kantonopou’s blog

…κάνοντας μια μικροδημοσκόπηση τελείως συμπτωματικά, διαπίστωσα ότι όλος ο κόσμος αρνείται την αναγκαιότητα της ύπαρξης, καθώς και το επίπεδο αυτών των ακατονόμαστων “reality show” σου ή όπως αλλιώς εσύ η μαμά τους θα ήθελες να τα ονομάσεις.

 Από την άλλη όμως μεριά, τελείως συμπτωματικά επίσης, ανακάλυψα ότι όλοι εκείνοι οι πεπαιδευμένοι και καλλιεργημένοι ερευνητές και περιφρονητές σου γνώριζαν στο έπακρο το καθημερινό περιεχόμενό τους με τη δικαιολογία ότι διασκεδάζουν μ’ αυτά ή περνάει απλώς η ώρα τους μπροστά στη γυάλινη οθόνη σου. Κι εγώ τότε η φτωχή “τω πνεύματι” αλλά ελπίζω πλούσια “τη καρδία”, αναρωτιέμαι διάφορα…

 Παρακολουθώ όλον εκέινο τον εξευτελισμό, όχι των φτωχών “τη παιδεία” που παρουσιάζονται σε τέτοιες εκπομπές γιατί δεν έχουν που αλλού να πάνε για να πουν τον πόνο τους, παρά των άλλων, των πλουσίων “τω επιπέδω” αλλά φτωχών “τη αξιοπρεπεία”. Εκείνων που αρέσκονται να εξευτελίζουν τους άλλους και εκείνοι να “διασκεδάζουν”… Γιατί έτσι είναι συμπαθητικό μου χαζοκούτι. Όταν γυμνώνεται ο αδερφός μου, ο πατέρας μου, και ενώ αυτός ντροπιάζεται εγώ διασκεδάζω ή τον λυπάμαι απλώς τον άμοιρο… τότε πια εγώ εξευτελίζομαι περισσότερο από αυτόν. Διότι αυτός παραμένει ένας κακόμοιρος άνθρωπος. Εγώ όμως; Μάλλον παύω να είμαι άνθρωπος, αφού δεν αγωνίζομαι να σκεπάσω τη ντροπή του. Γίνομαι, λοιπόν, ένα άβουλο κουτί με διάφορα μικροτσίπς και καλώδια καθώς αφήνω κάθε ίχνος αιδούς και ανθρωπιάς να δραπετεύσει από την κεραία μου στο υπερπέραν… Εσύ όμως; Εύχομαι σ’εσένα να αλλάξεις, να γίνεις ένας ουρανός γεμάτος με αστέρια που θα οδηγούν, θα φωτίζουν τη ζωή μας, ή τουλάχιστον ένα βάζο γεμάτο από λουλούδια, μπιμπελό για για το ΄πίτι μου… Νά’σαι και σε κάτι χρήσιμη!

   Πηγή :http://users.otenet.gr/~abpriest/nautilos/42thleor.htm