kantonopou’s blog

Τι είναι απαραίτητο να ακολουθούμε  όλοι μας στην Εκκλησία και τι επαφίεται στην άποψή μας, στον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε την ζωή και τους άλλους;  Αυτό το ερώτημα αναφύεται έντονο, ιδίως όταν έχουμε να κάνουμε με θέματα στα οποία η πίστη ξεπερνά τις δυνατότητες της λογικής μας, κάποτε και της εμπειρίας μας. Για κάποιους λόγους αισθανόμαστε ότι δεν μπορούμε να πιστέψουμε, δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε κάποιες από τις διδασκαλίες της πίστης μας. Ιδίως το ζήτημα της Ανάστασης αποτελεί κομβικό σημείο. Η Ανάσταση κινείται πέρα από το όριο αυτού του κόσμου. Πέρα από την οδό της ζωής και πέρα από τον θάνατο. Επομένως, δεν μπορεί ο νους μας να την αιτιολογήσει και, κυρίως, να δεχτεί ότι  θα ισχύσει και για τον καθέναν από εμάς. Μοιάζουμε με τον απόστολο Θωμά, ο οποίος, ενώ οι υπόλοιποι μαθητές είδαν τον Αναστημένο Χριστό, εκείνος «ουκ ην μετ’  αυτών ότε ήλθεν ο Ιησούς» (Ιωάν. 20, 24). «Δεν ήταν μαζί με τους άλλους, όταν ήρθε ο Ιησούς». Δεν έχει σημασία αν ο λόγος της απουσίας του είχε να κάνει με κάποια δική του υποχρέωση που δεν τον άφησε να βρίσκεται με τους άλλους μαζί, αν ήταν θλιμμένος από τον σταυρικό θάνατο του Κυρίου, αν δεν τον ανέπαυε χωρίς της παρουσία του Χριστού η συντροφιά των άλλων μαθητών ή αν  η πρόνοια του Θεού ήθελε να δώσει μία επιπλέον απόδειξη της Ανάστασης.   Ο Θωμάς απουσίαζε.

          Πολλές φορές λοιπόν και εμείς ουκ εσμέν μετά της Εκκλησίας στην πίστη στην Ανάσταση.  Παραδομένοι στον ορθολογισμό μας ζητούμε αποδείξεις, οι οποίες είναι αυτονόητο ότι τον ξεπερνούν. Άλλοτε πάλι αισθανόμαστε ότι η Ανάσταση είναι μία γιορτή που πέρασε και ότι μπορούμε να προχωρήσουμε χωρίς την κοινότητα της Εκκλησίας, όπως ο Θωμάς χωρίς τους άλλους μαθητές. Άλλοτε πάλι είναι οι υποχρεώσεις μας τέτοιες και τόσες που δεν περιμένουμε τον Ιησού να έρθει και να μας δώσει την ειρήνη Του.  Πορευόμαστε όπως οι δύο μαθητές στους Εμμαούς, χωρίς καιόμενη καρδιά για τον Λυτρωτή μας (Λουκ. 24, 32). Και όταν κάποιοι, όπως οι Άγιοί μας, μας βεβαιώνουν ότι ο Αναστημένος Χριστός είναι παρών, βάζουμε το κριτήριο του δικού μας λογισμού πιο πάνω από την δική τους μαρτυρία. «Ου μη πιστεύσομεν», αναφωνούμε!

        Επικαλούμαστε την ελευθερία της σκέψης μας, την οποία βάζουμε πιο πάνω από την αγάπη προς τον Θεό. Το τι θέλουμε να γνωρίζουμε και τι αρνούμαστε να αποδεχθούμε εξαρτάται από το «εγώ»  μας. Λησμονούμε ότι πίστη σημαίνει παράδοση του εαυτού μας στον Θεό και την αγάπη Του. Ότι δεν μπορούμε να συν-αναστηθούμε με τον Χριστό αν δεν αφεθούμε στην χάρη και το έλεός Του. Δεν είναι τα σημάδια των ήλων που μας βεβαιώνουν, δεν είναι τα αισθητά μας μάτια. Είναι η καρδιά μας που εμπιστεύεται τον λόγο της κοινότητας, το βίωμα της Εκκλησίας, την βεβαιότητα ότι αν ο Χριστός δεν έχει αναστηθεί, τότε κάθε κήρυγμα και κάθε πίστη είναι πορεία ματαιότητας, απουσία νοήματος (Α’ Κορ. 15, 17). Αυτός ο τρόπος προϋποθέτει καρδιά έτοιμη να αποδεχθεί την εκκλησιαστική διδασκαλία και ζωή συνολικά. Γιατί αλλιώς η Ανάσταση θα παραμείνει ανενέργητη!

       Ο Θωμάς είχε την ευλογία της εμφάνισης του Χριστού οκτώ ημέρες μετά την Ανάσταση. Ο Κύριος συγκαταβαίνει στην πρόκληση του μαθητή Του, γιατί δεν ήταν πρόκληση θράσους και αναίδειας, ούτε είχε σκοπό να ζητήσει έναν Θεό θαυματοποιό. Ήταν κίνηση ενός θλιμμένου παιδιού που αισθανόταν ότι είχε χάσει τον πατέρα στον οποίο πίστευε και τον οποίο αγαπούσε και ήθελε να τον ξαναβρεί! Ο Χριστός δεν ικανοποίησε μία άλλη πρόκληση. Εκείνη όσων απαιτούσαν από Αυτόν να κατεβεί από τον Σταυρό για να πιστέψουν. Δεν Τον έβλεπαν ως Πατέρα, αλλά ως θαυματοποιό. Δεν ένιωθαν παιδιά Του, αλλά θρασείς αμφισβητίες  της υπόστασης και της αποστολής Του.

Εμείς άραγε, όταν δεν είμαστε μαζί με την Εκκλησία, στην μαρτυρία και την αποδοχή της Ανάστασης, με ποιον τρόπο απευθυνόμαστε στον Χριστό;  Ως παιδιά Του ή ως αρνητές της υπόστασής Του; Καλύτερα πάντως είναι να εμπιστευόμαστε. Με τους άλλους μαθητές, με τους αγίους, με τους υπόλοιπους χριστιανοί να κοινωνούμε τον Αναστημένο Χριστό, όχι ως άπιστοι, αλλά ως πιστοί!  Για να κρατιέται η χαρά της Ανάστασης αυθεντικά στην καρδιά μας και να μεταμορφώνει την ζωή μας!

Κέρκυρα, 23 Απριλίου 2017

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/

Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας

Τι σημαίνει το : «Ου το εισερχόμενον εις το στόμα κοινοί τον άνθρωπον αλλά το εκπορευόμενον εκ του στόματος.»; (Ματθ. 15,11)
«Και προσκαλεσάμενος τον όχλον είπεν αυτοίς· ακούετε και συνίετε· ου το εισερχόμενον εις το στόμα κοινοί τον άνθρωπον, αλλά το εκπορευόμενον εκ του στόματος τούτο κοινοί τον άνθρωπον· τότε προσελθόντες οι μαθηταί αυτού είπον αυτώ· οίδας ότι οι Φαρισαίοι εσκανδαλίσθησαν ακούσαντες τον λόγον;

Ο δε αποκριθείς είπε· πάσα φυτεία ην ουκ εφύτευσεν ο πατήρ μου ο ουράνιος εκριζωθήσετε· άφετε αυτούς· οδηγοί εισί τυφλοί τυφλών· τυφλός δεν τυφλόν εάν οδηγεί, αμφότεροι εις βόθυνον πεσούνται» (Ματθ. 15, 10-14).

Οι Φαρισαίοι σκανδαλίσθηκαν απ’ αυτά τα λόγια του Κυρίου. Δεν περίμεναν να ακούσουν κάτι τέτοιο, γι’ αυτό και παραξενεύτηκαν πολύ όταν το άκουσαν.

Γνώριζαν πολύ καλά ότι ο Μωυσής έχει απαγορεύσει στους Ισραηλίτες να τρώνε κάποια από τα φαγητά, τα οποία θεωρούνταν ακάθαρτα:  π.χ. το χοιρινό κρέας. 

Και τώρα ο Χριστός τούς λέει ότι δεν υπάρχει τίποτα ακάθαρτο, ότι τίποτα απ’ αυτά που μπαίνουν στο στόμα του ανθρώπου δεν μπορούν να τον κάνουν ακάθαρτο. 

Πώς μπορούσαν να μην σκανδαλιστούν απ’ αυτό που άκουσαν;

Ένας νεαρός άνδρας 24 χρονών κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο του τρένου φώναξε:

«Μπαμπά κοίτα, τα δέντρα πηγαίνουν προς τα πίσω!»…

Ο πατέρας του χαμογέλασε,

ενώ ένα ζευγάρι που καθόταν δίπλα τους έδειξε να αισθάνεται οίκτο για την παιδιάστικη συμπεριφορά του 24χρονου.

Ξαφνικά ο νεαρός αναφώνησε πάλι:

«Μπαμπά κοίτα, τα σύννεφα τρέχουν μαζί μας!»

Το ζευγάρι δεν μπόρεσε να αντισταθεί και είπε στον πατέρα:

«Γιατί δεν πηγαίνετε τον γιο σας σε έναν καλό γιατρό;»

Εκείνος χαμογέλασε και είπε:

«Αυτό έκανα και τώρα μόλις επιστρέφουμε από το νοσοκομείο.

O γιος μου ήταν τυφλός εκ γενετής, αλλά από σήμερα μπορεί να βλέπει»…

Κάθε άνθρωπος στον πλανήτη έχει τη δική του ιστορία.

Αν το σκεφτούμε όλοι μας αυτό πριν ασκήσουμε κριτική,

τότε ο κόσμος μας θα γίνει πολύ καλύτερος.

Κάθε άνθρωπος έχει τη δική του ιστορία.​

Τη Αγία και Μεγάλη Πέμπτη, οι τα πάντα καλώς διαταξάμενοι θείοι Πατέρες, αλληλοδιαδόχως έκ τε των θείων Αποστόλων και των ιερών Ευαγγελίων παραδεδώκασιν ημίν τέσσαρά τινα εορτάζειν· τον ιερόν Νιπτήρα, τον Μυστικόν Δείπνον – δηλαδή την παράδοσιν των καθ’ ημάς φρικτών Μυστηρίων -, την υπερφυά Προσευχήν, και την Προδοσίαν αυτήν.

Οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας, που όλα καλώς τα νομοθέτησαν, (καθώρισαν και) παρέδωσαν εις ημάς, ο είς κατόπιν του άλλου, αντλήσαντες την παράδοσίν των εκ των ιερών Ευαγγελίων και εκ της διδασκαλίας των θείων Αποστόλων, όπως κατά την Αγίαν και Μεγάλην Πεμπτην εορτάζωμεν τέσσαρα γεγονότα: Τον ιερό Νιπτήρα (δηλαδή την πλύσιν των ποδών των μαθητών), τον Μυστικόν Δείπνον, ήτοι την παράδοσιν των φρικτών Μυστηρίων, τα οποία (έκτοτε) κρατεί ως παρακαταθήκη η Εκκλησία μας, την υπερθαύμαστον Προσευχήν (του Κυρίου προς τον Πατέρα Του) και αυτήν ταύτην την προδοσίαν (του Κυρίου υπό του Ιούδα).

Στίχοι εις τον ιερόν Νιπτήρα:

Νίπτει Μαθητών εσπέρας Θεός πόδας,

Ού πούς πατών ήν εις Εδέμ δείλης πάλαι.

Νίπτει την εσπέραν (της Μ. Πέμπτης) τους πόδας των μαθητών ο Θεός, του Οποίου οι πόδες περιεπάτουν εις την Εδέμ το δειλινόν, κατά την παλαιάν εκείνην ημέραν (που ημάρτησαν οι πρωτόπλαστοι).

Εις τον Μυστικον Δείπνον:

Διπλούς ο Δείπνος· πάσχα γάρ νόμου φέρει

Και πάσχα καινόν, Αίμα, Σώμα Δεσπότου.

Διπλούς είνε ο Δείπνος: Παρουσιάζει και το Πάσχα του Μωσαϊκού Νόμου (το οποίον εώρταζον οι Εβραίοι εις ανάμνησιν της εξόδου των εκ της Αιγύπτου) και το νέον Πάσχα, το Αίμα και το Σώμα του Δεσπότου Χριστού (δηλαδή την θέσπισιν και την παράδοσιν του Μυστηρίου της θ. Ευχαριστίας).

Εις την υπερφυά Προσευχήν:

Προσεύχη· και φόβητρα, θρόμβοι αιμάτων,

Χριστέ, προσώπου· παραιτούμενος δήθεν

Θάνατον, εχθρόν εν τούτοις φενακίζων.

Προσεύχεσαι, Χριστέ, (εν τω κήπω της Γεθσημανή) και συμβαίνουν φοβερά πράγματα· θρόμβοι (ιδρώτος, ως θρόμβοι) αιμάτων εμφανίζονται επάνω εις το πρόσωπόν Σου. Προσπαθείς δήθεν να αποφύγης τον θάνατον, παραπλανάς όμως με αυτά (δηλαδή με τας εκδηλώσεις αδιαβλήτων ανθρωπίνων παθών, όπως είναι η αγωνία και ο ιδρώς,) τον εχθρόν Διάβολον.

Εις την Προδοσίαν:

Τί δεί μαχαιρών, τί ξύλων, λαοπλάνοι,

Προς τον θανείν πρόθυμον εις κόσμου λύτρον;

Εις τί χρειάζονται μάχαιραι, εις τί χρειάζονται ξύλα, δια να συλλάβετε, ω λαοπλάνοι, Εκείνον που είναι πρόθυμος να αποθάνη δια την λύτρωσιν του κόσμου;

Τη αφάτω σου ευσπλαγχνία, Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον ημάς. Αμήν.

Δια της απεριγράπτου ευσπλαγχνίας Σου, Χριστέ ο Θεός, ελέησέ μας. Αμήν.

Πηγή: Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΣ ΜΕΤΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ, υπό π. Επιφανίου Θεοδωρόπουλου, εκδ. Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.

http://www.diakonima.gr/2017/04/13/ta-4-gegonota-tis-megalis-pemptis/

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ:  Οι φονιάδες του Χριστού.

του Φώτη Κόντογλου

Ο άνθρωπος δεν έφτασε που σκότωσε τόσους ανθρώπους, σκότωσε και το Χριστό. Δεν τον σκότωσε κανένα θηρίο, δεν τον σκότωσε τουλάχιστον κανένας κακούργος, παρά τον σκοτώσανε οι άνθρωποι που βαστούσανε το νόμο του Μωϋσή και που περίμενε ο λαός να του δείξουνε το δρόμο του Θεού, οι γραμματείς κ’ οι φαρισαίοι. Αυτοί ήτανε κρυφοφαγκανιάρηδες σκύλοι, τυλιγμένοι με προβιά αρνίσια για να ξεγελάνε το κόσμο. Πονηροί, υποκριτές, μαθητάδες του σατανά, που απάτησε τον Αδάμ για να τον καταπιεί, γλυκομιλώντας του και λέγοντάς του πως θα γίνει Θεός αν πορευθεί κατά τα λόγια του. Ο υποκριτής είναι ένα τέρας πιο σιχαμερό από κάθε άλλο, που κάθεται κρυμμένο στα σκοτεινά τάρταρα της ψευτιάς κι απέξω στήνει τις παγίδες του για να παραπλανήσει κανέναν αθώο άνθρωπο. Είναι εγωιστής, σκληρός, αλύπητος, φιλάργυρος, φοβητσιάρης, αλλά αυτά τα σκεπάζει με ψεύτικη ταπείνωση, με συμπονετικά λόγια, με γλυκομιλήματα. Ο υποκριτής δεν έχει θεό και νόμο και καμώνεται ίσα-ίσα πως φοβάται το Θεό και το νόμο του. Είναι μια ψυχή σαπισμένη και βρωμερή κι’ αμετανόητη. Ο κάθε αμαρτωλός μπορεί να μετανιώσει, ο υποκριτής είναι αμετανόητος, σαν νάκανε συμβόλαιο με το διάβολο. Όλοι οι αμαρτωλοί μπορούνε να σωθούνε και μάλιστα ν’ αγιάσουνε, πλην ο υποκριτής δεν έχει σωτηρία, θα πεθάνει υποκριτής. Ο Χρίστος δεν απέλπισε κανέναν, όλους τους φώναζε κοντά του και τους έδινε ελπίδα,   εξόν ένα μονάχα, τον υποκριτή. Το  «ουαί» δηλαδή το «αλλοίμονο!» δεν το είπε ούτε για τον τελώνη, ούτε για την πόρνη, ούτε καν για τον φονιά. Ίσια-ίσια  είπε πως αυτοί δείχνουνε το δρόμο του  Θεού στους φαρισαίους. Το «ουαί» το είπε μονάχα για τον υποκριτή, για τον αγιάτρευτο. Αφού ο Χριστός, που ήρθε να γιατρέψει  όλες τις αρρώστιες της ψυχής μας, απέλπισε τον υποκριτή, ποιός θα μπορέσει να τον σώσει ; Κι’ αυτό γίνεται γιατί όποιος έχει τούτη  την αρρώστια δεν θαρρεί τον εαυτό του  για άρρωστο· αλλά ίσια-ίσια θαρρεί πως   είναι πολύ καλά, και περιπαίζει κρυφά τους άλλους,  κι’ έχει την ιδέα πως η πονηρία του είναι η πιο μεγάλη γνώση και σοφία και το να μετανιώσει είναι για δαύτον σαν να γίνει κουτός από έξυπνος, αθώος από πονηρός, φανερός από κρυφός, μ’ ένα λόγο άρρωστος από γερός. Όποιος ακούσει τα λόγια που είπε ο Χριστός για τους φαρισαίους,  τρέμει. «Αλλοίμονό σας, γραμματείς και  φαρισαίοι υποκριτές, γιατί σφαλάτε  τη  βασιλεία των ουρανών μπροστά  στους ανθρώπους,  κι’ ούτε σεις μπαίνετε μέσα και τους άλλους δεν αφήνετε να μπούνε. Αλλοίμονό σας, γραμματείς και φαρισαίοι υποκριτές,  γιατί κατατρώτε τα σπίτια των χηρών  και κάνετε ατέλειωτες προσευχές· για τούτο  θάχετε πιο μεγάλο κρίμα. Αλλοίμονό σας, γραμματείς και φαρισαίοι υποκριτές, γιατί κάνετε άνω κάτω στεριά και θάλασσα για να κάνετε  ένα μαθητή και σαν γίνει μαθητής σας,  τον κάνετε γιό του διαβόλου χειρότερο από σας… Αλλοίμονό σας, γραμματείς και φαρισαίοι υποκριτές,  γιατί αποδεκατίζετε το δυόσμο και το άνηθο και το κύμινο κι’ αφήσατε τα πιο βαριά της θρησκείας, τη συμπόνια και την πίστη…Στραβοί, που θέλετε να οδηγήσετε τους άλλους,  εσείς που λαμπικάρετε το κουνούπι  και καταπίνετε την γκαμήλα. Αλλοίμονό σας,  γραμματείς και φαρισαίοι υποκριτές, γιατί καθαρίζετε απέξω μονάχα το ποτήρι  και το πινάκι κι’ από μέσα είναι γεμάτα κλεψιά και ατιμία. Και σαν να μη φτάνανε τόσα «αλλοίμονο» λέγει παρακάτω:  «Φίδια,   γεννήματα της οχιάς, πώς θα ξεφύγετε από την κρίση που θα σας ρίξει στην αιώνια φωτιά; Για τούτο, να, εγώ σας στέλνω προφήτες και σοφούς και γραμματείς κι’ από δαύτους θα σκοτώσετε κάμποσους και θα τους σταυρώσετε και θα τους δείρετε στα συμβούλια σας και θα τους κυνηγήσετε από  πολιτεία σε πολιτεία, για νάρθει απάνω  στα  κεφάλια σας κάθε αίμα δίκαιο που χύνεται πάνω στη γη, από το αίμα του Άβελ του αθώου ως το αίμα του Ζαχαρία του  γιου  του  Βαραχία που τον σκοτώσατε ανάμεσα στην  εκκλησιά και στην αγία τράπεζα». Αυτοί λοιπόν οι ψευτοθεοφοβούμενοι, αυτοί που φαινόντανε ήσυχοι και γνωστικοί και σεβάσμιοι,  αυτοί σκοτώσανε το Χριστό και όχι ο Βαραββάς ή κανένας άλλος ληστής, ή κανένας Ρωμαίος στρατιώτης, που πέρασε τη ζωή του  μέσα στα αίματα. Ο Πιλάτος, ο ηγεμόνας της Ιουδαίας, πόσα έκανε για να τον γλυτώσει από τα νύχια τους ! Αδιαφόρετα.   Αυτοί είχανε βάλει τον απλό τον κόσμο,   που δεν ένοιωθε ο δυστυχής τί έκανε, να φωνάζει : «Σταύ­ρωσε τον, σταύρωσε τον!» Μα οι φαρισαίοι, δηλαδή  οι υποκριτές,  ξέρανε  τι κάνανε, γιατί ο υποκριτής ξέρει πάντα καλά τι κάνει. Για τους  απλούς, για τους ξεγελασμένους, είπε ο Χριστός: «Πατέρα, συγχώρησέ τους γιατί δεν γνωρίζουνε τι κάνουνε».

Και πρόσεξε να δεις την οικονομία του Θεού, πως, την ώρα που κρεμότανε απάνω στο σταυρό, έριξε το έλεός του στο ληστή που ήτανε σταυρωμένος μαζί του, δηλαδή σε μια απλή ψυχή που είχε πέσει σε κρίματα βαριά και που σκότωσε κιόλας, δίχως να ξέρει τί κάνει, δίχως δηλαδή να είναι υποκριτής πολύξερος. Για τούτο, μ’ ένα λόγο που είπε, συγχωρέθηκε και άγιασε κι’ ο πρώτος που μπήκε στο παράδεισο ήτανε ένας φονιάς, θαυμάσετε, Χριστιανοί, το έλεος! Ο ληστής άνοιξε το παράδεισο για να μπούνε από πίσω του οι προφήτες, οι απόστολοι, οι ιεράρχες, οι όσιοι, οι μάρτυρες. Τί μυστήρια ξεσκέπασε στα μάτια μας ο φιλάνθρωπος και ο γλυκύτατος Χριστός μας ! Όσα είχε πρωτύτερα ο άνθρωπος για αδύνατα, για αδιόρθωτα, για άσβηστα, για αμετατόπιστα, ο Χριστός τα έσβησε, τα έκανε σαν να μη γινήκανε· συγχώρησε τον ληστή που μετάνιωσε και παρευθύς σβήσανε όσα έκανε, σαν να μη γινήκανε. Πού είναι πια εκείνο το αρχαίο ρητό «Τα γενόμενα ουκ απογίνονται» δηλ. «όσα γινήκανε δεν ξεγίνονται»; Αυτή τη καταδίκη, αυτή την άσπαστη αλυσίδα, που έπνιγε τον άνθρωπο, ο Χριστός την έσπασε, το σκληρό νόμο τον κατάργησε. Όχι με κανένα αστροπελέκι, σαν και κείνα που έριχνε ο Δίας, μα με τη συγχώρηση. Αυτή είναι η ελευθερία των τέκνων του Θεού, που μας χάρισε. Ο ληστής ξαναγεννιέται άγιος, και ο μαθητής του Χριστού που έτρωγε μαζί του στο τραπέζι, και που τον φώναζε φίλο, ο υποκριτής ο Ιούδας, γίνεται από γιός του Θεού, γιός του χαμού, «υιός της απωλείας».

Ο σεισμός που γίνηκε την ημέρα που σταυρώθηκε ο Κύριος,  αναποδογύρισε την οικουμένη, γκρέμισε τον παλιό κόσμο, τους νόμους του, τις  συνήθειές του, κατά τα  λόγια που έγραψε υστερότερα ο Απόστολος Παύλος : «Τα αρχαία παρήλθεν, ιδού γέγονε καινά τα πάντα». Αυτός ο σεισμός και το αναποδογύρισμα γίνηκε μέσα στον άνθρωπο. Τρισκαλότυχοι όποιοι αρπαχτήκανε και πεταχτήκανε έξω από το σκοτεινό μνήμα τους, όπως οι νεκροί που βγήκανε από τους τάφους  τη  μέρα  που  σταυρώθηκε ο Χριστός. Γιατί αυτοί που λέγω καλότυχους, ήτανε πρωτύτερα με το κεφάλι  κάτω και με τα πόδια απάνω,  και  θαρρούσανε πως έτσι ήτανε καλά, κι’ ο σεισμός του Χρίστου τους αναποδογύρισε και τους έστησε απάνω στα ποδάρια  τους.   Κ’ έτσι  μπορέσανε να κοιτάξουνε καλά και να νοιώσουνε την αληθινή όψη του  κόσμου,  όπως τον έκανε ο Θεός. Με το αναποδογύρισμα του κόσμου της ψευτιάς, λευτερώθηκε ο άνθρωπος, γιατί ξαναγεννήθηκε στον  κόσμο της αλήθειας, στον κόσμο του Χριστού, που λέει : «Εγώ είμαι το φως του κόσμου. Όποιος ακολουθά εμένα, δεν θα περπατήσει στο  σκοτάδι, μα θάχει το φως της ζωής».  Κι’ αλλού λέει : «Γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς», δηλαδή «να γνωρίσετε την αλήθεια, εμένα,  κι’ όχι τις αλήθειες των φιλοσόφων και των ηθικολόγων που είναι ψευτιές, και που για τούτο δεν μπορούνε να σας ελευθερώσουνε». Ο άγιος  Γρηγόριος ο Σιναΐτης λέει : «Γνώση της αλήθειας να ξέρεις πως είναι το να νοιώσεις τη θεία χάρη μέσα σου. Τις δε άλλες (που τις λένε γνώσεις της αλήθειας), πρέπει να τις λένε φανερώματα των νοημάτων κι’ αποδείξεις των πραγμάτων». Κι’ ο άγιος Μάρκος ο ασκητής λέει το ίδιο πράγμα με άλλα λόγια : «Άλλο είναι η γνώση των πραγμάτων, και άλλο η επίγνωση της αλήθειας». Αυτή τη μια και μονάχη αλήθεια, τη νοιώθουνε όσοι πηγαίνουνε κοντά στο Χριστό με απλή διάνοια και με αγάπη και με ταπείνωση. Για να μας φέρει αυτή την αλήθεια, σταυρώθηκε σήμερα. Όποιος τον πιστεύει και τον αγαπά, αυτός πιστεύει κι’ αγαπά την αλήθεια. Για τούτο να μην τον ρωτάμε το Χριστό, σαν νάναι φιλόσοφος· «Τί είναι ή αλήθεια;», όπως έκανε ο Πιλάτος, που είχε ο δυστυχής μπροστά του την αλήθεια και ρωτούσε «Τί έστιν αλήθεια;», περιμένοντας να ακούσει κάποια λόγια κούφια, από κείνα που λένε οι άνθρωποι για τις ψεύτικες αλήθειες τους.

(«Κιβωτός»- Απάνθισμα)

http://www.diakonima.gr/2017/04/13/o-listis-xanagienniete-ke-ginete-a/

Εὐλογία τῶν βασικῶν καρπῶν τῆς γῆς, τοῦ σιταριοῦ, τοῦ κρασιοῦ καὶ τοῦ λαδιοῦ. Τελεῖται τὶς μεγάλες γιορτὲς κυρίως στὸν ἑσπερινὸ σὲ ἀνάμνηση τῆς εὐλογίας τῶν πέντε ἄρτων ἀπὸ τὸ Χριστὸ στην ἔρημο.
Στην έρημο ο Κύριος ευλόγησε τους πέντε άρτους (και τα δύο ψάρια) και με αυτά χόρτασαν πέντε χιλιάδες άνδρες, χωρίς να υπολογίζονται οι γυναίκες και τα παιδιά.
Στο Μυστικό Δείπνο χρησιμοποιεί τον άρτο για να παραδώσει το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.
Στους Εμμαούς, μετά την Ανάστασή Του, τα μάτια των μαθητών ανοίγουν και Τον αναγνωρίζουν κατά την ευλογία και την κλάση του άρτου.
Ο Χριστός συμβολικά μίλησε για τον παραλληλισμό του άρτου με τον ίδιο τον εαυτό Του, που είναι ο «άρτος της ζωής», ο «άρτος ο ζων», ο «άρτος ο εκ του ουρανού καταβάς» (Ιωάν. στ, 35/51/41).
Ο άρτος συμβολίζει ακόμη την Εκκλησία, καθώς τα μέλη της -οι πιστοί- ήταν πριν διεσπαρμένα όπως το σιτάρι στους αγρούς, αλλά δια του Χριστού συνήχθησαν (συγκεντρώθηκαν) σε ένα σώμα.
Αλλά και εσχατολογικώς, ο άρτος θεωρήθηκε εικόνα της Βασιλείας του Θεού, καθώς οι συμμετέχοντες σ’ αυτήν θα βρίσκονται σε πλήρη κοινωνία με τον Θεό δια της βρώσεως του ουρανίου άρτου, που βρίσκεται στην τράπεζα του Κυρίου: «Μακάριος όστις φάγεται άρτον εν τη Βασιλεία του Θεού» (Λουκ. ιδ,15).
Η τελετή της αρτοκλασίας ή της «ευλογήσεως των άρτων» είναι παλαιότατη λειτουργική πράξη και έχει τις ρίζες της σε αυτούς τους αποστολικούς χρόνους. Θεωρείται κατάλοιπο από τις «αγάπες», τα κοινά γεύματα των πρώτων χριστιανών, που διασώζει και το αρχαίο όνομα της Θείας Ευχαριστίας (κλάσις του άρτου), καθώς και τον τρόπο τεμαχισμού και διανομής της.
Ο άγιος Συμεών Θεσαλονίκης γράφει πως η αρτοκλασία είναι «άνωθεν παραδεδομένη εκ του Σωτήρος αυτού».
Στην τελετή, τους άρτους προσφέρουν οι πιστοί, συνήθως οι εορτάζοντες, αλλά η διανομή των ευλογηθέντων άρτων γίνεται σε όλους τους εκκλησιαζομένους, γεγονός που φανερώνει ακόμη περισσότερο τη σχέση της αρτοκλασίας προς τις παλαιές «αγάπες» των πρώτων χριστιανών.

http://armenisths.blogspot.gr

Μητροπολίτης Μελέτιος Νικοπόλεως

α. Το σκάνδαλο του Σταυρού
1. Ο άγιος απόστολος Παύλος λέγει:
« Ο θάνατος του Χριστού στον Σταυρό είναι:
• για τους Ιουδαίους σκάνδαλο, αφού ο Νόμος ορίζει: επικατάρατος πας ο κρεμάμενος επί ξύλου (Γαλ. 3,13, Δευτ. 21,23).
• για τους λογοκράτες έλληνες μωρία. Οι λογοκράτες λένε: Πώς είναι δυνατό εκείνος που δεν μπόρεσε να περιφρούρηση τον Εαυτό Του και να Τον προφυλάξη από τέτοιο θάνατο, να είναι σωτήρας άλλων;
• για μας, τους σωζομένους, είναι Θεού δύναμις και Θεού σοφία» (Α’ Κορ. 1,24)…

Μα πώς και γιατί ο θάνατος του Χριστού στον Σταυρό είναι η έκφραση της δύναμης και της σοφίας του Θεού για την σωτηρίας μας;
2. Ο Κύριος μας μίλησε για τον Εαυτό Του πολύ κατηγορηματικά. Μας είπε:
• Εγώ είμαι το φως του κόσμου. Όποιος ακολουθεί ΕΜΕΝΑ δεν διατρέχει τον κίνδυνο να νομίζη πως έχει φως και να περπατάη στο σκοτάδι (Ιω. 8,12), όπως συμβαίνει με εκείνους που ακολουθούν άλλα θρησκεύματα και φιλοσοφίες.
• Πριν από εμένα ήλθαν πολλοί. Και έφτιαξαν θρησκείες. Μα ήσαν κλέφτες και ληστές (Ιω. 10,8)
• Μετά από εμένα θα έλθουν πολλοί ψευδόχριστοι, ψευδοπροφήτες και αντίχριστοι. Θα είναι όλοι, η καταστροφή εκείνων που θα τους ακολουθήσουν (Ματθ. 24,11∙ Μάρκ. 13,22-23).
• Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή (Ιω. 14,6).
3. Και να η απορία – ερώτημα πολλών.
– Γιατί μόνον ο Ιησούς; δεν υπάρχει και άλλος δρόμος; Γιατί όχι και ο Βούδας; Γιατί όχι και ο Μωάμεθ; Γιατί όχι και κάποιος άλλος μύστης της Νέας εποχής;
Πριν από λίγα χρόνια έγινε στο Μπανγκόγκ της Ταϊλάνδης ένα Διαθρησκειακό Συνέδριο, στο οποίο έλαβαν μέρος μεγάλες προσωπικότητες από όλες τις θρησκείες του κόσμου.
Εφημερίδες, περιοδικά, ράδιο, τηλεόραση δεν σταματούσαν να πληροφορούν το «κοινό» για την πορεία των συζητήσεων, που είχαν όλες το ίδιο μοτίβο:
Ο Θεός είναι ένας. Οι διάφορες θρησκείες είναι διαφορετικοί δρόμοι∙ που όλοι οδηγούν στο ίδιο τέρμα: στην επίγνωση του ενός Θεού∙ και εκπληρώνουν τον ίδιο σκοπό: είναι διαφορετικοί τρόποι λατρείας του ίδιου Θεού.
Στο Συνέδριο αυτό δεν έγινε λόγος για τον Ιησού Χριστό. Κανείς δεν θυμήθηκε τα λόγια Του.
Με άλλα λόγια κανείς δεν θυμήθηκε ότι∙
• ο δρόμος, που οδηγεί στην αλήθεια και στη ζωή είναι ένας: ο Χριστός∙
• η θύρα, από την οποία πρέπει να περάση ο άνθρωπος για να εισέλθη στην αιώνια ζωή είναι μία: ο Χριστός∙
• ο Χριστός είναι η άμπελος∙ εμείς είμαστε τα κλήματα. Κάθε κλήμα, που αποκόπτεται από την άμπελο, ξηραίνεται∙ παύει να έχη ζωή∙
• κάθε πορεία έξω και μακριά από τον Χριστό είναι απλά ένα παραστράτημα!
• όποιος πιστεύει, ότι και οι άλλες θρησκείες είναι δρόμοι που οδηγούν στον Θεό και στην αιώνια ζωή, έχει αρνηθή τον Χριστό∙ έχει παύσει να είναι χριστιανός!
4. Όμως πολλοί διερωτώνται:
– Μα γιατί τάχα δεν μπορεί να υπάρχη και άλλος δρόμος προς τον Θεό και την αιώνια ζωή εκτός από τον Ιησού;
– Είναι ποτέ δυνατό ο Θεός να υποχρεώνη τον άνθρωπο να πιστεύη τον Χριστό σαν Σωτήρα του και Θεό, για να μπορέση να αποκτήση την αιώνια ζωή;
– Δεν αρκεί, να ζη ο άνθρωπος με ευλάβεια προς το θείο και με καλωσύνη προς τους ανθρώπους; Αν ο Θεός είναι αγάπη, όπως και είναι, δεν θα απλώση την αγκαλιά Του να δεχθή και εκείνους που δεν γνώρισαν τον Χριστό;
– Είναι ποτέ δυνατό ο Θεός της αγάπης να αφήση να πάνε στην κόλαση τόσοι άνθρωποι, που δεν γνώρισαν τον Χριστό;
5. Τί θα τους απαντήσωμε;
• Είναι δυνατό να πάνε κοντά στο Θεό άνθρωποι, που ποτέ δεν έκαμαν αυτά που φέρνουν τον άνθρωπο ψυχικά κοντά στον Θεό;
• Είναι δυνατό να πάνε κοντά στον Θεό άνθρωποι, που δεν έκαμαν πρόβλημα της ζωής τους να γνωρίσουν τον Θεό; και να μάθουν, τί είναι ο Θεός; Ποιός είναι ο Θεός; και ποιά είναι η οδός προς αυτόν;
• Είναι ποτέ δυνατό να πάνε κοντά στον Θεό άνθρωποι, που ποτέ δεν εφρόντισαν να καταλάβουν, ότι η δική τους λογική δεν είναι ίσης αξίας με την λογική του Θεού;
• Είναι ποτέ δυνατό να πάνε κοντά στον Θεό άνθρωποι, που ποτέ τους δεν ηθέλησαν να καταλάβουν, ότι έχουν χρέος να συμμορφώνουν την λογική τους με την λογική του Θεού;
6. Η λανθασμένη αντίληψη για τον Θεό (σχετικά με το τί είναι και ποιός είναι ο Θεός), συνήθως έχει σαν αιτία την ελλιπή γνώση των θεολογικών προβλημάτων. Και συνεπώς αποτελεί επιπολαιότητα. Και οδηγεί σε προχειρολογίες.
Εγώ ειμί η άμπελος∙
υμείς τα κλήματα.
Το κλήμα ου δύναται
καρπόν φέρειν αφ’ εαυτού
εάν μη μείνη εν τη αμπέλω∙
ούτως ουδέ υμείς,
εάν μη εν εμοί μείνητε.
Εγώ ειμί η άμπελος,
Υμείς τα κλήματα.
Ο μένων εν εμοί καγώ εν αυτώ
ούτος φέρει καρπόν πολύν∙
ότι χωρίς εμού, ου δύνασθε ποιείν ουδέν.
Εάν μη τις εν εμοί μείνη,
εβλήθη έξω ως το κλήμα
και εξηράνθη.
Και συνάγουσιν αυτά και εις πυρ βάλλουσι
και καίεται.
(Ιωάν. 15,4-6)
β. Δεν αρκεί η αγάπη
1. Πολλοί έχουν καταλάβει, ότι ο Θεός είναι αγάπη.
Μα δεν πρέπει να σταματάμε σ’ αυτό. Γιατί ο Θεός δεν είναι μόνο αγάπη. Είναι και άγιος∙ και δίκαιος∙ και αληθινός.
Δεν αρκεί να ξέρωμε, τι θα μας κάμη, όταν δεν έχωμε αγάπη. Πρέπει να ξέρωμε, και τι έκαμε και τι κάνει, για να μας μάθη να έχωμε αγάπη, και να μας δείξη ότι μας έχει αγάπη.
2. Ο Θεός είναι «ανέκφραστος, απερινόητος, αόρατος, ακατάληπτος». Αυτό ομολογούμε στην ιερώτερη προσευχή μας: στην θεία Λειτουργία. Είναι αδύνατο να καταλάβωμε και να κατανοήσωμε, τι είναι ο Θεός.
Γι’ αυτό και εκείνοι, που δεν ψάχνουν (να Τον εύρουν ) με ταπείνωση και ειλικρινά, εύκολα καταντούν στο συμπέρασμα, πως ο Θεός δεν υπάρχει.
Μα κάνουν ένα φρικτό λάθος. Θέλουν να γνωρίσουν τον Θεό, όπως γνωρίζουν τους ανθρώπους και τα διάφορα πράγματα του υλικού κόσμου: με τις αισθήσεις τους και με τα μέσα των θετικών επιστημών (βλ. κεφ. Α’ σελ. 24-25). Αυτό όμως είναι αδύνατο. Ο Θεός είναι αόρατος, ακατάληπτος∙ και απερινόητος. Ποτέ δεν θα ιδούμε και δεν θα καταλάβωμε με την ουσία Του.
3. Μα το ότι δεν Τον βλέπομε και δεν Τον καταλαβαίνομε, δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει. Γιατί ο Θεός ζη, δρα, κινείται ανάμεσά μας. Και τις ενέργειές Του τις αισθανόμαστε. Και τις καταλαβαίνομε.
Ο Θεός σαν «Ο Ων» είναι απρόσιτος. Ο άνθρωπος την ουσία του Θεού δεν μπορεί∙ ούτε να την προσεγγίση∙ ούτε να την κατανοήση∙ με κανένα τρόπο.
Τον Θεό τον καταλαβαίνομε μόνο από τις ενέργειες Του. Όπως ακριβώς και τον ηλεκτρισμό και τον μαγνητισμό. Οι ενέργειες του Θεού αποτελούν μια ηθελημένη συγκατάβαση του Θεού, που την κάνει ο Θεός για χάρη μας, από στοργή και αγάπη για μας.
Ο Μέγας Βασίλειος λέγει επιγραμματικά:
Ο Θεός είναι ψηλά. Πολύ ψηλά. Η Ουσία Αυτού μας είναι απρόσιτη. Όμως οι ενέργειές Του κατεβαίνουν σε μας. Και μας Τον φέρνουν κοντά μας. Έτσι, από τις ενέργειές Του, καταλαβαίνομε:
• ότι υπάρχει∙
• ότι είναι αγαθός∙
• ότι είναι πατέρας μας∙
• ότι μας παρακολουθεί με το έλεός Του και με την στοργή Του.
4. Τον Θεό Τον γνωρίζομε από τις ενέργειές Του. Όχι από την Ουσία Του. Η ενέργεια του Θεού δεν είναι ένα τμήμα του Θεού. Ο Θεός δεν διαιρείται σε αγάπη, δικαιοσύνη, αλήθεια, δόξα, έλεος, φιλανθρωπία κλπ. Ενέργεια του Θεού είναι απλώς «κάτι», που το κάνει ο Θεός. Είναι φυσικό να σκεφθούμε, ότι αυτά που κάνει και πέφτουν στην δική μας αντίληψη δεν είναι όλα εκείνα που μπορεί να κάμη, όταν το θελήση. Ο Θεός έχει την σοφία, την δύναμη και την δυνατότητα να σκεφθή πιο πολλά και να ενεργήση εντελώς διαφορετικά, από ό,τι εμείς φανταζόμαστε.
γ. Η αγάπη του Θεού
1. Η πιο αισθητή σε μας φυσική ενέργεια του Θεού είναι η αγάπη Του για μας.
Τί σημαίνει, «ο Θεός μας αγαπάει»;
Ας το ιδούμε, όσο πιο σύντομα μπορούμε.
Ο Θεός εδημιούργησε τον άνθρωπο.
Γιατί τον εδημιούργησε;
Για να γίνη ένα ον ταλαίπωρο και δυστυχισμένο;
Όχι. Αλλά για να γίνη ευτυχισμένος.
Ποιά είναι η μεγαλύτερη ευτυχία;
Οπωσδήποτε όχι η εξωτερική.
Όχι η χαρά που δίνει ο πλούτος και η ηδονή.
2. Θυμηθήτε τον Αριστοτέλη Ωνάση.
Επέτυχε στη ζωή. Έγινε ένας από τους πιο πλούσιους ανθρώπους στον κόσμο. Αληθινός Κροίσος. Γράφτηκαν για αυτόν βιβλία, που μιλάνε για αυτόν, σαν να ήταν μυθικός ήρωας. Είχε χρήματα να κάνη ό,τι ήθελε. Και να διασκεδάση όσο ήθελε. Και λοιπόν; Εξωτερικά φαινόταν απόλυτα ευτυχισμένος. Ήταν όμως πράγματι ευτυχισμένος; Κάποια στιγμή πέθανε ο υιός του Αλέξανδρος. Και τότε εζήτησαν από τον πατέρα Αριστοτέλη Ωνάση μια συνέντευξη στην τηλεόραση. Εκείνος εδέχθη. Και την έδωσε. Στο τέλος τον ερώτησαν:
– Πώς αισθάνεστε, κ. Ωνάση, μετά τον θάνατο του παιδιού σας;
Απάντησε:
Αισθάνομαι, πως είμαι ο πιο φτωχός άνθρωπος στον κόσμο.
Τί μας είπε;
Μας είπε: Η ευτυχία δεν είναι στα έξω. Είναι μωρία να θέλη ο άνθρωπος να γίνη ευτυχισμένος με τα έξω. Η ευτυχία είναι «μέσα».
3. Ποιά είναι η βαθύτερη μορφή ευτυχίας;
Η εσωτερική. Η ειρήνη της καρδιάς και της ψυχής.
Αν ευτυχία ήταν η ηδονή το πιο ευτυχισμένο ον θα ήταν ο πετεινός. Και πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι οι πόρνες (Μάρκος Αυρήλιος Στ, 34).
Ο Θεός έφτιαξε τον άνθρωπο με συνείδηση. Και με ηθική κρίση. Για να μπορή να αποκτήση μια ευτυχία όχι εξωτερική, ψεύτικη και παροδική, αλλά εσωτερική, αληθινή, μόνιμη, αναφαίρετη.
Ο Θεός έφτιαξε τον άνθρωπο με τις τελειότερες και υψηλότερες προδιαγραφές: τον εδημιούργησε «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού». Δηλ. τον έφτιαξε να έχη μερικά από τα δικά Του χαρακτηριστικά.
• ελεύθερο, να κρίνη και να αποφασίζη μόνος του, τι θα κάμη∙
• να αγαπάη την αλήθεια και το καλό∙
• να έχη ευσπλαχνία και συμπόνια∙
• και να μπορή – όταν το θελήση – να γίνη όμοιος με τον Θεό, κατά χάριν Θεός (δηλ. γεμάτος καλωσύνη, αγάπη, ευσπλαγχνία, αλήθεια, κ.ο.κ.).
Όλοι ξέρομε ότι, όταν ο άνθρωπος αποκτήση μερικές από αυτές τις αρετές, γίνεται εσωτερικά, βαθιά, μόνιμα ευτυχισμένος.
δ. Η αμαρτία και η διόρθωσή της.
1. Έτσι έπρεπε να είμαστε όλοι μας. Έτσι ήταν το πρόγραμμα του Θεού για μας. Να είμαστε όλοι γεμάτοι αρετές και απόλυτα ευτυχισμένοι.
Όμως ο άνθρωπος έκαμε κακή χρήση της ελευθερίας του. Έκαμε την σκέψη, πως μπορεί να γίνη πιο ευτυχισμένος, αν ζήση χωρίς τον Θεό, αδιαφορώντας για αυτά που του είχε δείξει ο Θεός. Έτσι τους είχε υποδείξει ο Όφις:
– Αφήστε στην άκρη τον Θεό. Πάρτε εσείς την θέση του. Καθορίζετε μόνοι σας, τι είναι για σας καλό και τι κακό. Και τότε «έσεσθε ως Θεοί, γινώσκοντες καλόν και πονηρόν» (Γεν. 3,5).
2. Πού οδηγεί το φρόνημα αυτό;
• Σε σχέση με τον Θεό:
Μας κάνει κατάκριτους και εχθρούς του Θεού. Όταν ένα άθλιο κουνούπι μας ενοχλήσει, χωρίς να αισθανόμαστε ίχνος λύπης, χωρίς ίχνος δισταγμού, το ψεκάζομε με εντομοκτόνο∙ και ησυχάζομε. Επειδή είχε την αναίδεια να έλθη αντίθετο στο θέλημά μας. Τί θα έπρεπε να κάνη ο Θεός σε μας, όταν ερχόμαστε αντίθετοι στο θέλημα Του; Μη ξεχνάμε ότι η διαφορά ανάμεσα στον Θεό και σε μας είναι πολύ πιο μεγάλη, από ό,τι ανάμεσα σε μας και στο κουνούπι. Εμείς είμαστε με το κουνούπι αδέλφια: φτιαγμένοι από την ίδια ύλη∙ εξ ίσου και οι δύο ύλη∙ εξ ίσου κτίσματα! Μα ο Θεός δεν είναι ύλη∙ και είναι ο Δημιουργός της ύλης∙ είναι ο Κτίστης∙ εξ ίσου και για μας∙ και για τα κουνούπια.
Τί σημασία έχει η αμαρτία; Τεράστια. Απέραντη. Ανυπολόγιστη. Γιατί είναι η καταφρόνηση του άπειρου Θεού από ένα άθλιο πλάσμα Του.
• Σε σχέση με τον εαυτό μας.
Μας οδηγεί στην διάλυση της ηδονομανίας (πορνεία, μοιχεία, ομοφυλοφιλία, ναρκωτικά, κ.ά.). Στις αλλεπάλληλες αυτοκτονίες των παραχορτασμένων. Στην πλήρη απογοήτευση, με την οποία γεμίζει τις ψυχές, όταν συναισθανθούν πως επήραν λάθος δρόμο!
• Σε σχέση με τους άλλους.
Σε μια ανειρήνευτη πάλη!
3. Και ο Θεός;
Ου κατά τας ανομίας ημών εποίησεν ημίν∙ ουδέ κατά τας αμαρτίας ημών ανταπέδωκεν ημίν (Ψαλμ. 102,10).
Δεν μας φέρθηκε, όπως φερόμαστε εμείς στα κουνούπια. Παρ’ ότι είναι Θεός. Παρ’ ότι είναι απερίγραπτος, άναρχος και ανέκφραστος. Αλλά ήλθε επί της γης, μορφήν δούλου λαβών, εν ομοιώματι ανθρώπων γενόμενος. Και το έκαμε, γιατί δεν το άντεχε «δια σπλάχνα ελέους» Του, «θεάσθαι (= να βλέπη) υπό του διαβόλου τυραννούμενον το γένος των ανθρώπων. Αλλά ήλθε και μας έσωσε».
Γιατί ήλθε;
• Επειδή δεν το υπέφερε να μας βλέπη σε τόση δυστυχία! Να τυραννούμεθα από τον διάβολο!
• Επειδή ηθέλησε να μας σώση!
• Επειδή έτσι τον ωδήγησε η αγάπη Του για μας.
Ήλθε για να μας ξαναφέρη στο σωστό φρόνημα∙ στον σωστό τρόπο ζωής.
«Ούτως ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον Υιόν Αυτού τον Μονογενή έδωκεν, ίνα πας ο πιστεύων εις Αυτόν μη απόληται, αλλ’ έχη ζωήν αιώνιον» (Ιω. 3,16).
Ήλθε να μας σώση.
Πώς να μας σώση;
• Και σωματικά.
• Και ψυχικά.
• Και με συμβουλές.
• Και με την υπόδειξη του κακού που μας απειλεί.
• Και με απειλές.
• Και με παιδαγωγικές τιμωρίες.
• Και με φάρμακα.
Φάρμακα είναι:
• Το βάπτισμα
• Η εξομολόγηση.
• Η θεία Κοινωνία: το Σώμα Του και το Αίμα Του.
Συμβουλές, απειλές, υποδείξεις είναι
• Η διδασκαλία Του
4. Η ταλαιπωρία και η δυστυχία μας είναι το λανθασμένο φρόνημα. Που μας λέει ότι μπορούμε να βρούμε ευτυχία και όταν ζούμε χωρίς Θεό.
• Αυτό είναι το χειρότερο λάθος μας.
• Αυτό είναι η πηγή της δυστυχίας μας.
• Αυτό μας σπρώχνει σε όλες τις αμαρτίες.
Ο Πολυεύσπλαγχνος Θεός κάνει τα πάντα να μας βοηθήση, να μην αφήσωμε αυτό το φοβερό κακό να μείνη μέσα μας αθάνατο (= για πάντα).
5. Πώς όμως διορθώνεται το φρόνημα;
Με την μετάνοια.
Η λέξη μετανοώ σημαίνει: Αλλάζω τρόπο σκέπτεσθαι. Καταλαβαίνω, ότι η μέχρι τώρα νοοτροπία μου ή κοσμοθεωρία μου ήταν λάθος∙ με έβλαπτε∙ με κατέστρεφε!
Όλοι καταλαβαίνομε, ότι το λάθος στον τρόπο γενικής αντιμετωπίσεως της ζωής είναι το χειρότερο από όλα.
Από εκεί πρέπει να αρχίζη η διόρθωση.
Ο Θεός, λοιπόν, μας βοηθεί να διορθώνομε τον τρόπο του σκέπτεσθαι
• με τις διδασκαλίες Του
• με το παράδειγμά Του (κατέβηκε για χάρη μας στην γη και σταυρώθηκε για μας).
• με το να ορίση να είναι για όλους μας άγνωστη η ώρα του θανάτου μας.
• με την απειλή της αιώνιας κόλασης.
Όλα αυτά μας βοηθούν να μην αφήνομε το λάθος-φρόνημα να μένη μέσα μας αθάνατο.
Και αμέσως μόλις διορθωθή το φρόνημά μας, ο πολυεύσπλαγχνος Θεός μας δέχεται!
• Εδέχθη τον ληστή (ένα κακούργο, ένα φονιά)!
• Εδέχθη την πόρνη (ένα μέχρις αηδίας φιλήδονο ον)!
• Εδέχθη τον διώκτη Του (ένα φανατικά κακόψυχο άνθρωπο).6. Και τα τραύματα της αμαρτίας σε σώμα και ψυχή; Τα θεραπεύει με τα φάρμακά Του.
ε. Έπαθε για μας. Αντί για μας.
1. Ο Θεός είναι η Αγία Τριάς: ο Πατήρ, ο Υιός, και το Άγιο Πνεύμα. Τρία πρόσωπα∙ ομοούσια∙ ομόθρονα∙ ομότιμα∙ εξ ίσου παντοδύναμα∙ με μια και τα τρία θέληση, που πάντοτε ταυτίζεται. Δεν υπάρχουν διαφορές και αντιγνωμίες στην Αγία Τριάδα.
Μα κάποτε ο Υιός «σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν» (Ιω. 1,14), δηλ. έγινε άνθρωπος, χωρίς βέβαια να παύση να είναι Θεός. Όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος, ο Υιός «εν μορφή Θεού υπάρχων» δεν φοβήθηκε, μη χάση και πάψη να είναι ίσος με τον Θεό. Και για αυτό εκένωσεν εαυτόν και επήρε δούλου μορφήν και έγινε όμοιος με τον κάθε άλλο άνθρωπο» (Φιλ. 2,6-7).
Μα γιατί έγινε άνθρωπος;
«Εταπείνωσεν εαυτόν – απαντά ο απ. Παύλος – γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού» (Φιλ. 2,8). Δηλαδή έγινε άνθρωπος από υπακοή στο πανάγαθο θέλημα του Πατρός Του.
2. Γιατί έγινε άνθρωπος;
Δι’ ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν. Και πιο συγκεκριμένα: για μένα.
Γιατί;
Για να μας ελευθερώση από τα δεσμά της αμαρτίας.
Πώς;
Με το να τιμωρηθή Αυτός για μας, αντί για μας. Με το να γίνη θυσία και προσφορά στον Θεό για μας. Γι’ αυτό έγινε άνθρωπος. Για να έχη την δυνατότητα να τιμωρηθή για μας, για να άρη τις δικές μας αμαρτίες.
Γράφει ο απ. Παύλος:
Εξ αιτίας των αμαρτιών μας είμαστε όλοι ένοχοι και άξιοι τιμωρίας σε αιώνιο θάνατο. Μα τελικά απαλλαγήκαμε από την τιμωρία που μας έπρεπε. Μας απάλλαξε από την τιμωρία αυτή ο ίδιος ο Θεός, δια της απολυτρώσεως που μας έδωκε δια Ιησού Χριστού. Αυτόν, τον Χριστό, ο Θεός τον έβαλε στην θέση μας. Τιμωρήθηκε για μας. Αντί για μας. Έγινε ιλαστήρια θυσία. Για μας. Και έτσι τώρα, όποιος πιστεύει, ότι το αίμα Του χύθηκε για να μας καθαρίση από τις αμαρτίες μας, σώζεται (Ρωμ. 3,24-25).
Γιατί έγινε αυτό;
Γιατί ο Θεός αγάπησε τόσο πολύ τον κόσμο, δηλ. τους ανθρώπους, ώστε έδωκε τον Υιόν Του να γίνη θυσία για μας∙ να τιμωρηθή Αυτός για μας. Έτσι τώρα, όποιος πιστεύει σ’ Αυτόν όχι μόνο δεν κινδυνεύει να απωλεσθή, αλλά και έχει σίγουρη την αιώνια ζωή κοντά Του (Ιω. 3,16).
3. Μερικοί, στους οποίους τα έργα του Θεού γίνονται όχι μόνο ακατανόητα (σ’ αυτό συμφωνούμε όλοι) αλλά και … ανόητα (σ’ αυτό ΔΕΝ συμφωνούμε όλοι!), λένε:
Καλά, ο Θεός σαν πολυεύσπλαγχνος δεν μπορούσε να συγχωρέση τον κόσμο, χωρίς τιμωρίες και θυσίες;
Η απάντηση είναι:
Η αμαρτία δεν είναι απλώς μια απρέπεια. Είναι και μια ζημιά, και μια καταστροφή. Η συγχώρηση ΔΕΝ αρκεί. Χρειάζεται και να αποκατασταθή η ζημιά. Και να διορθωθή, ό,τι κατεστράφη.
ΤΙ ΕΚΑΜΕ Ο ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ  ΓΙΑ ΜΑΣ
Τον δι’ ημάς τους ανθρώπους
και δια την ημετέραν σωτηρίαν
• Κατελθόντα εκ των ουρανών∙
• και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος Αγίου
και Μαρίας της Παρθένου∙
• και ενανθρωπήσαντα∙
• σταυρωθέντα τε υπέρ ημών
επί Ποντίου Πιλάτου∙
• και παθόντα∙
• και ταφέντα∙
• και αναστάντα τη τρίτη ημέρα
κατά τας Γραφάς∙
• και ανελθόντα εις τους ουρανούς∙
• και καθεζόμενον εκ δεξιών του Πατρός∙
• Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης
κρίναι ζώντας και νεκρούς∙
• «Ου της Βασιλείας
ουκ έσται τέλος.
(Από το Σύμβολο της Πίστεως)
Αυτώ η δόξα και ευχαριστία
Εις τους αιώνας των αιώνων∙ αμήν

στ. Το Αίμα της Διαθήκης.
Ας ιδούμε τώρα, τι μας έλεγε ο απόστολος Παύλος για τον θάνατο του Χριστού στην προς Εβραίου επιστολή του, στην οποία μας μιλάει γι’ αυτόν διεξοδικά.
1. Ο αγιάζων (= ο Χριστός) και οι αγιαζόμενοι (= εμείς οι άνθρωποι), όλοι μας πηγή της υπάρξεώς μας έχομε τον ίδιο επουράνιο Πατέρα∙ γι’ αυτό ο Χριστός δεν το εθεώρησε ποτέ υποτιμητικό για τον Εαυτό Του να μας ονομάζη αδελφούς Του. Και γι’ αυτό από την παλιά εποχή έλεγε η αγία Γραφή:
• λόγια δικά Του: Απαγγελώ το Όνομά Σου τοις αδελφοίς Μου∙ εν μέσω Εκκλησίας υμνήσω Σε (Ψαλμ. 21,23).
• λόγια δικά μας: Εγώ πεποιθώς έσομαι επ’ αυτώ (τω Χριστώ) και σωθήσομαι δι’ Αυτού (Ησ. 12,2).
• Και πάλι λόγια δικά Του: Ιδού εγώ και τα παιδία, α μοι έδωκεν ο Θεός (Ησ. 8,18).
Μα να, αυτά τα «παιδία» είχαν σάρκα και οστά. Ήλθε λοιπόν και αυτός (ο αγιάζων) και επήρε την ίδια σάρκα και τα ίδια οστά, για να μπορέση έτσι να πεθάνη∙ και έτσι με τον θάνατο Του να εξουδετερώση εκείνον που είχε στα χέρια του όπλο εναντίον μας την δύναμη του θανάτου, την αμαρτία, την αιτία που προκάλεσε και προκαλεί τον θάνατο. Και εξουδετερώνοντάς τον να μας κάμη να καταλάβωμε, ότι δεν είναι πια κυρίαρχος∙ και όποτε θέλομε, μπορούμε να απαλλαγούμε και από αυτόν και από το όπλο του, με το οποίο μας καταδυναστεύει (= την αμαρτία)∙ και συνεπώς να μας απαλλάξη από την απελπιστικά δυσάρεστη κατάσταση να τον τρέμωμε σαν δούλοι του και να μη μπορούμε να χαρούμε την ομορφιά της ζωής (Εβρ. 2,11-15).
2. Έγινε άνθρωπος για ένα σκοπό: να πεθάνη για μας (όπως χάριτι Θεού παντός γευσήται θανάτου).
Ο Θεός δεν είχε καμμιά υποχρεώση να κάμη ο Ίδιος θυσία για χάρι μας! Μα η αγάπη Του για μας Τον ωδήγησε να στείλη τον Υιό Του στον κόσμο να γίνη άνθρωπος και να γευθή τον θάνατο για μας∙ να γίνη θυσία για μας. Γιατί δεν μας βλέπει, όπως βλέπομε εμείς τα κουνούπια και τις κατσαρίδες. Δεν θέλει τον θάνατο του αμαρτωλού. Θέλει την μετάνοιά του∙ την επιστροφή του.
Κάθε μετάνοια και επιστροφή στον Θεό αποτελεί μια νέα διαθήκη, μια ειδική συμφωνία με τον Θεό, ότι στο εξής θα είμαστε νεκροί για την αμαρτία και θα ζούμε γι’ Αυτόν. Και γι’ αυτό την μετάνοια, την απόφαση να είμαστε νεκροί για την αμαρτία, την εικονίζαμε με τον θάνατο ενός ζώου, που συμβολικά το εθυσιάζαμε στη θέση μας∙ αντί για μας. Πέθανε, συμβολίζοντας ότι εμείς έχουμε χρέος να πεθάνωμε για την αμαρτία. Διαθήκη, δηλ. συμφωνητικό μετανοίας, χωρίς θάνατο, εκείνου που κάνει την διαθήκη, δεν γίνεται (Εβρ. 9,15-16).
Μα τον θάνατο των ζώων οι άνθρωποι δεν τον έπαιρναν στα σοβαρά, γιατί ήταν εύκολο πράγμα η σφαγή ενός ζώου. Και βέβαια μπορεί να συμβολίζη, τον θάνατο του ανθρώπου. Μα δεν ισοδυναμεί με τον θάνατο ανθρώπου. Και γι’ αυτό οι θυσίες αυτές δεν είχαν αντικειμενική αξία! Δεν ίσχυαν να καθαρίζουν τον άνθρωπο και να τον επανασυνδέουν με τον Θεό! Το αίμα των ταύρων και τράγων δεν έχει δύναμη να αφαιρή αμαρτίας (Εβρ. 10,4).
3. Γι’ αυτό ο Θεός θέλοντας να σώση τον άνθρωπο χάριτι, (= από την πολλή Του αγάπη και πατρική ευσπλαγχνία) ώφειλε να φροντίση να υπάρχη.
• ένας τέλειος συμβολαιογράφος (αρχιερέας), που θα φτιάξη το συμφωνητικό της σωτηρίας (δηλαδή μετάνοιας, θανάτου για την αμαρτία εκ μέρους μας – συγχώρησης εκ μέρους του Θεού) και
• ένα τέλειο ον που θα θυσιασθή για μας, για τον καθένα μας, και όλους μαζύ και ο θάνατος του θα έχη μεγαλύτερη αξία από ό,τι η ζωή όλων μας.
Έτσι ο θεαρχικώτατος Πατήρ αιώνιο αρχιερέα προαιωνίως κατέστησε τον Υιό Του με τα λόγια: Συ ει ο ιερεύς εις τον αιώνα κατά την τάξιν Μελχισεδέκ.
Και μετά, ότε ήλθε το πλήρωμα των καιρών, κατηρτίσατο Αυτώ σώμα (Εβρ. 10,5) μέσα στην άχραντη κοιλία της υπευρευλογημένης Μαρίας. Έτσι το σώμα του Ιησού, σαν σώμα του απείρου Θεού-Λόγου είχε
• τόσο μεγαλύτερη αξία από ό,τι η ζωή όλων των ανθρώπων, όσο μεγαλύτερη τιμή και αξία έχει ο άκτιστος κτίστης, από τα κτίσματά Του και
• τόσο πολύ περισσότερη χάρη και αγιαστική δύναμη από ό,τι απαιτεί η άφεση όλων των αμαρτιών όλου του κόσμου, ώστε και μια μόνο σταγόνα από το άγιο αίμα Του αρκεί να μας αγιάση και να μας σώση.
4. Έτσι ο Χριστός σαν αρχιερέας και σφάγιο μαζί, σαν θύτης και θύμα μαζί, έκαμε επάνω στον Σταυρό στον Γολγοθά «την εν Σιών μυστικήν ιερουργίαν»: απέθανε, για να γίνη ένα μόνιμο συμφωνητικό μετανοίας και επιστροφής των ανθρώπων στον Θεό, που όταν το δέχονται έχουν πια ζωντανή υποχρέωση να ζουν νεκροί για την αμαρτία και ζωντανοί μόνο για τον Θεό. Γιατί Εκείνος που εθυσιάσθη, έχει άπειρη αξία. Και η Καινή Διαθήκη Του είναι μια για πάντα∙ μια Διαθήκη που δεν μπορεί να καταργηθή, ούτε να αντικατασταθή με άλλη καλλίτερη. Και όποιος καταφρονεί αυτή την διαθήκη κάνει ένα μεγάλο λάθος (= αμάρτημα): θεωρεί το αίμα του Χριστού, με το οποίο υπογράφτηκε αυτή η συμφωνία, κοινό (= ίσης αξίας με το αίμα των τράγων και ταύρων!) και συνεπώς καταπατεί τον Υιό του Θεού (δηλ. δεν προσέχει ότι μέσα σ’ αυτό το Σώμα και σ’ αυτό το Αίμα ευρίσκεται ολόκληρος ο Υιός του Θεού).
Αν αμαρτία είναι η καταφρόνηση του Θεού, υπάρχει μεγαλύτερη αμαρτία από αυτή;
ζ. Γιατί στον Σταυρό;
1. Γιατί ο Αμνός του Θεού και Αρχιερεύς πρόσφερε την θυσία Του στον Σταυρό, και ΄όχι με κάποιο άλλο τρόπο;
2. Το θέλημα του Θεού είναι άγιο. Και ο νόμος του Θεού, που το εκφράζει, είναι και αυτός άγιος και η εντολή αγία (Ρωμ. 7,12). Ο Νόμος του Θεού έχει απέραντη ιερότητα.
• Είναι ποτέ δυνατό να τον καταπατάμε με το αζημίωτο;
• Είναι δυνατό να τον καταφρονούμε με το αζημίωτο;
• Είναι νοητό να μην κάνωμε ό,τι περισσότερο μπορούμε για την τήρησή του, και να είναι «όλα καλά»;
Για να περιφρουρήση την ιερότητα του Νόμου και να μας προφυλάξη από την αμαρτωλή νωχέλειά μας, ο Θεός μας το διασάφησε:
Επικατάρατος, εκείνος που δεν εμμένει σε όλες τις διατάξεις του Νόμου. Επικατάρατος εκείνος, που δεν εκτελεί όλες τις διατάξεις του Νόμου (Δευτ. 2.7,26).
Έτσι εκτός από ελάχιστους δικαίους, όλοι οι άνθρωποι έπεσαν στην κατάρα αυτή του Νόμου!
3. Μα ο Ιησούς ήλθε να σώση τον λαόν Αυτού από κάθε αμαρτία∙ από κάθε συνέπεια της αμαρτίας (Ματθ. 1,21). Ήταν ποτέ δυνατό να αφήση την χειρότερη, την κατάρα του Νόμου;
Ασφαλώς όχι!
Ο Υιός του Θεού υπέστη τα Άχραντα Πάθη, για να θεραπεύση τα δικά μας δυσώδη πάθη.
• Υβρίσθη, επειδή μας αρέσουν οι κολακείες.
• Ενεπτύσθη, επειδή ψοφάμε για τιμές.
• Εποτίσθη χολή, επειδή υποδουλωθήκαμε στην ηδονή του στόματος.
• Εφραγγελώθη, επειδή υποδουλωθήκαμε στην ηδονή του σώματος.
• Και υπετάγη στην πατρική βουλή να πάθη, επειδή εμείς υποκύπτομε στους λογισμούς μας.
• Και έγινε κατάρα (ο ευλογητός των Πατέρων Θεός και υπερένδοξος), για να μας εξαγοράση από την κατάρα του Νόμου.
4. Έλεγε προφητικά ο Νόμος.
Κεκατηραμένος υπό Θεού πας ο κρεμάμενος επί ξύλου (Δευτ. 21,23, Γαλ. 3,13). Δηλαδή. Ο κρεμάμενος επί ξύλου δεν βαστάζει μόνο την τιμωρία και την οργή των ανθρώπων, αλλά και την κατάρα του Θεού. Ο θάνατος στον σταυρό δεν ήταν μόνο σωματικά ο χειρότερος. Ήταν και πνευματικά.
η. Συμπέρασμα
Λέγει ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος (117 μ.Χ.)
Ο ταύτα μη πιστεύων εναγής
ουχ ήττον των σταυρωσάντων τον Κύριον.
Ο γαρ άρχων του κόσμου τούτου χαίρει,
όταν τις αρνήται τον Σταυρόν.
Όλεθρον γαρ εαυτού γινώσκει
την ομολογίαν του Σταυρού.

http://www.orthodoxfathers.com/

Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσιανίνωφ

Ο Κύριος είπε στους μαθητές Του: Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν απαρνησάσθω εαυτόν, και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι

Τι σημαίνει τον σταυρόν αυτού; Γιατί αυτός ο σταυρός αυτού, δηλ. ο ωρισμένος για κάθε άνθρωπο, τίθεται παράλληλα με τον σταυρό του Χριστού

Ο σταυρός μας: λύπες και παθήματα της επίγειας ζωής, που για κάθε άνθρωπο είναι δικά του.

Ο σταυρός μας: η νηστεία, η αγρυπνία και οι άλλες ευσεβείς ασκήσεις με τις οποίες ταπεινώνεται η σάρκα και υποτάσσεται, στο πνεύμα. Αυτές οι ασκήσεις πρέπει για τον καθένα να είναι ανάλογες με τις δυνάμεις του και γι’ αυτό για τον καθένα είναι δικές του.

Ο σταυρός μας: οι αμαρτωλές μας κλίσεις ή τα πάθη μας, που για κάθε άνθρωπο είναι δικά του. Με μερικά από αυτά γεννιόμαστε, με άλλα μολυνόμεθα στον δρόμο της ζωής. Σταυρός του Χριστού είναι η διδασκαλία του Χριστού.

Μάταιος και ανώφελος είναι ο σταυρός μας, έστω και αν είναι βαρύς, αν δεν μεταβληθή σε Σταυρό του Χριστού με το να ακολουθούμε τον Χριστό.

Ο Σταυρός του, για τον μαθητή του Χριστού, είναι Σταυρός του Χριστού. Γι’ αυτό ο μαθητής του Χριστού είναι απολύτως πεπεισμένος ότι ο Χριστός άγρυπνα τον παρακολουθεί, ότι ο Χριστός του στέλνει τις θλίψεις σαν απαραίτητη και αναπόφευκτη προϋπόθεσι της χριστιανικής ιδιότητος, ότι καμμιά θλίψις δεν θα τον πλησιάζη, αν δεν σταλή από τον Χριστό, ότι με τις θλίψεις ο Χριστιανός γίνεται του Χριστού, συμμέτοχος του κλήρου Του στη γη και —χάρις σ’ αυτό— στον ουρανό!

Ο σταυρός του, για τον μαθητή του Χριστού, γίνεται σταυρός του Χριστού. Γι’ αυτό ο αληθινός μαθητής του Χριστού θεωρεί ως μοναδικό σκοπό της ζωής του την εκπλήρωσι των εντολών του Χριστού. Αυτές οι αγιώτατες εντολές γι’ αυτόν είναι σταυρός, στον οποίον αυτός συνεχώς ανασταυρώνει τον παλαιόν άνθρωπο συν τοις παθήμασιν αυτού και ταις επιθυμίαις.

Γίνεται λοιπόν φανερό γιατί, για να πάρωμε τον σταυρό μας, χρειάζεται προκαταβολικά να απαρνηθούμε τον εαυτό μας ακόμη και μέχρι σημείου να χάσωμε την «ψυχή» μας.

Τόσο πολύ και τόσο γερά εζυμώθη η αμαρτία με την πεσούσα φύσι μας, ώστε ο Λόγος του Θεού δεν παύει να την ονομάζη «ψυχή» του πεπτωκότος ανθρώπου.

Για να πάρωμε στους ώμους τον σταυρό, πρέπει πρώτα να απαρνηθούμε το σώμα, ως προς τις κακές του επιθυμίες, και να του χορηγούμε μόνον τα απαραίτητα για τη συντήρησι. Πρέπει να δούμε την δικαιοσύνη μας μέσω της απάνθρωπης αδικίας ενώπιον του Θεού· το λογικό μας μέσω του τελείου παραλογισμού· και τέλος, αφού με όλη τη δύναμι της πίστεώς μας αφιερωθούμε στον Θεό και στην αδιάκοπη μελέτη και εφαρμογή του Ευαγγελίου, να απαρνηθούμε το θέλημα μας.

Αυτός που απαρνήθηκε τον εαυτό του κατ’ αυτόν τον τρόπο, είναι ικανός να λάβη τον σταυρό του. Με υποταγή στον Θεό, επικαλούμενος τη βοήθεια του Θεού να του ενισχύση τις ασθενείς δυνάμεις, κοιτάζει άφοβα και χωρίς να σαστίζη την θλίψι που πλησιάζει, ετοιμάζεται μεγαλόψυχα και ανδρεία να την υπομείνη, ελπίζει ότι δι’ αυτής θα γίνη κοινωνός των παθημάτων του Χριστού, θα φθάση να ακολουθή μυστικά τον Χριστό, όχι μόνο με τον νου και την καρδιά, αλλά και με τα έργα και με όλη του τη ζωή.

Ο σταυρός είναι βαρύς, όσο εξακολουθεί να είναι «ο σταυρός μας». Όταν μεταβληθή σε «σταυρό του Χριστού» γίνεται ασυνήθιστα ελαφρός: Ο ζυγός μου χρηστός εστι και το φορτίον μου ελαφρόν, είπε ο Κύριος.

Ο μαθητής του Χριστού παίρνει στους ώμους του τον σταυρό, όταν ομολογή ότι του άξιζαν οι θλίψεις που του έστειλε η θεία Πρόνοια.

Ο μαθητής του Χριστού τότε και μόνον τότε βαστάζει τον σταυρό του όπως πρέπει, όταν παραδέχεται, ότι αυτές ακριβώς οι θλίψεις που του έστειλε ο Θεός και όχι άλλες, είναι απαραίτητες για την κατά Χριστόν μόρφωσί του και την σωτηρία του.

Το να βαστάζη κανείς τον σταυρό του με υπομονή, αυτό σημαίνει ότι βλέπει σωστά και έχει επίγνωσι της αμαρτίας του. Στην επίγνωσι αυτή δεν υπάρχει κανένα στοιχείο αυταπάτης. Εκείνος που παραδέχεται ότι είναι αμαρτωλός, και ταυτόχρονα γογγύζει και φωνάζει για τον σταυρό του, δείχνει ότι με την επιπόλαιη επίγνωσι της αμαρτίας του απλώς κολακεύει τον εαυτό του και αυταπατάται.

Το να βαστάζη κανείς τον σταυρό του με υπομονή, αυτό είναι η αληθινή μετάνοια.
Ενώ είσαι καρφωμένος στον σταυρό, εξομολογήσου στον Κύριο επί τα κρίματα της δικαιοσύνης αυτού, πρόλαβε την κρίσι του Θεού, κατηγόρησε τον εαυτό σου, και θα λάβης άφεσι των αμαρτιών σου.

Ενώ είσαι καρφωμένος στον σταυρό, ομολόγησε τον Χριστό, και θα σου ανοιχθούν οι πύλες του παραδείσου.

Από τον σταυρό σου δοξολόγησε τον Κύριο, διώχνοντας μακρυά σου κάθε σκέψι γογγυσμού και πικρίας, θεωρώντας τα σαν έγκλημα και βλασφημία.

Από τον σταυρό σου ευχαρίστησε τον Κύριο για το ανεκτίμητο δώρο, για τον σταυρό σου, για την μεγάλη ευλογία σου, για την ευλογία να γίνης μιμητής του πάθους του Χριστού.

Από τον σταυρό θεολόγησε: Ο σταυρός είναι το αληθινό και μοναδικό σχολείο. Το φυλακτήριο και ο θρόνος της αληθινής θεολογίας. Χωρίς σταυρό δεν υπάρχει ζώσα γνώσις του Χριστού.

Μη ζητάς την χριστιανική τελειότητα στις ανθρώπινες αρετές! Δεν βρίσκεται σ’ αυτές! Είναι κρυμμένη στον σταυρό του Χριστού!

Ο «σταυρός σου» μεταβάλλεται σε «σταυρό του Χριστού», όταν ο μαθητής του Χριστού τον βαστάζη με πραγματική επίγνωσι της αμαρτωλότητός του που της πρέπει τιμωρία. Όταν τον βαστάζη με ευγνωμοσύνη προς τον Χριστό, με δοξολογία του Χριστού. Η δοξολογία και ευχαριστία δίνουν στον πάσχοντα πνευματική παρηγοριά. Η ευχαριστία και η δοξολογία γίνονται η υπεράφθονη πηγή της απρόσιτης και ακήρατης χαράς, που υπερπλημμυρίζει την καρδιά, ξεχύνεται στην ψυχή, ξεχύνεται ακόμη και στο σώμα.

Ο Σταυρός του Χριστού και μόνον κατά το σχήμα του είναι για τα σαρκικά μάτια στάδιο σκληρό. Για τον μαθητή όμως και οπαδό του Χριστού είναι το αγώνισμα που δίνει τη μεγαλύτερη δυνατή πνευματική ηδονή. Τόσο είναι μεγάλη αυτή η ευχαρίστησις, ώστε η θλίψις καταπίνεται εντελώς από την ευχαρίστησι, και ο οπαδός του Χριστού στις πιο σκληρές δοκιμασίες δοκιμάζει μόνον ευχαρίστησι.

Η νεαρά άγια Μαύρα έλεγε στον νεαρό σύζυγο της Τιμόθεο, που υπέμενε τα φρικώδη βασανιστήρια και την προσκαλούσε να λάβη μέρος στο μαρτύριο: «Φοβούμαι, αδελφέ μου, μη δειλιάσω, όταν θα ιδώ τα φρικτά βασανιστήρια και τον ηγεμόνα να θυμώνη· μήπως λόγω της ηλικίας μου δεν αντέξω και δεν υπομείνω».

Της απάντησε ο μάρτυς: «Έλπισε στον Κύριο μας Ιησού Χριστό, και τα βασανιστήρια θα γίνουν για σένα λάδι, που θα αλείφη το σώμα σου, και δροσερό αεράκι, που θα ανακουφίση όλους τους πόνους σου».

Ο Σταυρός είναι η δύναμις και η δόξα όλων των απ’ αιώνος αγίων. Ο Σταυρός είναι ο ιατρός των παθών, ο όλεθρος των δαιμόνων.

Θανατηφόρος είναι ο σταυρός για κείνους, που δεν μετέβαλαν τον «σταυρό τους» σε «σταυρό του Χριστού», που όταν έχουν σταυρό γογγύζουν κατά της θείας Προνοίας, την βλασφημούν, απελπίζονται και απογοητεύονται. Οι αμετανόητοι αμαρτωλοί που δεν θέλουν να συναισθανθούν την αξία του σταυρού τους, πεθαίνουν τον αιώνιο θάνατο και στερούνται, εξ αιτίας της ανυπομονησίας τους, την αληθινή ζωή, την ζωή με τον Θεό. Γι’ αυτούς η αποκαθήλωσίς τους γίνεται μόνον για να κατεβούν με την ψυχή τους στον αιώνιο τάφο, στην φυλακή του άδου.

Ο Σταυρός του Χριστού, τον μαθητή του Χριστού που σταυρώνεται επάνω του, τον ανυψώνει από τη γη. Ο μαθητής του Χριστού, ο σταυρωμένος στον δικό του σταυρό, φρονεί τα υψηλά, με τον νου και την καρδιά του κατοικεί στον ουρανό και αξιώνεται να θεωρή τα μυστήρια του Πνεύματος εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών.

Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν —είπεν ο Κύριος— απαρνησάσθω εαυτόν, και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι. Αμήν.

Αγιορείτικη Μαρτυρία
Τριμηνιαία έκσοσις Ιεράς Μονής Ξηροποτάμου

   Η προδοσία αποτελεί επώδυνη αιτία διάρρηξης των ανθρώπινων σχέσεων. Νέοι και μεγαλύτεροι αδυνατούμε να αιτιολογήσουμε την στάση φίλων και οικείων, όταν αυτοί ταυτίζονται με όσους δεν μας αγαπούν, όταν φαίνονται ανάξιοι της εμπιστοσύνης μας και δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες μας, όταν μας εγκαταλείπουν για την αγάπη άλλων ή για την εκπλήρωση των παθών τους. Οργή, θυμός, επιθυμία για εκδίκηση, αλλά και ένα βαθύ παράπονο συνοδεύουν την προδοσία, η οποία γίνεται ένας μεγάλος σταυρός, διότι καλούμαστε να προχωρήσουμε στην ζωή μας χωρίς το πρόσωπο που θεωρούμε ότι μας πρόδωσε, αλλά και να διαχειριστούμε τα  συναισθήματά μας έναντί του.

     Η ανθρωπότητα αγαπά την προδοσία, όχι όμως τον προδότη. Η προδοσία εξυπηρετεί συμφέροντα. Είναι αρρώστια, γιατί πηγάζει από τα πάθη μας. Ακόμη κι όταν φαινομενικά δικαιολογείται, στην ουσία αποτελεί μία κίνηση προσβολής ενός αισθήματος το οποίο κανονικά διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στις σχέσεις των ανθρώπων, μολονότι σήμερα έχει σχεδόν υποκατασταθεί από την «κυνικότητα του συμφέροντος».

Η προδοσία προσβάλλει την τιμή μας, όχι με την υλική αξία, αλλά με την έννοια του φιλότιμου, της αξιοπρέπειας, αποδομεί την ταυτότητά μας. Είναι ζήτημα τιμής να παραμείνουμε αυθεντικοί. Όταν προδίδουμε τους φίλους και τις σχέσεις μας, προδίδουμε τις αξίες με τις οποίες έχουμε ταυτιστεί και το πρόσωπο που θέλουμε να είμαστε και να δείχνουμε έναντι των άλλων.

Ο προδότης μπορεί να εκδικείται για τις δικές του ματαιώσεις.  Για πληγές που οι άλλοι του έχουν επιφέρει. Για το ότι επειδή τα πάντα μπορούν να πωληθούν και να αγορασθούν, πιέζεται να κοιτάξει το συμφέρον του. Όμως μέσα του δεν μπορεί να είναι αναπαυμένος. Η προδοσία τον στιγματίζει. Ακόμη κι αν αλλάξει γνώμη για έναν άνθρωπο με τον οποίο βιώνει οικειότητα, καλό είναι να αποσύρεται από την σχέση και όχι να εκδικηθεί, να πληγώσει  παραδίδοντας αυτόν που μέχρι λίγο πριν έλεγε ότι αγαπούσε στους εχθρούς του.

Στην Μεγάλη Εβδομάδα σπουδάζουμε στο πρόσωπο του Ιούδα όλα αυτά τα χαρακτηριστικά. Ο τρόπος του γεμάτος δολιότητα. «Ενώ μισούσε, έδινε φιλί, ενώ φιλούσε, την ίδια στιγμή πουλούσε», όχι έναν άνθρωπο, αλλά τον Ίδιο τον Θεό.  Το παράδοξο όμως είναι ότι ο Χριστός, παρότι είχε μπροστά Του τον μεγάλο Σταυρό του θανάτου για την σωτηρία του κόσμου, δεν δίστασε να σηκώσει και τον σταυρό της προδοσίας. Μόνο που δεν αντέδρασε όπως θα περιμέναμε. Έδειξε αγάπη στον προδότη μέχρι τέλος. Του προσέφερε το Σώμα Του και το Αίμα Του στον Μυστικό Δείπνο. Δεν έδωσε εντολή στους άλλους μαθητές να τον σταματήσουν. Ακόμη και κατά την σύλληψή Του τον άφησε να Τον φιλήσει. Μείζων και της προδοσίας η Αγάπη.

Είναι σταυρός η προδοσία. Στο αίσθημα της απόλυτης αδικίας που βιώνουμε πόσο περιθώριο αφήνουμε στον εαυτό μας να μιμηθεί τον Χριστό;  Να διαχειριστούμε κάθε προδοσία με αγάπη και όχι εκδίκηση; Να συγχωρήσουμε και να προχωρήσουμε; Να προσευχηθούμε γι’  αυτόν που μας «πουλά»; Να θυμηθούμε τις μικρότερες και μεγαλύτερες προδοσίες που κάνουμε κι εμείς έναντι του Θεού με τις αμαρτίες μας; Σκληρός ο σταυρός. Δροσίζει όμως την καρδιά μας, παρά το εκδικητικό ήθος της εποχής μας, η αγάπη. Ας την ζητήσουμε από Εκείνον που μας την δίνει χωρίς όριο στον Γολγοθά, προσδοκώντας και την δική μας ανάσταση!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» την Μεγάλη Τετάρτη 12 Απριλίου 2017

http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/

Σα να μην υπήρξαμε ποτέ

κι΄ όμως πονέσαμε απ΄ τα βάθη.

Ούτε που μας δόθηκε μια εξήγηση

για το άρωμα των λουλουδιών τούλάχιστον.

Η άλλη μισή μας ηλικία θα περάσει

χαρτοπαίζοντας με το θάνατο στα ψέματα.

Και λέγαμε πως δεν έχει καιρό η αγάπη

να φανερωθεί ολόκληρη.

Μια μουσική

άξια των συγκινήσεών μας

δεν ακούσαμε.

Βρεθήκαμε σ΄ ένα διάλειμμα του κόσμου,

ο σώζων εαυτόν σωθήτω.

__ Θα σωθούμε από μια γλυκύτητα

στεφανωμένη με αγκάθια.

Ενδότερα ο Κύριος λειτουργεί,

ενδότερα υπάρχουμε μαζί σας.

Δεν έχει η απαλή ψυχή βραχώδη πάθη

και πάντα λέει το τραγούδι της υπομονής.

Ω, θα γυρίσουμε στην ομορφιά

μια μέρα …

Με τη θυσία του γύρω φαινομένου

θα ανακαταλάβει η ψυχή τη μοναξιά της.

(Νίκος Καρούζος, «Διάλογος Πρώτος»)

Γιατί δεν είσαι όπως Σε θέλουμε; Γιατί μας αφήνεις να πονούμε; Γιατί δεν μας εξηγείς ποιο είναι το σχέδιό σου για μας; Γιατί μας τα άφησε όλα τόσο όμορφα και ανέχεσαι να είμαστε τόσο αμαυρωμένοι; Γιατί δεν μας κρατάς νέους και μας αφήνεις να παλεύουμε με τον θάνατο; Γιατί δεν μας δίνεις κατά τις επιθυμίες, τα πάθη, τα δικαιώματά μας;

Αυτά αναρωτιόμαστε κάθε φορά που ο νους μας στρέφεται στην Γλυκύτητα, την στεφανωμένη με τα αγκάθια. Αυτά που εμείς του βάζουμε. Γιατί δεν είναι όπως Τον θέλουμε. Διαλέγουμε το φαίνεσθαι και θέλουμε να πιστεύουμε σε έναν Θεό ισχυρό. Εξουσιαστή. Όμως Αυτός είναι ο πάντων διάκονος. Διαλέγουμε να ακούμε μία μουσική άξια των συγκινήσεών μας και επειδή οι άνθρωποι δεν μας καταλαβαίνουν ζητούμε από Εκείνον να μας δώσει αυτό που νομίζουμε ότι αξίζουμε.

Κι όμως, θα σωθούμε από μία γλυκύτητα στεφανωμένη με αγκάθια. Αρκεί να μην περάσουμε από την άρνηση στην προδοσία. Αρκεί να μη χαθεί μέσα μας η νοσταλγία της ομορφιάς. Αρκεί να έρθει η ώρα που θα θυσιάσουμε το φαινόμενο. Αυτό που θέλουμε και θα αφήσουμε την ψυχή μας να ανακαταλάβει την μοναδικότητα και ταυτόχρονα την μοναξιά της κοντά Του. Γιατί Εκείνος είναι πάντοτε πρόθυμος. Να μας κοιτάξει, να μας συγχωρέσει, να μας υπομείνει. Ενδότερα λειτουργεί. Ενδότερα θα υπάρχει μαζί μας. Και περιμένει από μας ένα νεύμα πίστης, για να μας φωτίσει Ταπεινά. Με απλότητα. Με αγάπη.

π. Θ.Μ.

13 Απριλίου 2017 – π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/

Την θέλω εγώ την απελπισία μου
δεν την ανταλλάσσω με θαλπωρή άλλη
έχασα.
Μα χάνουν και τ’ άνθη
τ’ άνθη ανοίγουν το μοναδικό παράθυρο…
Κάλλιο να πλανηθεί ο χαρταετός μου
δε θέλω πια ν’ αγγίξω τα χρώματά του
κλείνω τα μάτια μου για να δώ.
Είναι η φωνή που με διασχίζει
κι άλλοτε που χτυπά στον άκμονα
χίλιες φορές.
Είναι η φωνή απο ένα βάθος:
Για πάντα να μην έχεις
τίποτα για τ’ αληθινά χέρια
μονάχος
ανήμπορος εκστατικός
σ’ αυτή την άξαφνη γιορτή του δευτερολέπτου
που παραδίδεται ο κόσμος.

(Νίκος Καρούζος, «Γαλάζια σπλάχνα»)

Η αμαρτία φέρνει απελπισία. Μα όσο αμαρτάνεις, όσο απελπίζεσαι, τόσο πολύ δεν φεύγεις από εκεί. Δεν είναι μόνο συνήθεια η αμαρτία. Είναι τρόπος ζωής. Και γίνεται η απελπισία θαλπωρή. Αν είναι να αλλάξω, πρέπει να κουραστώ. Πρέπει να νικήσω το χτες και το σήμερά μου. Πρέπει να νικήσω αυτό που ξέρω καλά και να μπω σε έναν δρόμο που δεν έχει βεβαιότητες. Πρέπει να χάσω, για να κερδίσω. Προτιμότερο λοιπόνο χαρταετός μου να περιπλανηθεί. Να φύγει από κοντά μου. Δεν θέλω το δικό μου πέταγμα στον ουρανό. Ας πάει μόνος του.

Και ξάφνου έρχεται στην απελπισία σου Εκείνος. Πρέπει όμως να κλείσεις τα μάτια σου για να δεις. Να μην κοιτάξεις την απελπισία σου, αλλά το βάθος της καρδιάς σου. Και να ακούσεις την φωνή του από το βάθος:  άφησε πίσω σου ό,τι έχεις. Ό,τι κι αν είναι. Αμαρτία  και ηδονή. Συνήθεια και βόλεμα. Οι λόγοι των ανθρώπων. Η κατάκρισή σου. Η αίσθηση του τίποτα. Μείνε ανήμπορος, εκστατικός. Στην άξαφνη γιορτή του δευτερόλεπτου που παραδίδεται ο κόσμος μην ακούς το χτες. Μην μένεις στο σήμερα. Δες Εκείνον που φευγαλέα περνά μπροστά σου.  Και πλύνε τα πόδια Του με ένα δάκρυ. Άφησε αντί για μύρο ένα «Ελέησον». Και εκεί θα ζήσεις την ευτυχία που καλείται ΜΕΤΑΝΟΙΑ.

π. Θ.Μ.

12 Απριλίου 2017 – π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/

Ο άνθρωπος που εισόρμησε πια στην απώτερη θλίψη
με δίχως έστω ένα τριαντάφυλλο
μ’ εκείνα τ’ ακατέργαστα στην ώχρα μεινεσμένα μάτια
στο μισοσκέπαστο ερημόκκλησο σέρνοντας
τη μεγάλη ανάπηρη σιωπή στο καροτσάκι της ομιλίας
ανέκαθεν ήξερε την άσωστη κατάσταση-: πως είμαστε
καθημαγμένοι ερασιτέχνες του Πραγματικού
μ’ ένα μυστήριο που βεβηλώνει τη διάνοια διχάζοντας
πριν η δορά της θάλασσας σηκώσει το ανάστημα του Άδη.

(Νίκος Καρούζος, «Η έναστρη φωτεινότητα»)

Έρχεται ο Κύριος, εισορμεί στην απώτερη θλίψη της ζωής μας. Το να έχουμε πλαστεί για την αγάπη και να μην βρίσκουμε ούτε ένα τριαντάφυλλο να προσφέρουμε στον πλησίον μας, μην τυχόν και μοιραστούμε την ευωδία του μ’  αυτόν. Το να έχουμε πλαστεί για την ελευθερία κι εμείς να έχουμε κλειστεί στα πάθη, τη αμαρτία, το εγώ μας. Το να έχουμε πλαστεί για να επικοινωνούμε κι εμείς να διαλέγουμε μία μεγάλη ανάπηρη σιωπή, τόσο για μας όσο και για τους γύρω μας. Δεν προλαβαίνουμε. Μας νικά ο χρόνος. Ο τρόπος της ζωής, φορτωμένος πειρασμούς και προκλήσεις. Πέρα από το χαμόγελο. Πέρα από εκείνη την γλυκιά και παραπονεμένη ματιά του «Είμαι εδώ για σένα», ενώ εμείς φωνάζουμε «πρέπει να είσαι εσύ εδώ για μένα μόνο». Κι όμως εισορμεί στην θλίψη μας για να μάς δείξει ένα μυστήριο το οποίο βεβηλώνει την διάνοιά μας: την κάνει ανίσχυρη από παντοκρατούσα. Την μετατρέπει σε καρδιά, για να ξεπλύνει με το θαλασσινό αίμα τον Άδη που ζούμε. Είμαστε καθημαγμένοι εραστές του Πραγματικού. Μας καταπίνει ο ρεαλισμός. Το εδώ και τώρα. Και ο σταυρός ένα εμπόδιο. Για να μην πλησιάσουμε Εκείνον που θα μας δώσει την Ανάσταση. Έρχεται όμως και πάλι. Εισορμεί στην απώτερη θλίψη μας. Και μας λέει:  «Σταυρωμένος έστηκα επί την θύραν σου και κρούω. Άνοιξόν μοι»!

π. Θ.Μ.

11 Απριλίου 2017 – π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/

Όλα κοστίζουν ένα παίξιμο.
Πάρε μαζί σου τον έρωτα κ’ εκείνα τα όνειρα
έλα στην κάτω γειτονιά και πές: Κορόνα γράμματα
εκεί που χάνεται η ψυχή να βυθιστείς.
Θέλω ν’ ακούσεις το μεγάλο μυστικό
για πάντα πέφτει ο καρπός απ’ το δέντρο.
Εντούτοις εκεί που χάνεται ο δρόμος
να τραβήξεις.
Ό,τι να σε καλέσει
δεν είναι για επιστροφή
τα δάκρυα κι ο πόνος κοφτερός
είναι μέσ’ στο παιχνίδι.
Όποιες φωνές ακούσεις μη σε παρασύρουν
σφάξε τη μια ομορφιά να πιεί το αίμα η άλλη.
Κορόνα γράμματα να παίξεις
τις ώρες και τα χρόνια
μόνος με τον έρημο αντίπαλο.

(Νίκος Καρούζος, Ποιήματα)

Όλα κοστίζουν ένα παίξιμο. Το ρίσκο της Αγάπης. Αυτό που φανέρωσε ο Νυμφίος. Πήρε μαζί Του τον έρωτα για μας, το όνειρό Του να μας δώσει την ελπίδα και την δυνατότητα της Βασιλείας Του και κατέβηκε στην γειτονιά του κόσμου μας. Ήξερε ότι η αγάπη δεν κερδίζει πάντα. Γιατί υπάρχει πάντα ο καρπός του «εγώ». Αυτόν που ως Θεός δεν τον είχε, γιατί ήταν με τη θέλησή Του στο εμείς της Τριάδος, έμελλε να τον ζήσει ως άνθρωπος. Να νιώσει τον πόνο του ποτηρίου. Και τον άφησε να πέσει κάτω από το δέντρο. Δεν τον έκοψε για να τον φάει, αλλά διάλεξε την υπακοή στο θέλημα του Πατρός.  Και μας κάλεσε να Τον ακολουθήσουμε. Στα δάκρυα και τον κοφτερό πόνο, σ’   αυτόν της ρομφαίας που διαπερνά καρδιές. Γιατί η αγάπη δεν κερδίζει πάντα. Δεν άκουσε τις φωνές της ύβρης, της πρόκλησης, της προδοσίας. Άφησε να σφαγεί. Έγινε ο προσφέρων και προσφερόμενος. Έδωσε το κάλλος Του για να φάμε και να πιούμε.Διακινδύνευσε στην αγάπη την ζωή. Και μόνος με τον έρημο αντίπαλο εξήλθε νικών και ίνα νικήσει. Θα Τον ακολουθήσουμε; Θα Τον αγαπήσουμε; Θα Τον κάνουμε Νυμφίο της ψυχής μας; Αν ναι, μαζί Του στην διακινδύνευση της αγάπης…

π. Θ.Μ.

10 Απριλίου 2017 – π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/

«Νηστεύει η ψυχή μου από πάθη
και το σώμα μου ολόκληρο την ακολουθεί.
Οι απαραίτητες μόνο επιθυμίες –
και το κρανίο μου ολημερίς χώρος μετανοίας
όπου η προσευχή παίρνει το σχήμα θόλου.
Κύριε, ανήκα στους εχθρούς σου.
Συ είσαι όμως τώρα που δροσίζεις
το μέτωπό μου ως γλυκύτατη αύρα.
Έβαλες μέσα μου πένθος χαρωπό
και γύρω μου
όλα πια ζουν και λάμπουν.
Σηκώνεις την πέτρα – και το φίδι
φεύγει και χάνεται.
Απ’ τήν ανατολή ως το βασίλεμα του ήλιου
θυμάμαι πως είχες κάποτε σάρκα και οστά για μένα.
Η νύχτα καθώς την πρόσταξες απαλά με σκεπάζει
κι ο ύπνος – που άλλοτε έλεγα πως ο μανδύας του
με χίλια σκοτάδια είναι καμωμένος,
ο μικρός λυτρωτής, όπως άλλοτε έλεγα –
με παραδίδει ταπεινά στα χέρια σου…
Με τη χάρη σου ζω την πρώτη λύτρωσή μου».

(«Απολέλυσαι της ασθενείας σου» – Νίκος Καρούζος)

            Το Μεγαλοβδόμαδο μπροστά μας. Περίοδος μνήμης.  Επιστροφής στο παρελθόν. Σε ό,τι μας κράτησε ζωντανούς. Μόνο που η ζωή δεν είναι μόνο χτες. Είναι και σήμερα. Είναι η νηστεία της ψυχής από τα πάθη. Είναι η μετάνοια και η προσευχή. Πρωτίστως όμως είναι η λέξη που ενώνει γη και ουρανό. Η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ. Αυτή που φαίνεται στο χαρωπό πένθος. Στην εναπόθεση της ελπίδας μας, ακόμη κι όταν έρθει ο ύπνος του θανάτου στα χέρια Εκείνου που έλαβε σάρκα και οστά για μας. Γιατί στην χάρη Του ζούμε την πρώτη μας λύτρωση. Να γνωρίζουμε όπως ο Λάζαρος ότι το μέλλον μας δεν είναι ο θάνατος, αλλά η Ανάσταση. Ότι θα σηκώσει ο Χριστός την πέτρα και το φίδι του θανάτου θα φύγει και θα χαθεί. Ότι πλαστήκαμε για την ζωή. Και θα ζήσουμε! Απ’  την ανατολή ως το βασίλεμα του ήλιου. Θα παραδοθούμε με ταπείνωση στα χέρια Του. Εις πείσμα των καιρών. Ακόμη κι αν κάποτε με την ζωή μας, τα πάθη μας, τα λάθη μας ανήκαμε στους εχθρούς Του. Γιατί η εμπιστοσύνη φέρνει μαζί της την συγχώρεση. Την αρχοντιά της μεγαλοκαρδίας. Το άνοιγμα τελικά στην χαρά ότι υπάρχει η δροσιά. Για να ζουν όλα γύρω μας και να λάμπουν. Κι εμείς μαζί τους και μαζί Του!

π. Θ.Μ.

9 Απριλίου 2017

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/

     Οι άνθρωποι των καιρών μας, όπως και κάθε εποχής, έχουμε ως χαρακτηριστικό το ίδιον θέλημα. Κέντρο του κόσμου είναι ο εαυτός μας. Δεν είναι απλώς το θέμα της επιβίωσης που μας ωθεί να σκεφτόμαστε πρωτίστως εμάς. Είναι μία νοοτροπία που πηγάζει από μέσα μας και ενισχύεται, όπως πιστεύει η Εκκλησία, από το δαιμονικό πνεύμα, να αισθανόμαστε ότι και τα γνωρίζουμε όλα και ότι έχουμε το δικαίωμα, ακόμη κι αν δεν είμαστε βέβαιοι, να δοκιμάσουμε με κριτήριο αυτό που νομίζουμε ότι είναι το σωστό. Οι άνθρωποι είμαστε άπληστα ελεύθεροι για να στηρίξουμε την ζωή μας σε άλλα στηρίγματα, κυρίως στο θέλημα του Θεού.

       Ένα από τα στοιχεία του θελήματος είναι και η περιθωριοποίηση της μνήμης. Η άρνησή μας να διαβάσουμε το παρελθόν όχι για να ταυτιστούμε μ’  αυτό ούτε μόνο για να διδαχθούμε, αλλά για να βεβαιωθούμε ότι υπάρχει η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο ως δεδομένο. Και αυτή η αγάπη και προαναγγέλλεται και τεκμηριώνεται, αλλά και εκπληρώνεται και σε περιστατικά και μέσω προσώπων. Το κορυφαίο σημείο αυτής της Αγάπης είναι η ενανθρώπηση του Χριστού. Ο Κύριός μας έγινε άνθρωπος από αγάπη για τον άνθρωπο και υπέστη ό,τι υπέστη στην ζωή αυτή για τον ίδιο λόγο. Κι ενώ μας έχει αφήσει ως παρακαταθήκη Του το Ευαγγέλιο, όχι ως υπόμνηση του κακού που θα πάθουμε, όχι ως μνημείο κατήφειας, «πρέπει» ,και στέρησης της ελευθερίας, αλλά ως το μήνυμα της χαράς που πλημμυρίζει τις ζωές μας εφόσον έχουμε σχέση μαζί Του και παλεύουμε να αφήσουμε κατά μέρος το θέλημά μας και να οικειωθούμε το δικό Του, εντούτοις διαπιστώνουμε ότι ή το αγνοούμε ή το ξεχνούμε. Κυριαρχεί το αίσθημα της πίστης σε έναν Θεό δικό μας, μόνο που κάποτε Αυτός δεν έχει καμία σχέση με ό,τι αληθινά είναι. Επειδή δεν είναι επίγειος βασιλιάς και εμείς οι εκλεκτοί Του, οι ακόλουθοί Του οι οποίοι έχουμε δικαίωμα να τα έχουμε όλα δικά μας, όπως τα επιθυμούμε, ακόμη και να ματαιώσουμε τον θάνατο, φτάνουμε στο σημείο της άρνησης, της αδιαφορίας, της περιφρόνησης. Ζητούμε από τον Θεό τα παρόντα. Πιστεύουμε ή δεν πιστεύουμε ανάλογα με το αν μας δίνεται η επιβίωση, η αυτάρκεια, η ηδονή, η καταξίωση. Μετρούμε τον Θεό με τα δικά μας μέτρα και λησμονούμε ότι Εκείνος βλέπει την ζωή μας με κριτήριο την Βασιλεία Του. Αυτήν που ήρθε να μας δώσει γενόμενος άνθρωπος. Και σημάδι Βασιλείας είναι η απάρνηση του ιδίου θελήματος. Η άρση του σταυρού και η πορεία προς την Αγάπη.

Έτσι ακολουθούμε μία οδό παρανάγνωσης του Προσώπου Του.  Όπως ο λαός των Ιεροσολύμων. Μπορεί να πήρε τα βαΐα  των φοινίκων για να υποδεχθεί τον ερχόμενο εν ονόματι Κυρίου, να βγήκαν εκτός της πόλης, όμως δεν είχαν αίσθηση ότι ο Χριστός εκπληρώνει όλες τις προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης, την επαγγελία του Θεού για την σωτηρία του ανθρώπινου γένους από τον θάνατο, την ευλογία του να έχει ο άνθρωπος που πιστεύει την ευκαιρία να μπορεί να αναγνωρίσει τον Θεό όχι μόνο με τον τρόπο του κόσμου, αλλά και με τον τρόπο της αιωνιότητας, αυτόν που δίνει στην ψυχή η αγάπη.

Όπως οι Φαρισαίοι. Αυτοί που ήθελαν να διατηρήσουν την θρησκευτική τους πρωτοκαθεδρία. Που θεώρησαν τον Θεό επικίνδυνο διότι δεν μπορούσαν να υποταχθούν σε κανέναν. Έπρεπε να βρούνε λόγους να δικαιολογήσουν τον εγωκεντρισμό τους. Την αίσθηση ότι αυτοί είναι οι αυθεντίες όχι μόνο θρησκευτικά, αλλά και εθνικά και κοινωνικά. Και συνέργησαν στο μένος του διαβόλου κατά του Χριστού με το να γίνουν όργανα του πονηρού. Αυτό που συμβαίνει στον καθέναν μας όταν ελέγχεται η ζωή και τα έργα του από το Πρόσωπο και τον λόγο του Χριστού. Οι Φαρισαίοι ήταν ακόμη οι εκφραστές ενός κατεστημένου που ερμήνευε τυπολατρικά και χωρίς ουσία την παράδοση. Εγκαθίδρυσαν στην ζωή των ανθρώπων μηνύματα τα οποία στην πράξη δικαίωναν το θέλημά τους και έτσι δεν μπόρεσαν να αναγνωρίσουν Ποιος ήταν ο Χριστός.

Όπως ακόμη και οι μαθητές του Χριστού, οι οποίοι ενώ έβλεπαν τις προφητείες να εκπληρώνονται, ενώ έκαναν θαύματα στο όνομα του Διδασκάλου τους, ενώ ένιωθαν ότι αυτός ήταν ο Υιός του Θεού, εντούτοις δεν είχαν το θάρρος να Τον ακολουθήσουν μέχρι το τέλος. Να δείξουν στους εχθρούς, στους αδιάφορους, στην κοσμική και θρησκευτική εξουσία ότι δεν διασκορπίζονται τα πρόβατα εάν παταχθεί ο ποιμένας, αλλά η αγάπη γίνεται αφοσίωση, συμπαράσταση, συμπόρευση. Να νικήσουν τον πειρασμό που το ήθος του κόσμου και ο πονηρός τους έβαλε:  να ζητούν έναν Θεό που θαυματουργικά νικά όσους τους εχθρεύονται. Να ζητούν έναν Θεό που δεν αφήνεται στον θάνατο, στην ταπείνωση, στην ήττα, αλλά γίνεται αυτός ο θριαμβευτής, αυτός που συντρίβει τους αντίθεους. Όταν όλα κρίνονται στο φαίνεσθαι της δύναμης, δεν είναι δυνατόν ο Διδάσκαλος και Θεός τους να μην φαίνεται ο δυνατός πατέρας που σώζει τα παιδιά του, αλλά να νικιέται από την κακία του κόσμου. Όπως πολλοί που νομίζουν ότι πιστεύουν, ζητούν απτά σημεία της εξουσίας του Θεού και δεν εμπιστεύονται στον λόγο και στις φανερώσεις Του στην ιστορία. Θέλουν να δούνε από μόνοι τους και όταν αισθάνονται ότι αυτό δεν συμβαίνει, κάνουν πίσω. Η πίστη όμως στα δύσκολα φαίνεται. Και η αφοσίωση κρίνεται όταν Αυτός στον οποίο πιστεύουμε δεν κάνει αυτό που περιμένουμε. Η αγάπη θα έπρεπε να μας δίνει υπομονή και μέσα στην λύπη να μην χάνουμε την ελπίδα.   Η δύναμη όμως στηρίζεται στον φόβο που προκαλεί και όσοι δεν έχουν την ελπίδα της πίστης αδιάπτωτη μέσα τους νικιούνται εύκολα.

«Ταύτα δε ουκ έγνωσαν οι μαθηταί αυτού το πρώτον, αλλ’ ότε εδοξάσθη ο Ιησούς, τότε εμνήσθησαν ότι ταύτα ην επ’  αυτώ γεγραμμένα, και ταύτα εποίησαν αυτώ » (Ιωάν. 12, 16). «Αυτά στην αρχή δεν τα κατάλαβαν οι μαθητές Του. Όταν όμως ο Ιησούς ανυψώθηκε στην θεία δόξα, τότε τα θυμήθηκαν. Ό,τι είχε γράψει για κείνον η Γραφή, αυτά και του έκαναν». Η Μεγάλη Εβδομάδα στην οποία εισερχόμαστε ας μην περάσει χωρίς την μνήμη των όσων ο Χριστός έκανε για μας. Ας μη μείνουμε στην παραδοσιακότητα των γιορτών, στερούμενοι το πνευματικό τους περιεχόμενο. Εξαρτάται από τον καθέναν μας αν θα δούμε την πορεία του Χριστού ως επιβεβαίωση της επαγγελίας του Θεού για την σωτηρία και του κόσμου και του εαυτού μας, ως ευκαιρία υπέρβασης του ήθους της εξουσίας, του φόβου που οι αντίθεες δυνάμεις προκαλούν, ως αρχή για να αφήσουμε πίσω το θέλημά μας, την αίσθηση ότι τα γνωρίζουμε όλα και να εγκαταλείψουμε την ύπαρξή μας στα σταυρωμένα χέρια του Θεού της αγάπης. Σ’  Αυτόν που μέσα από την ταπείνωση της ήττας δοξάστηκε και την ίδια στιγμή μας έδειξε ότι η ζωή έχει νόημα στην αφιέρωση, στην συμπαράσταση, στην συμπόρευση με τον Θεό και τον συνάνθρωπο. Στον τρόπο της Εκκλησίας που είναι η ίδια το θαύμα και η ανάσταση από κάθε μορφής θάνατο. Και ας μην επιτρέψουμε στον εαυτό μας τα πρόσκαιρα συναισθήματα της αποθέωσης και της γιορτής, τα οποία γρήγορα λησμονιούνται όταν η ύπαρξη δεν αγαπά τον Θεό τόσο ώστε να της λείπει, ώστε να μην αφήνεται στην δύναμη του πειρασμού, ο οποίος δεν μπορεί να νικήσει ούτε τον Αναστημένο Χριστό ούτε και όσους πιστεύουν σ’  Αυτόν!

Κέρκυρα, Κυριακή των Βαΐων 9 Απριλίου 2017

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/

Αθήνα, 28 Μαρτίου  2017

Αριθμ. Πρωτ.  43

Επιστολή της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων (ΠΕΘ)

Προς
Τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο και άπαντες τους Ιεράρχες της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος

Μακαριώτατε,
Άγιοι Αρχιερείς,

Κάθε δημόσια τοποθέτηση και απαξίωση προσώπων, αλλά κυρίως αγώνων, απαιτεί και δημόσια απάντηση. Είμαστε υποχρεωμένοι, λοιπόν, μετά και τις τελευταίες εξελίξεις που έλαβαν χώρα κατά τη σύγκλιση της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος (9/3/2017), κατόπιν των εισηγήσεων και συζητήσεων, αλλά και των αποφάσεων που ελήφθησαν για το μάθημα των Θρησκευτικών, να δηλώσουμε δημόσια και κατηγορηματικά ότι:

1. Ο αποκλεισμός της ΠΕΘ από τον διάλογο για το μάθημα των Θρησκευτικώνείναι μονομερής, άδικος και επιζήμιος

Διαμαρτυρόμαστε έντονα για τον αποκλεισμό της Πανελληνίου Ενώσεως Θεολόγων (ΠΕΘ), του επιστημονικού και συνδικαλιστικού οργάνου των Θεολόγων αλλά και των ειδικών επιστημόνων της Παιδαγωγικής και Διδακτικής επιστήμης -οι οποίοι βρίσκονται σε συμφωνία με τις θέσεις της ΠΕΘ- από τον διάλογο που διεξάγει για το μάθημά μας η εξ Αρχιερέων Επιτροπή με το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής. Πιστεύουμε ότι η απόφαση αυτή ζημιώνει την ίδια την ποιμαίνουσα Εκκλησία, διότι οι θεολογικές και παιδαγωγικές θέσεις της ΠΕΘ είναι και επιστημονικά εμπεριστατωμένες και συνάδουν με τις έως τώρα ληφθείσες συνοδικές θέσεις για το μάθημα των Θρησκευτικών. Ο αποκλεισμός της ΠΕΘ είναι άδικος, διότι δεν προέκυψε από  κάποια αντικειμενικά κριτήρια. Τούτο αποδεικνύεται από το γεγονός ότι δεν ετέθη  ως όρος η μη συμμετοχή και των δύο Συλλόγων (ΠΕΘ και Καιρού) στον διεξαγόμενο διάλογο, με αποτέλεσμα οι  θιασώτες των νέων Προγραμμάτων (που ανήκουν στον Καιρό) να συμμετέχουν κανονικά στον διάλογο για τα Θρησκευτικά, επηρεάζοντας και διαμορφώνοντας αποτελεσματικά την έκβαση του διαλόγου, ενώ η ΠΕΘ είναι η μόνη που εξαιρέθηκε. Πρέπει να ληφθεί υπ΄ όψιν όλων ότι οι υποστηρικτές των νέων Προγραμμάτων συμμετέχουν διπλά, διότι, αφενός η Εκκλησία συμφώνησε(;) τελικά να αποδεχθεί ως βάση του διαλόγου το νέο Πρόγραμμα που είναι έργο τους, αφετέρου συζητά χωρίς καμιά αντίρρηση ή ένσταση με τους συντάκτες των Προγραμμάτων αυτών και μάλιστα με εκείνους, που,  κατά την αρχιεπισκοπική ρήση, «έβλαψαν την Εκκλησία». Αν η Εκκλησία, όντως, ήθελε διάλογο χωρίς τη συμμετοχή των Συλλόγων έπρεπε η απόφασή της να αφορά και στις δύο πλευρές και να μην ισχύει μονομερώς.

2. Αποκλείονται από τον διάλογο οι ειδικοί γνώστες του θέματος

Ακόμη δεν γνωρίζουμε τι επιδιώκεται τελικά με αυτόν τον διάλογο, όταν αποκλείονται από αυτόν όλοι σχεδόν οι ειδικοί της Διδακτικής και της Παιδαγωγικής. Σε ανάλογη περίπτωση, θα ήταν αδιανόητο να γίνεται ένας διάλογος για θέματα που αφορούν στο δόγμα και να αποκλείονται οι ειδικοί της Δογματικής με κριτήριο ποιοι είναι περισσότερο αρεστοί σε αυτούς που παίρνουν τις αποφάσεις. Αν δεχθούμε κάτι τέτοιο, καταργούνται συνολικά τα διαχρονικά κριτήρια της Εκκλησίας που ίσχυσαν σε όλους τους αγώνες και τους διαλόγους της. Σε αυτούς η Εκκλησία δεν απέκλειε παρά μόνον τους αιρετικούς. Εξάλλου, δεν είναι κατανοητό πώς πρόσωπα που επιλέχθηκαν από τη Σύνοδο το 2016, αίφνης να αποκλείονται αφοριστικά από την ίδια το 2017 διότι είναι μέλη της ΠΕΘ. Επίσης, μέλη που επιλέχθηκαν καταρχάς για τον διάλογο να αποκλείονται την τελευταία στιγμή προφανώς ως μη αρεστά. Γιατί γίνονται όλα αυτά; Γιατί η Εκκλησία κάνει τέτοιες διακρίσεις; Τι θέλει να επιτύχει; Να πετύχει ίσως έναν συμβιβασμό που θα τον εμπόδιζαν όσοι θεωρούν ότι τα Προγράμματα αυτά πρέπει να καταργηθούν γιατί είναι επικίνδυνα; Ποια η σκοπιμότητα της αναζήτησης των «θετικών» των νέων Προγραμμάτων από την Επιτροπή της Εκκλησίας; Πιθανόν και οι αιρέσεις που ταλάνισαν την Εκκλησία επί αιώνες να είχαν κάποια «θετικά». Δεν τα αναζήτησαν, όμως, οι Πατέρες της Εκκλησίας που ανέλαβαν τον αντιαιρετικό αγώνα. Ή μήπως δεν βρισκόμαστε μπροστά σε ένα πλήθος αιρέσεων που θα κάνουν την εμφάνισή τους, εφόσον ο κάθε μαθητής καλείται να κάνει τις δικές του επιλογές από θρησκευτικά στοιχεία που επίτηδες εμφανίζονται μεμονωμένα, εκτός των οργανωμένων θρησκειών στις οποίες ανήκουν. Ακόμη, δεν σας κρύβουμε ότι μας δημιουργούνται ερωτηματικά για τους λόγους που επέβαλαν την αντικατάσταση των Αρχιερέων που είχαν αναλάβει αρχικά τον διάλογο με την Πολιτεία (7/10/2016).

Εμείς, πάντως:

α) Θεωρούμε ότι τέτοιου είδους αποκλεισμοί αποτελούν  ξεκάθαρες διακρίσεις, που αντιβαίνουν σε κάθε κανόνα δικαίου και δημοκρατικών διαδικασιών.

β) Δεν θα μπορούσαμε ποτέ να διανοηθούμε πώς είναι δυνατόν να στοχοποιούνται και να  απαξιώνονται επιστήμονες και αγώνες στον βωμό κάποιας πολιτικής.

3. Άλλαξε η αρχική απόφαση της Εκκλησίας ως προς τη βάση του διαλόγου

Έκπληκτοι παρατηρούμε ότι άλλαξε η αρχική απόφαση της Εκκλησίας ως προς τη βάση του διαλόγου. Ενώ η συμφωνία Αρχιεπισκόπου και Πρωθυπουργού προέβλεπε να αρχίσει ο διάλογος από μηδενική βάση, ξαφνικά πληροφορούμαστε ότι η νέα απόφαση της Εκκλησίας είναι να συνεχιστεί ο διάλογος, έχοντας ως βάση πλέον τα νέα Προγράμματα!

Δυστυχώς, αυτή η απόφαση δεν είναι καθόλου θετική για την τελική έκβαση του διαλόγου, διότι αποτελεί ένα βήμα προς την αποδοχή της πολυθρησκειακής – συγκρητιστικής δομής του μαθήματος των Θρησκευτικών,  χαρακτηριστικό των νέων Προγραμμάτων.

4. Τα νέα Προγράμματα είναι ακατάλληλα και επικίνδυνα

Οφείλουμε επίσης να τονίσουμε εμφαντικά ότι τα επίδικα νέα Προγράμματα δεν είναι εύκολο να κατανοηθούν από μη ειδικούς ως προς τα παιδαγωγικά, κυρίως, θέματά τους, όπως αυτό της πολυθρησκειακής δομής  ή της μαθησιακής καταλληλότητας σε κάθε ηλικιακό επίπεδο. Πέραν των αμέτρητων παιδαγωγικών και θεολογικών σημείων που καθιστούν τα νέα Προγράμματα ακατάλληλα και επικίνδυνα, αλλά και αντίθετα με τον ορθόδοξο προσανατολισμό του μαθήματος,  υπάρχουν και πάρα πολλές ελλείψεις. Υπάρχουν δηλαδή, θεμελιώδη στοιχεία της ορθόδοξης παράδοσης που δεν συμπεριελήφθησαν στα νέα Προγράμματα. Επειδή ακόμη παρατηρούμε ότι σε όλα τα έγγραφά που αφορούν στα νέα Προγράμματα προβάλλεται ως αναγκαία και ορθόδοξη η ανάμειξη της διδασκαλίας της πίστεώς μας με τις διδασκαλίες των θρησκειών, επαναλαμβάνουμε για πολλοστή φορά ότι αυτό το συνονθύλευμα που επιχειρούν είναι ξένο προς την ορθοδοξία και ότι στοχεύει στην αποδόμηση της ορθόδοξης πίστης και της παράδοσης μας, μέσω του συγκρητισμού και της συγχύσεως. Άλλωστε αυτή ήταν και η θέση που εκφράσατε τον περασμένο Σεπτέμβριο και εσείς  Μακαριώτατε για τα νέα Προγράμματα.

5. Δεν έχει προταθεί στο διάλογο το θέμα της ανισονομίας

Με μεγάλη έκπληξη διαπιστώνουμε ότι στη διαμόρφωση του πλαισίου του διαλόγου Εκκλησίας – Πολιτείας, όπως διαπιστώνουμε από την εισήγηση του Προέδρου της Επιτροπής Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Ύδρας κ. Εφραίμ, δεν προβλέπεται να τεθεί και μάλιστα κατά προτεραιότητα σύμφωνα με τη δική μας άποψη, το θέμα της ανισονομίας που υφίσταται εκ μέρους του Υπουργείου σε βάρος των Ορθοδόξων μαθητών στα ελληνικά σχολεία. Ενώ δηλαδή οι Μουσουλμάνοι, οι Εβραίοι και οι Ρωμαιοκαθολικοί απολαμβάνουν το δικαίωμά τους να διδάσκονται τα τέκνα τους  τη δική τους πίστη, οι ορθόδοξοι γονείς είναι οι μόνοι που υφίστανται, εκ μέρους της Πολιτείας, άνιση μεταχείριση και υποτίμηση, εφόσον, με βάση το νέο Πρόγραμμα, δεν διδάσκονται τα τέκνα τους αμιγώς η δική τους ορθόδοξη πίστη, αλλά ένα πολυθρησκειακό – διαθρησκειακό και συγκρητισμικό μάθημα, ως να είναι κατώτερη η ορθόδοξη πίστη τους από την πίστη των άλλων θρησκευόμενων πολιτών της χώρας. Ο Ορθόδοξος Έλληνας πολίτης, ως άνθρωπος και μέλος του κοινωνικού συνόλου αλλά και της Εκκλησίας, θα πρέπει να απολαμβάνει ισότιμα τα ίδια συνταγματικά δικαιώματα με όλους τους άλλους και, μάλιστα, υπό την εγγύηση του κράτους, με βάση την αρχή της ισονομίας και της αναλογικότητας  (Σύνταγμα, άρθρ. 4 και 25).

6. Οφείλουμε να αντιδράσουμε δυναμικά και με κάθε τρόπο

Δηλώνουμε ότι δεν πρόκειται, ποτέ και με κάθε τίμημα, να νομιμοποιήσουμε και να αποδεχθούμε τα αποτελέσματα ενός διαλόγου που γίνεται για μας αλλά χωρίς εμάς. Ακόμη περισσότερο μάλιστα, οφείλουμε να αντιδράσουμε δυναμικά και με κάθε τρόπο  -αν διαπιστώσουμε ότι ο διάλογος Υπουργείου – Εκκλησίας χρησιμοποιείται ως εργαλείο για να υιοθετηθεί και να πάρει και την ευλογία της Εκκλησίας η προώθηση του θρησκευτικού συγκρητισμού και η ατομική/πολλαπλή θρησκεία (θρησκεία του «Σούπερ Μάρκετ») στα σχολεία μας, δηλαδή μια διδασκαλία αντίθετη με την αλήθεια της Εκκλησίας μας. Θεωρούμε χρέος και ευθύνη μας να αγωνιστούμε ενάντια σε κάθε προσπάθεια, από όπου και αν προέρχεται, που έχει ως στόχο την εισαγωγή τέτοιων επικίνδυνων αντιλήψεων στο μάθημα των Θρησκευτικών.

7. Σύνταξη νέων Προγραμμάτων για το μάθημα των Θρησκευτικών

Επίσης, δηλώνουμε για άλλη μια φορά, πάντα συνεπείς στις θέσεις μας, ότι ζητάμε διάλογο εκ του μηδενός και σύνταξη νέων Προγραμμάτων για το μάθημα των Θρησκευτικών.

Αιτούμεθα άμεση συνάντηση

Μακαριώτατε, γνωρίζετε ότι όλοι οι σκεπτόμενοι Έλληνες Ορθόδοξοι χριστιανοί είναι αναστατωμένοι εδώ και έξι χρόνια με αυτά τα Προγράμματα και αναμένουν από την Εκκλησία τις σωστές αποφάσεις που θα λύσουν το πρόβλημα και δεν θα το διαιωνίσουν. Για όλους τους παραπάνω λόγους αιτούμεθα άμεση συνάντηση μαζί Σας για να εκθέσουμε αναλυτικότερα τις απόψεις και τις θέσεις μας για όλα όσα αναφέραμε.

Για το ΔΣ της ΠΕΘ
Ο Πρόεδρος                                      Ο Γενικός Γραμματέας
Κωνσταντίνος Σπαλιώρας                    Παναγιώτης Τσαγκάρης
Δρ Θεολογίας                                          Mr  Θεολογίας

Με σκοπό να προβάλλουν τον αγιορείτικο μοναχισμό και την ορθόδοξη μοναστική πνευματικότητα, προς δόξαν Θεού όπως αναφέρει ο διαχειριστής της ιστοσελίδας mount Athos 360° ευχαριστεί και καλωσορίζει τους επισκέπτες της ιστοσελίδας.

Η ιστοσελίδα δίνει σε όλους την δυνατότητα »επίσκεψης» των Μοναστηριών, των Ιερών Σκητών καθώς και πολλών Κελιών του Αγίου Όρους εντελώς δωρεάν, κάνοντας απλά εγγραφή, σε όσους δεν έχουν την δυνατότητα να το επισκεφθούν ακόμη και στις γυναίκες που λόγω του άβατου δεν μπορούν να εισέλθουν σε αυτό.

Μια μοναδική εμπειρία μπορεί να ζήσει κάποιος μέσα σε αυτήν την ιστοσελίδα γνωρίζοντας το Άγιο Όρος μέσω εικονικής περιήγησης 360°.

Το Project αυτό ξεκίνησε πριν 3 περίπου χρόνια από ένα νεαρό παιδί που έχω την χαρά να γνωρίζω το οποίο ήθελε να προβάλει το Άγιο Όρος ιδιαιτέρως σε αυτούς που δεν έχουν την δυνατότητα να το επισκεφθούν και πριν λίγες μέρες έγινε πραγματικότητα.

Αυτό το παιδί ο Δημήτριος Μαρτσέλος από την Θεσσαλονίκη έκανε το όνειρό του πραγματικότητα φέρνοντας το Άγιο Όρος στην οθόνη του υπολογιστή μας.

Η ιστοσελίδα αυτή κάνει και ένα μεγάλο αφιέρωμα στην ζωή του Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη καθώς μας ταξιδεύει εικονικά 360° σε όλα τα μέρη που είχε ζήσει εντός και εκτός Αγίου Όρους από την Κόνιτσα και την Ι.Μ. Στομίου όπου ξεκίνησε εώς και την Παναγούδα και την Σουρωτή.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ

Πηγή : http://perivolipanagias.blogspot.gr/2015/11/blog-post_586.html

Επίσκεψη στο Άγιο Όρος επιτρέπεται, σύμφωνα με το τυπικό της μοναστικής πολιτείας, το λεγόμενο ¨ΑΒΑΤΟ¨, μόνο στους άντρες.

Για να επισκεφθεί κάποιος το Άγιο Όρος, πρέπει να επικοινωνήσει με το γραφείο προσκυνητών Αγίου Όρους στη Θεσσαλονίκη και να ζητήσει την έκδοση διαμονητηρίου (άδειας εισόδου).

Το τηλέφωνο του γραφείου είναι 2310-252578, το fax: 2310-22242 και η  διεύθυνση του Εγνατίας 109 τ.κ.: 54635 Θεσ/νικη. Το γραφείο είναι ανοικτό από τις 8:30 ως τις 14:00, και το Σάββατο από τις 10:00 ως τις 12:00.

Καλό είναι να κλείσετε έγκαιρα την άδεια εισόδου, (ακόμα και ένα ή δύο μήνες νωρίτερα) γιατί ο αριθμός των προσκυνητών είναι περιορισμένος για την κάθε μέρα. Μόνο 110 επισκέπτες την ημέρα (100 “Έλληνες και 10 αλλοδαποί).

Στοιχεία που ζητούνται από το αρμόδιο γραφείο για την έκδοση της άδειας εισόδου είναι τα εξής:

ονοματεπώνυμο,

πατρώνυμο,

έτος γεννήσεως,

αριθμός ταυτότητας,

ημερομηνία έκδοσης

και εκδούσα αρχή,

Επίσης πρέπει να δηλώνετε κατά την στιγμή της έκδοσης του Διαμονητηρίου και από ποιο λιμάνι θα γίνει η αναχώρησή σας (Ουρανούπουλη ή Ιερισσό).

Αφού εξασφαλιστεί το διαμονητήριο, πρέπει να γίνει τηλεφωνική επικοινωνία με τις Ιερές Μονές, τις σκήτες ή τα κελιά της επιλογής του καθενός, για τη διαμονή του.

Πρέπει επίσης να γίνει επικοινωνία με τη ναυτιλιακή εταιρία για κλείσιμο θέσης με το καράβι στα τηλέφωνα: 23770 21041 και 23770 71149

Πάνω στο διαμονητήριο αναγράφονται τα στοιχεία του επισκέπτη, ο κωδικός του αριθμός, η ημερομηνία και οι ημέρες παραμονής. Συνήθως ορίζονται 4 ημέρες αλλά σε περίπτωση που ο επισκέπτης θελήσει να μείνει περισσότερες μπορεί να ζητήσει παράταση από την Ιερά Επιστασία στις Καρυές.

Ειδικά για τους αλλοδαπούς επισκέπτες χρειάζονται επίσης:

Συστατική επιστολή από την πρεσβεία της χώρας τους στην Αθήνα ή από το αντίστοιχο προξενείο της Θεσσαλονίκης.

Άδεια εισόδου στο Όρος από το Υπουργείο Εξωτερικών της Αθήνας (Διεύθυνση Εκκλησιαστικών Υποθέσεων) ή από το Υπουργείο Βορείου Ελλάδος της Θεσσαλονίκης (Διεύθυνση Εξωτερικών Υποθέσεων).

Διαβατήριο.

Από την Αθήνα τη μετάβαση διευκολύνει το βραδινό δρομολόγιο στις 23:00 των ΚΤΕΛ Θεσσαλονίκης από τον Κηφισό (έχουμε κάνει και εκεί κράτηση (30210 5150025, 30210 5148856).

Το λεωφορείο του ΚΤΕΛ Θεσσαλονίκης έχει τέρμα το σταθμό των ΚΤΕΛ Χαλκιδικής και φτάνει εκεί περί τις 5-5:30. Από εκεί το λεωφορείο για την Ουρανούπολη φεύγει στις 05:45.

Για την παραλαβή του διαμονητήριου στην Ουρανούπολη, είναι απαραίτητη η ταυτότητα και η καταβολή 25€ και εν συνεχεία πρέπει να γίνει η παραλαβή  του εισιτήριο για το ferryboat, από το γραφείο της υπεύθυνης ναυτιλιακής εταιρίας, που πραγματοποιεί το δρομολόγιο για το Άγιο Όρος.

Από την Ουρανούπολη ξεκινάνε πλοία και ταχύπλοα που πηγαίνουν στην δεξιά πλευρά και κάνουν στάση στις μονές: Δοχειαρίου, Ξενοφώντος, Παντελεήμονος, Γρηγορίου, Διονυσίου, Αγίου Παύλου και στης σκήτες Νέα Σκήτη, Αγία Άννα, Κατουνάκια, Καυσοκαλύβια. Η κυριότερη αναχώρηση είναι αυτή στις 09:45, το πρωί.

Για τις άλλες μονές οι επισκέπτες θα πρέπει να κατέβουν στο λιμάνι της Δάφνης (2 ώρες με το καραβάκι) και 45 λεπτά με ταχύπλοο. Στη Δάφνη το καράβι φθάνει περίπου στις 12 η ώρα το μεσημέρι.

Από το λιμάνι της Δάφνης με λεωφορείο και mini bus μεταβαίνουμε στις Καρυές (μισή ώρα με το λεωφορείο), στην πρωτεύουσα του Αγίου Όρους. Εκεί μπορούμε να προσκυνήσουμε την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας μας, το Άξιον Εστί στο Ναό του Πρωτάτου και εν συνεχεία να ακολουθήσουμε το πρόγραμμά μας. Από τις Καρυές λεωφορεία για τις Μονές ξεκινάνε στις 13:00.

Ένας τρόπος μετάβασης ακόμα είναι από την Ιερισσό. Από εκεί οι επισκέπτες παίρνουν το πλοίο που τους πηγαίνει στην αριστερή πλευρά του Αγίου Όρους και η παραλαβή του διαμονητηρίου γίνετε στο λιμάνι της Ιερισσού από τον εκεί πράκτορα του Γραφείου Προσκυνητών.

Από την Ιερισσό  μπορούν να επισκεφθούν τις Μονές: Χιλανδαρίου, Εσφιγμένου, Βατοπεδίου, Παντοκράτορος, Σταυρονικήτα, Ιβήρων και Μορφωνού.  Για τις άλλες μονές θα πρέπει να κατέβουν στη μονή Ιβήρων (3 ώρες με το ταχύπλοο), από εκεί να πάνε στις Καρυές (μισή ώρα με το λεωφορείο) και από εκεί στις μονές που επιθυμούν

Μέσα στο Άγιο Όρος μπορεί κάποιος να μετακινείται με τα μικρά λεωφορεία που διατηρεί το γραφείο κινήσεως αυτοκινήτων Αγίου Όρους, που εδρεύει στις Καρυές

Έχουμε μαζί μας λίγα ρούχα σε ένα σακίδιο (μια δυο πετσέτες, ένα δυο παντελόνια, μπλούζες, και εσώρουχα). Δεν κουβαλάμε μεγάλες βαλίτσες και μεγάλα σακίδια.  Φοράμε αθλητικά παπούτσια.

Το κόστος μετάβασης και επιστροφής ανέρχεται στα 250 περίπου ευρώ με το λεωφορείο και είναι σαφώς μικρότερο από το να πάει κανείς με το δικό του αυτοκίνητο.

Όσοι είναι κάτω από 18 ετών πρέπει να συνοδεύονται από ενήλικα (π.χ. πατέρα τους). Νέοι που επισκέπτονται το Άγιο Όρος σαν group με ενήλικο αρχηγό για εκπαιδευτικούς λόγους, πρέπει να έχουν μαζί τους έγγραφη άδεια από τους γονείς τους επικυρωμένη από επίσημη αρχή.

Επίσης οι προσκυνητές πρέπει να είναι ευπρεπώς ντυμένοι. Κοντά παντελόνια και σορτς απαγορεύονται.

Το κυνήγι απαγορεύεται στο Άγιο Όρος, οπότε η είσοδος κυνηγετικών σκυλιών καθώς και όπλα δεν επιτρέπονται.

Η διαμονή στα μοναστήρια είναι δωρεάν, ωστόσο οι δωρεές γίνονται δεκτές.

Επίσης προσκυνητές με ειδικό διαμονητήριο (πρόσκληση) μπορούν να φιλοξενηθούν μόνο από το μοναστήρι από το οποίο προσκλήθηκαν. Η είσοδος Ι.Χ. αυτοκινήτων καθώς και μοτοσικλετών απαγορεύεται.

Τηλεφωνικός κατάλογος Αγίου Όρους

(Πρόθεμα 23770)

ΙΕΡΑ ΕΠΙΣΤΑΣΙΑ ΤΗΛ.:23224 FAX.:23315

ΙΕΡΕΣ ΜΟΝΕΣ

ΙΕΡΕΣ ΣΚΗΤΕΣ                                                                 

_____________________________________

Γραφείο Κίνησης Καρυών (mini bus) 23266

Επιμέλεια κειμένου Χώρα Του Αχωρήτου

Πηγές :

http://www.mountathosinfos.gr/pages/agionoros/pilgrims_info.gr.html

http://athosmount.blogspot.gr/2010/12/blog-post_7632.html

http://orthodox-world.pblogs.gr/2008/04/eisodos-sto-agion-oros-diamonhthrio-kai-hrhsimes-plhrofories.html

http://ambelosalithini.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=186:2010-07-02-09-30-51&catid=14:2010-05-31-12-02-26&Itemid=4

Παρά τις αρνητικές κριτικές από πολλούς που πιστεύουν ότι ο ρόλος των ΜΜΕ πρέπει να είναι παιδαγωγικός, το τηλεοπτικό show SURVIVOR σημειώνει μεγάλες επιδόσεις στην τηλεθέαση. Μικρότεροι και μεγαλύτεροι παρακολουθούν, συζητούν, ψηφίζουν σε ένα κρεσέντο ενασχόλησης με ένα παιχνίδι περιπέτειας, τελικό κριτήριο του οποίου είναι το ποιος θα επιβιώσει και θα κερδίσει το χρηματικό έπαθλο και την δόξα.

Πέρα από το αξιακό υπόβαθρο, το οποίο είναι μία ακόμη ένδειξη του ποιες είναι οι προτεραιότητες του πολιτισμού μας, ο ίδιος ο τίτλος του παιχνιδιού και το έρημο νησί όπου  διαγωνίζονται οι ομάδες και οι παίκτες,  δηλώνουν αυτό που η εποχή μας έχει καταστήσει κύριο μέλημά της: την επιβίωση. Ταυτίζοντας την ζωή με την επιβίωση, θεωρεί πως χαρά στην ύπαρξη δίνει ο αγώνας της νίκης εις βάρος των άλλων. Η χρήση των άλλων. Ο άλλος είναι το μέσο για να επικρατήσει το εγώ. Δεν δίνει νόημα στην ζωή μας ο άλλος, αλλά η επικράτηση εις βάρος του. Η εξορία του από την ζωή μας, αφού επιτελέσει το έργο που χρειάζεται ώστε εμείς να είμαστε οι νικητές. Και δεν είναι μόνο  η πραγματικότητα ενός παιχνιδιού που αποσκοπεί στην τέρψη, το θέαμα, το κέρδος. Είναι η καλλιέργεια ενός ήθους το οποίο αποτυπώνει όχι μόνο το ποια κοινωνία έχουμε, αλλά και ποια θα θέλαμε να έχουμε.

Δεν περνά από τον νου των πολλών ότι το νόημα της ύπαρξης βρίσκεται στην όντως ζωή. Ότι καλούμαστε να καλλιεργήσουμε τους εαυτούς μας, τα χαρίσματά μας, να μάθουμε τις δεξιότητες της ζωής όχι για να επιβιώσουμε εξοντώνοντας τους άλλους, αλλά για να συνυπάρξουμε βοηθώντας και αγαπώντας τους. Όντως ζωή είναι η θυσία. Είναι η παραίτηση και από τα δικαιώματά μας αν χρειαστεί, χάριν της αγάπης. Η ήττα του εξουσιαστικού εγώ μέσα από την συγχώρεση.  Δεν είναι βεβαίως η ηττοπάθεια ή η παραίτηση από την πρόοδό μας. Δεν μπορεί όμως αυτή να στηριχτεί σε ένα είδος ανθρωποφαγίας, αλλά στην καλοσύνη και το μοίρασμα.

Ζωή και όχι επιβίωση βρίσκει κάποιος στην πρόταση και την εμπειρία της Εκκλησίας. Ίσως να φαίνεται ουτοπική αυτή η πορεία. Είναι όμως η μόνη που νικά αυθεντικά τον χρόνο. Διότι συνδέεται με την αγιότητα. Πόσοι επιβιώσαντες, διάσημοι, μαχητές, εξουσιαστές, φαινομενικά νικητές πέρασαν από την ιστορία του κόσμου και ταυτόχρονα πόσοι φαινομενικά ηττημένοι, συντετριμμένοι, μαρτυρήσαντες και όμως αυθεντικά και αιώνια νικητές, κοντά στον Νικητή του Θανάτου.

Αυτή η πρόταση για ζωή και όχι απλώς επιβίωση μπορεί να μην φαίνεται περιπετειώδης, γοητευτική, κερδοφόρα στους νέους, όπως αυτοί μεγαλώνουν σήμερα. Θριαμβεύει άλλωστε μία αγριάδα στους καιρούς μας. Ξεκινά όμως από ένα αλλιώτικο αξιακό υπόβαθρο, αυτό που πηγάζει από την σχέση με τον Χριστό, τον πρόσκαιρα ηττημένο και ταπεινωμένο από την εξουσία του διαβόλου και του ανθρώπου, αλλά τελικό θριαμβευτή, διότι η αγάπη δεν μπορεί να νικηθεί! Αυτή η πρόταση  μπορεί να καταδειχθεί μέσα από την Μεγάλη Εβδομάδα με έμφαση στους νέους που έρχονται στην εκκλησία πιο συχνά από ό,τι στο υπόλοιπο διάστημα του χρόνου. Αυτή η πρόταση μπορεί να καταδειχθεί σε κάθε στιγμή της προετοιμασίας για το Πάσχα, στην νηστεία, στην εξομολόγηση, στην μετοχή στην Θεία Ευχαριστία. «Δεν επιβιώνουμε απλώς, ζούμε μαζί με τον Χριστό»!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» στο φύλλο της Τετάρτης 5 Απριλίου 2017

http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/

Οι άνθρωποι στην ζωή μας αισθανόμαστε την ανάγκη του θαύματος, του σημείου δηλαδή εκείνου που υπερβαίνει την φύση, τις δυνατότητές μας, ανα-νοηματοδοτεί τον χρόνο μας, κάνει δυνατό το ακατόρθωτο. Το θαύμα  έχει μεταφυσική διάσταση. Προέρχεται από τον Θεό ή από τους φίλους του Θεού, που είναι οι Άγιοι και είναι η παρουσία στην ζωή μία δύναμης που μόνο η πίστη μπορεί να ερμηνεύσει.  Οι ορθολογιστές χλευάζουν τα θαύματα. Πιστεύουν ότι μπορούν να τα ερμηνεύσουν είτε ως απάτες είτε ως έκτακτες δυνατότητες που έχουν κάποιοι ανθρώπινοι οργανισμοί να αναπτύσσουν δυνάμεις υπέρβασης μπροστά στον θάνατο, δυνάμεις επιβίωσης τις οποίες αποδίδουν σε έναν μηχανισμό φαντασιακής πίστης, ωστόσο προερχόμενης από αξίες με τις οποίες έχουν μεγαλώσει και φαίνεται ότι δεν μπορούν να διαγραφούν, ιδίως σε δύσκολες στιγμές. Για τους ορθολογιστές υπάρχει μία κυνική θεώρηση της ζωής. Μόνος του ο άνθρωπος νικά τις δυσκολίες του. Κάποτε μπορεί να τον βοηθήσουν τα επιτεύγματά του, όπως η επιστήμη, ιδίως της ιατρικής. Όμως όταν έρχεται ο θάνατος, ο άνθρωπος πρέπει να πάρει απόφαση τον αναπόδραστο μηδενισμό.

                Το θαύμα όμως είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την πίστη στον Θεό. Πώς μπορούν όσοι δεν πιστεύουν να καταλάβουν τι συμβαίνει; Πόσο είναι ηθικό να κρίνουν κάτι που γίνεται με κριτήρια αλλιώτικα των πεποιθήσεών τους; Όταν οι ίδιοι δεν έχουν σχέση με τον Θεό, από πού αντλούν το δικαίωμα να κατακρίνουν  τον τρόπο, την ελπίδα, την λογική των άλλων ανθρώπων που έχουν σχέση; Είναι δεδομένο ότι ο εγωισμός, ένα αίσθημα υπερηφάνειας, αλλά και μία βαθιά ανασφάλεια η οποία οδηγεί στο να θέλει ο άνθρωπος να αποδείξει τις απόψεις του και να τις επιβάλλει, είτε με επιχειρήματα είτε με ειρωνείες εις βάρος των άλλων που πιστεύουν διαφορετικά είτε με εμμονή που δεν θέλει να αποδεχτεί κι άλλες πραγματικότητες, να αποτελούν την βάση για την άρνηση των θαυμάτων. Όσοι όμως πιστεύουμε στον Θεό, γνωρίζουμε, εμπιστευόμαστε, αφηνόμαστε στο έλεός Του είτε τα θαύματα γίνουν είτε όχι. Διότι Εκείνος γνωρίζει τι είναι καλό για μας, βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα. Κι από την άλλη, Εκείνος έχει αφήσει σε μας πρότυπα τα οποία μας δείχνουν την οδό της πίστης που τελικά είναι το ίδιο το θαύμα!

                Η Εκκλησία μας, κάθε Παρασκευή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, δεν παύει να φέρνει ενώπιόν μας το πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου. «Το προοίμιον των θαυμάτων του Χριστού, το κεφάλαιον των δογμάτων Του». Είναι η απαρχή των θαυμάτων του Κυρίου μας η Παναγία διότι γεφυρώνει την γη με τον ουρανό. Δίδει δηλαδή στην ανθρωπότητα την ευκαιρία να φτάσει στον Θεό, αλλά όχι μόνη της. Κατεβαίνει ο Θεός, σαρκώνεται διά της Παναγίας και ανεβαίνει ο άνθρωπος στο Πρόσωπο του Κυρίου μας στον θρόνο του Θεού. Η Θεοτόκος είναι το πρώτο θαύμα, διότι αυτό που ζει είναι αδιανόητο για τον κτιστό άνθρωπο. Γίνεται η χώρα του Αχωρήτου. Υπερβαίνει δηλαδή την λογική μας. Ελκύει την χάρη του Θεού. Και πλαταίνει η ύπαρξή της τόσο, ώστε να προσλαμβάνεται εντός της ο Θεός και να προσλαμβάνει ο Θεός την σάρκα από εκείνη. Μυστήριο απερίγραπτο. Και την ίδια στιγμή η βάση για όλα τα δόγματα της χριστιανικής πίστης. Διότι χωρίς την ενσάρκωση διά της Θεοτόκου θα είχαμε έναν Θεό Απρόσιτο. Έναν Θεό που δεν θα προσλάμβανε ούτε θα θεράπευε την νικημένη από τον θάνατο φύση μας. Έναν Θεό που θα βοηθούσε, αλλά δεν θα λύτρωνε τους ανθρώπους. Θα ήταν παρών στην ζωή μας, αλλά δεν θα μπορούσαμε οι άνθρωποι να Τον αναγνωρίσουμε και να κοινωνήσουμε μαζί Του μετά τον θάνατό μας, διότι Εκείνος είναι πνεύμα  και αμέθεκτος ως προς τη ουσία Του κι εμείς δεν θα είχαμε το κλειδί της ενανθρώπησης για να Τον συναντήσουμε.  Έτσι η παναγία η ίδια γίνεται η βάση των δογμάτων. Διατυπώνουμε με λέξεις την εμπειρία της Εκκλησίας. Την πίστη της Εκκλησίας. Την ελπίδα μας.

                Γι’  αυτό και αναφωνούμε, μαζί με τον ιερό υμνογράφο του Ακαθίστου Ύμνου, το «Χαίρε». Εκφράζουμε και την δική μας χαρά διότι τα θαύματα πλέον είναι οικεία. Όπως η Παναγία έφερε τον Χριστό στον κόσμο, έτσι κι εμείς, ακολουθώντας τον τρόπο της Παναγίας, μπορούμε να φέρουμε τον Χριστό στην ζωή μας. Εκείνη δόθηκε υπαρξιακά στον Θεό. Κατοίκησε στον ναό του. Τράφηκε με την τροφή του ουρανού από τον Άγγελο. Αγωνίστηκε να έχει την χάρη του Θεού και την χάρη της αρετής. Σίγησε εν ταπεινώσει στις λύπες της πορείας της. Υπάκουσε χωρίς υπερηφάνεια στο θέλημα του Υιού της. Τον ακολούθησε μέχρι σταυρού, θανάτου και Ανάστασης. Τον είδε να αναλαμβάνεται και να στέλνει το Άγιο Πνεύμα στους μαθητές. Και πάντοτε προσευχόταν να τον ξανασυναντήσει στην αιωνιότητα. Κι εμείς μπορούμε να ζήσουμε αυτά τα μικρά και μεγαλύτερα θαύματα. Να δοθούμε υπαρξιακά στον Θεό γνωρίζοντας πως ό,τι κι αν κάνουμε, Εκείνος είναι ο λόγος και το νόημα της ύπαρξής μας. Να κατοικούμε στον ναό Του. Να τρεφόμαστε με την Θεία Ευχαριστία, τον Ίδιο δηλαδή. Να αγωνιζόμαστε να έχουμε την χάρη της αρετής και να παλεύουμε εναντίον των παθών μας. Να σιωπούμε εν ταπεινώσει σε ό,τι δεν γνωρίζουμε και να υπακούμε στο θέλημα του Θεού, ακόμη κι αν δεν μας ευχαριστεί. Να Τον ακολουθούμε σε όλα τα γεγονότα της ζωής, νοερά και με αγάπη.   Και να αποφασίσουμε να είναι για μας γιορτή η κάθε συνάντηση μαζί Του στην Εκκλησία. Στο πρόσωπο του πλησίον, ακόμη κι αυτού που μας δυσκολεύει, διότι μείζων η Αγάπη και Εκείνος Αγάπη εστί.

                Τα θαύματα βιώνονται και εξηγούνται στην Εκκλησία. Εδώ υπάρχει το κλειδί της ερμηνείας τους. Όποιος δεν το κατέχει, δεν μπορεί να απαντήσει το «γιατί;» γίνονται. Και κατοχή σημαίνει  πίστη. Και σε δόγματα και σε θαύματα. Η Υπεραγία Θεοτόκος, το θαύμα των θαυμάτων, η Κεχαριτωμένη, αποτελεί οδοδείκτη για μας. Ας πιστεύουμε στον Υιό της με τον τρόπο της Εκκλησίας και ας Τον εμπιστευόμαστε για κάθε μικρότερο ή μεγαλύτερο θαύμα που χρειαζόμαστε. Και Εκείνη θα μεσιτεύει για μας, ώστε η χαρά που ζει, να μεταφέρεται στον καθέναν μας. Η χαρά της πίστης! Της ζωής του Χριστού! Της ελπίδας μας!

Κέρκυρα, 31 Μαρτίου 2017

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός

http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/

Στην ζωή των μεγαλυτέρων η Παναγία είναι παρούσα. Στις δυσκολίες, στα αιτήματα, στις αγωνίες την επικαλούμαστε, συχνά αυθόρμητα. Οι περισσότεροι νέοι όμως δεν έχουν αυτόν τον σύνδεσμο. Ίσως γιατί δεν μπορούν να κατανοήσουν πόσο σημαντικό είναι να έχουμε ως πρότυπο μία γυναίκα η οποία από την παιδική της ηλικία αγάπησε τον Θεό και προχώρησε στην πιο ηρωική πράξη που θα μπορούσε να κάνει ο άνθρωπος: να δεχτεί στην ύπαρξή του τον Θεό ακέραιο και να του δανείσει την σάρκα, ώστε να προσλάβει την ανθρώπινη φύση.

             Η κίνηση αυτή της Παναγίας είναι καρπός απόλυτης αγάπης. Οι νέοι σήμερα δεν μπορούν να αγαπήσουν τον Θεό κατά προτεραιότητα. Ακόμα κι όσοι συμμετέχουν στην Εκκλησία αισθάνονται τον Θεό ως ένα τμήμα, όχι ως την ίδια τους την ζωή. Γι’  αυτό και δεν μπορούν να καταλάβουν την απόφαση της Θεοτόκου να εμπιστευθεί τον Θεό θέτοντας σε κίνδυνο την ζωή, την αξιοπρέπεια, την σχέση της με τον κόσμο. Διότι ο ιουδαϊκός νόμος ήταν σαφής. Παραδειγματική τιμωρία την περίμενε αν ο Ιωσήφ, ο μνήστοράς της, δεν την κάλυπτε για την απρόσμενη εγκυμοσύνη. Η Παναγία δεν επιτρέπει ενδοιασμούς στον εαυτό της. Η αγάπη είναι παράδοση στο θέλημα του Θεού.

       Οι νέοι σήμερα δυσκολεύονται να κατανοήσουν το πώς μία γυναίκα αποφασίζει να αφιερώσει την ζωή της στο μεγάλωμα ενός παιδιού, γνωρίζοντας ότι αυτό θα ανήκει σε όλη την ανθρωπότητα. Δεν θα δει από αυτό την χαρά της οικογένειας, της επαγγελματικής επιτυχίας, της φροντίδας. Δεν θα μπορεί να έχει ούτε καν φιλοδοξίες γι’ αυτό, να προσδοκά. Γνώριζε εξ αρχής ότι θα ήταν “σημείον αντιλεγόμενον”. Ότι θα βίωνε κοντά Του οξύ τον πόνο της δίστομης ρομφαίας στην καρδιά της. Σε μία εποχή ιδιοτέλειας και κτητικότητας, μία τέτοια πρόγνωση είναι απόλυτα αποτρεπτική.

       Οι νέοι σήμερα δυσκολεύονται να κατανοήσουν τι σημαίνει πνευματική χαρά, αυτήν δηλαδή που βίωνε η Παναγία όντας κοντά στον Υιό της. Ότι δεν είναι οι υλικές απολαύσεις, η σταθερότητα και η ασφάλεια το κλειδί για να είναι χαρούμενος ο άνθρωπος, αλλά το να έχει τον Θεό στην καρδιά του, να Τον κοινωνεί στα πρόσωπα όσων Τον αποδέχονται και να προσεύχεται για όλους όσους Τον απορρίπτουν. Ότι χαρά σημαίνει καθαρή καρδιά. Σημαίνει να νοιάζεται κάποιος για να μπορούν οι άνθρωποι να έχουν νόημα ζωής. Να επιλέγει την οδό της ταπείνωσης και όχι της έπαρσης. Να σηκώνει τον σταυρό που του αναλογεί όχι με μίσος και απέχθεια, αλλά με ελπίδα.  Ότι χαρά είναι τελικά η αγάπη.

         Ο πολιτισμός μας κάνει τους νέους να αναζητούν αλλού πρότυπα. Στον εκκοσμικευμένο τρόπο ζωής η εικόνα του εαυτού δεσπόζει, στα κινητά, στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, στον καθρέφτη του σπιτιού. Στις εικόνες της η Παναγία είναι πάντοτε μαζί με τον Υιό της. Εκείνον κοιτά. Εκείνον δείχνει. Αλλά και όταν είναι μόνη της έχει τα χέρια της στραμμένα προς τον ουρανό, προσευχόμενη για τον καθέναν μας. Άφησε τον εαυτό της κατά μέρος. Και δείχνει σε όλους, ιδιαίτερα στους νέους, ότι η αληθινή καταξίωση δεν είναι η έγνοια για το «εγώ», αλλά το μοίρασμα, η σχέση με τον Θεό και τον συνάνθρωπο, ο τρόπος τελικά της Εκκλησίας. Ας είναι λοιπόν η Παναγία το πρότυπο που θα υιοθετήσουμε!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» στο φύλλο της Τετάρτης 29 Μαρτίου 2017

http://themistoklismourtzanos.blogspot.gr/

Αθήνα, 7 Μαρτίου  2017

Αριθμ. Πρωτ.  33

Προς τον κ. Κωνσταντίνο Βασιλείου Γαβρόγλου, Υπουργό Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων

ΚΟΙΝ.:

1.            Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής

2.            Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος

3.            Πανελλήνια Ένωση Γονέων

4.            Παραρτήματα της ΠΕΘ

ΘΕΜΑ:  Ένσταση κατά της απόφασης σύστασης της Γνωμοδοτικής Επιτροπής αποτίμησης της εφαρμογής των νέων Προγραμμάτων Σπουδών για τα Θρησκευτικά

               Αξιότιμε κ. Υπουργέ

Με απόφαση του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ) στις 06 Φεβρουαρίου 2017 συγκροτήθηκε Γνωμοδοτική  Επιτροπή,  που θα αναλάβει το έργο μιας πρώτης γενικής αποτίμησης της εφαρμογής  των νέων Προγραμμάτων Σπουδών (ΠΣ) στα Θρησκευτικά Δημοτικού, Γυμνασίου και Λυκείου.

Το γεγονός ότι δεν υπήρξε καμία σχετική προκήρυξη, αποδεικνύει ότι η Επιτροπή επιλέχθηκε με μη δημοκρατικές διαδικασίες και σε αυτήν ορίστηκε συντονιστής, το ίδιο πρόσωπο που ήταν ο εμπνευστής και συντονιστής των Προγραμμάτων Σπουδών. Η σύνθεση μάλιστα, της Επιτροπής δεν είναι τυχαίο ότι αποτελείται από εκπαιδευτικούς που είναι εγγεγραμμένοι στον Σύνδεσμο «Καιρός» ή διάκεινται φιλικά προς το προειρημένο πρόσωπο.

Διαπιστώνουμε επίσης, ότι οι λόγοι της επιλογής λειτουργούν σε ατομικό επίπεδο («θέσεις πορτρέτα») με ανοικτά τα ερωτήματα: Γιατί αυτοί οι Σχολικοί Σύμβουλοι και όχι άλλοι, γιατί αυτοί οι συγκεκριμένοι εκπαιδευτικοί και όχι άλλοι; κ.ο.κ. Είναι περιττό να επισημανθεί ότι οι ίδιοι που συνέταξαν τα Προγράμματα Σπουδών είναι και αυτοί που θα «αποτιμήσουν» την εφαρμογή τους, κατά τη λαϊκή έκφραση «Γιάννης κερνά και Γιάννης πίνει». Τα ίδια πρόσωπα, της συγκεκριμένης ομάδας, ανακυκλώνονται σε όλες τις Επιτροπές για τα θρησκευτικά. Η επιλογή λοιπόν, των εκπαιδευτικών που στελέχωσαν και αυτήν την Επιτροπή προϊδεάζει για το αποτέλεσμα της «αποτίμησης».

Αν και σε ολόκληρη την Ελλάδα διαπιστώνεται ένα ισχυρό κύμα αντιδράσεων εναντίον των νέων Προγραμμάτων Σπουδών , είναι απορίας άξιο, αν οι ίδιοι που προσπαθούν εδώ και έξι (6) χρόνια, παντοιοτρόπως, να τα επιβάλουν, θα αναγνωρίσουν και θα δεχθούν αυτές τις αντιδράσεις και θα προτείνουν την απόσυρση ή την εκ θεμελίων αναθεώρησή τους. Δεν είναι απαραίτητο να έχει κάποιος προφητικό χάρισμα για να γνωρίζει από τώρα το αποτέλεσμα της αποτίμησης: «Το Πρόγραμμα Σπουδών είναι εξαιρετικό αλλά για να γίνει αντιληπτό και να μπορέσουν οι εκπαιδευτικοί να το διδάξουν χρειάζεται να γραφτούν βιβλία και να γίνουν επιμορφώσεις»!!! Καιρός, λοιπόν, να ανοίξουν τα νέα ΕΣΠΑ για να δούμε τους ίδιους και τους ίδιους (με κάποιες μικροανανεώσεις) να επαναλαμβάνονται στις «δημοκρατικά» ορισμένες Επιτροπές.

Όπως καταλαβαίνετε κ. Υπουργέ η «τράπουλα» είναι σημαδεμένη από την αρχή της σύνταξης αυτών των Προγραμμάτων έως και σήμερα. Δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να υπάρξει αντικειμενικό αποτέλεσμα, όταν συμβαίνουν όλα αυτά γύρω από το μάθημα των Θρησκευτικών, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το τελευταίο: Οι δημιουργοί των Προγραμμάτων να ορίζονται επίσης ως αξιολογητές τους. Αυτό που διαπιστώνει ο καθένας είναι ότι από το 2010 υπάρχει μια μικρή ομάδα Θεολόγων που επιδιώκουν διασυνδέσεις με την εκάστοτε πολιτική ηγεσία του Υπουργείου και προσπαθούν με κάθε μέσο να επιβάλουν τα συγκρητιστικά Προγράμματά τους.

 Είναι ολοφάνερο πια σε όλη την Ελλάδα ότι, μέσω αυτών των Προγραμμάτων, επιδιώκεται η προώθηση της ατομικής θρησκείας που θα είναι ένα μείγμα από θρησκευτικές αντιλήψεις. Συνεπώς, πρόκειται για Προγράμματα που είναι αντίθετα στην Ορθόδοξη πίστη, την  οποία ασπάζεται η συντριπτική πλειονότητα του μαθητικού πληθυσμού της χώρας. Πιστεύουμε ότι αρκετά έχει ταλαιπωρηθεί ο ελληνικός λαός και αρκετή πνευματική ζημιά έχουν υποστεί οι Ορθόδοξοι μαθητές της χώρας από τους ως άνω πολυθρησκειακούς πειραματισμούς.

Κύριε Υπουργέ, επικαλούμαστε τα δημοκρατικά σας αισθήματα και:

Ζητάμε άμεσα, ως η Ένωση της μεγάλης πλειονοψηφίας των Θεολόγων της χώρας, να εγκαταλειφθεί ένα πείραμα που απέτυχε παταγωδώς, να αποσυρθούν αυτά τα Προγράμματα και να συνταχθούν νέα Προγράμματα με σύνεση, ηρεμία, αλληλοσεβασμό, διάλογο με την Εκκλησία και όλους τους εμπλεκόμενους. Προς τούτο:

–              Ζητάμε, προσωπική συνάντηση μαζί σας για να ακούσετε και τις δικές μας θέσεις για το μάθημα, την ευθύνη της διδασκαλίας του οποίου έχουμε αναλάβει.

–              Ζητάμε, την αντικατάσταση του κ. Σ. Γιαγκάζογλου από την οποιαδήποτε διαδικασία που αφορά στο μάθημα των Θρησκευτικών, γιατί δεν έχει καμία ακαδημαϊκή εξειδίκευση σε θέματα Παιδαγωγικών και Διδακτικής του μαθήματος και γιατί έχει διχαστεί όλος ο θεολογικός κόσμος από τις ενέργειες του σε όσα έχει οριστεί να συντονίσει.

–              Πάνω από όλα, τέλος, απαιτούμε τον σεβασμό σε έναν επιστημονικό κλάδο, που δεν είναι δυνατόν να εμπαίζεται από το ΙΕΠ με τέτοιους ορισμούς επιτροπών.

Για το ΔΣ της ΠΕΘ

Ο Πρόεδρος                                                  Ο Γενικός Γραμματέας

          Κωνσταντίνος Σπαλιώρας                                   Παναγιώτης Τσαγκάρης

                   Δρ Θεολογίας                                                      Mr Θεολογίας

http://www.petheol.gr/nea/enstasekatatesapophasessystasestesgnomodotikesepitropesapotimesestesepharmogestonneonprogrammatonspoudongiatathreskeutika