόληπτος πρώτος επίσκοπος των Αθηνών, Άγιος Ιερόθεος, αναδείχθηκε και χαρισματικός υμνολόγος, αφού σύμφωνα με την παράδοση αρπάχθηκε από νεφέλη και παρευρέθηκε μαζί με τους Αγίους Αποστόλους, τον Άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη και τον Άγιο Τιμόθεο στην Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου. Ο ίδιος μάλιστα προεξήρχε της κηδείας του θεοδόχου Σώματος της Θεομήτορος και έψαλλε εξαίσιους ύμνους προς τιμήν Της, οι οποίοι υπερείχαν σε περιεχόμενο και μελωδία από όλους τους άλλους ύμνους, που είχαν ποιήσει οι υπόλοιποι. Το γεγονός αυτό το μαρτυρεί και ο ίδιος ο μαθητής του, ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, ενώ ο Μέγας Συναξαριστής του Βίκτωρος Ματθαίου αναφέρει ότι «όταν οι άγιοι Απόστολοι έφθασαν στον Τάφο της Κυρίας Θεοτόκου και αποχαιρετώντας Την, έκαστος έλεγε εγκώμια θεία και ένθεα προς Αυτήν, όλοι δε είπαν διάφορα εγκώμια. Ο Ιερόθεος είπε τοιαύτα εγκώμια, προς την Παναγία μας, που υπερέβαιναν όλων των άλλων, και τολμώ ειπείν, ήσαν τόσο εξαίρετα και καταπληκτικά, ώστε αυτοί οι άγιοι Άγγελοι δεν θα μπορούσαν, καταλεπτώς (με κάθε λεπτομέρεια), καθώς τα είπεν εκείνος». 
Ο σοφός και θεόληπτος Άγιος Ιερόθεος, αφού πλούτισε το κλεινόν Άστυ των Αθηνών με τη θεία διδασκαλία του και το πολύπλευρο έργο του ως άξιος συνεχιστής του μηνύματος της χριστιανικής αλήθειας, που δίδαξε ο Απόστολος Παύλος στη μέχρι πρότινος ειδωλολατρική Αθήνα, εκοιμήθη εν ειρήνη σε βαθύτατα γηρατειά κατά το τελευταίο τέταρτο του 1ου μ.Χ. αιώνα. Η αγία του ψυχή μετέβη στον αγωνοθέτη Κύριο και έλαβε τον αμάραντο στέφανο της αγιότητος και της δικαιοσύνης για να πρεσβεύει ακατάπαυστα στον Πανάγαθο Θεό για την ψυχική σωτηρία όλων μας. Η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία μας στις 4 Οκτωβρίου και η τιμία κάρα του φυλάσσεται ως ασύλητος και πολυτίμητος θησαυρός στην ομώνυμη Ιερά Μονή στα Μέγαρα Αττικής, η οποία ιδρύθηκε τον 11ο αιώνα και επανιδρύθηκε το 1930 μετά τη διάλυσή της επί των ημερών του βασιλέως Όθωνος. 

Πλούσια είναι και η εικονογραφία του Αγίου Ιεροθέου με παλαιές εικονογραφικές παραστάσεις στο Πρωτάτο του Αγίου Όρους, στην ομώνυμη Ιερά Μονή των Μεγάρων και στις Ιερές Μονές Δαφνίου, Καισαριανής, Ασωμάτων Πετράκη, Οσίου Μελετίου και Κοιμήσεως Θεοτόκου Κλειστών. Το όνομα του πρώτου επισκόπου της πόλεως των Αθηνών, Αγίου Ιεροθέου, φέρει πολυπληθής συνοικία στο Περιστέρι, όπου με πρωτοβουλία του Συλλόγου «Άγιος Ιερόθεος» ανεγέρθηκε μεταξύ των ετών 1927 – 1930 ο πρώτος ιερός ναός προς τιμήν του Αγίου. Στις 31 Μαΐου 1970 θεμελιώθηκε ο νέος μεγαλοπρεπής ιερός ναός του Αγίου Ιεροθέου, ο οποίος εγκαινιάσθηκε με κάθε επισημότητα στις 8 Ιουνίου 1980. Επ’ ονόματι του Αγίου είναι αφιερωμένος επίσης ο Ενοριακός Ναός του χωριού Κομπωτή Αιτωλοακαρνανίας, καθώς και γραφικό εκκλησάκι στο χωριό Πύργος Σαντορίνης, το οποίο ανεγέρθηκε το 1957.

Η ολόθερμη ευχή όλων μας είναι να έχουμε στη ζωή μας τις ευχές και τις ευλογίες του Αγίου Ιεροθέου και να διδασκόμαστε από τη φιλόθεη βιοτή αυτού του θεολήπτου κήρυκος, κλεινού καθηγεμόνος και χαρισματικού ιεράρχου της Αποστολικής Εκκλησίας των Αθηνών, του οποίου το χαριτόβρυτο στόμα κατέστη «πηγή η αέναος η καταρδεύουσα άπαν της Εκκλησίας το πρόσωπον». 
Αριστείδης Γ. Θεοδωρόπουλος 
Εκπαιδευτικός 
Βιβλιογραφία 
Βίος και Ακολουθία του εν αγίοις πατρός ημών Ιεροθέου επισκόπου Αθηνών, Β΄ Έκδοσις, Αθήναι 1980 
Εικόνες
    1. Φορητή εικόνα του Αγίου δια χειρός Φωτίου Κόντογλου στον Ιερό Ναό Αγίου Ανδρέου οδού Λευκωσίας Αθηνών.
    2. Η εφέστιος εικόνα του Αγίου Ιεροθέου. Χρονολογείται τον 16ο αιώνα και φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Αγίου Ιεροθέου Μεγάρων Αττικής.
    3. Το καθολικό της ιστορικής Ιεράς Μονής Αγίου Ιεροθέου Μεγάρων Αττικής

http://syndesmosklchi.blogspot.gr

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Ο Κυδωνιών Γρηγόριος (+1922)

Συγγραφέας: kantonopou στις 3 Οκτωβρίου, 2014

Τον Αύγουστο του 1922, ο προδομένος Ελληνικός στρατός, έχοντας φθάσει πλησίον της Άγκυρας μετά από μια σειρά νικηφόρων μαχών επί 3 έτη, διατάσσεται να αποχωρήσει από το μέτωπο και να εκκενώσει τη Μικρά Ασία, εγκαταλείποντας ανυπεράσπιστους τους αμάχους ελληνικούς πληθυσμούς. Οι Τούρκοι κυριεύουν τα εδάφη που αφήνουν οι Έλληνες στρατιώτες, και φθάνουν ως τα παράλια. Η 29η Αυγούστου ήταν η αποφράδα ημέρα για τις Κυδωνίες, το μαρτυρικό Αϊβαλί, το οποίο περιήλθε και πάλι στους Τούρκους. Οι δημογέροντες της Ελληνικής αυτής πόλης, μαθαίνοντας ότι οι Τούρκοι έρχονται προς την πολιτεία τους σφάζοντας τους χριστιανούς και ερημώνοντας τα πάντα, αποφασίζουν να προϋπαντήσουν οι εκκλησιαστικές και δημοτικές αρχές της πόλης στις 6 Σεπτεμβρίου τον τουρκικό στρατό που θα έμπαινε και επισήμως στις Κυδωνίες, ώστε να εξευμενίσουν τις άγριες διαθέσεις τους, όπως και έγινε μόνο που οι Τούρκοι δεν έδωσαν καμία σημασία στους Έλληνες φοβούμενοι πληροφορίες ότι στην πόλη υπήρχε κρυμμένο πολεμικό υλικό………
Μετά την κατάληψη της πολιτείας κηρύχθηκε στρατιωτικός νόμος και τις επόμενες ημέρες συνελήφθησαν 4.000 Έλληνες οι οποίοι οδηγήθηκαν και φονεύθηκαν στα μεταλλεία του Ταμ-Ασαλή και στις χαράδρες του Μουσλού-ντάγ.
Ο Μητροπολίτης Κυδωνιών Γρηγόριος, παρακολουθούσε με πόνο ψυχής τα όσα συνέβαιναν στο ποίμνιό του, κάνοντας ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν για να διασωθούν όσοι χριστιανοί εναπέμειναν. Στις 14 Σεπτεμβρίου, ημέρα της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, τελεί την τελευταία λειτουργία στον μητροπολιτικό ναό και από τότε οι καμπάνες των 11 ενοριών σιγούν. Στενοχωρημένος πληροφορείται ότι την ίδια ημέρα, όλη η πόλη των Μοσχονησίων που αριθμούσε 6.000 χριστιανούς κάθε ηλικίας, μαζί με τον Εθνομάρτυρα Επίσκοπο Αμβρόσιο, οδηγήθηκαν στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας και σφαγιάσθηκαν ομαδικά.
Η τουρκική μεραρχία προσπαθούσε με κάθε τρόπο να εξολοθρεύσει και τους υπολοίπους Έλληνες που παρέμειναν εγκλωβισμένοι στις Κυδωνίες, των οποίων οι ελπίδες άρχισαν να αναπτερώνονται όταν έφθασαν στο λιμάνι δύο Ελληνικά επιβατικά με αμερικάνικη σημαία και με την επέμβαση των Αμερικάνων έγιναν διαπραγματεύσεις με τους Τούρκους, παρόντος και του Μητροπολίτη Γρηγορίου, αποφασίζοντας να επιτρέψουν οι Τούρκοι την μεταφορά Ελλήνων προσφύγων στη Λέσβο, αφού περάσουν από έλεγχο. Αλλόφρονες οι κάτοικοι, μόλις ανακοινώθηκε η απόφαση, έσπευδαν να φύγουν άρον άρον ώστε να γλιτώσουν τις θηριωδίες.
Για την τραγική κατάληξη όσων απέμειναν γράφει ο Μητροπολίτης Μυτιλήνης Ιάκωβος Β΄ (Κλεομβρότου) στο βιβλίο του «Ο Εθνομάρτυρας Μητροπολίτης Κυδωνιών Γρηγόριος ο από Στρωμνίτης»: ‘‘Κατά τας τραγικάς εκείνας ημέρας ο μητροπολίτης Γρηγόριος καρτερικός και ακατάβλητος εξηκολούθει να παραμένει στη θέση του μετά των συμμαρτύρων κληρικών του. Εφρόντισε δια την συγκέντρωση των κειμηλίων των ιερών Ναών, άτινα ετοποθέτησε προς φύλαξη στην Εκκλησία του Αγίου Ιωάννου, στην δε κρύπτη του μητροπολιτικού Ναού συγκέντρωσε τα ανυπολογίστου αξίας εκκλησιαστικά σκεύη, τους κώδικες της Ι. Μητροπόλεως κ.α. Οι 21 Ιερείς των μεγάλων ναών της πόλεως μαζί με τους ιεροψάλτες, οι οποίοι είχαν περιβληθεί το ράσο για να αποφύγουν την στράτευση τους, συνελθόντες κατ’ επανάληψη στη Μητρόπολη κατέβαλαν μεγάλες προσπάθειες, όπως πείσουν τον Μητροπολίτη να επικαλεσθεί την προστασία του Γάλλου προξένου και φύγει μαζί τους στην Μυτιλήνη. «Δεν εννοώ, έλεγε με φωνή σταθερά, να φύγω. Προτιμώ να πέσω θύμα παρά να εγκαταλείψω την θέση μου σε στιγμές τόσο κρισίμους. Εφ’ όσον και ένας ακόμη εκ των πιστών του ποιμνίου μου ευρίσκεται ενταύθα, είμαι υποχρεωμένος να μείνω και εγώ». Επέτρεψε όμως ο ηρωϊκός Ιεράρχης στους κληρικούς να αναχωρήσουν την ημέρα που είχαν ορίσει οι τουρκικές αρχές… Η αναχώρηση των Ιερέων ορίσθηκε να γίνει την 30η Σεπτεμβρίου. Την ημέρα εκείνη ο Ιεράρχης κατόδυνος στην ψυχή μετά του εναπομείναντος Ιερέως (αρχιμ. Ευγενίου Λακαλιώτη) συνόδευσε του Ιερείς μέχρι της αποβάθρας για να δώσει ίσως τον ύστατο χαιρετισμό και να δεχθεί παρ’ αυτών την τελευταίον ασπασμόν. Αλλά κατά την συγκινητικότατη εκείνη στιγμή, κατά την οποία οι Ιερείς μετά δακρύων απεχωρίζοντο από του μαρτυρικού Ποιμενάρχου των, και ήσαν έτοιμοι να επιβιβασθούν στη λέμβο, μία διμοιρία στρατού ελθούσα όλως αιφνιδίως εμποδίζοντάς τους να αναχωρήσουν. Τους διέταξε να τους ακολουθήσουν…
Μόνον ο Μητροπολίτης Γρηγόριος παρέμεινε γαλήνιος και σιωπηλός, οιονεί μαντεύων τις μηχανορραφίες των τούρκων και το οικτρό τέλος, στο οποίο ήσαν καταδικασμένοι εκ των προτέρων όλοι οι λειτουργοί του Υψίστου. Τότε αντί να προφέρει οιανδήποτε διαμαρτυρία ετέθη επί κεφαλής της πενθίμου συνοδείας και εβάδιζε εν μέσω διπλού στοίχου εξαγριωμένων τούρκων, ακολουθούμενος υπό των άλλων κληρικών. Η κουστωδία εκείνη αγομένη διά μέσου των κεντρικοτέρων οδών της πόλεως, εκ των οποίων κατήρχοντο προς την παραλία τα τελευταία πλέον πλήθη γυναικοπαίδων, είχε κάτι το εξαιρετικώς τραγικό. Ωμοίαζε με τον μεγαλύτερο εξευτελισμό της Εκκλησίας και προκαλούσε δάκρυα σε όσους αντίκριζαν, ιδίως κατά τις στιγμές που όταν κανείς απεπειράτο να διαμαρτυρηθεί ή ζητήσει τον λόγο από τον πλησιέστερο στρατιώτη, ή τσαούση, σπρωχνόταν βιαίως ή χτυπιόταν με κοντακιές ή ραπιζόταν. Ο Μητροπολίτης προηγείτο καθ’ όλη την διαδρομή κρατώντας την ποιμαντική του ράβδο. Ακολουθούσε ο αρχιμανδρίτης Ευγένιος και μετ’ αυτόν οι 21 Ιερείς και οι ιεροψάλτες ρασοφορούντες. Πάντες αυτοί οδηγήθηκαν στον προ του Νοσοκομείου χώρο και κατόπιν ερρίφθησαν στις φυλακές, όπου επρόκειτο να υποστούν μυρίας στερήσεις και απερίγραπτα βασανιστήρια. Επί τέσσερα συνεχή ημερονύκτια ευρίσκοντο μέσα στην παραπλεύρως του Νοσοκομείου φυλακή χωρίς να δυνηθούν να εύρουν ούτε στιγμή ησυχίας από τους δημίους τους, οι οποίοι όταν δεν ασχολιόταν με την απογύμνωσή τους από κάθε πολύτιμο ή και απλό ένδυμα, τους κτυπούσαν, τους ράπιζαν και τους κεντούσαν με τις ξυφολόχες τους για να καγχάζουν σαδιστικά στις φωνές του πόνου και της οδύνης…
Προς την οδό του μαρτυρίου
Την τετάρτη ημέρα από της φυλακίσεώς τους όλοι, κληρικοί και λαϊκοί, ημιθανείς σχεδόν, παρελήφθησαν υπό τούρκων στρατιωτών και μεγάλου αριθμού ενόπλων τσετών και οδηγήθησαν έξω της πόλεως προς τον δρόμο του Αγιασματίου και των Αλυκών. Ο Μητροπολίτης Γρηγόριος ήταν και αυτός μαζί με τη θλιβερά εκείνη συνοδεία, αλλ’ οι στερήσεις και οι ανήκουστοι κακώσεις, στις οποίες υπεβλήθη τον είχαν κάμει αγνώριστο. Τα χείλη του ήσαν κάτωχρα και έκαιαν από πυρετό. Η φυσιογνωμία του, όσο και αν διατηρούσε την γαλήνη της, ήταν αγνώριστη και φρικτή. Τα πόδια του ήσαν εξαντλημένα και τα έσυρε με δυσκολία, αλλά κατέβαλε μία υπερτάτη προσπάθεια για να μη αναγκασθεί, έστω και επ’ ελάχιστον, να ζητήσει την επιείκεια των δημίων του και εσιώπα. Εκείνοι τον έβριζαν συνεχώς με τις χειρότερες λέξεις και με ανήκουστες βωμολοχίες. Τον έσπρωχναν και τον κτυπούσαν ανά παν βήμα, καγχάζοντες σαδιστικώς δια τους εξευτελισμούς που υφίστατο ο μάρτυς Ιεράρχης. Αλλ’ εκείνος αντί πάσης απαντήσεως, αντί οιασδήποτε διαμαρτυρίας ύψωνε τους οφθαλμούς του προς τον ουρανό και τα χείλη του ψέλλιζαν διαρκώς προσευχές και δεήσεις. Σε απόσταση μισής ώρας περίπου μακράν της πόλεως, το απόσπασμα των δημίων σταμάτησε στο άκρο μιας ατραπού δεξιά της οδού προς το Αγιασμάτι και κατέναντι των αλυκών, σε μία απότομη και βραχώδη χαράδρα. Δύο τούρκοι στρατιώτες και τρεις τσέτες εφοδιασμένοι με σκαπάνες και πτύα, προηγήθησαν περί τα διακόσια μέτρα, από την αντίθετη πλευρά της χαράδρας και άρχισαν να σκάπτουν στην γη ένα βαθύ λάκκο. Ήταν ο τάφος εντός του οποίου επρόκειτο να θάψουν ζωντανό τον Μητροπολίτη Γρηγόριο. Αλλ’ εν τω μεταξύ οι άλλοι άρχιζαν να σφάζουν ανηλεώς και κατά τρόπο θηριώδη, τον ένα κατόπιν του άλλου, άπαντες τους Ιερείς, μεταχειριζόμενοι ίδιον πρωτότυπο σύστημα δια την σφαγή ενός εκάστου εξ αυτών, εν μέσω σπαρακτικών κραυγών και σκηνών αφαντάστου τραγικότητας.
Ο Μητροπολίτης Γρηγόριος αφού αναγκάσθηκε να παραστεί μέχρις ενός σημείου μάρτυς του αιματηρού και αγρίου εκείνου θεάματος, συγκρατεί με δυσκολία την φρικίαση του σώματός του και αφήνων να ρέουν κατά κρουνούς τα δάκρυα της οδύνης και του σπαραγμού εκ των οφθαλμών του, μετεφέρθη υπό δύο γιουρούκιδων στην απέναντι πλευρά της χαράδρας στο σημείο όπου οι προηγηθέντες τούρκοι είχαν ήδη σκάψει τον βαθύ λάκκο. Εκεί έφθασαν μετ’ ολίγον και οι άλλοι τούρκοι, ο δε επικεφαλής αυτών υπολοχαγός, ένας αποκρουστικός τύπος αιμοχαρούς τουρκοκρητός, που ακτινοβολούσε από χαρά διότι σε αυτόν έπεσε ο κλήρος της ομαδικής σφαγής όλων των Ιερέων μετά του Αρχιερέως τους, δείχνοντας στον Γρηγόριο τον νεοσκαφέντα λάκκο είπε: «Εσένα (μπουγιούκ παπάζ, μπουγιούκ εντεψίζ) μεγάλε παπά και αναιδέστατε, δεν θα σε σφάξω, γιατί ξέρεις εγώ πόσο σ’ αγαπώ. Δι’ αυτό δα και κούρασα τους ανθρώπους αυτούς να σκάβουν για να σε κάνουν ένα οντά (δωμάτιο), όπου θα σε χώσω μέσα ζωντανό να περάσεις όλα τα χρόνια της ζωής σου». Ο φοβερός εκείνος σαρκασμός πάγωσε το αίμα στις φλέβες του Γρηγορίου. Τώρα είδε πλέον το οικτρό τέλος που τον περίμενε. Μια σκοτοδίνη θόλωσε τα μάτια του. Ανάπνευσε με δυσκολία. Κάτι θέλησε να αρθρώσει, αλλά δεν το κατόρθωσε και την στιγμή που οι δύο εκ των δημίων του έσκυψαν για να τον κρατήσουν από τα χέρια και να τον σύρουν προς τον τάφο, το πρόσωπό του έγινε καταπόρφυρο, έγειρε την κεφαλή του καί έπεσε άπνους στο χείλος του τάφου. Προφανώς είχε υποστεί συμφόρηση του εγκεφάλου’’.
Ο Ακαδημαϊκός Ηλίας Βενέζης, αιχμάλωτος των Τούρκων και ένας εκ των ελαχίστων που γλίτωσε το θάνατο, περιγράφοντας την τραγωδία, αναφέρει: «Ήμουνα με την προτελευταία αποστολή σκλάβων που οι Τούρκοι οδηγούσανε στο εσωτερικό της Ανατολής. Γυμνοί, πεινασμένοι, διψασμένοι, ματωμένοι, είχαμε φθάσει στην Πέργαμο. Μας ρίξαν σε μια αποθήκη. Την άλλη μέρα, κατά το μεσημέρι, άνοιξε η πόρτα και μπήκε ένα νέο κοπάδι σκλάβων: ήταν σε αξιοθρήνητη κατάσταση, οι παπάδες του Αϊβαλιού: αλλοσούσουμοι, καταματωμένοι κι’ αυτοί, με ξεσκισμένα ράσα, πεινασμένοι, ξυπόλητοι, άγριοι απ’ τη μαρτυρική πορεία. Ο Κυδωνιών Γρηγόριος, αν και είχε ξεκινήσει μαζί τους, δεν έφθασε στην Πέργαμο. Έξω απ’ το Αϊβαλί οι Τούρκοι τον ξεχωρίσανε μαζί με μερικούς άλλους απ’ το κοπάδι και τον παραδώσανε σ’ ένα απόσπασμα –εκτελεστικό- που είχε, εκτός απ’ τα όπλα και φτυάρια. Οι άλλοι οι παπάδες συνεχίσανε το δρόμο. Σαν πέρασε λίγη ώρα ακούσανε πίσω τους ντουφεκιές. Το απόσπασμα ενώθηκε μαζί τους αργότερα. Ένας Τούρκος του αποσπάσματος, είπε: ‘‘Τον Δεσπότη τον θάψαμε ζωντανό. Οι ντουφεκιές ήταν για τους άλλους’’.
Απ’ την Πέργαμο συνεχίσαμε τη μαρτυρική πορεία προς το εσωτερικό της Ανατολής, μαζί με τους παπάδες. Έξω από την Πέργαμο σκοτώσαν το γέρο ιερέα της ενορίας μας, που δεν μπορούσε να βαδίσει. Τον παραδώσανε στον όχλο –στους πολίτες και στα παιδιά- που παρακολουθούσαν την θλιβερή πορεία. Κι’ ο όχλος τον σκότωσε μπρος τα μάτια μας με λιθοβολισμό. Φτάσαμε στο Κιρκαγάτς. Εκεί, τη νύχτα οι Τούρκοι ξεχώρισαν τους παπάδες και τους πήραν δεμένους να τους πάνε στο Αξάρι. Μάθαμε αργότερα πως τους σκότωσαν όλους στο δρόμο…».
Με τον μαρτυρικό θάνατο του Μητροπολίτου Κυδωνιών Γρηγορίου, την σφαγή των 21 λειτουργών του Υψίστου, τον εξανδραποδισμό 4.000 περίπου ανδρών, τους οποίους απέκτειναν εντός των χαραδρών και των μεταλλείων, οι Κυδωνίες, η ακρόπολις του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας, ο τηλαυγής τούτος φάρος των Ελληνικών Γραμμάτων, η σεμνή νύμφη της Αιολίδας, έκλεισε ήρεμα την κεφαλή και έσβησε…

Κατηγορία ΙΣΤΟΡΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Οι ωφέλιμες δοκιμασίες ( Άγιος Ισαάκ ο Σύρος )

Συγγραφέας: kantonopou στις 3 Οκτωβρίου, 2014

Εξηγώντας μας πόσο αναγκαίες είναι οι θλίψεις για τον αθλητή του Χριστού ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέγει:

Οι δοκιμασίες είναι ωφέλιμες σε όλους ανεξαιρέτως. Αν ήσαν ωφέλιμες σε ένα Παύλο, ας σιωπήση από μόνο του το κάθε στόμα, που λέει, πως δεν ωφελούν

Γιατί διαφορετικά, θα τον κάνη να σιωπήση ο ίδιος ο Θεός! Γιατί, όποιος ειπή πως οι δοκιμασίες δεν είναι ωφέλιμες, αυτόματα γίνεται υπόδικος ενώπιον του Θεού… 

Οι αγωνιστές δοκιμάζονται, για να αυξήσουν τον πνευματικό τους πλούτο…
Οι χλιαροί, για να αναγκαστούν να προφυλάξουν τον εαυτό τους από εκείνα που τους βλάπτουν.
Οι κοιμισμένοι, για να ξυπνήσουν.
Οι απομακρυσμένοι, για να ξαναπλησιάσουν τον Θεό.

Και οι φίλοι του Θεού, για να μπορέσουν να μπουν με παρρησία στον Παράδεισο, αφού θα έχουν τόσα υπομείνει για τον Θεό. 

Ο αδιαπαιδαγώγητος υιός δεν μπορεί να εκτιμήση τον πλούτο του σπιτιού του πατέρα του• ότι είναι γι’ αυτόν μια βοήθεια στην ζωή του. Και γι’ αυτό ο Θεός πρώτα δοκιμάζει τον άνθρωπο και τον ξελαμπικάρει, και μετά του δίνει χαρίσματα. 
Ας έχη δόξα ο Κύριός μας, που την γλυκύτητα της υγείας μας την χαρίζει ποτίζοντάς μας με φάρμακα πικρά (δηλ. φαρμάκια). 
Υπάρχει άνθρωπος, που δεν κουράζεται την ώρα που κάνει γυμναστική; 
Υπάρχει άνθρωπος, που να μη του είναι κακή η ώρα, που πίνει το δηλητήριο κάποιας δοκιμασίας; 
Όμως, αν δεν προηγηθούν αυτά, μπορεί ο άνθρωπος να αποκτήση γερή κράση; 
Αλλά και η δύναμη να υπομένωμε, δεν είναι δική μας.
Που θα την εύρισκε το χωματένιο σκεύος, που είναι φτιαγμένο με λάσπη, την δύναμη να αντέξη στην ροή του νερού, χωρίς να διαλυθή, αν δεν το είχε ψήσει και δεν το είχε κάνει στερεό το πυρ το θεϊκό; 
Ιδού το συμπέρασμα: Αν δείξωμε στον Θεό υποταγή, αν αντιμετωπίζωμε τις δοκιμασίες μας με υπομονή και καρτερία, αν Τον παρακαλούμε με ταπείνωση και αδιάλειπτη την επιθυμία να μας δώση πρώτα την βασιλεία Του, τότε θα αξιωθούμε να τα λάβωμε όλα, όσα Του ζητούμε, εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών. Αμήν.

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

Κατηγορία ΑΞΙΕΣ ΖΩΗΣ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Οι 10 συνήθειες που οδηγούν στη δυστυχία

Συγγραφέας: kantonopou στις 3 Οκτωβρίου, 2014

342342

Μήπως από μόνοι σας έχετε βάλει τον εαυτό σας σε μια διαδικασία αυτολύπησης και γκρίνιας; Μήπως τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα από ότι νομίζουμε και κυρίως πολύ πιο απλά; Δείτε, τι ΔΕΝ πρέπει να κάνετε αν θέλετε να ζήσετε χαρούμενοι και ευτυχισμένοι.
Η ευτυχία θέλει κόπο και δεν είναι κάτι που πηγάζει φυσικά από μέσα μας. Είναι αποτέλεσμα προσωπικής δουλειάς, σειράς εμπειριών, συνηθειών, απόψεων και αποφάσεων που λαμβάνουμε στην πορεία της ζωής μας. Οι λόγοι για να βυθιστούμε στη μελαγχολία, τη μεμψιμοιρία και τη βαθιά δυστυχία είναι πολλοί στις μέρες μας και ο αγώνας να μην πέσουμε στην παγίδα τους είναι πιο σκληρός από ποτέ.

Όλα όσα σας κάνουν ευτυχισμένους τα γνωρίζετε μονάχα εσείς. Όσα όμως ενισχύουν τη δυστυχία σας δεν τα αντιλαμβάνεστε συνειδητά και τα συνεχίζετε ρίχνοντας τους εαυτούς σας ακόμα πιο βαθιά στα τάρταρα δυσκολεύοντας ακόμα περισσότερο τη διάθεσή σας να ανακάμψει. 

Αν η καθημερινότητά σας χαρακτηρίζεται από μια, ή παραπάνω από τις ακόλουθες συνήθειες, δράστε ανάλογα, αλλάξτε τις τακτικές σας και πετάξτε από το παράθυρο την κακή ενέργεια.

Διαρκής γκρίνια 
Μην μπερδεύετε το περιστασιακό παράπονο με την χρόνια κατάσταση γκρίνιας. Όλοι έχουμε την ανάγκη να παραπονεθούμε όταν κάτι δεν πάει όπως θα θέλαμε, αλλά το να γκρινιάζουμε για κάθε τι που συμβαίνει στη ζωή μας είναι μια πολύ κακή συνήθεια που το μόνο που καταφέρνει είναι να φέρνει ακόμα περισσότερη δυστυχία. Ο γκρινιάρης, επιπλέον, εξαντλεί όλη του την ενέργεια στο να παραπονεθεί και για το παραμικρό και δεν δείχνει καμία διάθεση ούτε να βελτιώσει τη ζωή του ούτε καν να ακούσει τη γκρίνια κάποιου άλλου. 
Όσοι «πάσχουν» από μακροχρόνια γκρίνια αναλώνουν τις ζωές τους στο να εντοπίζουν πάντα τα αρνητικά και ξεχνάνε πως αυτό είναι το πιο εύκολο να κάνει κανείς. Όλοι έχουν πολλούς λόγους για να γκρινιάξουν αλλά δεν το κάνουν για τον απλό λόγο ότι η μεμψιμοιρία δεν προσέφερε ποτέ σε κανέναν τίποτα. 
Shopping therapy 
Όσοι επιμένουν στη χαρά που προσφέρει ένα καινούριο smart phone ή ένα καινούριο ζευγάρι παπούτσια, έχουν μάλλον χάσει τον προσανατολισμό τους, θεωρώντας πως τα υλικά αγαθά θα τους φέρουν πιο κοντά στην ευτυχία. Η απόκτηση ενός νέου αντικειμένου θα σας χαροποιήσει ομολογουμένως, αλλά αυτή η χαρά θα διαρκέσει μερικές μονάχα ώρες, ενώ η απόκτηση νέων εμπειριών, οι νέες προκλήσεις, ακόμα και η ανάγνωση ενός καλού βιβλίου θα σας προσφέρουν πολλά περισσότερα και με μεγαλύτερη διάρκεια από το νέο tablet. 
Κατανάλωση αλκοόλ 
Το γνωρίζετε ήδη, πως οι μακροχρόνιες συνέπειες εκτεταμμένης κατανάλωσης αλκοόλ κάνουν περισσότερο κακό στη διάθεσή σας παρά καλό. Μπορεί παροδικά να σας ανεβάζει τη διάθεση, η καθημερινή όμως κατάχρηση αλκοόλ καταλήγει να ρίχνει περισσότερο την ψυχολογία. Ένα γερό μεθύσι, καταλήξει σε μια κακή επόμενη μέρα, που όχι μόνο πάει χαμένη, αλλά σας οδηγεί στη λήψη κακών αποφάσεων που απλά φέρνουν και άλλη δυστυχία. 
Η έλλειψη χόμπι 
Όσο και να σας αρέσει η δουλειά σας δεν εμπίπτει στην κατηγορία χόμπι. Το χόμπι είναι κάτι που δεν το επιβαρύνει το άγχος της δουλειάς και είναι κάτι με το οποίο παθιάζεστε και στο όποιο αφιερώνεστε ολόψυχα. Όσοι έχουν χόμπι, είτε αυτό είναι το παίξιμο της κιθάρας, είτε το πλέξιμο, είτε το kick boxing είναι πιο ευτυχισμένοι, καθώς αφιερώνοντας χρόνο στο χόμπι τους, επενδύουν στον εαυτό τους και στις ικανότητές του, αναγνωρίζουν οι ίδιοι τις δυνάμεις τους, χωρίς να περιμένουν την επιβεβαίωση, που δεν θα έρθει ποτέ, από κάποιον τρίτο. 
Κακή διατροφή 
Η λαιμαργία και οι κακές διατροφικές συνήθειες δεν κάνουν μόνο κακό στην φυσική σας υγεία αλλά και την ψυχολογική. Η υπερφαγία μας οδηγεί σε συναισθήματα απογοήτευσης που συχνά είναι και η αφορμή, αφού καταλήγουμε πάντα να παίρνουμε βάρος από αυτή τη συνήθεια, κάτι που οδηγεί σε ακόμα χειρότερη εικόνα του εαυτού μας. 
Η ψυχολογική ανακούφιση που λαμβάνουμε από μια τροφή γεμάτη ζάχαρη κρατάει μονάχα όσο την καταναλώνουμε, ενώ στο τέλος της ημέρας βρισκόμαστε στο σημείο από το οποίο ξεκινήσαμε. Θυμηθείτε, πως η καλή και υγιεινή διατροφή αυξάνει την ενέργεια σας, κάτι που φτιάχνει τη διάθεση και ένα σώμα του οποίου η φυσική κατάσταση είναι σχετικά καλή είναι μια καλή βάση για την ευτυχία. 
Μιλάτε άσχημα για τρίτους 
Την επόμενη φορά που θα συναντήσετε τους φίλους σας, παρατηρήστε ποια είναι τα κύρια θέματα συζήτησης και αν αυτά αφορούν περισσότερο κουτσομπολιά, τότε μάλλον κάνετε παρέα με άτομα δυστυχή και είστε κι εσείς ένα από αυτά. Εκείνοι που αναλώνονται σχολιάζοντας τις ζωές των άλλων δεν έχουν δικές τους και αναλώνονται στις ξένες. Όσοι μάλιστα δεν νιώθουν ευτυχισμένοι στη ζωή τους έχουν την τάση να κρίνουν με ευκολία και ελαφρά τη καρδία τις ζωές των άλλων. Σταματήστε την κακή συνήθεια να βγάζετε μόνο κακία απέναντι στους άλλους, αφού αυτό που ουσιαστικά κάνετε είναι να καμουφλάρετε έτσι τις δικές σας ανασφάλειες. Αν μη τι άλλο η ανταλλαγή μιας καλής κουβέντας, όχι μόνο δείχνει θετική διάθεση αλλά θα σας κάνει και πιο αγαπητούς.
Μοναχικότητα 
Μια από τις συνηθέστερες αιτίες της δυστυχίας ενός ατόμου είναι η μοναξιά και μην θεωρείτε πως εξαιρούνται του κανόνα όσοι έχουν σύντροφο. Πολλοί άνθρωποι που βρίσκονται σε σχέση, νιώθουν μόνοι και αυτό οφείλεται στην απουσία κοινωνικής συναναστροφής, σαν αποτέλεσμα της εποχής των ψηφιακών κοινωνικών δικτύων. Όλο και περισσότεροι επιλέγουν τις ψηφιακές σχέσεις, ξεχνώντας έτσι σταδιακά την τέχνη της ανθρώπινης επαφής και όλα τα θετικά που φέρνει αυτή. Αντί να γράψετε ακόμα ένα σχόλιο σε ένα από τα δεκάδες κοινωνικά δίκτυα στα οποία είστε συνδεδεμένος, δοκιμάστε ένα βράδυ να βγείτε βόλτα με ένα φίλο και να απολαύσετε την φυσική παρέα κάποιου, όντας ανοιχτοί στις προκλήσεις της βραδιάς. 
Απουσία στόχου 
Είτε είναι βραχυπρόθεσμος, είτε μακροπρόθεσμος ο στόχος, αυτό που έχει σημασία είναι να υπάρχει. Οι βραχυπρόθεσμοι στόχοι, όσο ασήμαντοι και να μοιάζουν, όταν εκπληρωθούν, βοηθούν στο χτίσιμο της αυτοπεποίθησής σας και σας δίνουν ώθηση και ενέργεια για να πετύχετε μεγαλύτερους και περισσότερο φιλόδοξους στόχους. 
Η έλλειψη στοχοθέτησης οδηγεί στη μετριότητα της στασιμότητας, ενώ οι ανέφικτοι στόχοι έχουν επίσης αρνητικά αποτελέσματα. Μην βάζετε λοιπόν υπερβολικούς στόχους, η μη εκπλήρωση των οποίων θα σας κάνει να νιώσετε ακόμα χειρότερα απ’ ότι νιώθατε αρχικά. Ξεκινήστε ταπεινά και χτίστε σταδιακά την αυτοπεποίθηση που χρειάζεστε για τα μεγάλα σχέδια. 
Σας απασχολεί η γνώμη των άλλων 
Οι δυστυχέστεροι όλων είναι εκείνοι που αναλώνονται καθημερινά και με πάθος στο να ευχαριστήσουν τους άλλους και όχι τους εαυτούς τους. Η ανασφάλεια ότι μας κρίνουν οι άλλοι μας ωθεί στο να χάνουμε ώρες από τη ζωή μας υιοθετώντας ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής, ώστε να γινόμαστε αρεστοί από εκείνους που εν τέλει θα μας κρίνουν και σχολιάσουν ασχέτως, αν τους αρέσουμε ή όχι. 
Οι φίλοι όμως, μόνο των οποίων η γνώμη θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει, δεν ασχολούνται με τα ρούχα που φοράμε και με τη μουσική που ακούμε, καθώς μας αγαπάνε γι’ αυτό που πραγματικά είμαστε, χωρίς περιστροφές. 
Οι άγνωστοι επηρεάζουν τη διάθεσή σας 
Μην αφήνετε σε καμία περίπτωση την κακή διάθεση των ξένων να χαλάσει και τη δική σας μέρα. Κυκλοφορούν πολλοί γκρινιάρηδες, τρελοί και κακεντρεχείς εκεί έξω που έχουν στόχο να μεταδώσουν την κακή τους διάθεση σε όλο τον κόσμο. Μην τους το επιτρέψετε, ακόμα και αν σας φερθούν εχθρικά χωρίς προφανή λόγο. Απαντήστε με ένα χαμόγελο και επιστρέψτε τους έτσι την κακή τους ενέργεια…

Κατηγορία ΑΞΙΕΣ ΖΩΗΣ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Τεχνολογία: θετικά και αρνητικά

Συγγραφέας: kantonopou στις 3 Οκτωβρίου, 2014

Η τεράστια άνοδος του βιοτικού επιπέδου οφείλεται στην ανάπτυξη της τεχνολογίας.  Η ραγδαία αυτή ανάπτυξη, είχε σκοπό την εξυπηρέτηση του ανθρώπου. Στόχος ήταν να γίνει η ζωή του ανθρώπου ευκολότερη, με περισσότερες ανέσεις.  
ΘΕΤΙΚΑ         

Αυτά τα οποία εμείς σήμερα, θεωρούμε αυτονόητα, στο παρελθόν ήταν απλά μια πολυτέλεια.  Ο κόσμος πια, έχει άνετες  κατοικίες και η ζωή του έχει γίνει πιο εύκολη. Όπως για παράδειγμα η καλή διατροφή και ο ελεύθερος χρόνος για να ασχοληθείς με κάτι που σε ευχαριστεί. Παλαιότερα, ο κόσμος για να καταφέρει να επιβιώσει δούλευε ολημερίς. Σήμερα, εξαιτίας της τεράστιας εξέλιξης, ο άνθρωπος βρήκε την «ησυχία» του και λίγο χρόνο για τον εαυτό του. 

          Μεγάλο ρόλο, στην εξοικονόμηση χρόνου έπαιξαν τα μέσα συγκοινωνίας. Τα αυτοκίνητα, τα λεωφορεία, τα αεροπλάνα και όλα τα μέσα αυτά που συντελούν στη μεταφορά του ανθρώπου, υπήρξαν καθοριστικά στην εξοικονόμηση του χρόνου.

          «Η μηχανή».  Μια καταπληκτική ανακάλυψη, που ελευθέρωσε τα χέρια του ανθρώπου, αυξάνοντας και την παραγωγή αγαθών. Μειώθηκε ο μόχθος και ο κόπος του ανθρώπου.  Σήμερα ο άνθρωπος κουράζεται λιγότερο, χάρη στην εφεύρεση αυτή, η οποία ξεπερνά τις μυϊκές ικανότητες  του.

          Παράλληλα αναπτύχθηκε και η ιατρική επιστήμη.  Εφευρέθηκαν νέα και αποτελεσματικά φάρμακα, όπου προσφέρουν ανακούφιση στον άνθρωπο. Οι  ιατρικές εξετάσεις συντέλεσαν στην έγκυρη διάγνωση ασθενειών. Ακόμα και οι χειρουργικές επεμβάσεις γίνονται με σύγχρονα μέσα . Έγιναν μεταμοσχεύσεις υγιών οργάνων σε ανθρώπινο σώμα.  Μπορεί να ειπωθεί το γεγονός ότι, στον τομέα της ιατρικής, ο άνθρωπος καταπολέμησε ανίατες ασθένειες. Γίνονται εμβόλια, από μικρή ηλικία, για προστασία από επικίνδυνες ασθένειες . 

          Ταυτόχρονα, με τη βοήθεια των τεχνιτών μέσων, η ανθρώπινη δύναμη κατάφερε να εξερευνήσει το διάστημα, να ερμηνεύσει διάφορα καιρικά και φυσικά φαινόμενα που γίνονται.

          ΑΡΝΗΤΙΚΑ  

            Η τεχνολογία γίνεται κακή στο σημείο που ο άνθρωπος έφτασε να την χρησιμοποιεί αλόγιστα και ανεξέλεγκτα. Επί παραδείγματι, δημιούργησαν ατομικές βόμβες, οι οποίες είναι καταστροφικές για τον άνθρωπο και η τεράστια ραδιενέργεια που εκπέμπουν είναι τόσο μεγάλη που παραμένει και στις υπόλοιπες γενιές.  Ο βομβαρδισμός της Χειροσίμα και το Ναγκασάκι (1945), από πυρηνική βόμβα, ο αριθμός των νεκρών έφτασε γύρω στις 70.000 χιλιάδες. Πολύ περισσότεροι πέθαναν αργότερα, αλλά μέχρι και σήμερα γεννιούνται παιδιά, είτε με προβλήματα υγείας, αλλά ακόμα και παιδιά τερατόμορφα.  

Μεγάλη επένδυση στη ζωή μας έχει κάνει το κινητό τηλέφωνο.   Η συσκευή αυτή έχει και τα θετικά της, αλλά και τα αρνητικά της.  Ένα από τα θετικά είναι, ότι σε μεγάλα ταξίδια, είτε με το αυτοκίνητο είτε με το αεροπλάνο μπορείς να το έχεις μαζί σου, με το οποίο ανά πάσα στιγμή για οποιοδήποτε περιστατικό μπορείς να ειδοποιήσεις , αστυνομία, ασθενοφόρο, συγγενείς και φίλους.  Η τελειότητα αυτού του επιτεύγματος όμως θα ολοκληρωνόταν μόνο όταν θα εξάλειφαν πλήρως την ακτινοβολία του, η οποία προκαλεί προβλήματα στην υγεία  μας.  

Το διαδίκτυο , έχει αποξενώσει τον άνθρωπο από τον άνθρωπο του. Οφείλεται στο ότι ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα, να επικοινωνεί με φίλους και συγγενείς από απόσταση,  με αποτέλεσμα να κλείνεται στο σπίτι και να επικοινωνεί μέσω διαφόρων διδικτυακών μέσων.  Το διαδίκτυο,  έχει και τα καλά του, πάντα βέβαια εξαρτάται και από τη χρήση που εμείς του κάνουμε. Μπορούμε να επικοινωνήσουμε με άτομα που βρίσκονται στο εξωτερικό. Βρίσκουμε πληροφορίες σχετικά με αυτό που ψάχνουμε, όπως για παράδειγμα, τοποθεσίες, μια άγνωστη λέξη, χρονολογίες και ό,τι  άλλο θέλουμε.

Η παράχρηση και κατάχρηση της τεχνολογίας είναι αυτά που κατάστρεψαν τον άνθρωπο και συνάμα το φυσικό περιβάλλον.  Μεγάλα καιρικά φαινόμενα, όπως τρύπα του όζοντος, τσουνάμι , τυφώνες, σεισμοί και άλλα, ένα ποσοστό από αυτά οφείλεται στην μεγάλη κατάχρηση της τεχνολογίας.

Ολοκληρώνοντας, θα λέγαμε ότι οι νέες επιτεύξεις στην τεχνολογία δεν είναι ουσιαστικές , γιατί δεν εξασφαλίζουν κυρίως την επιβίωση και την διαβίωση.  Οι νέες τεχνολογίες εξυπηρετούν τον άνθρωπο όταν αυτός τις χρησιμοποιεί με μέτρο. Έτσι γίνεται λιγότερο επιβλαβής στον άνθρωπο.       

Λαζάρω Καλλή, Θεολόγος -Μητρόπολη Κωνσταντίας

Κατηγορία ΑΞΙΕΣ ΖΩΗΣ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Ματαιοδοξία: Μια επικίνδυνη αρρώστια (Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς)

Συγγραφέας: kantonopou στις 3 Οκτωβρίου, 2014

Η ματαιοδοξία είναι μια ψυχική ασθένεια. Κυριεύει τούς ανθρώπους που έχασαν ή δεν απέκτησαν ποτέ φόβο Θεού . Το “βιβλίο της Ζωής”, η Αγία Γραφή, γράφει: «ΑΡΧΗ ΣΟΦΙΑΣ ΦΟΒΟΣ ΚΥΡΙΟΥ». Ο σοφός επιθυμεί να ομιλεί για τον δημιουργό του. Ο ματαιόδοξος για τον εαυτό του. Ο φίλος σου κολλάει μόνο σ’ εκείνους, που του κάνουν τα κέφια και τον κολακεύουν. 
Μιλάει μόνο για τον εαυτό του, και θέλει να μιλάνε οι άλλοι μόνο γι’ αυτόν! Μαζεύει τις φωτογραφίες του που μπήκαν στις εφημερίδες! Και ξεχνάει ότι οι εφημερίδες βάζουν και φωτογραφίες εγκληματιών! Και διαβάζει στους άλλους γράμματα που του στέλνουν και τον εκθειάζουν. Και το αποτέλεσμα; Έγινε ανυπόφορος σ’ όλους! Όλοι τον αποφεύγουν. Γιατί θέλει όλοι γύρω του να ασχολούνται μ’ αυτόν. 
Είναι αξιολύπητος άνθρωπος! Έχει ανάγκη θεραπείας! Γιατί αν χειροτερέψει η ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑ του, θα κάμει κακό και στους άλλους αλλά και στον εαυτό του! Θύμισέ του στην κατάλληλη ευκαιρία από το βιβλίο των Παροιμιών τα λόγια του σοφού Σολομώντος: «Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης». Κάνε μαζί του έναν περίπατο στο νεκροταφείο. Και ειπέ του: «Να κάτω από τα πόδια μας είναι σαπισμένα πια τα στόματα μερικών ανθρώπων, που όσο ζούσαν μας εγκωμίαζαν!».
Θυμηθείτε και την εξής ιστορία της Ανατολής: 
Στην άκρη του δρόμου ήταν μία ψηλή φοινικιά. Και από κάτω της είχαν φυτρώσει αγκάθια, πολλά αγκάθια. που έφραζαν τον δρόμο. Περνούσαν από εκεί οι ταξιδιώτες. και τα αγκάθια τους τρυπούσαν και τους έγδερναν. Και αυτοί νευρίαζαν και έβριζαν τα αγκάθια Γιατί δεν βρέθηκε κανείς να τα κόψει, να μη τρυπούν τους ανθρώπους! Το επήραν επάνω τους τα αγκάθια! Και σήκωσαν κεφάλι στον φοίνικα! Και τον έβριζαν με καταφρόνια: 
Κρίμα στο ύψος σου! Τι σε ωφελεί, αφού κανείς δεν μιλάει για σένα! Ακούς πόσο κάθε μέρα οι άνθρωποι μιλάνε για μας. Έχομε τιμή. Συ δεν έχεις τίποτε! 
Τότε τους απάντησε ο φοίνικας: Πικρή είναι η δόξα σας, όπως είσθε και σεις πικρά. Καλύτερα να μη λένε τίποτε για μένα, παρά να λένε αυτά που λένε για σας. Οι άνθρωποι μιλάνε για μένα μόνο όταν μαζεύουν τους χουρμάδες μου! Ναι, είναι αλήθεια. Αραιά μιλάνε για μένα, μα πάντοτε γεμάτοι ευχαρίστηση και ευγνωμοσύνη! Οι αληθινοί άνθρωποι ενδιαφέρονται, για το πως θα πάρουν καλούς καρπούς για τη ζωή τους. Και όχι πως θα ακούσουν επαίνους.
Η δόξα ακολουθεί πάντοτε τους καλούς ανθρώπους. Μπορεί βέβαια να μην ακούγεται σ’ αυτή τη ζωή. Μα σίγουρα θα φανεί στην άλλη, στην αιώνια! Γι’ αυτό και ο Χριστός, όταν έκανε ένα καλό, συνήθως έλεγε στους ευεργετηθέντες: 
Προσέξτε, να μη το ειπείτε σε κανένα! 
Το ίδιο και οι άγιοι της Εκκλησίας. Καταλάβαιναν, τι σημασία είχαν τα λόγια αυτά του Χριστού. και απέφευγαν την ανθρώπινη δόξα σαν την φωτιά! 
Κάποτε μια ευγενής κυρία επήγε από την Ρώμη στην Αίγυπτο, να ιδεί τον Άγιο Αρσένιο. Και νάτην, μπροστά στον άγιο! Και άρχισε να τον εγκωμιάζει! Μα ο άγιος, μόλις άκουσε τα λόγια της, μπήκε στο κελί του γρήγορα και έκλεισε την πόρτα! 
Ένας άλλος ασκητής, συνεπής στο Ευαγγέλιο, έλεγε: 
Κάθε εγκωμιαστική λέξη που λένε για μένα, μου ανοίγει αγιάτρευτη πληγή στην ψυχή μου.
Εκείνον που θα θελήσει να διορθώσει έναν τέτοιον άνθρωπο, θα τον βοηθήσει ο Θεός! Και σένα, πίστεψέ με, θα σε βοηθήσει ο Πανάγαθος Πατέρας μας να θεραπεύσεις τον φίλο σου από την ματαιοδοξία. Μα να το ξέρεις: Δεν θα τον θεραπεύσεις εσύ. Ο Ουράνιος Ιατρός θα τον θεραπεύσει χάρις στη δική σου προσευχή.

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Κυριακή ιζ’ επιστολών -Ναός και τέκνα του Θεού

Συγγραφέας: kantonopou στις 3 Οκτωβρίου, 2014

Ναός και τέκνα του Θεού
Β’ Κορ. 6.16 – 7.1
Ἀδελφοί, ὑμεῖς ναὸς Θεοῦ ἐστε ζῶντος, καθὼς εἶπεν ὁ Θεὸς ὅτι ἐνοικήσω ἐν αὐτοῖς καὶ ἐμπεριπατήσω, καὶ ἔσομαι αὐτῶν Θεός, καὶ αὐτοὶ ἔσονταί μοι λαός. 17 διὸ ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καὶ ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος, καὶ ἀκαθάρτου μὴ ἅπτεσθε, κἀγὼ εἰσδέξομαι ὑμᾶς, 18 καὶ ἔσομαι ὑμῖν εἰς πατέρα καὶ ὑμεῖς ἔσεσθέ μοι εἰς υἱοὺς καὶ θυγατέρας, λέγει Κύριος παντοκράτωρ. 7.1 Ταύτας οὖν ἔχοντες τὰς ἐπαγγελίας, ἀγαπητοί, καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος, ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ. 
Οι συμβουλές που μάς δίνει σήμερα ο απόστολος Παύλος είναι απλές, και εύκολες στο να τις συγκρατήσουμε στην μνήμη μας. Και πρώτα απ’ όλα μάς λέει ότι είμαστε ναός του αληθινού Θεού, όχι για να μας κολακέψει, αλλά για να μάς φέρει σε συναίσθηση της ζωής μας και της αποστολής μας στον κόσμο. Γι αυτό και επικαλείται τα λόγια του Θεού από την Παλαιά Διαθήκη, ο οποίος λέει ότι θα κατοικήσει μέσα μας, μετατρέποντας έτσι τον καθένα μας σε ναό του Θεού. Ο ίδιος ο Χριστός άλλωστε, όταν συνομιλούσε με την Σαμαρείτιδα κι εκείνη τον ρώτησε πού πρέπει να λατρεύεται ο Θεός, στον ναό του Σολομώντα ή στο βουνό που συνήθιζαν οι συντοπίτες της, απάντησε ότι ο Θεός δεν κατοικεί σε χειροποίητους ναούς, αλλά όσοι τον προσκυνούν πρέπει να τον λατρεύουν εν Πνεύματι και αληθεία.
Και θέτει στη συνέχεια τις εξής προϋποθέσεις, ώστε να καταστεί ο καθένας μας ναός του Θεού: πρώτη, να απομακρυνθούμε από τους ειδωλολάτρες και δεύτερη να μην εγγίζουμε κάθε τι ακάθαρτο. Και ειδωλολάτρες δεν είναι μόνο εκείνοι οι παλαιοί, αλλά κάθε άνθρωπος ο οποίος έχει θεοποιήσει είτε την φύση είτε τον πλούτο, είτε την ευδαιμονία, είτε τα ίδια του τα πάθη. Ειδωλολατρία επομένως αποτελεί η κάθε αμαρτία, αφού προτάσσει το θέλημά μας πάνω από το θέλημα και τις εντολές του Θεού. Γι αυτό κι όταν μάς προτρέπει όχι μόνο να απέχουμε αλλά ούτε καν να αγγίζουμε ακάθαρτο πράγμα, δεν εννοεί εκείνα που για τον παλαιό Ισραήλ θεωρούνταν ως ακάθαρτα, όπως για παράδειγμα κάποιες τροφές, αφού στην Καινή Διαθήκη δεν υπάρχει κάτι από την δημιουργία το οποίο να θεωρείται ακάθαρτο. Αλλά εννοεί την αμαρτία, η οποία μολύνει τον άνθρωπο πρώτα στον νου κι έπειτα με τις αμαρτωλές πράξεις. Γι αυτό και δεν λέει απλά να μη μετέχουμε σε κάθε τι ακάθαρτο, αλλά ούτε καν να το εγγίζουμε, δηλαδή να φεύγουμε μακριά και να μη το περιεργαζόμαστε ούτε με τον νου και την σκέψη μας, σύμφωνα με τα λόγια του Χριστού, ο οποίος είπε ότι δεν αμαρτάνει μόνο εκείνος ο οποίος για παράδειγμα μοιχεύει, αλλά κι εκείνος που έχει επιθυμήσει την γυναίκα του πλησίον του, που έχει δηλαδή αποδεχθεί την ιδέα της αμαρτίας και έχει ταυτιστεί με αυτήν. 
Ας μη νομίζουμε πάλι ότι μολύνουν τον άνθρωπο μόνο οι σαρκικές αμαρτίες. Οι Πατέρες της Εκκλησίας μάς διδάσκουν ότι η κάθε αμαρτία συλλαμβάνεται μεν στον νου του ανθρώπου, αλλά πραγματοποιείται και με την ψυχή και με το σώμα, προσβάλλοντας όλον τον άνθρωπο. Ακόμα και η υπερηφάνεια, ή η κατάκριση, ή η βλασφημία, ή η σκληροκαρδία, αφού προσβάλλουν την ψυχή, εκδηλώνονται με λόγια, ή με πράξεις ή με διάφορες συμπεριφορές. Επομένως, ας μη επικεντρώνουμε την προσοχή μας μόνο στην καθαρότητα από τις σαρκικές πτώσεις, οι οποίες είναι συχνά περισσότερο πρόδηλες και μάς εκθέτουν ευκολότερα στους άλλους, αλλά σε κάθε τι το οποίο μάς απομακρύνει από την αγάπη του Θεού και διώχνει την χάρη του μακριά μας. Αυτό εννοούσε και ο Κύριος, όταν μάς παρότρυνε να μη φροντίζουμε μόνο το έξωθεν του ποτηρίου, αλλά να επιμελούμαστε τον εαυτό μας, ώστε να είναι καθαρός πρώτα και κυρίως από μέσα. 
Αποτέλεσμα μιας τέτοιας καθαρότητας σαρκός και πνεύματος, δηλαδή του σώματος και της ψυχής, ακόμα και αυτής της διανοίας μας, είναι η επίσκεψη του Θεού στη ζωή μας, η ενοίκησή του μέσα μας, η κατά χάριν υιοθεσία. Δεν είναι πλέον ο Θεός εκείνος ο αυστηρός τιμωρός της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά πατέρας αγαθός, μακρόθυμος και πολυέλεος. Δεν επιβάλλεται με τον φόβο της τιμωρίας, αλλά σώζει και θεραπεύει και αποκαθιστά όλους μας με την άπειρη αγάπη και φιλανθρωπία του. Κι εμείς πάλι, υπό τις παραπάνω προϋποθέσεις, δεν είμαστε απλά ο λαός του, ο οποίος τρέμει και υπακούει στις εντολές του, αλλά γινόμαστε γιοι του και θυγατέρες του, τέκνα του εξ υιοθεσίας, κληρονόμοι της Βασιλείας του και συγκληρονόμοι του αναστάντος Χριστού. 
Γι αυτό και μάς προτρέπει ο απόστολος, έχοντας αυτές τις επαγγελίες του Θεού κατά νου, ας καθαρίσουμε τον εαυτό μας από κάθε τι που μολύνει το σώμα μας και την ψυχή μας. Αυτό άλλωστε είναι το να επιτελεί κανείς την αγιοσύνη, δηλαδή να φροντίζει για την ψυχοσωματική του ακεραιότητα από κάθε μολυσμό της αμαρτίας και να προάγεται έτσι με την χάρη του Θεού και να γεύεται την χαρά της παρουσίας του στην ζωή του. Θέτει βέβαια και μια ακόμη προϋπόθεση: όλα αυτά να τα κάνουμε με φόβο Θεού, δηλαδή έχοντας πλήρη συναίσθηση της δικής μας ανεπάρκειας και αδυναμίας, έχοντας αληθινή μετάνοια και όχι κατ’ επίφασιν. Και τονίζει αυτό το «εν φόβω θεού», γιατί πολλές φορές παρακινούμαστε στο να απέχουμε από την αμαρτία είτε επειδή φοβόμαστε την μέλλουσα κρίση, είτε επειδή αυτό είναι το κοινώς αποδεκτό, είτε – ακόμη χειρότερα – κινούμενοι από υπερηφάνεια και κενοδοξία. Και το μεν πρώτο μάς κατατάσσει στην τάξη των δούλων, εφόσον πράττουμε το αγαθό εξαιτίας του φόβου της τιμωρίας, το δεύτερο στους μισθωτούς, αφού προσδοκούμε την ανταπόδοση, ενώ το τρίτο αποτελεί την υποκρισία και την ψεύτικη ευσέβεια, τις οποίες ο Χριστός καταδίκασε απερίφραστα. Και τα τρία όμως στερούνται της κατά Θεόν και προς τον Θεόν αγάπης, η οποία είναι απόρροια αφ’ ενός μεν του σεβασμού προς τον Θεό – αυτό άλλωστε σημαίνει φόβος Θεού – και αφ’ ετέρου της μετανοίας και της ταπεινώσεως ενώπιον του Θεού. 
Επομένως, εφόσον είμαστε ναός του Θεού, ας φεύγουμε μακριά από την αμαρτία με ταπείνωση και εν μετανοία, και ας επιδιώκουμε να είμαστε αληθινά τέκνα του Θεού, και ας καλλιεργούμε με τις αρετές την αγιότητα, η οποία δεν είναι κάτι το άπιαστο αλλά η φυσική κατάσταση για την οποία δημιουργήθηκε ο άνθρωπος, δηλαδή η κοινωνία μετά του αγίου Θεού. Αμήν. 

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Ἀστερίου Ξενοπολίτου*, περί τῶν πειρασμῶν

Συγγραφέας: kantonopou στις 3 Οκτωβρίου, 2014

Δόκιμός τις, ἀναλαβών παρά τοῦ προεστῶτος διακονίαν κανδηλάπτου καί προσερχόμενος μεσονυκτίως ἐν τῷ ναῷ μόνος πρό πάντων τῶν ἀδελφῶν, ἑπειράζετο πολλά ὑπό τοῦ διαβόλου, φόβον ἐκχέοντος ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ, ὡς δῆθεν ἐκ τοῦ σκότους προεχομένου, καί μήποτε ὁ μιαρός ὄπισθεν ἁρπάσῃ αὐτοῦ καί κρατήσῃ. Ἐντρεπόμενος δέ ὲξαγορεῦσαι τόν τοιοῦτον λογισμόν τῷ προεστῶτι, πολλάκις ἔντρομος ἔφερεν τήν διακονίαν, μέχρι τῆς διατεταγμένης ὥρας, καθ’ ἥν ἅπαντες οἱ ἀδελφοί προσήρχοντο διά τήν κοινήν δέησιν καί ἱερουργίαν. Μιᾷ δέ νυκτί, ὅτε κατά τό σύνηθες ὑπό τοῦ πειρασμοῦ ἐταράττετο, καί μή δυνάμενος ἔτι τόν τρόμον φέρειν, προσέπεσεν ἐνώπιον τῆς εἰκόνος τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου λέγων· «ἐγώγε Μητέρα σε καί προστᾶτιν ἔχω, ἐγκαταλείψας οἴκον πατρῷον καί γονεῖς καί ἀδελφούς, καί νῦν καθικετεύω σε ταύτην τήν ἀπειλήν φυγάδευσον ἀπ’ ἐμοῦ τοῦ ασθενοῦς καί μή δυναμένου ἀντιστῆναι. Εἰ δέ πάλιν ἐπιτρέψῃς, καθ’ ἅ σύ γιγνώσκεις καί βούλεσαι, παρακαλῶ σε, Μῆτερ, ἐμήν ψυχήν διαφύλαξον καί πᾶσαν προσβολήν πρός τό συμφέρον ποίησον». Καί παραχρῆμα, πρό τοῦ ἐκεῖνον περαιῶσαι τήν ἱκεσίαν, ἅπας ὁ φόβος καί ὁ τρόμος διελύθη, οὐ μή γε μόνον κατά τήν εἰρημένην, ἀλλ’ οὐδέπω ἀπό τοῦδε ἐπανελθών.
Ταύτην τήν ἱστορίαν διηγούμενος Ἀστέριος, μή θαυμάζετε, ἔλεγεν, ὅτι ταχυεῖα ἔρχεται ἡ παρά τοῦ Θεοῦ καί τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί πάντων τῶν Ἁγίων ἀντίληψις καί προστασία, ὅτε πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν παρατιθέμενοι τῇ τοῦ Θεοῦ προνοίᾳ, οὐκ ἐκζητοῦμεν μόνον τήν τῶν πειρασμῶν ἀπαλλαγήν ἀλλά καί πρόθυμοι παθεῖν διακείμεθα ὑπέρ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Καί γάρ ὁ Χρυσσορρήμων λέγει ὅτι τόν προθύμως δεχόμενον παθεῖν ὑπέρ Χριστοῦ, λύει μέν τό πῦρ καί δροσίζει, ἀπαλλάττει δέ ταχέως ὁ ἀγωνοθέτης Θεός ἀπό πάσης δοκιμασίας καί προσβολῆς, ἐπεί τῆς παιδαγωγίας ἄξιος ἐδείχθη ὁ πειρασθείς. Ἐπεί γάρ οὐ γιγνώσκομεν τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί ποῖον τό τῆς ἡμετέρας ψυχῆς συμφέρον, μή μόνον ζητεῖτε ἀπείραστοι εἶναι, μᾶλλον δέ ὑπομένειν προθύμως διά τόν Χριστόν πᾶσαν προσβολήν καί ἀπειλήν τῶν ὁρατῶν τε καί ἀοράτων ἐχθρῶν, τήν ἐλπίδαν ἔχοντες πρός τόν μόνον δυνάμενον ῥῦσαι ἡμᾶς. Καί γάρ ὁ Κύριος, ὅτε προσηύχετο παρακαλῶν τῷ Πατρί παρελθεῖν ἀπ’ αὐτοῦ τό τοῦ πάθους ποτήριον, ταῦτα προσέθηκεν· «πλήν οὐχ ὡς ἐγώ θέλω, ἀλλ’ ὡς σύ» καί «εἰ οὐ δύναται τοῦτο τὸ ποτήριον παρελθεῖν ἀπ’ ἐμοῦ ἐὰν μὴ αὐτὸ πίω, γενηθήτω τὸ θέλημά σου». Τό λοιπόν ἀδελφοί, εἰ μέν ἀποσοβῇ τάς θλίψεις, τοῦτο πρός τό συμφέρον τῆς ψυχῆς γίγνεται, ὅτε τήν πρός τόν Θεόν ἐλπίδα προετάξαμεν ἰδότες ὅτι σμικροί καί ἀσθενεῖς ἐσμέν, εἰ δέ ἐπιτρέπῃ αὐτάς τοῦτο πρός ὠφέλειαν πάλιν, ὅπως διδαχθῶμεν ἡμεῖς τε καί οἱ περί ἡμᾶς ὅτι ἡ δύναμις αὐτοῦ ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται.
_____________________
* Ο Αστέριος Ξενοπολίτης είναι πρόσωπο ανύπαρκτο και ως εκ τούτου τα γραφόμενά του υπόκεινται σε έλεγχο υπό το φως της Ορθοδόξου Παραδόσεως.

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΥ ΚΗΡΥΓΜΑΤΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Β´ ΛΟΥΚΑ

Συγγραφέας: kantonopou στις 3 Οκτωβρίου, 2014

…καί ἀκαθάρτου μή ἅπτεσθε…᾽ (Β´ Κορ. 6, 17)
α. Τό σημερινό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα εἶναι ἀπό ἐκεῖνα πού ἀκούγονται συχνά στίς ἐκκλησιαστικές συνάξεις. Διότι σέ λίγες γραμμές θίγονται ἀπό τόν ἀπόστολο Παῦλο θέματα πού ἀναφέρονται στή θεωρία καί στήν πράξη τῆς χριστιανικῆς ζωῆς. ῾Ο ἀπόστολος ξεκινᾶ μέ τό δεδομένο ὅτι κάθε χριστιανός μεμονωμένα ἀλλά καί ὡς σύνολο οἱ πιστοί  ἀποτελοῦμε ναό τοῦ ζωντανοῦ Θεοῦ. Καί βγάζει ἔπειτα τίς συνέπειες, μία τῶν ὁποίων εἶναι ἡ προτροπή τοῦ Θεοῦ – ἤδη ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη – ῾ἀκαθάρτου μή ἅπτεσθε᾽, μήν ἀγγίζετε ὁτιδήποτε ἀκάθαρτο.
β. 1. Στόν χῶρο τῆς  Παλαιᾶς Διαθήκης ὁ ὅρος ἀκάθαρτος σήμαινε κάθε τι πού δέν σχετίζεται μέ τόν Θεό: εἴτε ἀνθρώπους, ἀπίστους καί εἰδωλολάτρες, εἴτε ὑλικά στοιχεῖα, ὅσα δέν μποροῦσαν νά χρησιμοποιηθοῦν στίς πρός Θεόν θυσίες. Στόν χῶρο τῆς Καινῆς Διαθήκης ἰσχύει ὁ ὅρος ἀλλά ἀπό πλευρᾶς πνευματικῆς. ᾽Ακάθαρτος θεωρεῖται ὁ ἄνθρωπος πού ἔχει ἐπιλέξει ὡς τρόπο ζωῆς τήν πονηρία καί τήν κακία. Καί βεβαίως κατεξοχήν ἀκάθαρτος θεωρεῖται ὁ Πονηρός διάβολος.
2. ῾Η ἐντολή λοιπόν τοῦ Θεοῦ εἶναι νά μήν ἀγγίζουμε ὁτιδηποτε ἀκάθαρτο. ῎Οχι ἁπλῶς νά μήν πράττουμε κάτι ἀκάθαρτο, ἀλλά πιό δραστικά καί μέ μεγαλύτερη ἀκρίβεια νά μήν ἀγγγίζουμε τό ὅποιο ἀκάθαρτο. ῞Οπως συμβαίνει δηλαδή μέ μία μολυσματική νόσο, ὅπως συμβαίνει ἐκεῖ πού ὑπάρχουν ἀκαθαρσίες, πράγματα πού ἀποφεύγουμε καί ἐξ ἀποστάσεως, τό ἴδιο καί ἐδῶ ἀπό πλευρᾶς πνευματικῆς.
Γιατί αὐτό; (α) Διότι βεβαίως ὑπάρχει ὁ κίνδυνος νά λερωθοῦμε κι ἐμεῖς: κανείς δέν εἶναι ἀπρόσβλητος ἀπό τήν ἁμαρτία, ἐνόσω βρίσκεται στόν κόσμο τοῦτο τῆς πλάνης. Εἶναι θέμα στοιχειώδους ρεαλισμοῦ νά θέτουμε ἐρωτηματικά στίς ὑποτιθέμενες δυνατότητές μας καί τίς ὅποιες δυνάμεις μας. ῾᾽Επί τά πονηρά ἔγκειται ἡ διάνοια τοῦ ἀνθρώπου ἐκ νεότητος αὐτοῦ᾽, βεβαιώνει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. (β) Διότι ἀνήκουμε στόν Θεό, τόν ἀπολύτως ῞Αγιο καί Καθαρό, ἰδίως οἱ βαπτισμένοι στό ἅγιο ὄνομά Του. ῞Οπως τό τονίζει ὁ ἀπόστολος: ῾῾Υμεῖς ναός Θεοῦ ἐστε ζῶντος᾽. Κι ἀλλοῦ: ῾Οὐκ οἴδατε ὅτι τό σῶμα ὑμῶν ναός τοῦ ἐν ὑμῖν ἁγίου Πνεύματός ἐστι καί οὐκ ἐστέ ἑαυτῶν; Δοξάσατε οὖν τόν Θεόν ἐν τῷ πνεύματι ὑμῶν καί ἐν τῷ σώματι ὑμῶν, ἅτινά ἐστι τοῦ Θεοῦ᾽.
3. ῎Ετσι ἡ ἐντολή τοῦ Θεοῦ παίρνει συγκεκριμένη μορφή:
– ὡς πρός τόν ἑαυτό μας: θά πρέπει ν᾽ ἀποφεύγουμε σκέψεις, λογισμούς, λόγια, πράξεις πού μᾶς βρωμίζουν πνευματικά. Δέν μποροῦμε νά ἐρωτοτροποῦμε μέ τήν ἁμαρτία καί νά βγαίνουμε ἀλώβητοι.
– ὡς πρός τόν συνάνθρωπο: χρειάζεται προσοχή στίς φιλίες καί στίς συναναστροφές μας. ῾Φθείρουσιν ἤθη χρηστά ὁμιλίαι κακαί᾽, ὑπενθυμίζει ὁ ἀπόστολος. Τό ἴδιο ἀπαιτεῖται προσοχή στίς ἐπισκέψεις μας: ἀποφυγή τῶν χώρων πού γνωρίζουμε ὅτι ἀντικειμενικά δέν βοηθούμαστε πνευματικά.
– κι ἀκόμη: προσοχή στήν τηλεόραση, σέ ἐντυπα κλπ. πού μπορεῖ πέρα τῶν ὅσων καλῶν προσφέρουν νά διαχέουν ἠθικές καί πνευματικές μολύνσεις.
4. ῞Ενας τέτοιος ἀγώνας καθαρίζει τήν καρδιά, ὁπότε ἐκείνη ἀρχίζει νά γεύεται τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ. Διότι ὁ Θεός στήν καθαρή καρδιά ἐμφανίζεται καί ἐπαναπαύεται. ῾Μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ ὅτι αὐτοί τόν Θεόν ὄψονται᾽. ᾽Εκεῖ καταλήγει ἡ πνευματική προσπάθεια: νά νιώθει ὁ πιστός τόν Θεό Πατέρα, προστάτη καί βοηθό του.
γ. ῎Αν ὅλοι μας προσπαθοῦμε νά μήν πατᾶμε στά λασπόνερα καί στίς ἀκαθαρσίες, πολύ περισσότερο ἀπαιτεῖται ν᾽ ἀποφεύγουμε τά πνευματικά λασπόνερα. Εἶναι ὁ ἀγώνας ἁγιασμοῦ μας πού ἀκολούθησαν ὅλοι οἱ ἅγιοι καί ἔγιναν μικροί Θεοί μέσα στόν κόσμο.
παπα Γιώργης Δορμπαράκης 

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟΥ ΚΗΡΥΓΜΑΤΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Β´ ΛΟΥΚΑ

Συγγραφέας: kantonopou στις 3 Οκτωβρίου, 2014

῾Καί ἐάν ἀγαπᾶτε τούς ἀγαπῶντας ὑμᾶς, ποίας ὑμῖν χάρις ἐστίν;᾽
α. Μέσα στό πλαίσιο τῆς ἀντιπαράθεσης τοῦ νέου κόσμου τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ πρός τόν κόσμο τῆς ἁμαρτίας ἐντάσσεται καί τό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα, τμῆμα τῆς ἐπί τοῦ ῎Ορους ὁμιλίας τοῦ Κυρίου. Κι αὐτό γιατί ὁ Κύριος μέ τήν ὁμιλία Του αὐτή ἀποκαλύπτει ὅλα ἐκεῖνα τά στοιχεῖα πού βιούμενα καταργοῦν καί ὑπερβαίνουν τόν κόσμο τῆς ἁμαρτίας. ᾽Εν προκειμένῳ ἀντιπαρατίθεται ἡ ἀγάπη, ὅπως βιώνεται ἀπό τόν κόσμο τῆς πτώσεως, καί ἡ ἀγάπη ὅπως τήν ζεῖ ὁ πιστός στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
β. 1. Τά λόγια τοῦ Κυρίου μας εἶναι συγκλονιστικά: μπορεῖ κανείς νά ἀγαπᾶ, μπορεῖ νά ἀγαθοποιεῖ, νά δανείζει στόν ἄλλον, κι ὅμως νά μήν παίρνει τή χάρη τοῦ Θεοῦ, δηλαδή νά μή σώζεται. Γιατί; Διότι ἡ ἀγάπη πού προσφέρει καί οἱ καλές του πράξεις συνιστοῦν τελικῶς μία ἐμπορική πράξη: ἕνα δοῦναι καί λαβεῖν. Δίνουμε, γιατί θά πάρουμε. Συνεπῶς στήν πραγματικότητα ἡ ἀγάπη μας δουλεύει στόν ἐγωϊσμό μας. ῎Αν ὁ ἐγωϊσμός ἀποτελεῖ τήν ἴδια τήν οὐσία τῆς ἁμαρτίας ὡς ἡ κατεξοχήν διεστραμμένη ἀγάπη: ἀγαπῶ μόνο τόν ἑαυτό μου πού τόν θεωρῶ κέντρο τοῦ κόσμου, ὅμως καί ἡ προσφερομένη στόν ἄλλον ἀγάπη προκειμένου νά ἐπιστραφεῖ πίσω, λειτουργεῖ μέ τόν ἴδιο τελικῶς ἐγωϊστικό τρόπο. Διότι δέν ὁδηγεῖ στήν ὑπέρβαση τοῦ ἑαυτοῦ.
2. Ποιό τό ζητούμενο κατά τά λόγια τοῦ Κυρίου μας; ῾Η ἀπόκτηση τῆς χάρης τοῦ Θεοῦ. Αὐτό εἶναι καί ἡ σωτηρία μας. Διότι χάρη σημαίνει τήν ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, τήν ἴδια τήν παρουσία Του, τό φῶς καί τή ζωή Του μέσα στήν ὕπαρξή μας. Κι ἡ ἀπόκτηση τῆς χάρης αὐτῆς πραγματοποιεῖται ὅταν ὁ πιστός ζεῖ τή ζωή τοῦ Χριστοῦ, τή ζωή δηλαδή τῆς ἀγάπης. ῾῾Ο Θεός ἀγάπη ἐστί καί ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καί ὁ Θεός ἐν αὐτῷ᾽.
3. ῾Η ἀγάπη αὐτή τοῦ Χριστοῦ βεβαίως δέν ἔχει ὅρια. ῞Ολοι οἱ ἄνθρωποι εἴμαστε παιδιά Του, ἀνεξάρτητα ἀπό τή στάση πού κρατᾶμε ἀπέναντί Του, πού σημαίνει ὅτι τήν ἀγκαλιά Του τήν ἁπλώνει σέ ὅλους: ῾ἀνατέλλει τόν ἥλιον Αὐτοῦ ἐπί δικαίους καί ἀδίκους καί βρέχει ἐπί ἀγαθούς καί πονηρούς᾽. ῎Αν ἐμεῖς οἱ ἁμαρτωλοί ἄνθρωποι ἀγαπᾶμε καί τά ἀχάριστα καί ἄτακτα παιδιά μας, πόσο περισσότερο ὁ Θεός μας πού ῾ἀγάπη ἐστί᾽; ῾Ο Κύριος μάλιστα ἔδειξε τήν ἀπεριόριστη, χωρίς ὅρια, ἀγάπη Του γιά ἐμᾶς τούς ἀνθρώπους, πάνω στόν Σταυρό Του καί προσευχόμενος καί γιά τούς σταυρωτές Του: ῾Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς, οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι᾽.
4. Τήν ἴδια ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μας καλεῖ ὁ ῎Ιδιος νά ζήσουμε κι ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι. ῾᾽Αγαπᾶτε τούς ἐχθρούς ὑμῶν, καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς…᾽. Διότι εἴμαστε δημιουργημένοι κατ᾽ εἰκόνα καί καθ᾽ ὁμοίωσίν Του, πού σημαίνει ὅτι ἡ ἀγάπη πρός ὅλους καί χωρίς ὅρια εἶναι ἡ φυσιολογική ὁδός μας, αὐτή πού μᾶς καθιστᾶ ὁμαλούς, δίνει νόημα στή ζωή μας καί φέρνει τήν ἄμεση παρουσία τοῦ Θεοῦ σέ ὅλη τήν ψυχοσωματική ὕπαρξή μας. ῎Αν ὁ ἄνθρωπος θέλει νά συντονιστεῖ μέ τόν Θεό, ὁ μόνος τρόπος εἶναι νά ζεῖ σάν κι Αὐτόν: μέ ἀγάπη.
5. Καί μήν πεῖ βεβαίως κανείς ὅτι ᾽Εκεῖνος εἶναι Θεός κι ἐμεῖς ὄχι, γιατί πέρα ἀπό τό ὅτι ἡ ἀγάπη εἶναι ἡ φυσιολογία μας, ὁ ἐρχομός Του μετά τήν πτώση στήν ἁμαρτία καί τό ὅλο ἀπολυτρωτικό ἔργο Του μᾶς ἔδωσε καί μᾶς δίνει τή δύναμή Του, προκειμένου νά ὑπερβαίνουμε τίς δεσμεύσεις τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ ἐγωϊσμοῦ μας καί νά ζοῦμε ἑπομένως σάν κι Αὐτόν. ᾽Ιδιαιτέρως ἡ μετοχή στό σῶμα καί τό αἷμα Του εἶναι ἡ κατεξοχήν τροφή μας πού μᾶς καθιστᾶ ὡς μέλη Του ἱκανούς γιά τήν ἐν ἀγάπῃ ζωή μας. Κι αὐτό θά πεῖ ὅτι ἡ ἐντολή τῆς ἀγάπης δέν εἶναι πραγματοποιήσιμη ἀπό τούς ἀβάπτιστους. ῾Ο βαπτισμένος καί χρισμένος χριστιανός εἶναι δυνατόν νά βρίσκεται στόν ρυθμό τοῦ Χριστοῦ μας. ῾Χωρίς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν᾽, εἶπε ὁ ῎Ιδιος.
Κι εἶναι εὐνόητο βεβαίως ὅτι ἡ κλήση Του νά ἀγαπᾶμε τούς πάντες, ὄχι γιατί εἶναι ἀξιαγάπητοι ἀλλά γιατί ἡ ἀγάπη εἶναι ἡ κανονική ὁδός, εἶναι κλήση ἀγάπης πρός τόν ἀληθινό ἑαυτό τοῦ κάθε ἀνθρώπου καί ὄχι πρός τήν ἁμαρτία του. ᾽Αγαπᾶμε τόν ἄλλον ὡς ἄνθρωπο, ὡς εἰκόνα Θεοῦ, ὡς τόν κρυμμένο Χριστό, καί ὄχι τήν ἁμαρτία του.
γ. ῾Ο Κύριος μᾶς καλεῖ καί πάλι νά νιώσουμε τό μεγαλεῖο τῆς κλήσεώς μας: νά γίνουμε Θεοί. Προϋπόθεση: νά ζοῦμε τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, τήν ἀγάπη δηλαδή πρός ὅλους ἀνεξαιρέτως τούς συνανθρώπους μας. Ἡ ἀνταπόκρισή μας, θετική ἤ ἀρνητική, θά εἶναι ὁ Παράδεισος ἤ ἡ κόλασή μας.
παπα Γιώργης Δορμπαράκης

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Κυνηγώντας τα όνειρα…

Συγγραφέας: kantonopou στις 3 Οκτωβρίου, 2014

Κυνηγώντας τα όνειρα…

Κατηγορία ΑΞΙΕΣ ΖΩΗΣ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Οι θλίψεις και η αντιμετώπισή τους

Συγγραφέας: kantonopou στις 27 Σεπτεμβρίου, 2014

10268687_665937033455525_6421988418209978388_n

Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Ερμηνεία στην προς Τίτον επιστολή, PG 62.699 εξ. 
(Απόδοση στη Νεοελληνική: π. Χερουβείμ Βελέτζας) 
Αυτό συμβαίνει και τώρα, εάν θέλουμε να σταθούμε με γενναιότητα και ανδρεία απέναντι στους επερχόμενους πειρασμούς, εάν δηλαδή έχουμε την ελπίδα μας στον Θεό εμείς μεν θα είμαστε σε ασφάλεια και ευρυχωρία, ενώ εκείνοι που μάς πειράζουν θα χαθούν. Γιατί λέει ότι εκείνος που σκάβει το λάκκο του άλλου, θα πέσει ο ίδιος μέσα (Ψαλμ. 7.16). Κι αν ακόμα δέσουν τα χέρια και τα πόδια, η θλίψη θα έχει τη δύναμη να τους λύσει. Γιατί δες το θαυμαστό: εκείνους που οι άνθρωποι έδεσαν, τους έλυσε η φωτιά. Κι όπως ακριβώς αν παραδώσει κανείς κάποιους από τους φίλους του στους δούλους (για να τους βασανίσουν), εκείνοι όμως επειδή ντρέπονται την φιλία του δεσπότου όχι μόνο δεν τους καταφθείρουν αλλά αποδίδουν σε αυτούς μεγάλη τιμή, έτσι και η φωτιά, επειδή εγνώριζε ότι οι παίδες εκείνοι ήταν φίλοι του Δεσπότου αυτού, και τα δεσμά τους έσπασε, και τους έλυσε και τους άφησε (άθικτους), και έγινε έδαφος γι αυτούς και καταπατούνταν από αυτούς, όπως έπρεπε, γιατί είχαν ριφθεί (στην κάμινο) για την δόξα του Θεού. Όσοι βρισκόμαστε σε θλίψη, αυτά τα υποδείγματα κατέχουμε.

Αλλά να, λέει, εκείνοι απαλλάχτηκαν από την θλίψη, ενώ εμείς όχι. Και φυσικά, επειδή εκείνοι δεν μπήκαν με αυτό τον τρόπο στην κάμινο, έχοντας δηλαδή την πεποίθηση ότι επρόκειτο να απαλλαγούν, αλλά ότι επρόκειτο να πεθάνουν εντελώς. Γιατί άκουσε αυτούς που λένε: «Υπάρχει Θεός στους ουρανούς, ο οποίος θα μας γλιτώσει. Κι αν δεν μας γλιτώσει, να γνωρίζεις, βασιλεύ, ότι δεν λατρεύουμε τους θεούς σου και δεν προσκυνούμε την χρυσή εικόνα που έστησες» (Δαν. 3.17 – 18). Εμείς όμως, σαν να διαπραγματευόμαστε τις παιδαγωγίες του Θεού, ορίζουμε και χρόνο λέγοντας “εάν μέχρι τότε δεν με ελεήσει…”, γι αυτό και δεν απαλλασσόμαστε. Επειδή και ο Αβραάμ δεν πορευόταν έχοντας κατά νου ότι θα παραλάβει σώο τον υιό του, αλλά ότι θα τον σφαγιάσει, και τον έλαβε σώο πάνω από κάθε προσδοκία· και συ όταν πέσεις μέσα στη θλίψη, μη βιαστείς, μη σπεύσεις να απαλλαγείς, προετοίμασε την διάνοιά σου για κάθε υπομονή, και θα απαλλαγείς ταχέως από την θλίψη, διότι γι αυτόν τον λόγο την φέρνει ο Θεός, για να μάς (εκ)παιδεύσει. Όταν επομένως από την αρχή παιδευθούμε, και δεν λυπούμαστε ή αδημονούμε, τότε λοιπόν αίρει (την θλίψη), επειδή όλα έχουν κατορθωθεί. 
Θέλω να σας πω και μια χρήσιμη διήγηση, η οποία έχει μεγάλη ωφέλεια. Και ποια είναι αυτή; Όταν κάποτε είχε ξεσπάσει διωγμός και πόλεμος σφοδρός κατά της Εκκλησίας, συνελήφθησαν δύο άνδρες. Και ο μεν ένας ήταν έτοιμος να πάθει τα πάντα, ενώ ο άλλος ήταν μεν γενναίος και πρόθυμος να χάσει το κεφάλι του, ενώ έτρεμε και φοβόταν τα άλλα βασανιστήρια. Δες τώρα την οικονομία (του Θεού): γιατί όταν κάθισε ο δικαστής, εκείνον μεν που ήταν έτοιμος να υποφέρει τα πάντα, διέταξε να του κόψουν το κεφάλι· τον άλλον πάλι αφού τον κρέμασε τού έγδερνε τις σάρκες, και όχι μια φορά και δυο, αλλά περιφέροντάς τον σε όλες τις πόλεις. Και γιατί επετράπη να συμβεί αυτό; Για να ανακτήσει μέσα από τα βάσανα αυτό που είχε παραμελήσει με την διάνοιά του, ώστε να αποβάλλει κάθε δειλία, ώστε να μη φοβείται πλέον ούτε να τεμπελιάζει ούτε να τρέμει τα βάσανα. Και ο Ιωσήφ, όταν πάρα πολύ βιαζόταν να εξέλθει (από την Αίγυπτο), τόσο περισσότερο παρέμεινε· άκουσέ τον που λέει προς τον βασιλέα «με κλέψανε από την γη των Εβραίων» και «θυμήσου με». Γι αυτό παρέμεινε, ώστε να μάθει ότι δεν πρέπει να αναθαρρεί ούτε να ελπίζει στους ανθρώπους, αλλά να εναποθέτει τα πάντα στον Θεό. 
Έχοντας αυτά υπόψη μας, ας ομολογούμε ότι ο Θεός δίδει χάριν και ας πράττουμε όλα εκείνα που είναι προς το συμφέρον, ώστε να κερδίσουμε τα μέλλοντα αγαθά με τη χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, στον οποίο μαζί με τον Πατέρα και το Άγιον Πνεύμα ανήκει η δόξα, τώρα και πάντα και στους απέραντους αιώνες. Αμήν. 

xerouveim.

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Κυριακή ιστ’ επιστολών

Συγγραφέας: kantonopou στις 27 Σεπτεμβρίου, 2014

Τα όπλα της δικαιοσύνης, τα δεξιά και τα αριστερά

Β’ Κορ. 6.1-10  

Ἀδελφοί, συνεργοῦντες δὲ καὶ παρακαλοῦμεν μὴ εἰς κενὸν τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ δέξασθαι ὑμᾶς· 2 – λέγει γάρ· καιρῷ δεκτῷ ἐπήκουσά σου καὶ ἐν ἡμέρᾳ σωτηρίας ἐβοήθησά σοι· ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας – 3 μηδεμίαν ἐν μηδενὶ διδόντες προσκοπήν, ἵνα μὴ μωμηθῇ ἡ διακονία, 4 ἀλλ’ ἐν παντὶ συνιστῶντες ἑαυτοὺς ὡς Θεοῦ διάκονοι, ἐν ὑπομονῇ πολλῇ, ἐν θλίψεσιν, ἐν ἀνάγκαις, ἐν στενοχωρίαις, 5 ἐν πληγαῖς, ἐν φυλακαῖς, ἐν ἀκαταστασίαις, ἐν κόποις, ἐν ἀγρυπνίαις, ἐν νηστείαις, 6 ἐν ἁγνότητι, ἐν γνώσει, ἐν μακροθυμίᾳ, ἐν χρηστότητι, ἐν Πνεύματι ἁγίῳ, ἐν ἀγάπῃ ἀνυποκρίτῳ, 7 ἐν λόγῳ ἀληθείας, ἐν δυνάμει Θεοῦ, διὰ τῶν ὅπλων τῆς δικαιοσύνης τῶν δεξιῶν καὶ ἀριστερῶν, 8 διὰ δόξης καὶ ἀτιμίας, διὰ δυσφημίας καὶ εὐφημίας, ὡς πλάνοι καὶ ἀληθεῖς, 9 ὡς ἀγνοούμενοι καὶ ἐπιγινωσκόμενοι, ὡς ἀποθνήσκοντες καὶ ἰδοὺ ζῶμεν, ὡς παιδευόμενοι καὶ μὴ θανατούμενοι, 10 ὡς λυπούμενοι ἀεὶ δὲ χαίροντες, ὡς πτωχοὶ, πολλοὺς δὲ πλουτίζοντες, ὡς μηδὲν ἔχοντες καὶ πάντα κατέχοντες. 
Σάς παρακαλώ, μάς λέει σήμερα ο απόστολος Παύλος, να δεχθείτε την χάρη του Θεού και μη την αφήσετε να πέσει στο κενό, ενώ στη συνέχεια επεξηγεί το νόημα της προτροπής του, συνδέοντας την πίστη με τα έργα του αληθινού μαθητή του Χριστού, και τέλος απαριθμεί τις δυσκολίες και τις ευλογίες της εν Χριστώ ζωής αλλά και τα πνευματικά όπλα με τα οποία οφείλουμε να είμαστε οπλισμένοι. Μην αφήνετε, λέει, την χάρη του Θεού να πέσει στο κενό, δεχθείτε δηλαδή την ευεργεσία της απολυτρώσεως, διά της πίστεως στο μυστήριο της ενανθρωπήσεως του Υιού και Λόγου του Θεού και εν συνεχεία του Πάθους και της Αναστάσεως του Χριστού, και επικυρώστε αυτή την πίστη σας και την δωρεά του Θεού με τα αντίστοιχα έργα. Διότι ποιο το όφελος, αν με τα λόγια πιστεύουμε στον Θεό και αποδεχόμαστε τις ευεργεσίες του και ενώ έχουμε γίνει φίλοι του επιστρέφουμε στα πάθη μας; γιατί όταν αμαρτάνουμε ο ίδιος μας ο βίος μάς καθιστά εχθρούς του Θεού και ακυρώνει όσα με τα λόγια διακηρύσσουμε και αφήνει έτσι την χάρη του Θεού να πέσει στο κενό.

Και για να μη θεωρήσουμε πως έχουμε καιρό μπροστά μας, μάς υπενθυμίζει τους λόγους του Κυρίου διά στόματος του προφήτη Ησαΐα: «καιρῷ δεκτῷ ἐπήκουσά σου καὶ ἐν ἡμέρᾳ σωτηρίας ἐβοήθησά σοι» (Ησ. 49.8), υπογραμμίζοντας ότι τώρα είναι ο καιρός ο ευπρόσδεκτος και η ημέρα της σωτηρίας. Καιρός ευπρόσδεκτος είναι γιατί μάς παρέχεται η χάρις, η δωρεά της αφέσεως, χωρίς να μάς καταλογίζονται ευθύνες για τα αμαρτήματά μας, για τα οποία έχουμε μετανοήσει, αλλά οι ικεσίες μας γίνονται αποδεκτές από τον Θεό, ο οποίος και μάς παρέχει την εξ ύψους βοήθεια και σωτηρία, την απαλλαγή από τη αμαρτία, την δικαιοσύνη, τον αγιασμό. Καιρός ευπρόσδεκτος είναι ο παρόν βίος μας, όχι καιρός δικαστηρίου αλλά χάριτος και σωτηρίας, μιας που ο Χριστός δεν ήλθε να κρίνει τον κόσμο αλλά να τον σώσει*, ενώ η κρίση είναι έργο της Δευτέρας Παρουσίας του**. 

Για να μη πέσει η χάρις του Θεού στο κενό και για να αποβεί ευπρόσδεκτος και καρποφόρος πνευματικά η ευεργεσία του Θεού μάς καθιστά προσεκτικούς ο απόστολος Παύλος, να μη δώσουμε καμία αφορμή σε κανέναν ώστε να κατηγορηθεί η διακονία μας, αλλά να καταστήσουμε και να αποδεικνύουμε έμπρακτα τον εαυτό μας ως πραγματικό διάκονο του Θεού. Για τον σκοπό αυτό μάς συνιστά υπομονή πολή, στις θλίψεις, στις στενοχώριες, στις πληγές, στις φυλακίσεις, στις αγρυπνίες, στις νηστείες, κι από την άλλη μάς προτρέπει να έχουμε αγνότητα, γνώση της αληθείας, να είμαστε μακρόθυμοι, ενάρετοι, να ζούμε εν Αγίω Πνεύματι, να έχουμε αγάπη ανυπόκριτη και λόγο αληθείας, κι όλα αυτά με την δύναμη του Θεού και οπλισμένοι με τα όπλα της δικαιοσύνης, τα δεξιά και τα αριστερά. 

Ας προσέξουμε αυτό το σημείο. Η αναφορά σε δεξιά και αριστερά όπλα δεν υπονοεί θεμιτά και αθέμιτα μέσα. Κάτι τέτοιο αντιβαίνει στο Ευαγγέλιο, ακυρώνει τον ίδιο τον Χριστό. Αριστερά καλεί εκείνα που φαίνονται λυπηρά, και δεξιά πάλι εκείνα που παραπέμπουν ευθέως στις αρετές. Ποια είναι αυτά; τα απαριθμεί αμέσως: η δόξα των ανθρώπων και η ατιμία, η δυσφήμηση και η ευφημία, το να λογιζόμαστε πλάνοι και να είμαστε αληθείς, να μοιάζουμε χαμένοι για τον κόσμο αλλά να μάς γνωρίζει ο Θεός, να θεωρούμαστε νεκροί για τον κόσμο και να είμαστε αληθινά ζωντανοί, να ταλαιπωρούμαστε από τους πειρασμούς αλλά να μη χανόμαστε, να θεωρούμαστε για τον κόσμο λυπούμενοι αλλά να μετέχουμε της πνευματικής χαράς και ηδονής, να είμαστε πτωχοί και να πλουτίζουμε τους πάντες, να μην έχουμε τίποτα το βιοτικό δικό μας και όμως να κατέχουμε όλα τα πνευματικά. 

Την αντίφαση αυτή με το πνεύμα του κόσμου εξηγεί ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: «διότι μόνοι οι πιστοί είναι ορθοί κριτές των πραγμάτων, και δεν χαίρονται ή λυπούνται με τα ίδια πράγματα που χαίρονται και λυπούνται οι άλλοι», και τούτο επειδή έχουν υγιή τα πνευματικά τους μάτια και μπορούν και ατενίζουν το φως της αληθείας του Θεού. Γνωρίζουν επίσης ποια είναι τα πρόσκαιρα και ποια τα αιώνια αγαθά, γι αυτό υπομένουν τις θλίψεις και τις δυσκολίες με χαρά. Γι αυτό και δεν επιζητούν την δικαίωση των ανθρώπων, αλλά την δικαιοσύνη του Θεού. 

Αν προσπαθήσουμε να ζυγίσουμε την ζωή μας σύμφωνα με τα παραπάνω, θα διαπιστώσουμε ότι σε πολλά υστερούμε. Δεν είναι λίγες οι φορές που διαμαρτυρόμαστε επειδή μάς αδικούν, ή επειδή μάς κακολογούν, ή επειδή διωκόμαστε έμμεσα ή άμεσα για την πίστη μας. Δεν είναι λίγες οι φορές που γινόμαστε σκυθρωποί και περίλυποι επειδή εξαιτίας των θλίψεων, των δοκιμασιών, των προσβολών και των πειρασμών που αντιμετωπίζουμε, ή της νηστείας που κάνουμε ή της υπομονής που καλούμαστε να επιδείξουμε. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν έχουμε βαθειά και βεβαία πίστη στον Χριστό, ούτε αγάπη γνήσια προς τον Θεό και προς τους ανθρώπους. Διαφορετικά θα συμφωνούσαμε με τον απόστολο Παύλο ότι όλα είναι σκύβαλα προκειμένου να κερδήσουμε τον Χριστό και την δικαιοσύνη του, προκειμένου να γνωρίσουμε τον Χριστό και την δύναμη της Αναστάσεώς του και να κοινωνήσουμε στα παθήματά του ώστε να μετάσχουμε στην ανάσταση των νεκρών***. 

Γι αυτό κι εμείς, όταν πάσχουμε κάτι για τον Χριστό, όχι μόνο να το υπομένουμε γενναία αλλά ας χαιρόμαστε, κι όταν νηστεύουμε ας ευφραινόμαστε σαν να είμαστε σε πλουσιοπάροχο τραπέζι, κι αν μας υβρίζουν ας χορεύουμε σαν να μας εγκωμίαζαν, κι αν δαπανώμαστε ας έχουμε στο νου μας ότι κερδίζουμε, κι αν δίνουμε στους φτωχούς ελεημοσύνη ας θεωρούμε ότι λαμβάνουμε, διαφορετικά ακόμα και η ελεημοσύνη γίνεται επαχθής και φορτική για την ψυχή μας. Αλλά και για κάθε αρετή ας μη αναλογιζόμαστε τους κόπους και τις αντιξοότητες, αλλά το πνευματικό κέρδος και προ πάντων το παράδειγμα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ο οποίος υπέμεινε τα πάντα και μακροθύμησε ακόμα και για τους σταυρωτές του. Αν έχουμε αυτά στο νου μας όχι μόνο θα αντεπεξέλθουμε εύκολα στις δυσκολίες του βίου, τις οποίες ο πειρασμός πολλαπλασιάζει όταν μάς βλέπει να αγωνιζόμαστε κατά Θεόν, αλλά και όλος ο βίος μας θα είναι πλήρης χαράς και χάριτος. Γιατί τίποτα δεν μπορεί να δώσει μεγαλύτερη ηδονή από το να γνωρίζουμε και να πράττουμε το αγαθό. Αμήν. 
π. Χ.Β. 
______________ 
* Βλ. Ιω. 12.47: «οὐ γὰρ ἦλθον ἵνα κρίνω τὸν κόσμον, ἀλλ’ ἵνα σώσω τὸν κόσμον». 
** Πρβλ. Ματθ. 25.31-44 
*** Πρβλ. Φιλιπ. 3.7-11: «᾿Αλλ’ ἅτινα ἦν μοι κέρδη, ταῦτα ἥγημαι διὰ τὸν Χριστὸν ζημίαν. 8 ἀλλὰ μενοῦνγε καὶ ἡγοῦμαι πάντα ζημίαν εἶναι διὰ τὸ ὑπερέχον τῆς γνώσεως Χριστοῦ ᾿Ιησοῦ τοῦ Κυρίου μου, δι’ ὃν τὰ πάντα ἐζημιώθην, καὶ ἡγοῦμαι σκύβαλα εἶναι ἵνα Χριστὸν κερδήσω 9 καὶ εὑρεθῶ ἐν αὐτῷ μὴ ἔχων ἐμὴν δικαιοσύνην τὴν ἐκ νόμου, ἀλλὰ τὴν διὰ πίστεως Χριστοῦ, τὴν ἐκ Θεοῦ δικαιοσύνην ἐπὶ τῇ πίστει, 10 τοῦ γνῶναι αὐτὸν καὶ τὴν δύναμιν τῆς ἀναστάσεως αὐτοῦ καὶ τὴν κοινωνίαν τῶν παθημάτων αὐτοῦ, συμμορφούμενος τῷ θανάτῳ αὐτοῦ, 11 εἴ πως καταντήσω εἰς τὴν ἐξανάστασιν τῶν νεκρῶν». 

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Μην περιμένεις

Συγγραφέας: kantonopou στις 27 Σεπτεμβρίου, 2014

**Εγώ θα στο πω απλά και ανθρώπινα, στο δικό μου πνευματικό επίπεδο που είναι χαμηλό και γήινο, γιατί κουράστηκα από τις υψηλές αναλύσεις.

Μην περιμένεις η ζωή να σε ρωτήσει εάν και πόσο αντέχεις.

Μην περιμένεις να βρεθούνε οι τέλειες συνθήκες για να πεις θα ζήσω.
Μην περιμένεις να διαμορφωθούν οι ιδανικές καταστάσεις για να γελάσεις.
Μην περιμένεις να βρεις τον τέλειο πατέρα ή μάνα για να μην έχεις τραύματα.
Μην περιμένεις να βρεις τον τέλειο σύζυγό γιατί απλά δεν θα βρεις ποτέ.
Μην περιμένεις να κάνεις τα τέλεια παιδιά, γιατί απλά δεν υπάρχουν.
Μην περιμένεις να συναντήσεις του τέλειους φίλους, γιατί ούτε εσύ είσαι.
Μην περιμένεις να δουλέψεις στην ιδανική δουλειά γιατί απλά θα μείνεις άνεργος.
Μην περιμένεις να σηκώνεσαι κάθε πρωί και να λες, “ουάου θα πάω για δουλειές…..” Ξέχνα το.
Μην περιμένεις να βρείς το τέλειο σπίτι για να απολαύσεις το ηλιοβασίλεμα.
Μην περιμένεις να έχεις την τέλεια παρέα για να πας ένα περίπατο.
Μην περιμένεις να δοθούν όλες οι απαντήσεις για να σταματήσουν οι ερωτήσεις.
Μην περιμένεις να δεις τον Θεό ως ον που κατεβαίνει από τους ουρανούς ή ως χέρι που βγαίνει απο το υπερπέραν. Απλά δεν θα συμβεί και θα χάσεις και την ευκαιρία να τον συναντήσεις στην καθημερινότητα σου.
Μην περιμένεις να βρεις τον αναμάρτητο και τέλειο πνευματικό, γιατί απλά δεν υπάρχει. Και όπου νομίζεις ή σε έπεισαν ότι τον είδες, φεύγα μακριά είναι της φαντασίας σας.
Γενικά στην ζωή αυτή, δεν υπάρχουν τέλειες καταστάσεις, τέλειες συνθήκες, τέλεια πρόσωπα. Αυτά μετά το πέρας της εδώ παράστασης.

Οπότε συμφιλιώνομαι με την αδυναμία μου, την ατέλεια του άλλου και του κόσμου που με περιβάλει και ζω όπως μπορώ και όσο μπορώ με δοξολογία και ευχαριστία.
Δεν μπορώ πάντα; ναι, αλήθεια είναι!! Ούτε εγώ μπορώ. Κανείς δεν τα καταφέρνει πάντα και είναι καλά. Ακόμη και οι άγιοι έχουν τις κακές μέρες και περιόδους τους.
Αλλά δεν τρελαίνομαι σε αυτές τις φάσεις, δεν αυτομαστιγώνομαι, δεν χάνω την ψυχραιμία μου, ούτε βιάζομαι να φύγει το κακό που με βρήκε.
Κυρίως δεν λέω όλη μέρα γιατί και γιατί; Μαααα… και δώστου γιατί;
Απλά καλέ μου φίλε μέχρι να μάθεις το γιατί θα έχει τελειώσει η ζωή….. ….!!!

Κατηγορία ΑΞΙΕΣ ΖΩΗΣ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΕΠΑΝΑΓΑΓΕ ΕΙΣ ΤΟ ΒΑΘΟΣ (ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ΛΟΥΚΑ)

Συγγραφέας: kantonopou στις 27 Σεπτεμβρίου, 2014

Οι άνθρωποι είμαστε συνήθως προσκολλημένοι στον εαυτό μας, στο πρόγραμμά μας, σ’ αυτά που βλέπουμε. Δεν θέλουμε να ρισκάρουμε, να κάνουμε ένα βήμα παραπέρα στη ζωή μας. Μόνο σε ό,τι αφορά τις απολαύσεις μας, την άσκηση των δικαιωμάτων μας είμαστε έτοιμοι να κάνουμε κάποια βήματα που θα μας βγάλουν από τη ρουτίνα μας. Συνήθως έχουμε την αίσθηση ότι εμείς γνωρίζουμε, ότι εμείς έχουμε κάνει ό,τι χρειάζεται, ότι τελικά καλά είμαστε όπως είμαστε. Και δεν τολμούμε να προχωρήσουμε στην αναζήτηση ενός άλλου νοήματος στη ζωή μας, το οποίο θα πηγάζει από την ανάγκη της ύπαρξής μας να μην παραδοθεί στον συμβιβασμό, στην ηττοπάθεια. Υπάρχουν βέβαια και άνθρωποι οι οποίοι λειτουργούν με επιπολαιότητα στη ζωή τους ή παρασύρονται από συγκυρίες και ανθρώπους που τους οδηγούν με ψεύτικες υποσχέσεις στην καταστροφή. Εκεί χρειάζεται η σύνεση. Όμως η όποια σύνεση δεν μπορεί να δικαιολογήσει μια στασιμότητα που θυμίζει προσμονή θανάτου.
                Αν στην καθημερινότητά μας η απόπειρα για αλλαγή δείχνει ανθρώπους οι οποίοι δεν συμβιβάζονται με τον χρόνο, τη φθορά, αλλά και την αίσθηση ότι τίποτε άλλο δεν μπορεί να γίνει, ανθρώπους οι οποίοι ονειρεύονται έναν διαφορετικό κόσμο, αλλά και μια διαφορετική θέση τους στον ήδη υπάρχοντα κόσμο, στην πνευματική μας ζωή η απόπειρα για αλλαγή, η υπέρβαση του συμβιβασμού, της αίσθησης ότι έχουμε νικηθεί από το χρόνο και τη φθορά, ότι είναι αρκετό να τηρούμε τα κύρια που θέλει ο Θεός χωρίς περαιτέρω αναζητήσεις, είναι μάλλον μία δεδομένη κατάσταση. Γι’  αυτήν μας ελέγχει ο Χριστός στο πρόσωπο των πρώτων μαθητών Του, όταν επρόκειτο να τους καλέσει στο έργο της σωτηρίας των ανθρώπων. Τους βρήκε στην όχθη της λίμνης Γεννησαρέτ, κουρασμένους από μία μάταιη αναζήτηση ιχθύων τη νύχτα που είχε περάσει. Και αφού μίλησε  στον λαό, λέει στον Πέτρο: «Επανάγαγε εις το βάθος» (Λουκ. 5,4). Πήγαινε στα βαθιά. Καταλαβαίνω την κούρασή σου, την αίσθηση ότι πέρασε μία ολόκληρη νύχτα χωρίς η εργασία σου να έχει αποτέλεσμα. Καταλαβαίνω την απογοήτευσή σου, την ανάγκη σου να ησυχάσεις. Καταλαβαίνω ακόμη και την γνώση που έχεις εκ της εμπειρίας σου ότι αν τη νύχτα δεν κατάφερες να πιάσεις ψάρια, θα είναι αδύνατον την μέρα. Καταλαβαίνω ότι αν βγεις στη λίμνη πάλι οι συνάδελφοί σου ψαράδες θα σε ειρωνεύονται. Καταλαβαίνω ότι δεν είναι εύκολο να εμπιστευτείς εμένα που δεν είμαι αλιεύς. Παρόλα αυτά σε προτρέπω:«Επανάγαγε εις το βάθος».
                Το δίχτυ του Πέτρου γέμισε από ψάρια, καθώς εκείνος υπάκουσε στον λόγο του Χριστού. Παραλίγο και το δικό του και το πλοίο του Ιακώβου και του Ιωάννη, που ήταν οι συνέταιροί του, να βυθιστούν από το βάρος των ψαριών. Τόλμησε ο Πέτρος να ακούσει τον λόγο του Χριστού και να πάει στα βαθιά. Να νικήσει την κούραση του σώματος. Την αμφισβήτηση του μυαλού για τα προφανή, ότι ήταν μάταιη η άγρα των ιχθύων. Ότι ήταν αδιανόητη μια τέτοια προτροπή από κάποιον που δεν ήταν αλιέας. Να νικήσει την ειρωνεία και την αποδοκιμασία των συναδέλφων του αλιέων για την κίνησή του να εμπιστευθεί τον λόγο κάποιου που φαινομενικά δεν ήξερε. Όμως ο Πέτρος ήταν τολμηρός. Εμπιστεύθηκε και είδε να γίνεται το θαύμα, τόσο το υλικό που αφορούσε στην εργασία του, όσο και το πνευματικό που αφορούσε την πορεία της ζωής του και την κλήση του σε μία αποστολή που τον έκανε από αλιέα ιχθύων αλιέα ανθρώπων.
                «Επανάγαγε εις το βάθος» συνεχίζει να λέει δια της Εκκλησίας ο Χριστός στον καθέναν από εμάς. Μην συμβιβαζόμαστε  με την ζωή, με τον χρόνο, τα προγράμματά μας, την αμαρτία, τους λογισμούς μας, τις νοοτροπίες των άλλων. Να βγούμε  στα βαθιά. Στην κούραση από την πορεία της ζωής και τις πολλές και αλλεπάλληλες ήττες Εκείνος θα είναι κοντά μας, για να μας δώσει δύναμη και θάρρος. Για να μας οδηγήσει στην πνευματική εργασία της αγάπης, της άσκησης, του εμπλουτισμού του νου και της καρδιάς με την δική Του γνώση. Τον φωτισμό Του. Την μόρφωση της ύπαρξης. Τη αναζήτηση της αλήθειας μέσα από την τροφή που ο λόγος του παρέχει. Την δύναμη της μετάνοιας. Τον καρπό των χαρισμάτων. «Επανάγαγε εις το βάθος». Σε μία εποχή όπου η πίστη θεωρείται οπισθοδρόμηση, ανορθολογισμός, μία ανορθογραφία του παρελθόντος ή μία συνήθεια που απλώς καλό είναι να υπάρχει, να εμπιστευθούμε   τον Λόγο του Κυρίου και να βγούμε  στα ανοιχτά μ’  αυτόν ως όπλο. Με στόχο την Βασιλεία του Θεού. Με στόχο την Αγάπη. Με υπερνίκηση όλων όσων μας ειρωνεύονται και προσευχή γι’ αυτούς. Με ελπίδα στην αιωνιότητα. Να διαμορφώνουμε  κάθε στιγμή της ζωής μας με γνώμονα το θέλημα του Θεού. Στο σπίτι, την εργασία, τις ανθρώπινες σχέσεις. Ακόμη κι αν υπάρχει η αποδοκιμασία, η αίσθηση ότι χάνουμε τα δικαιώματα και τις απολαύσεις της ζωής όταν πιστεύουμε. Ακόμη κι αν υπάρχει η μοναξιά στην πορεία στα βαθιά. «Επανάγαγε εις το βάθος». Για να συνειδητοποιούμε την αποστολή την οποία μας έχει αναθέσει ως χριστιανούς ο Χριστός. Να μιλούμε γι’  Αυτόν με τον τρόπο μας στους άλλους. Να ανανεωνόμαστε πνευματικά και να βοηθούμε κι άλλους να ανανεωθούν. Να ζούμε την γνήσια χαρά του Ευαγγελίου και να την μοιραζόμαστε λόγοις και έργοις.
«Επανάγαγε εις το βάθος». Με την σύνεση του πνευματικά ώριμου και τον ζήλο και τον ενθουσιασμού του νέου που δεν συμβιβάζεται, αλλά τολμά. Αυτό είναι τελικά το θαύμα της κλήσης από τον Χριστό που επαναλαμβάνεται κάθε στιγμή στη ζωή μας. Αυτήν που ξαστόχησε παραδομένη στις ψευδαισθήσεις που καλλιέργησε ο πολιτισμός μας ότι δεν αρκεί η χαρά της κοινωνίας και της αγάπης σε μία κοινωνία αξιοπρέπειας, αλλά ευτυχία είναι να τεντώνουμε τους εαυτούς μας για να απολαύσουμε τα πάντα χωρίς στηρίγματα και φραγμούς και εις βάρος των άλλων. Και είναι η κλήση πρωτίστως προσωπική. Μπορεί και μοναχική. Σίγουρα όμως μοναδική και αιώνια. Ας τη ζήσουμε με θάρρος στην Εκκλησία. Είναι απόφαση της καρδιάς πρωτίστως. Και ο Κύριος θα ευλογήσει για να ζούμε το θαύμα της παρουσίας Του διαρκώς.
Κέρκυρα, 28 Σεπτεμβρίου 2014         
π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός 

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Πνευματικές συμβουλές (Γέροντος Παϊσίου)

Συγγραφέας: kantonopou στις 26 Σεπτεμβρίου, 2014

“…Όσο περισσότερο ζει κανείς τη κοσμική ζωή, τόσο περισσότερο άγχος κερδίζει. Μόνο κοντά στο Χριστό κανείς ξεκουράζεται, γιατί ο άνθρωπος είναι πλασμένος για το Θεό! Εκεί είναι το φυσικό του, να βρίσκεται με το Θεό…”

“…Η καρδιά καθαρίζει με δάκρυα και αναστεναγμούς. Ένας αναστεναγμός με πόνο ψυχής ισοδυναμεί με δυο κουβάδες δάκρυα…”

“…Ο Θεός παρακολουθεί τη καρδιά μας και ελέγχει το περιεχόμενό της. Να εξετάζουμε συνεχώς τον εαυτό μας, να μετανοούμε για το παρελθόν και να φοβόμαστε τις αδυναμίες μας. Να μην χάνουμε όμως την ελπίδα της σωτηρίας μας…”

“…Ρίξτε το μεγαλύτερο βάρος του αγώνα σας στη Προσευχή, γιατί αυτή μας κρατάει σε επαφή με το Θεό και η επαφή αυτή πρέπει να είναι συνεχής…

“…Εκείνος που αγωνίζεται πολύ καιρό και δε βλέπει πνευματική πρόοδο, έχει υπερηφάνεια και εγωισμό. Πνευματική πρόοδος υπάρχει εκεί που υπάρχει πολλή ταπείνωση…”
“…Ποτέ να μην κατακρίνουμε. Όταν βλέπουμε κάποιον να πέφτει στην αμαρτία, να κλαίμε και να παρακαλάμε το Θεό να τον συγχωρέσει…”
“…Όταν μας κυριεύει ο εγωϊσμός, μικρό θέμα μεγάλος καυγάς…”

“…Εκείνος που βοηθά τον πλησίον του, λαμβάνει βοήθεια από το Θεό. Εκείνος που κατηγορεί τον συνάνθρωπό του με φθόνο, έχει κατήγορό του το Θεό…”

“…Ποιός ενδιαφέρεται σήμερα για τον άλλο; Κανείς. Όλοι ενδιαφερόμαστε για τον εαυτό μας, για τον άλλο τίποτα. Γι’αυτό θα δώσουμε λόγο. Γιατί ο Θεός που είναι όλος αγάπη δε θα μας συγχωρέσει αυτή την αδιαφορία για τον πλησίον μας…”

“…Δώστε εξ’ ολοκλήρου τη καρδιά σας στο Θεό, όχι στο κόσμο. Εκείνος που έχει δώσει τη καρδιά του στο κόσμο, είναι εχθρός του Θεού…
“…Ο άνθρωπος που κινείται από το συμφέρον του μόνο, είναι άχρηστος άνθρωπος…”

“…Μην έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας. Η αυτοπεποίθηση είναι μέγα εμπόδιο στη Θεία Χάρη. Εμπιστοσύνη απόλυτη να έχουμε μόνο στο Θεό. Όταν εμείς εναποθέτουμε τα πάντα σε αυτόν, ο Θεός υποχρεώνεται να μας βοηθήσει…”

“…Να ζείτε σε διαρκή δοξολογία και ευχαριστία προς τον Θεό, διότι μεγαλύτερη αμαρτία είναι η αχαριστία και μεγαλύτερος αμαρτωλός ο αχάριστος…”

“…Ο χρόνος μας δόθηκε από τον Θεό για να κάνουμε καλή χρήση αυτού, αγωνιζόμενοι συνεχώς για τη σωτηρία της ψυχής μας…”

Για ν’ απαντήσει ο Θεός στο αίτημα μας και να μας δώσει ότι του ζητάμε, πρέπει πρώτα απ’ όλα να έχουμε ταπείνωση, την οποία εμείς δεν έχουμε. ‘Ολοι μας, μικροί και μεγάλοι, έχουμε πολύ εγωισμό και δεν δεχόμαστε υπόδειξη και παρατήρηση. ‘Ολα τα γνωρίζουμε, είμεθα όλοι σοφοί. ‘Οταν μας κυριεύει ο εγωισμός, μικρό θέμα, μεγάλος καυγάς.

Ο Θεός μας δίνει πολλές ευκαιρείες για να κερδίσουμε τον Παράδεισο, αλλ’ εμείς αυτές τις ευκαιρείες δεν τις δεχόμαστε όλες, τις διώχνουμε. Εάν όσα οφείλει ο άνθρωπος τα ξεπλήρωσε σ’ αυτή τη ζωή, σώζεται.

Ρίξτε το μεγαλύτερο βάρος του αγώνα σας στην προσευχή, γιατί αυτή μας κρατεί σε επαφή με το Θεό. Και η επαφή αυτή πρέπει να είναι συνεχής. Η προσευχή είναι το οξυγόνο της ψυχής, είναι ανάγκη της ψυχής και δεν πρέπει να θεωρείται αγγαρεία. Η προσευχή για ν’ ακουστεί από το Θεό πρέπει να γίνεται με ταπείνωση, με συναίσθηση βαθιά της αμαρτωλότητας μας, και να είναι καρδιακή. Εάν δεν είναι καρδιακή, δεν ωφελεί. Ο Θεός ακούει πάντοτε την προσευχή του ανθρώπου που είναι πνευματικά ανεβασμένος. Η μελέτη της Αγίας Γραφής βοηθάει πολύ την προσευχή, θερμαίνει την ψυχή και μεταφέρει τον προσευχόμενο σ’ ένα πνευματικό χώρο. Η προσευχή είναι ξεκούραση.

‘Οταν εμείς αναθέτουμε τα πάντα σ’ Αυτόν, ο Θεός υποχρεώνεται να μας βοηθήσει.

Ο Θεός επιτρέπει τους πειρασμούς «για να μας ξεσκονίζουν και να εξαγνίζεται έτσι η ψυχή μας με τις θλίψεις και τα κλάματα και να αναγκαζόμαστε να καταφεύγουμε στο Θεό για τη σωτηρία μας».

Οι κανόνες, όταν εφαρμόζονται χωρίς διάκριση, γίνονται κανόνια.

Η στοργή και η αγάπη των γονέων είναι απαραίτητα στοιχεία για την ψυχική ισορροπία των παιδιών. Σήμερα υπάρχει έλλειψη στοργής και ενδιαφέροντος εκ μέρους των γονέων για τα παιδιά. Τους δίνουν χρήματα, και τους κάνουν κακό. Τους παίρνουν μοτοσυκλέττες και πάνε και σκοτώνονται τα παιδιά. Δεν είναι η στοργή, που έχουν ανάγκη τα παιδιά.

‘Οποιος έχει χάρη Θεού θα του δοθεί κι’ άλλη, κι όποιος έχει λίγη και την περιφρονεί, θα του αφαιρεθεί κι’ αυτή. Η χάρη του θεού δεν υπάρχει στους σημερινούς ανθρώπους, γιατί πετάνε και την λίγη που είχανε. Κι’ όταν φύγει η χάρη, ορμούν όλοι οι δαίμονες μέσα στον άνθρωπο.

‘Οταν η νοικοκυρά λέει την ευχή, κάνοντας τις δουλειές του σπιτιού, όλα αγιάζονται. Και, το φαγητό της, κι’ αυτοί που τρώνε το φαγητό της.
Στην εποχή μας πλήθυναν δυστυχώς τα λόγια και τα βιβλία, και λιγόστεψαν τα βιώματα, διότι επηρεάστηκαν οι άνθρωποι πάλι από το κοσμικό πνεύμα, που επιδιώκει όλο τις ευκολίες και αποφεύγει τον σωματικό κόπο. Αναπαύονται δηλαδή οι περισσότεροι από εμάς στο πολύ διάβασμα και στην λίγη ή καθόλου εφαρμογή. Θαυμάζουμε μόνον τους Αγίους Αθλητάς της Εκκλησίας μας, χωρίς να καταλαβαίνουμε το πόσο κοπίασαν, διότι δεν κοπιάσαμε, για να μπορέσουμε να καταλάβουμε τον κόπο τους, για να τους αγαπήσουμε και να αγωνισθούμε από φιλότιμο να τους μιμηθούμε.
Πηγή: Ι.Ν. Αγ. Σοφίας Ψυχικού.

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΑΓΙΑ ΑΚΥΛΙΝΑ ἡ ΖΑΓΚΛΙΒΕΡΙΝΗ

Συγγραφέας: kantonopou στις 26 Σεπτεμβρίου, 2014

ΑΓΙΑ ΑΚΥΛΙΝΑ ἡ ΖΑΓΚΛΙΒΕΡΙΝΗ, 

νεομάρτυς († 27.9.1764) 

῾Η ἁγία ᾿Ακυλίνα εἶναι ἡ δεύτερη γυναίκα νεο­μάρτυς ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν ἐπαρχία Λαγκαδᾆ. Νωρίτερα ἀπὸ αὐτὴν εἶχε μαρτυρήσει ἡ ἁγία Κυράννα ποὺ κατα­γόταν ἀπὸ τὴν ῎Οσσα. Καὶ οἱ δύο γυναῖκες μαρτύρησαν σὲ νεαρὴ ἡλι­κία καὶ μάλιστα σὲ μικρὸ χρονικὸ διάστημα μεταξύ τους. ῾Η ᾿Ακυλίνα ὅμως σὲ ἀντίθεση πρὸς τὴν Κυράν­να ὁδηγή­θηκε στὸ μαρτύριο ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν πατέρα της. 
Οἱ πληροφορίες ποὺ ἀντλοῦμε γιὰ τὸ βίο τῆς ᾿Ακυλί­νας πρὸ τοῦ μαρτυρίου της ἀπὸ τὸ Συναξάριό της εἶναι ἐλά­­­χι­στες. Σ᾿ αὐτὸ τονίζεται κυρίως ἡ σταθερότητα καὶ ἡ ἐμμο­νή της στὴν ἀληθινὴ πίστη, ποὺ τὴν ὁδήγησε τελικὰ στὸ μαρ­­τύριο. 

῾Η ᾿Ακυλίνα καταγόταν ἀπὸ τὸ Ζαγκλιβέρι, χωριὸ τῆς ἐπαρχίας Λαγκαδᾆ, ποὺ ὑπαγόταν στὴν ἐπισκοπὴ ᾿Αρδαμε­ρί­ου. ῾Η οἰκογένειά της ἦταν μιὰ ἁπλὴ χριστιανικὴ οἰκογέ­νεια καὶ πιθανότατα ἡ ᾿Ακυλίνα ἦταν τὸ μοναδικὸ παιδὶ σ᾿ αὐτή, καθὼς στὸ Συναξάριό της δὲν γίνε­ται λόγος γιὰ ἀ­δέλ­φια τῆς νεομάρτυρος. 
Κάποια μέρα ὁ πατέρας τῆς ᾿Ακυλίνας διαπληκτιζόμε­νος μ᾿ ἕναν Τοῦρκο, ἄθελά του τὸν σκότωσε. Τὸν συνέλαβαν λοιπὸν καὶ τὸν ὁδήγησαν στὸν πασᾆ τῆς Θεσσαλονίκης μὲ τὴν κατηγορία τοῦ φόνου. ᾿Εκεῖ ὁ πατέρας της ἐμπρὸς στὴν ἀπειλὴ τοῦ θανά­του, ἀποφάσισε νὰ ἀλλαξοπιστήσει. ῞Οταν συνέβη αὐτὸ τὸ περιστατικὸ ἡ ᾿Ακυλίνα ἦταν ἀκόμη βρέ­φος. ῾Η μητέρα της ὅμως, ἡ ὁποία παρέμεινε σταθερὴ στὴν ὀρθό­δοξη πίστη, μεγά­λωσε τὴ μικρὴ ᾿Ακυλίνα “ἐν παιδείᾳ καὶ νου­θεσίᾳ Κυρίου” καὶ δὲν ἔπαψε οὔτε στιγμὴ νὰ τὴν προ­ετοιμάζει οὕτως žστε νὰ εἶναι ἕτοιμη νὰ δεχθεῖ ἀκόμη καὶ τὸ μαρτύριο, ἂν χρειαζό­ταν, παρὰ νὰ ἀλλαξοπιστήσει. Στὸ Συναξάριο τονίζεται ἰδιαί­τερα καὶ ἐπαινεῖται ἡ στάση τῆς μητέρας της, ἡ ὁποία παρέ­βλεψε τὴ φωνὴ τῆς μητρικῆς της καρδιᾆς καὶ δὲν δίστασε ἀκόμη καὶ νὰ προτρέψει τὴν κόρη της στὸ μαρτύριο. 
῎Ετσι ἡ μικρὴ ᾿Ακυλίνα ποὺ μεγάλωνε μὲ τὰ νάματα τῆς πίστεως ἔγινε στόχος τῶν Τούρκων φίλων τοῦ πατέρα της, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔπαυσαν οὔτε στιγμὴ νὰ τὸν πιέζουν γιὰ νὰ τὴν πείσει νὰ ἐξωμόσει καὶ αὐτή. ῾Ο πατέρας της, ὁ ὁποῖος πί­στευε ὅτι εὔκολα θὰ τὴν ἔπειθε, τοὺς καθησύχαζε λέγον­τάς τους: “μὴ σᾆς μέλῃ διὰ τὴν θυγατέρα μουÿ αὐτὴ εἶναι εἰς τὸ ἐδικόν μου χέρι, καὶ ὅτε θέλω τὴν τουρκίζω”. 
῞Οταν ὅμως ἡ ᾿Ακυλίνα ἔφτασε σὲ ἡλικία 18 ἐτῶν καὶ οἱ πιέσεις τῶν Τούρκων ἔγιναν ἀφόρητες, ὁ πατέρας της ἐπα­νέλαβε τὴν προσπάθειά του γιὰ νὰ τὴν πείσει νὰ ἀλλαξο­πι­στήσειÿ ἀλλὰ ἡ ᾿Ακυλίνα ἀνταπάντησε στὴν προ­σπάθεια αὐτὴ τοῦ πατέρα της μὲ τὴ σταθερότητά της. Τοῦ δήλωσε πὼς δὲν ἐπρό­κειτο νὰ προδώσει τὴν πίστη της, ὅπως ἔπραξε ἐκεῖνος ποὺ ἦταν δειλός, ἀλλὰ ὅτι προτιμοῦσε νὰ θυσιάσει ἀκόμη καὶ τὴ ζωή της γι᾿ αὐ­τή. Μετὰ ἀπ᾿ αὐτὸ τὸ περι­στατικό, ἀπογοητευμένος ὁ πατέ­ρας της ἀπὸ τὴν ἀποτυχία του, δή­λωσε στοὺς Τούρκους ὅτι παραιτεῖται πλέον ἀπὸ τὴν προσ­πάθεια νὰ μεταπείσει τὴν κό­ρη του τὴν ὁποία ἄφηνε στὴ διάθεσή τους. 
Τότε οἱ Τοῦρκοι συνέλαβαν τὴν ᾿Ακυλίνα καὶ τὴν ὁδή­­γησαν στὸν κριτή. Καθ᾿ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς πορείας πρὸς τὸ κριτήριο, τὴν ᾿Ακυλίνα συντρόφευε καὶ ἐνθάρρυνε ἡ μη­τέρα της ποὺ προσπαθοῦσε μὲ κάθε τρόπο νὰ τῆς τονώσει τὸ φρό­νημα, ἔτσι žστε νὰ μὴ δειλιάσει μπροστὰ στὰ βασανι­στήρια καὶ νὰ μὴ φοβηθεῖ τὸ μαρτύριο. Μόλις ἔφθασαν στὸ κριτήριο, ἡ μη­τέρα της ποὺ τὴν ἀκολουθοῦσε πιστά, ἀπομα­κρύνθηκε βίαια ἀπὸ τοὺς Τούρκους, ἐνῶ ἡ ᾿Ακυλίνα ὁδηγή­θηκε ἐνώπιον τοῦ κριτῆ, ὅπου, μένοντας πιστὴ στὶς νουθε­­σίες τῆς μητέρας της, δήλωσε πὼς ἄδικα προσπαθοῦσαν νὰ τὴν μεταπείσουν καὶ πὼς δὲν ἐπρόκειτο νὰ ἀρνηθεῖ τὴν πί­στη της. ῾Ο κριτὴς νομίζοντας ὅτι θὰ τὴν κάμψει βασανί­ζοντάς την, διέταξε νὰ τὴν γυμνώ­σουν γιὰ νὰ τὴν ραβδί­σουν. ῾Η ᾿Ακυλίνα ὅμως ἀντιμετώπισε μὲ τέτοια γενναιότητα τὰ χτυπήματα, žστε οἱ Τοῦρκοι ἀπο­φάσισαν νὰ χρησιμοποιή­σουν κάποιο ἄλλο μέσο γιὰ νὰ ἐπιτύ­χουν τὸ σκοπό τους. Συνέχισαν λοιπὸν τὴν προσπάθεια μὲ ὑπο­σχέ­σεις καὶ κολα­κεῖεςÿ κάποιος μάλιστα Τοῦρ­κος πρού­χοντας, τῆς ὑποσχέθη­κε νὰ τὴν κάνει νύφη του ἂν ὑπέκυπτε στὶς προτάσεις τουςÿ ἀλλὰ οὔτε αὐτὲς οἱ προκλήσεις καὶ τὰ δελεάσματα στάθηκαν ἱκανὰ γιὰ νὰ κλονίσουν τὸ φρόνημα τῆς ᾿Ακυλίνας, γι᾿ αὐτὸ ὁ κριτὴς διέταξε καὶ πάλι νὰ τὴ ραβ­δίσουν, χωρὶς ὅμως ἀποτέλεσμα. ῞Υστερα ἀπ᾿ αὐτό, τὴ ράβδι­σαν γιὰ τρίτη φορά, τόσο ἄγρια, žστε τὴν ἄφησαν μισοπεθα­μένη. 
Σ᾿ αὐτὴ τὴν κατάσταση τὴν παρέδωσαν σὲ κάποιον χρι­­στιανὸ γιὰ νὰ τὴν μεταφέρει στὸ σπίτι της, ὅπου ἡ μητέ­ρα της ἐναγωνίως προσευχόταν καὶ περίμενε νὰ μάθει τὰ ἀπο­τε­λέσματα ἀπὸ τὴν σύλληψη τῆς κόρης της. ῞Οταν τὴν ἀντίκρυ­σε σ᾿ αὐτὴ τὴν ἄθλια κατάσταση τὴν ἀγκάλιασε καὶ τὸ μόνο ποὺ τὴν ρώτησε ἦταν τί ἔκαμε. ῾Η ᾿Ακυλίνα μόλις καὶ μετὰ βίας τῆς ἀπάντησε ὅτι: “καὶ τὶ ἄλλο ἤθελα νὰ κά­μω, ὦ μῆτέρ μου, πάρεξ ἐκεῖνο ὁποὺ μοὶ ἐπαράγ­γειλες; ἰδοὺ κατὰ τὴν συμ­φωνίαν ὁποὺ εἴχαμεν ἐφύλαξα τὴν ὁμολογίαν τῆς πίστεώς μου”, καὶ ἀμέσως παρέδωσε τὸ πνεῦμα της. Μετὰ τὴν κοίμη­σή της τὸ λείψανό της ὅπως καὶ ὅλος ὁ χῶ­ρος τοῦ σπιτιοῦ μέχρι τὸν τόπο ὅπου τὴν ἐνταφίασαν πλημ­μύρισε ἀπὸ μιὰ ἄρ­ρητη εὐωδία. Τὴν ἴδια νύκτα ἕνα οὐράνιο φῶς στάθηκε πάνω ἀπὸ τὸν τάφο τῆς νεομάρτυρος. 
῞Ενα ἀρκετὰ σοβαρὸ πρόβλημα ὑπάρχει σχετικὰ μὲ τὸν τόπο ἐντα­φια­σμοῦ τοῦ τιμίου λειψάνου τῆς ἁγίας ᾿Ακυλίνας. Κανένας δὲν γνωρίζει ποῦ ἀκριβῶς τάφηκε καὶ ποῦ βρίσκε­ται σήμερα τὸ λείψανό της, ἀφοῦ οὔτε στὸ Συναξάριό της, ἀλλὰ οὔτε καὶ κάπου ἀλλοῦ δὲν σημειώνεται ὁ τόπος ταφῆς της. Κάποια προφο­ρικὴ παράδοση ἀναφέρει ὅτι οἱ Τοῦρκοι διέταξαν νὰ ταφεῖ στὸ τζαμὶ ἔτσι žστε, ἔστω καὶ μετὰ τὸ θάνατό της, νὰ τὴν κάμουν δική τους. Τὴ νύκτα ὅμως ἕνα θεῖο φῶς στάθηκε ἐπάνω ἀπὸ τὸν τάφο τῆς ἁγίας μέχρις ὅτου ὑποχρέωσε τρεῖς χρι­στιανούς, τὰ ὀνό­ματα τῶν ὁποίων διατηρεῖ ἡ παράδοση, νὰ κλέψουν τὸ λεί­ψανο τῆς ᾿Ακυλί­νας καὶ νὰ τὸ ἐνταφιάσουν σὲ κάποιο μέ­ρος, τὸ ὁποῖο ὁρκίστη­καν νὰ κρατήσουν μυστικὸ ἀπὸ φόβο μὴ τυχὸν τὸ μάθουν οἱ Τοῦρκοι καὶ τὸ συλήσουν. Γι᾿ αὐτὸ καὶ παρέμει­νε ἄγνωστο μέχρι τὶς ἡμέρες μας τὸ μέ­ρος ὅπου θάφτηκε τελικὰ τὸ σῶ­μα τῆς μάρτυρος. 
῾Η μνήμη τῆς ἁγίας ᾿Ακυλίνας τιμᾆται ἀπὸ τὸ 1957 στὶς 27 Σεπτεμβρίου, ἡμέρα τῆς τελειώσεώς της. Μέχρι τότε ἡ ᾿Ακυλίνα ἑορταζόταν στὶς 24 ᾿Απριλίου. Αἰτία αὐτῆς τῆς ἑορ­τολογικῆς μετατοπίσεως ἦταν τὸ ὅτι οἱ κά­τοικοι τοῦ Ζαγ­κλι­βερίου ἤθελαν νὰ συνδέσουν τὶς δύο με­γάλες πανηγύρεις τοῦ χωριοῦ τους, τοῦ ἁγίου Γεωργίου, στὸ ὄνομα τοῦ ὁποίου τι­μῶνταν ὁ κεντρικὸς ναὸς τοῦ χωριοῦ, καὶ τῆς ἁγίας τους. ᾿Απὸ τὸ 1957 ὅμως ἡ ᾿Ακυλίνα ἄρχισε νὰ ἑορτά­ζεται πλέον στὶς 27 Σεπτεμβρίου, ἐνῶ ἀπὸ τὸ 1984 καὶ μετά, ποὺ συστή­θηκε καὶ δεύτερη ἐνορία στὸ χωριό, τῆς ἁγίας ᾿Ακυλίνας, καὶ ἄρχισε ἡ ἀνοικοδόμηση μεγαλοπρεπέ­στατου ναοῦ πρὸς τιμήν της, ἡ μνήμη της καὶ ἡ ἑορτή της μετατοπίσθηκαν ἐπισήμως τὴν 27η Σε­πτεμβρίου. 
῾Ο Βίος καὶ τὸ Μαρτύριο τῆς παρθενομάρτυρος ᾿Ακυ­λί­νας περιλήφθηκε ἀπὸ τὸν ὅσιο Νικόδημο τὸν ῾Αγιο­ρείτη στὸ ἔργο του Νέον Μαρτυρολόγιον, ἐνῶ ἀργότερα συμπερι­λήφθηκε καὶ σὲ διάφορες ἄλλες ἐκδόσεις ποὺ ἀκολούθησαν μαζὶ μὲ τὴν ᾿Ακολουθία της. 
Σὲ κάποιο χειρόγραφο ποὺ βρέθηκε στὸ ναὸ τοῦ ἁγί­ου Γεωργίου στὸ Ζαγκλιβέρι ὑπάρχει μία πρόσφατα ἐκδεδο­μένη ᾿Ακολουθία πρὸς τιμὴν τῆς ᾿Ακυλίνας, ποὺ ψαλ­λόταν μέχρι τὸ 1969. ῾Η ᾿Ακολουθία, ὡς κάτοχος τῆς ὁποίας φέ­ρε­ται ὁ μοναχὸς Πολύκαρπος ᾿Αθ. Γιακούδης Παν­τοκρατορι­νὸς καὶ τῆς ὁποίας ὁ συνθέτης εἶναι ἄγνωστος, περιλαμβά­νει τὴν ᾿Ακολου­θία τοῦ ῾Εσπερινοῦ, τοῦ ῎Ορθρου, τὴ Λειτουρ­γία, τὸ Βίο καὶ τὸ Μαρτύριο τῆς ῾Αγίας. Τὸ Σε­πτέμβριο τοῦ 1969 ὁ ὑμνογρά­φος τῆς Μεγάλης τοῦ Χρι­στοῦ ᾿Εκκλησίας, Γεράσιμος ὁ Μι­κραγιαννανίτης, συνέθεσε ᾿Ακολουθία πρὸς τιμήν της, ἡ ὁποία ψάλλεται ἀπὸ τότε στὴν ἑορτὴ τῆς ἁγί­ας. Μέχρι σήμερα ἀκο­λού­θησαν ἀρκετὲς ἐκδόσεις τῆς ἴδιας ᾿Ακολουθίας, ἐνῶ τὸ 1980 προστέθηκαν καὶ Χαιρετισμοὶ καὶ ᾿Εγκώμια στὴν παρθε­νομάρτυρα ἀπὸ τὸν ἴδιο ὑμνογράφο. 
῾Η πρώτη εἰκονογράφηση τῆς νεομάρτυρος χρονολο­γεῖ­ται τὸ 1858 σὲ κάποιο ἔργο τοῦ ἱεροδιακόνου ῾Ιεροθέου τῆς ῾Ι. Μονῆς Λογγοβάρδας καὶ μετέπειτα ἐπισκόπου Ρε­θύμνης καὶ Αὐλοποτάμου, ὅπου εἰκονίζονται ὅλοι οἱ μετὰ τὴν ἅλωση νεο­μάρτυρεςÿ σ᾿ αὐτὴν ἀπεικονίζεται ἡ ᾿Ακυλίνα μαζὶ μὲ τὴν Κυράννα καὶ τὴν ᾿Αργυρῆ. 
᾿Επίσης στὸν κεντρικὸ ναὸ τοῦ Ζαγκλιβερίου, τὸν ἅγιο Γεώργιο, βρίσκονται τρεῖς ἀπὸ τὶς παλαιότερες εἰκό­νες τῆς ἁ­γίας. ῾Η πρώτη χρονολογεῖται τὸ 1903 καὶ παρου­σιάζει ὁλόσω­μη τὴν ἁγίαÿ κάτω ἀριστερὰ καὶ δεξιὰ περι­έχονται δύο σκηνὲς ἀπὸ τὸ βίο της, ἡ μαστίγωση καὶ ἡ κοίμησή της, ἐνῶ ἐπάνω ἀριστερὰ παριστάνεται ὁ Χριστὸς νὰ εὐλογεῖ τὴν ἁγία. ῾Η δεύτερη εἰκόνα ποὺ παρουσιάζει ἐπίσης ὁλόσωμη τὴν ᾿Ακυλίνα φέρεται ὡς δέηση τοῦ “Πολυκάρπου ᾿Αθανα­σίου Γιαγκούδη Ζαγκλιβερινῷ Παντο­κρατορινῷ ἐν ῾Αγίῳ ῎Ο­ρει τῇ 1 Σεπτεμ­βρίου 1904”, εἶναι δηλαδὴ προσφορὰ τοῦ ἰ­δίου προσώπου, δαπάνη τοῦ ὁποίου ἔγινε καὶ ἡ πρώτη ᾿Ακο­λουθία πρὸς τιμὴν τῆς νεομάρτυρος. Τέ­λος, ἡ τρίτη εἰκόνα εἶναι δέηση τοῦ Παναγιώτη ᾿Αναγνώ­στου τὸ 1913, καὶ εἰ­κο­νίζονται ἡ ἁγία ᾿Ακυλίνα μαζὶ μὲ τὴν ἁγία Κυράννα. Καὶ οἱ τρεῖς εἰκόνες ἔχουν ἁγιορειτικὴ προέλευση. 

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ (2) ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΥ ΚΗΡΥΓΜΑΤΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Α´ ΛΟΥΚΑ

Συγγραφέας: kantonopou στις 26 Σεπτεμβρίου, 2014

῾Παρακαλοῦμεν μή εἰς κενόν τήν χάριν τοῦ Θεοῦ δέξασθαι ὑμᾶς᾽.
α. ῾Ο Κύριος μᾶς ἔχει ἀποκαλύψει ὅτι ὁ Θεός μας δέν εἶναι ἕνα ἀπρόσιτο καί ἀκίνητο ὄν, ἀλλά Θεός γνωστός καί προσιτός μέσα στήν ἀγνωσία καί τό ἀπρόσιτό Του, Θεός δράσεως καί ἡσυχίας, κάτι πού μέ φιλοσοφική ὁρολογία ἐκφράστηκε ὡς Οὐσία καί ᾽Ενέργεια. Κι ἡ ἐνέργεια αὐτή τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ χάρη Του, τήν ὁποία ἔδωσε καί δίνει στούς ἀνθρώπους, καί μάλιστα σ᾽ ἐκείνους πού ἀνταποκρίνονται στήν παροχή Της. Γιά τή χάρη αὐτή μιλᾶ καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος σήμερα, ἀλλά ἀπό μία ἄλλη πλευρά: νά μήν τήν ἀφήνουμε νά πάει χαμένη.
β. 1. ῾Η χάρη τοῦ Θεοῦ λοιπόν μᾶς προσφέρεται ἀδιάκοπα, γιατί ὁ Θεός μας εἶναι ἀγάπη. Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ ἀποτελεῖ ἐνέργεια τῆς ἀγάπης Του, πού σημαίνει ὅτι καί στή Δημιουργία Του καί στήν Πρόνοιά Του καί στήν ὅλη ἀπολυτρωτική ἐνέργειά Του, ἰδιαιτέρως μάλιστα στήν προσφορά τοῦ σώματος καί τοῦ αἵματός Του στό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας,  τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ διαβάζουμε. Τό νά εἶναι ὁ Θεός μαζί μας ἀποτελεῖ ὄχι μία ἀφ᾽ὑψηλοῦ ἁπλῶς κίνησή Του, μία ἐκ περισσοῦ λύπησή Του γιά ἐμᾶς, ἀλλά τή χαρά καί τήν εὐχαρίστησή  Του. ῞Οταν ἤμασταν βουτηγμένοι σέ κάθε εἴδους ἁμαρτία χωρίς δυνατότητα ἐπιστροφῆς, ἦλθε στόν κόσμο γιά τή σωτηρία μας. ῾῾Ημῶν ὄντων ἁμαρτωλῶν, Χριστός ὑπέρ ἡμῶν ἀπέθανε᾽.
2. ᾽Ενῶ ὅμως ὁ Θεός μᾶς προσφέρει ἀφειδῶς τή χάρη Του, δηλαδή τόν ῎Ιδιο Του τόν ῾Εαυτό, (῾οὐκ ἐκ μέτρου δίδωσιν ὁ Θεός τό Πνεῦμα᾽), δέν μᾶς ἐκβιάζει γιά τήν ἀποδοχή Της. Μᾶς ἀφήνει ἐλεύθερους νά ἀνταποκριθοῦμε, γι᾽ αὐτό καί ὑπάρχει ἡ δυνατότητα πού λέει ὁ ἀπόστολος, νά ἀφήσουμε τή χάρη αὐτή νά πάει χαμένη, κάτι πού κάνει τόν ἀπόστολο νά συνέχεται ἀπό ἀγωνία, γιατί ξέρει τίς καταστροφικές συνέπειες ἀπό τή μή ἀποδοχή της.
3. ῾Η προτροπή του λοιπόν εἶναι νά χρησιμοποιήσουμε σωστά τήν ἐλεύθερη θέλησή μας, δηλαδή νά ἐκμεταλλευτοῦμε τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πού συνιστᾶ τή σωτηρία μας. Πῶς μπορεῖ νά γίνει αὐτό; Μερικά παραδείγματα:
– Ἡ προσευχή μᾶς παρέχει χάρη Θεοῦ. Μή διασκορπίζουμε τή χάρη αὐτή ἔπειτα, μέ λόγια καί ἔργα ἀντίθετα πρός τήν ἀτμόσφαιρά της.
– Συμμετέχουμε στή Θεία Λειτουργία. ῎Ας φροντίζουμε ἡ μετέπειτα ζωή μας νά ἀποτελεῖ συνέχεια αὐτῆς, ὡς ῾μία λειτουργία μετά τή Θ. Λειτουργία᾽, ὅπως πολύ εὔστοχα ἔχει εἰπωθῆ, ἰδιαιτέρως ἄν ἔχουμε κοινωνήσει. Πολλοί ὅ,τι πνευματικό ἀγώνα κάνουν, τόν σταματοῦν μέχρι νά κοινωνήσουν. Μετά συνεχίζουν τήν κοσμικότητα τῆς ζωῆς τους. 
– Κάνουμε νηστεία. ῎Ας μή τήν καταστρέφουμε μέ κατακρίσεις, μέ πονηρές σκέψεις, μέ ὑπερηφάνειες κλπ.
– Κάνουμε ἐλεημοσύνη. ῎Ας μή τήν διατυμπανίζουμε.
4. ᾽Εκεῖνο πού βοηθεῖ κατεξοχήν στήν προσπάθεια διατήρησης τῆς χάρης τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ἀδιάκοπη καλλιέργεια τῆς συναίσθησης ὅτι εἴμαστε κι ἐμεῖς, ὅπως καί οἱ ἀπόστολοι, ῾Θεοῦ διάκονοι᾽. Δηλαδή ἡ συναίσθηση ὅτι εἴμαστε μέλη Χριστοῦ, συνεπῶς καί ἡ ζωή τοῦ Χριστοῦ πρέπει νά εἶναι ζωή καί δική μας. ῾῞Οπου εἰμί ἐγώ, ἐκεῖ καί ὁ διάκονος ὁ ἐμός ἔσται᾽, εἶπε ὁ Χριστός. Καί: ῾᾽Εάν τις ἐμοί διακονῇ, ἐμοί ἀκολουθείτω᾽. Μέ τόν τρόπο αὐτό ὁ ἴδιος ὁ Θεός γίνεται ὑπήκοος καί βοηθός μας. Γιατί λέει ῾καιρῷ δεκτῷ ἐπήκουσά σου καί ἐν ἡμέρᾳ σωτηρίας ἐβοήθησά σοι᾽.
γ. Σκοπός μας ὡς χριστιανῶν εἶναι ἡ ἀπόκτηση τῆς χάρης τοῦ Θεοῦ. ῾Η χάρη μᾶς προσφέρεται πλούσια. ῎Ας θελήσουμε νά τήν ἀποκτήσουμε, πού σημαίνει νά τή διακρατήσουμε, ἀφοῦ μᾶς ἔχει δοθῆ ἤδη διά τοῦ ἁγίου βαπτίσματος. Μέ λίγη προσπάθεια κρατᾶμε τόν ἄπειρο πλοῦτο τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ.
 παπα Γιώργης Δορμπαράκης 

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΣΧΕΔΙΑΣΜΑ (1) ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΥ ΚΗΡΥΓΜΑΤΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Α´ ΛΟΥΚΑ

Συγγραφέας: kantonopou στις 26 Σεπτεμβρίου, 2014

῾᾽Αδελφοί, συνεργοῦντες παρακαλοῦμεν μή εἰς κενόν τήν χάριν τοῦ Θεοῦ δέξασθαι ὑμᾶς᾽ (Β´ Κορ. 6, 1)
(᾽Αδελφοί, συνεργάτες τοῦ Θεοῦ καθώς εἴμαστε, σᾶς παρακαλοῦμε νά μήν ἀφήσετε νά πάει χαμένη ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ πού δεχτήκατε).
α. Τό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα τονίζει τή χάρη καί τή δωρεά πού ὁ Θεός ἔδωσε καί δίνει στούς ἀνθρώπους, ἀλλά καί τήν εὐθύνη πού ἔχουμε οἱ ἄνθρωποι ὡς συνεργάτες μέ τόν Θεό ἀπέναντι στή χάρη αὐτή.
β. 1. Καί κατά πρῶτον: εἴμαστε συνεργάτες τοῦ Θεοῦ. Μία ἀλήθεια πού θίγει σέ κάθε εὐκαιρία ὁ ἀπόστολος Παῦλος (῾συνεργοί Θεοῦ ἐσμεν᾽ θά πεῖ ἀλλοῦ), διότι ὁ Θεός μᾶς δημιούργησε ῾κατ᾽ εἰκόνα καί καθ᾽ ὁμοίωσίν᾽ Του. Δέν εἴμαστε δηλαδή πιόνια καί παιχνίδια στά χέρια τοῦ Θεοῦ. ῾Ο Παντοδύναμος Θεός θέλει νά αὐτοπεριορίζεται γιά νά φανερώνεται ἡ ἐλευθερία τῶν ἀνθρώπων, χωρίς τήν ὁποία ᾽Εκεῖνος δέν κάνει τίποτε. ῾῾Ο Θεός δέν μᾶς ἔδωσε ἁπλῶς ἐλευθερία. Χάραξε τήν ἐλευθερία μέσα μας᾽, ἔλεγε ὁ ἅγιος Γέρων Πορφύριος. ᾽Ακόμη καί στήν περίπτωση πού ὁ Θεός μᾶς βλέπει νά ἐπιλέγουμε τήν καταστροφή μας, καί πάλι δέν ἐπεμβαίνει ἐκβιαστικά στή ζωή μας. ῾῞Οστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν…᾽.
2. ᾽Ακριβῶς γι᾽ αὐτό ὁ Θεός δέν κάνει ποτέ αὐτό πού μποροῦμε νά κάνουμε ἐμεῖς γιά τόν ἑαυτό μας. Μᾶς δίνει βεβαίως πάμπολλες εὐκαιρίες ἀνάνηψης καί συνετισμοῦ, μᾶς ὠθεῖ πρός τήν ἀλήθεια, μᾶς δίνει τήν πρώτη ὕλη θά λέγαμε, ἀλλά ἡ συνέχεια ἀνήκει σέ μᾶς. Κατά συνέπεια κατανοοῦμε γιατί ἡ χριστιανική πίστη δέν ἔχει καμμία σχέση μέ ὁποιαδήποτε μαγεία. ῾Η μαγεία (πέρα ἀπό τόν δαιμονισμό στόν ὁποῖο ὁδηγεῖ), προϋποθέτει ἀπραξία καί ἀνευθυνότητα, ἡ χριστιανική πίστη μᾶς κινητοποιεῖ καί μᾶς θέτει ἐνώπιον τῶν εὐθυνῶν μας. ῾Η πίστη μας μᾶς ἀντιμετωπίζει ὡς ἀληθινές καί ἐλεύθερες προσωπικότητες.
3. ῎Ετσι κατανοοῦμε καί τήν ἀγωνία τοῦ ἀποστόλου. ῎Οχι ἁπλῶς προτρέπει, ἀλλά παρακαλεῖ νά μήν πάει χαμένη ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ πού δόθηκε στούς πιστούς. Καί ποιά εἶναι αὐτή ἡ χάρη; Τό ἀπολυτρωτικό ἔργο τοῦ Χριστοῦ: ἡ συμφιλίωση μέ τόν Θεό. Κι εἶναι συγκλονιστικό νά σκεφτεῖ κανείς ὅτι ὁ Θεός μας ἔγινε ἄνθρωπος, ὁδηγήθηκε γιά χάρη μας στόν Σταυρό, σήκωσε τίς ἁμαρτίες μας ἐν ὀδύνῃ, κι ἐμεῖς  ἐπιπόλαια καί ἄσκοπα πετᾶμε τή χάρη αὐτή. Σάν νά μᾶς ἔχει κάνει κάποιος τό πιό πολύτιμο καί ἀπαραίτητο γιά τή ζωή μας δῶρο, χωρίς τό ὁποῖο θά πεθαίναμε, κι ἐμεῖς τελικῶς τό πετᾶμε στά σκουπίδια.
4. Πῶς δέν ἀφήνουμε τή χάρη αὐτή νά πάει χαμένη; Πῶς συνεργαζόμαστε σωστά μέ τόν Θεό; Ἡ περιγραφή πού κάνει ὁ ἀπόστολος γιά τή ζωή τή δική του καί τῶν ἄλλων ἀποστόλων δίνει τήν ἀπάντηση: μέ τή μεγάλη μας ὑπομονή στίς θλίψεις καί τίς δοκιμασίες, μέ τήν ἐντιμότητα, τήν ἀνεκτικότητα, τήν καλοσύνη, τήν ἀνυπόκριτη ἀγάπη, μέ ὅ,τι μέ ἄλλα λόγια κάνει ἕναν χριστιανό νά εἶναι ἀληθινός διάκονος Χριστοῦ. Κι αὐτό σημαίνει ὅτι ἡ ἐν ἐπιγνώσει ἐκκλησιαστική ζωή συνιστᾶ τήν ἀνταπόκριση τοῦ ἀνθρώπου στήν παρεχομένη χάρη τοῦ Θεοῦ, γεγονός πού ὁδηγεῖ στό νά γίνεται ὁ χριστιανός μία συνέχεια τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο, μέ τίς δυνάμεις ᾽Εκείνου.
γ. ῾Ο Θεός μας δέν μᾶς θέλει ὑπαλλήλους. Μᾶς θέλει σωστά ἀφεντικά τῆς ζωῆς μας, γιατί μᾶς καθιστᾶ συνεργούς Του μέ τήν συνεχή παροχή τῆς χάρης Του. Πολύ συχνά ὅμως ἐμεῖς διαγράφουμε τό μεγαλεῖο μας αὐτό καί μέ εὐκολία παραδίδουμε τήν ἐλευθερία μας στά πάθη μας καί τόν Πονηρό διάβολο. ᾽Αλλά αὐτό εἶναι ἡ καταδίκη καί ἡ κόλασή μας. 
 παπα Γιώργης Δορμπαράκης 

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

Κυριακή Α΄ Λουκά, Ευαγγελικό Ανάγνωσμα

Συγγραφέας: kantonopou στις 26 Σεπτεμβρίου, 2014

Πρωτότυπο Κείμενο

 Ἐγένετο δὲ ἐν τῷ τὸν ὄχλον ἐπικεῖσθαι αὐτῷ τοῦ ἀκούειν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ αὐτὸς ἦν ἑστὼς παρὰ τὴν λίμνην Γεννησαρέτ, καὶ εἶδε δύο πλοῖα ἑστῶτα παρὰ τὴν λίμνην· οἱ δὲ ἁλιεῖς ἀποβάντες ἀπ’ αὐτῶν ἀπέπλυνον τὰ δίκτυα.  ἐμβὰς δὲ εἰς ἓν τῶν πλοίων, ὃ ἦν Σίμωνος, ἠρώτησεν αὐτὸν ἀπὸ τῆς γῆς ἐπαναγαγεῖν ὀλίγον· καὶ καθίσας ἐδίδασκεν ἐκ τοῦ πλοίου τοὺς ὄχλους.  ὡς δὲ ἐπαύσατο λαλῶν, εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα· Ἐπανάγαγε εἰς τὸ βάθος καὶ χαλάσατε τὰ δίκτυα ὑμῶν εἰς ἄγραν.  καὶ ἀποκριθεὶς Σίμων εἶπεν αὐτῷ· Ἐπιστάτα, δι’ ὅλης νυκτὸς κοπιάσαντες οὐδὲν ἐλάβομεν· ἐπὶ δὲ τῷ ῥήματί σου χαλάσω τὸ δίκτυον. καὶ τοῦτο ποιήσαντες συνέκλεισαν πλῆθος ἰχθύων πολύ· διερρήγνυτο δὲ τὸ δίκτυον αὐτῶν. καὶ κατένευσαν τοῖς μετόχοις τοῖς ἐν τῷ ἑτέρῳ πλοίῳ τοῦ ἐλθόντας συλλαβέσθαι αὐτοῖς· καὶ ἦλθον, καὶ ἔπλησαν ἀμφότερα τὰ πλοῖα, ὥστε βυθίζεσθαι αὐτά.  ἰδὼν δὲ Σίμων Πέτρος προσέπεσε τοῖς γόνασιν Ἰησοῦ λέγων· Ἔξελθε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι ἀνὴρ ἁμαρτωλός εἰμι, Κύριε· θάμβος γὰρ περιέσχεν αὐτὸν καὶ πάντας τοὺς σὺν αὐτῷ ἐπὶ τῇ ἄγρᾳ τῶν ἰχθύων ᾗ συνέλαβον, ὁμοίως δὲ καὶ Ἰάκωβον καὶ Ἰωάννην, υἱοὺς Ζεβεδαίου, οἳ ἦσαν κοινωνοὶ τῷ Σίμωνι. καὶ εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα ὁ Ἰησοῦς· Μὴ φοβοῦ· ἀπὸ τοῦ νῦν ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν. καὶ καταγαγόντες τὰ πλοῖα ἐπὶ τὴν γῆν, ἀφέντες ἅπαντα ἠκολούθησαν αὐτῷ. 

Μετάφραση

Καθώς τα πλήθη συνωστίζονταν κάποτε γύρω του για ν΄ ακούσουν το λόγο του Θεού κι εκείνος στεκόταν στην όχθη της λίμνης Γεννησαρέτ, είδε δύο ψαροκάικα στην άκρη της λίμνης. Οι ψαράδες είχαν κατεβεί απ΄ αυτά και έπλεναν τα δίκτυα. Εκείνος ανέβηκε σ΄ ένα από τα ψαροκάϊκα, σ΄ αυτό που ήταν του Σίμωνα, και τον παρακάλεσε να τραβηχτεί λίγο από την ξηρά. Κάθισε στο ψαροκάικο και απ΄ αυτό δίδασκε τα πλήθη. Όταν τελείωσε την ομιλία του, είπε στο Σίμωνα: «Πήγαινε στα βαθιά και ρίξτε τα δίκτυα σας για ψάρεμα». Ο Σίμων του αποκρίθηκε: «Διδάσκαλε, όλη τη νύχτα παιδευόμασταν και δεν πιάσαμε τίποτε, επειδή όμως το λες εσύ, θα ρίξω το δίχτυ». Αφού το έριξαν έπιασαν πάρα πολλά ψάρια, τόσα που άρχισε να σκίζεται το δίχτυ τους. Με νεύματα ειδοποίησαν τους συνεταίρους τους που ήταν στο άλλο πλοίο να έρθουν να τους βοηθήσουν. Εκείνοι ήρθαν και γέμισαν και τα δύο ψαροκάικα σε σημείο που να κινδυνεύουν να βυθιστούν. Όταν ο Σίμων Πέτρος είδε τι έγινε, έπεσε στα γόνατα του Ιησού και του είπε: «Βγες από το καΐκι μου, Κύριε, γιατί είμαι άνθρωπος αμαρτωλός». Αυτά τα είπε γιατί είχε κυριευτεί από δέος, αυτός και όλοι όσοι ήταν μαζί του, για τα πολλά ψάρια που είχαν πιάσει. Το ίδιο συνέβη και με τα παιδιά του Ζεβεδαίου, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, που ήταν συνεργάτες του Σίμωνα. Ο Ιησούς τότε είπε στο Σίμωνα: «Μη φοβάσαι, από τώρα θα ψαρεύεις ανθρώπους». Ύστερα, αφού τράβηξαν τα ψαροκάικα στη στεριά, άφησαν τα πάντα και τον ακολούθησαν.

 Ερμηνεία

Ο Χριστός διδάσκει στην ακρογιαλιά της Γαλιλαίας και τα πλήθη τρέχουν με πόθο κοντά του. Καθώς βλέπει δυο μικρά πλοία αραγμένα στη λίμνη, μπαίνει σ’ ένα απ’ αυτά· είναι το πλοίο του Πέτρου. Τον παρακαλεί να το πάει λίγο πιο μέσα στη λίμνη για να διδάξει τα πλήθη μέσα από το πλοίο. Όταν τελείωσε τη διδασκαλία του ο Κύριος, λέει στον Σίμωνα: Φέρε πάλι το πλοίο στα βαθιά νερά της λίμνης και ρίξτε τα δίχτυα σας. Ο Σίμων όμως με έκπληξη του αποκρίνεται: Διδάσκαλε, όλη τη νύχτα κοπιάσαμε ρίχνοντας τα δίχτυα και δεν πιάσαμε τίποτε. Αφού όμως το λες εσύ, θα ρίξω το δίχτυ. Και το θαύμα που ακολούθησε ήταν εντυπωσιακό. Το δίχτυ τους γέμισε τόσο πολλά ψάρια, ώστε άρχισε να σχίζεται. Οι ψαράδες τότε φώναξαν αμέσως τους συνεταίρους τους που ήταν στο άλλο πλοίο, να βοηθήσουν να σύρουν το δίχτυ επάνω. Αλλά τα ψάρια ήταν τόσο πολλά, ώστε τα δυο πλοία κινδύνευαν να βυθισθούν.

Τι νόημα όμως είχε αυτό το τόσο εντυπωσιακό θαύμα; Και γιατί ο Χριστός πριν το επιτελέσει ζήτησε από τους ψαράδες να ρίξουν τα δίχτυα τους και μάλιστα σε ακατάλληλη ώρα; Διότι ο Κύριος μέσα από το θαύμα αυτό ήθελε να διδάξει πολύ μεγάλες αλήθειες στους ψαράδες της Γαλιλαίας, τους οποίους σε λίγο θα καλούσε να γίνουν αλιείς ανθρώπων και να σαγηνεύουν στα πνευματικά τους δίχτυα όλη την οικουμένη. Αυτό το θαύμα ήταν τύπος της πνευματικής αλιείας τους. Και έπρεπε να χαραχθεί βαθιά στην ψυχή τους. Έπρεπε να το θυμούνται πολύ καλά οι Απόστολοι του Κυρίου όταν αργότερα στο τιτάνιο έργο τους θα συναντούσαν δυσκολίες και απογοητεύσεις. Να θυμούνται και να συναισθάνονται ότι στην πνευματική τους διακονία χωρίς τον Κύριο δεν θα μπορούσαν τίποτε να επιτύχουν, ενώ με τη δική του δύναμη θα μπορούσαν να κάνουν τα πάντα. Άδεια τα δίχτυα χωρίς την ευλογία του. Γεμάτα δίχτυα όταν τα ευλογούσε ο Χριστός. Έπρεπε ακόμη να καταλάβουν οι μαθητές μέσα από το θαύμα αυτό ότι για να έχουν καρποφορία στο έργο τους θα έπρεπε να έχουν τυφλή υπακοή στα προστάγματα του Κυρίου. Ακόμη και σ’ αυτά που δεν κατανοούσε η περιορισμένη τους λογική. Και να μην υπολογίζουν κόπο και θυσίες. Αυτοί να δίνουν το χρόνο τους, τον κόπο τους και τη ζωή τους στην υπηρεσία του Κυρίου, για να τα μεταχειρισθεί όπως Αυτός ήθελε· έχοντας τη βεβαιότητα ότι ο Κύριος θα επιβραβεύει τη θυσία τους, την πρόθυμη υπακοή τους, την αδιάσειστη πίστη τους στη δύναμή του.

Όταν είδε ο Πέτρος το πρωτοφανές αυτό και ανέλπιστο πλήθος των ψαριών, έπεσε στα γόνατα του Χριστού και είπε: Βγες από το πλοίο μου και φύγε από μένα, Κύριε, διότι είμαι άνθρωπος αμαρτωλός και δεν είμαι άξιος να Σ’ έχω στο πλοίο μου. Ο Κύριος όμως τον καθησύχασε και του είπε: Μη φοβάσαι. Από τώρα θα σαγηνεύεις ανθρώπους, τους οποίους με το κήρυγμά σου θα οδηγείς στη σωτηρία. Κατόπιν αφού όλοι μαζί οι ψαράδες επανέφεραν τα πλοία στη στεριά, άφησαν τα πάντα και Τον ακολούθησαν.

Η στάση όμως του αποστόλου Πέτρου μας δημιουργεί κάποιον προβληματισμό. Γιατί αντί να πανηγυρίσει για το μεγαλειώδες θαύμα, παρακάλεσε τον Κύριο να φύγει από το πλοίο του; Αυτός που από τα παιδικά του χρόνια περίμενε τον Μεσσία, τώρα Του ζητά να φύγει από τη ζωή του; Ασφαλώς το αίτημα του Πέτρου δεν εκφράζει μια διάθεση αρνήσεως και αποδιώξεως του Χριστού. Αντίθετα. Ο άδολος αυτός ψαράς της Γαλιλαίας ένιωσε την ώρα εκείνη ένα φοβερό συγκλονισμό στην ψυχή του. Κατάλαβε μέσα στην ευλογία του θαύματος ότι δεν έχει μπροστά του έναν απλό άνθρωπο, αλλά ένα μοναδικό διδάσκαλο που έχει θεία δύναμη. Και αισθανόμενος το μεγαλείο του δεν αντέχει να ατενίσει το θεϊκό του πρόσωπο, αλλά πέφτει συντετριμμένος και Τον προσκυνά. Διότι αισθάνεται τον εαυτό του ανάξιο της παρουσίας του. Αισθάνεται του Χριστού την αγιότητα και τη δική του μικρότητα και αμαρτωλότητα. Αυτό ακριβώς συμβαίνει σε κάθε πνευματικό άνθρωπο κάθε φορά που αισθάνεται ιδιαιτέρως έκδηλη την ευλογία του Θεού στη ζωή του. Είναι ένα βίωμα που το νιώθουμε οι πιστοί καθώς βρισκόμαστε σε μία ιερή ώρα της λατρείας ή σε στιγμές που αισθανόμαστε τον Θεό ολοζώντανο στη ζωή μας, και αφυπνίζεται η συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μας. Μας συνέχει τότε ο φόβος του Θεού. Τρέμουμε, φοβόμαστε την παρουσία του Θεού, αλλά ταυτόχρονα και την ποθούμε και τη λαχταρούμε. Πώς να πλησιάσουμε τον πάναγνο Κύριο οι ρυπαροί και ανάξιοι; Αισθανόμαστε πόσο αμαρτωλοί είμαστε και ότι δεν αξίζουμε των ευλογιών του Κυρίου. Αυτό όμως που δεν καταλαβαίνουμε ίσως είναι ότι όσο περισσότερο αναγνωρίζουμε την αμαρτωλότητά μας, τόσο περισσότερο ελκύουμε το έλεος και την αγάπη του Κυρίου. Γι’ αυτό ας στεκόμαστε με δέος και σεβασμό ενώπιόν του και ας Τον παρακαλούμε ταπεινά και ολοκάρδια να μη φύγει ποτέ από κοντά μας λόγω της μεγάλης αμαρτωλότητάς μας, αλλά να μένει πάντοτε στη ζωή μας και να την γεμίζει με τις ευλογίες του.

Τρύφωνα Παπαγιάννη, θεολόγου, καθηγητού Μ.Ε

Μητρόπολη Κωνσταντίας

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ

Συγγραφέας: kantonopou στις 26 Σεπτεμβρίου, 2014

Εισήγηση στο Φροντιστήριο Στελεχών
της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας
        Παραμελημένο το έργο της κατήχησης στην Εκκλησία στις μέρες μας. Δεν δίδει απτά αποτελέσματα, παρεκτός αν ο αριθμός συμμετοχής, κυρίως των παιδιών και των νέων, είναι μεγάλος. Δεν εντυπωσιάζει τους φυσικούς προϊσταμένους των τοπικών Εκκλησιών, τους Επισκόπους, οι περισσότεροι εκ των οποίων  ελάχιστα ασχολούνται με αυτό. Αρκούνται στην επαφή με τους νέους, όταν γίνονται ειδικές θείες λειτουργίες για τα σχολεία,  ή σε τυπικές επισκέψεις στις ενορίες, όταν γίνονται κατηχητικές εκδηλώσεις ή γιορτές. Αντίστοιχα, οι περισσότεροι ιερείς αισθάνονται ότι το να μιλήσει κάποιος σε νέους ανθρώπους απαιτεί ένα ιδιαίτερο χάρισμα, απαιτεί κόπο, προετοιμασία και την ίδια στιγμή το αποτέλεσμα εκ των πραγμάτων θα είναι δυσανάλογο. Αλλού δεν υπάρχουν οικογένειες με παιδιά, ιδίως στα χωριά. Μένει ένας ελάχιστος ζήλος σε κάποιους, οι οποίοι πιστεύουν στο έργο του επανευαγγελισμού των ανθρώπων, δίδουν τον εαυτό τους, προσπαθούν να προσελκύσουν στελέχη, οι οποίοι θα γίνουν κατηχητές, και βλέπουν την ίδια στιγμή την επίσημη Εκκλησία να μην τολμά να προχωρήσει ούτε στην αντικατάσταση των απαρχαιωμένων κατηχητικών βοηθημάτων και να αναλώνεται σε μία συνεχή ομφαλοσκόπηση. Σημασία έχει μόνο το φαγητό που δίδεται στα συσσίτια και οι ηλικιωμένοι που περιθάλπονται στα ιδρύματα. Εξάλλου, εξακολουθεί να υπάρχει η επανάπαυση στο γεγονός ότι στο σχολείο ακόμη διδάσκεται το μάθημα των Θρησκευτικών, στο ότι οι θεολόγοι των Γυμνασίων και των Λυκείων ακόμη μπορούν να μιλούνε για Θεό και θρησκεία στα παιδιά, στο ότι η πλειοψηφία των δασκάλων, έστω και χωρίς έλεγχο για το τί και πώς, διδάσκει το μάθημα, στα πλαίσια ενός σχολικού προγράμματος που  έχει ως πρώτο θύμα το μάθημα αυτό όταν η ύλη δεν βγαίνει.
                 Αν θέλουμε να είμαστε κοντά στην αλήθεια, η πραγματικότητα για την κατήχηση είναι αυτή. Συνδέεται με την γενικότερη θέση της Εκκλησίας στην κοινωνία και τη ζωή των ανθρώπων. Η Εκκλησία υπάρχει ως ένας θεσμός χρήσιμος, ο οποίος προέρχεται από ένα παρελθόν ένδοξο, βοήθησε το λαό μας να παραμείνει ελεύθερος στην συνείδηση όχι γιατί η ίδια είχε οργανώσει ένα ξεχωριστό πρόγραμμα παιδείας και εθνικής αφύπνισης, αλλά γιατί η τέλεση της θείας λειτουργίας από μόνη της δίδει την αίσθηση του ανήκειν σε μια κοινότητα ανθρώπων που έχει τη δική της γλώσσα, τη δική της ιστορία και παράδοση, σε έναν λαό διαφορετικό από έναν άλλο, ο οποίος συνέβαινε να είναι και κατακτητής.   Η Εκκλησία προσέφερε την μεγάλη περιουσία της ώστε να γίνουν πόλεις, να αποκτήσουν κλήρο οι αγρότες, να χτιστούν σχολεία, νοσοκομεία, κοινωφελή ιδρύματα, δημόσια κτήρια, χώροι άθλησης και ψυχαγωγίας και επομένως το κράτος και η κοινωνία τής οφείλουν ευγνωμοσύνη. Σήμερα, οπότε και οι άνθρωποι είμαστε μέλη ενός παγκόσμιου χωριού, πληροφορούμαστε από την τηλεόραση και το Διαδίκτυο τι συμβαίνει απανταχού της γης, με αποτέλεσμα να αισθανόμαστε ότι κυρίως ανήκουμε στον κόσμο και να μην έχουμε συνείδηση ότι είμαστε διαφορετικοί από τους άλλους λαούς, καθότι κι εκείνοι στον κόσμο ανήκουν, όλοι ντυνόμαστε το ίδιο, ακούμε την ίδια μουσική, διασκεδάζουμε με τον ίδιο τρόπο, ιδίως οι νεώτεροι, πίνουμε τα ίδια ποτά, οδηγούμε αυτοκίνητα τα οποία μας προτείνουν οι μεγάλες πολυεθνικές βιομηχανίες, αγοράζουμε από πολυκαταστήματα τα οποία έχουν τα ίδια προϊόντα στα περισσότερα μέρη του κόσμου, ενημερωνόμαστε από τις ίδιες πηγές ενημέρωσης, μιλούμε οι περισσότεροι και ιδίως οι νεώτεροι τα Αγγλικά, η αίσθηση ότι υπάρχει η Θεία Λειτουργία της Κυριακής ως το ξεκίνημα της εβδομάδας μας και ως ο τόπος που σηματοδοτεί τον τρόπο που δίνει νόημα στη ζωή μας αγγίζει όλο και λιγότερους.
Αυτό συνεπάγεται μία αίσθηση συνήθειας αναφορικά με την πίστη. Όπως πιστεύεται, είναι αρκετή η γνώση που οι παλαιότεροι έχουν από το σχολείο, από τις γιορτές, από το δικό τους κατηχητικό, είναι αρκετή η γνώση από τα κηρύγματα που γίνονται στους ναούς και, κυρίως, η αίσθηση ότι η Εκκλησία υπάρχει για να διασώζει τα τελετουργικά του παρελθόντος, τα έθιμα των ανθρώπων, αλλά και να δίνει συμβουλές για την ηθική πορεία του καθενός, να περιγράφει το «δέον γενέσθαι» και να συμβάλλει στην τάξη και στην ομόνοια στην κοινωνία. Δυστυχώς αυτή  η νοοτροπία αποτυπώνεται στη σκέψη όχι μόνο εκείνων που έχουν τυπική σχέση με την Εκκλησία ή είναι αδιάφοροι, αλλά και στην σκέψη εκείνων που θέλουν την Εκκλησία να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή των ανθρώπων, εκείνων που προσπαθούν να ζήσουν πιο πνευματικά.
Η κατήχηση λοιπόν έχει να αντιμετωπίσει αυτή την μεγάλη πρόκληση. Να βοηθήσει τις νεώτερες γενιές, αλλά και όπου γίνεται σε μεγαλύτερης ηλικίας ανθρώπους, να εμβαθύνουν στο τι αληθινά είναι η Εκκλησία. Ότι είναι το Σώμα του Χριστού, το οποίο προϋποθέτει κοινή πίστη και, την ίδια στιγμή,  επίγνωση του ποια είναι αυτή η πίστη. Προϋποθέτει διάθεση για κοινότητα και συλλογικότητα, κάτι που συνεπάγεται αναμορφωμένη ενοριακή ζωή, περισσότερες ευκαιρίες του «συνυπάρχειν», του «συνημερεύειν» και όχι συνάντηση μόνο στη λειτουργία της Κυριακής και της γιορτής κι εκεί χρονικά κουτσουρεμένη. Προϋποθέτει χώρους συνύπαρξης και δραστηριότητες που θα απευθύνονται σε όλους, και ιδιαιτέρως στις οικογένειες. Για να γίνει αυτό πράξη χρειάζεται ιερείς και κατηχητές κατηρτισμένους, εθελοντές που θα εργαστούν γιατί πιστεύουν στην χριστιανική ιδιότητα ως αποστολή για τον κόσμο και τη ζωή, και την καλλιέργεια της πεποίθησης ότι η Εκκλησία δεν είναι ακόμη μία δραστηριότητα στην εβδομάδα, αλλά το κέντρο ζωής των ανθρώπων, ο ναός το σπίτι τους και η θεία λειτουργία η συνάντηση με το Θεό και τον συνάνθρωπο που δίνει χαρά και λιγοστεύει την λύπη.
Η κατήχηση καλείται να δώσει μία άλλη αντίληψη για το ήθος και την ηθική. Η Εκκλησία υπάρχει για να βοηθήσει τον άνθρωπο να βιώσει την ελευθερία από τα πάθη και τις κακίες, όχι γιατί «πρέπει» να γίνει πιο ηθικός, αλλά γιατί η αγάπη δεν μπορεί να καλλιεργηθεί, αν την ψυχή μας νοθεύει το κακό στις ποικίλες μορφές του. Η αγάπη προηγείται της ηθικής και της καθαρότητας και η Εκκλησία αυτόν τον δρόμο δείχνει. Αν προηγείται η διαφύλαξη της ηθικής και των αξιών μιας κοινωνίας, τότε η Εκκλησία γίνεται ένα σωματείο του παρελθόντος που υπάρχει για ηθικοπλαστικούς σκοπούς, ένας σύλλογος που λειτουργεί φολκλορικά, χωρίς όμως να λειτουργεί μεταμορφωτικά για το παρόν και το μέλλον εντός της ανθρώπινης ύπαρξης. Δεν «πρέπει»  να κάνουμε προσευχή επειδή είναι καθήκον μας έναντι του Θεού. Κάνουμε προσευχή γιατί μ’ αυτόν τον τρόπο μιλούμε στο Θεό, τον Οποίο αγαπούμε και στον Οποίο πιστεύουμε. Δεν «πρέπει» να πάμε την Κυριακή στην Εκκλησία γιατί είναι θρησκευτικό καθήκον μας, αλλά γιατί στην κυριακάτικη λειτουργία κοινωνούμε τον Θεό που αγαπούμε και μας αγαπά. Στην Ευχαριστία δεν είμαστε απλώς μαζί με κάποιους ανθρώπους κοινής πίστης,  αλλά συναντιόμαστε με όσους αγαπούν Αυτόν που κι εμείς αγαπούμε. Και είναι μία μοναδική ευκαιρία να μοιραζόμαστε την κοινή μας αγάπη μαζί τους.
Η κατήχηση καλείται να δώσει μια άλλη αντίληψη για το τι είναι χρήσιμο στη ζωή μας. Χρήσιμο δεν είναι το ποσοτικά μετρήσιμο, το εντυπωσιακό, το αριθμητικά ισχυρό, το 90 % μιας κοινωνίας. Χρήσιμη δεν είναι η Εκκλησία επειδή μπορεί να ενισχύει τους υποψήφιους βουλευτές, περιφερειάρχες, δημάρχους, συμβούλους και επειδή μπορεί να βρίσκει δουλειά και να διορίζει ανθρώπους. Χρήσιμη δεν είναι η Εκκλησία επειδή διασώζει το παρελθόν. Χρήσιμη δεν μπορεί να είναι η Εκκλησία μόνο επειδή διασώζει παραδόσεις και επειδή με τον θρησκευτικό τουρισμό ενισχύει τα καταστήματα, τους εμπόρους, την ανάπτυξη μιας κοινωνίας, την διαφύλαξη της επιβίωσης. Χρήσιμο αληθινά είναι ό,τι αγιάζει τη ζωή μας. Και η κατήχηση καλείται να ενσκήψει στον αγιασμό των ανθρώπων. Να μιλήσει με απλότητα στις καρδιές των ανθρώπων για το τι συμβαίνει όταν βαφτίζονται, όταν λαμβάνουν το χρίσμα, όταν παντρεύονται, όταν πεθαίνουν, όταν μνημονεύονται, όταν λειτουργούνται, όταν συγχωρούν, όταν ξεκινούν κάθε έργο τους με το σημείο του σταυρού, όταν μοιράζονται τον πόνο και τη χαρά του άλλου, όταν πιστεύουν στο Θεό όχι για να λάβουν ίαση, θαύματα, «τα καλά και συμφέροντα», αλλά γιατί  «πίστις εστί ελπιζομένων υπόστασις, πραγμάτων έλεγχος ου βλεπομένων» (Εβρ. 11,1). Είναι έργο της κατήχησης να δείξει ότι η Εκκλησία υπάρχει για να διασώζει την αγάπη και την ενότητα και αυτό είναι η απόδειξη του αγιασμού των ανθρώπων. Όχι το κλωναράκι του βασιλικού και ο ασπασμός του σταυρού μόνο, αλλά η βίωση του σταυρού και της ανάστασης στις καρδιές μας. Το να μην αποκάμουμε στις δοκιμασίες μας. Το να ζητούμε στη ζωή μας να γίνεται το θέλημα του Θεού και όχι το δικό μας.
Η κατήχηση καλείται να δείξει στους ανθρώπους ότι η Εκκλησία μπορεί να συνδιαλέγεται, να συναντά τα ανθρώπινα επιτεύγματα. Τον κόσμο και την πρόοδό του. Δεν είναι μόνο αρνητική η πορεία της ανθρωπότητας. Δεν είναι κακό κατ’  ανάγκην η παγκοσμιοποίηση. Κακό είναι να χάνουμε το πρόσωπό μας μέσα σ’ αυτήν. Δεν είναι κακό να βλέπουμε το άτομό μας, τον εαυτό μας, να καλλιεργούμαστε στη ζωή μας, να αγωνιζόμαστε ακόμη και να έχουμε χρήματα, με τιμιότητα. Κακό είναι να μην βλέπουμε τις ανάγκες των άλλων. Να μην ενσκήπτουμε στα προβλήματά τους. Να θέλουμε να μας ακούνε χωρίς να ακούμε. Δεν είναι κακό η επιστημονική πρόοδος. Ακόμη κι εκείνη που φαινομενικά ενισχύει την αθεΐα, στην ουσία εξακολουθεί να είναι πεπερασμένη, γιατί υπάρχουν πτυχές τόσο στη γνώση όσο και στην ύπαρξη που δεν μπορούν να καλυφθούν. Κάθε φορά άλλωστε που θα βρίσκουμε κάτι, πάλι θα ανοίγονται ορίζοντες στο τι δεν γνωρίζουμε. Η πνευματική μας παράδοση, η θεολογία μας μάς δίνει τα κριτήρια και τα κίνητρα να συνδιαλεχθούμε με την επιστήμη, χωρίς φόβο, ούτε με άκριτο θαυμασμό και τυφλωμένη παράδοση στην αίσθηση της πανσοφίας της επιστήμης, αλλά και χωρίς υποτίμηση και αίσθηση ότι επειδή εμείς αναζητούμε και παλεύουμε την οδό της Θεογνωσίας, η ανθρώπινη γνώση δεν μας χρειάζεται. Δεν είναι κακή η Δύση και το δυτικό πνεύμα. Άλλωστε η Ανατολή μάς δείχνει πού βρισκόμασταν και προς τα πού θα πορευόμασταν. Γιατί Ανατολή είναι και το Ισλάμ που αποθεώνει την κοιλία και τις ανάγκες της, την φιληδονία από την πλευρά του άνδρα, τον φανατισμό έναντι όσων δεν έχουν την ίδια πίστη με τους μουσουλμάνους. Ανατολή είναι και ο βουδισμός και ο ινδουισμός και ένας μυστικισμός που καίει τους νεκρούς, που εκμηδενίζει την ύπαρξη στη φιλοσοφία του νιρβάνα, που χωρίζει τους ανθρώπους σε κάστες, που απαγορεύει την πρόοδο  για την πλειονοψηφία των ανθρώπων και τους κρατά στη φτώχεια. Ανατολή είναι το ρουσφέτι, η οικογενειοκρατία, είναι ο λαϊκισμός και η δημαγωγία, η εντυπωσιομανία των τεράστιων ναών και κτηρίων, που κρατούνε τους ανθρώπους   σκλαβωμένους σε ανελεύθερα καθεστώτα.
Η κατήχηση καλείται να δείξει στους ανθρώπους και ιδιαιτέρως στους νέους  ότι η Ορθοδοξία δεν είναι ούτε Δύση ούτε Ανατολή. Ότι μπορούμε να αντλήσουμε από όλους ό,τι όμορφο και αξιόλογο, αρκεί να το μπολιάσουμε με τον αγιασμό της πίστης και αρκεί να έχουμε κατά νουν ότι ο Χριστός μας κάλεσε όχι να περηφανευόμαστε γιατί είμαστε ανατολικοί ή δυτικοί, αλλά για να απαρνηθούμε τον εαυτό μας, να σηκώσουμε τον σταυρό μας και να τον ακολουθήσουμε. Κι αυτός ο σταυρός είναι μοναχικός, προσωπικός. Κληθήκαμε οι χριστιανοί όχι να ευχαριστούμε το Θεό γιατί δεν είμαστε «ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων» (Λουκ. 18,11), αλλά για να συμπορευόμαστε όντας μοναχικοί σε έναν κόσμο τον οποίο «ο Χριστός νενίκηκε» (Ιωάν. 16,33) σε ό,τι αφορά στο πνεύμα της απουσίας και του θανάτου του Θεού ή της υποκατάστασής Του με την κοσμική εξουσία, την τάξη και την «ελέω Θεού» αυθεντία και κυριαρχία. Δεν κληθήκαμε να απορρίπτουμε την γνώση γενικώς, αλλά την γνώση που «φυσιοί» (Α’  Κορ. 8,2). Δεν κληθήκαμε να απορρίπτουμε την επιστήμη, αλλά να την θεωρούμε ευλογία του Θεού για να κάνουμε τη ζωή μας καλύτερη σ’ αυτόν τον κόσμο, όχι όμως για να υποκαθιστούμε την σωτηρία μας μ’ αυτήν. Δεν κληθήκαμε να έχουμε ως πρότυπο της ζωής μας τη νοερά προσευχή, αλλά την αγάπη, όπως κι αν αυτή εκφράζεται, δηλαδή και με τη νοερά προσευχή.  Δεν κληθήκαμε να απορρίπτουμε το Διαδίκτυο, αλλά να μαθαίνουμε τους τρόπους με τους οποίους δεν θα παραδίδουμε τον εαυτό μας στους κινδύνους που αλλοτριώνουν την ψυχή μας. Η Ορθοδοξία μάς εκπαιδεύει να λειτουργούμε σαν τις μέλισσες που κάθονται πάνω σε όλα τα λουλούδια, αλλά αντλούν αυτό που πραγματικά ωφελεί για να γίνει το μέλι.
Η κατήχηση καλείται να βρει μια γλώσσα που θα αγγίξει τις καρδιές των ανθρώπων και ιδιαιτέρως των παιδιών και των νέων. Αυτή που θα δείξει τη χαρά που η πίστη προσφέρει. Που δε θα απορρίψει την γνησιότητα των αισθημάτων στο όνομα της ηθικής, αλλά θα διδάξει την ευθύνη για τον συνάνθρωπο, όπως επίσης και την αξία που έχει η ευλογία και ο αγιασμός του Θεού σε κάθε σχέση. Την χαρά της συχνής μετοχής στην θεία Ευχαριστία. Την χαρά της πνευματικής ζωής. Την χαρά της μετάνοιας. Και την ίδια στιγμή την χαρά της συζήτησης με τα νεανικά ενδιαφέροντα.  Την προσπάθεια να δοθεί στην νεανική καθημερινότητα μια άλλη προοπτική. Στις φιλίες και τις παρέες η αίσθηση ότι δεν χαιρόμαστε μόνο για τον εαυτό μας, αλλά και με όσους και για όσους αγαπούμε και θα θέλαμε να αγαπούμε και να μας αγαπούνε, τελικά για όλο τον κόσμο. Την αξία και το νόημα της συγχώρεσης. Τη νίκη εναντίον των παθών μας. Εναντίον της αίσθησης ότι « δεν πειράζει»  για ό,τι χαλά την αγάπη.
Αυτές οι σύγχρονες κατηχητικές προκλήσεις, για να απαντηθούν από την πλευρά της Εκκλησίας, των ιερέων που ασχολούνται με την νεότητα, αλλά και των κατηχητών και κατηχητριών, προϋποθέτουν τον κόπο της μελέτης, της προετοιμασίας, της διάθεσης για ενασχόληση. Προϋποθέτουν την δαπάνη χρόνου και την χαρά τού να βρίσκονται όλοι ανάμεσα στα παιδιά και τους νέους. Την χαρά της εξόδου από τους τέσσερις τοίχους των ναών. Την χαρά της αξιοποίησης της εμπειρίας των άλλων. Και, κυρίως, την υιοθέτηση εντός της καρδιάς μας της πεποίθησης:  «μη φοβού το μικρόν ποίμνιον» (Λουκ. 12,32).«Μη φοβού»  την απογοήτευση που γεννά ο πειρασμός επειδή δε φαίνονται οι καρποί του έργου. Την απογοήτευση ότι οι ανώτεροί μας δεν ασχολούνται ή προσπερνούν γρήγορα τον κόπο και τον χρόνο που αυτό το έργο απαιτεί. Την απογοήτευση από την αδιαφορία των περισσοτέρων γονέων, οι οποίοι σήμερα βλέπουν το κατηχητικό έργο ως ένα ακόμη parkingπαιδιών, για να μην χρειάζεται οι ίδιοι να ασχολούνται μαζί τους. «Μη φοβού» την απογοήτευση από την προσωπική μας ανεπάρκεια ή από τις ελλείψεις και αδυναμίες μας. «Μη φοβού» την φαινομενική αδιαφορία των περισσότερων παιδιών και εφήβων. «Μη φοβού» τελικά την πέτρα που συμπνίγει την ικμάδα του σπόρου. «Μη φοβού» την μοναχικότητα της διαδρομής. «Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν» (Ιωάν. 15,5) . Κανένα έργο δεν είναι δικό μας. Όλα είναι δικά Του. Από Εκείνον κληθήκαμε και σ’ Εκείνον καλούμαστε να επιστρέψουμε την κλήση και τα χαρίσματά μας. «Δάνεισαι τω δεδωκότι» (Όρθρος Μεγάλης Τρίτης). «Φιλοπόνως έργασαι το δοθέν σοι τάλαντον» (Όρθρος Μεγάλης Τρίτης).
Οι σύγχρονες κατηχητικές προκλήσεις μας καλούν να αναλάβουμε έργο απολογητήγια την αλήθεια της πίστης και την ανάγκη της μαρτυρίας της στην εποχή μας. Μας καλούν να δώσουμε κάτι από τον εαυτό μας, το χρόνο μας, την καρδιά μας, να δώσουμε αίμα για να λάβουμε τη χαρά της συνάντησης με τους πλησίον μας, ιδίως με τα παιδιά και τους νέους, που όπως  οι περισσότεροι από εμάς, θα θυμηθούν κάποια στιγμή τον σπόρο που αφήσαμε να πέσει στις καρδιές τους, όχι για να μας πούνε «ευχαριστώ», αλλά για να στραφούν προς Εκείνον από τον Οποίο η ζωή μας παίρνει νόημα και σκοπό. Η χαρμολύπη είναι ο δρόμος του κατηχητή. Και την ίδια στιγμή ο ζήλος που γεννά ενθουσιασμό στην καρδιά του. Όποιος ασχολήθηκε μ’  αυτό το έργο διαπίστωσε και διαπιστώνει ότι μπορεί να μην κέρδισε τον κόσμο, αλλά κέρδισε την χαρά να μαθαίνει, να προσφέρει, να μοιράζεται, να αναλώνεται για το Χριστό και την Εκκλησία. Και η ευλογία τελικά έρχεται ποικιλοτρόπως στη ζωή του.

Κέρκυρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014 
 π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

themistoklismourtzanos

Κατηγορία ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ | Δε βρέθηκαν σχόλια »

« Παλιότερα άρθρα
Επόμενα άρθρα»