kantonopou’s blog

Να ένας μεγάλος αξιωματούχος. Στο πέρασμα του όλοι έσκυβαν. Γιατί ήταν σκληρός.

Ήταν και άθεος. Δεδηλωμένος. Και το διεκήρυττε. Και κανείς δεν τολμούσε να του αντιμιλήσει. Γιατί όλοι τον έτρεμαν.

Μα τώρα είναι άρρωστος. Κατάκοιτος. Καλεί την υπηρέτρια του, μια αγράμματη γυναίκα, κοντά του. Και την ρωτάει με αγωνία:

?Τι λες, κυρά Μαρία; Υπάρχει άλλη ζωή;

Η κυρά Μαρία τα χάνει! Τον κυττάζει στα μάτια και λέγει:

?  Και γιατί έρωτας έμενα, μια αγράμματη γυναίκα; Ρώτα την γυναίκα σου!

 ?  Και τι να μου είπη αυτή; Είναι και αυτή άθεη, σαν κι εμένα!Ήσαν και οι δυο τους «προοδευτικοί». Και διάβα­ζαν βιβλία μόνο «προοδευτικά». Γραμμένα για την «δια­φώτιση» του λάου. Και γελούσαν εις βάρος εκείνων πού πιστεύουν στον Χριστό και στην αιώνια ζωή. Μα τώρα, πού ήρθε ο θάνατος κοντά του, ο «σοφός» «προοδευτικός», ανοίγει στα σοβαρά διάλογο με μία αγράμματη γριούλα. Μέχρι πριν λίγο την θεωρούσε κατάλοιπο του μεσαίωνα. «Αυτή έχει σκοτάδι!», έλεγε. Και να τώρα την καλεί κοντά του. Γεμάτος αβρότητα, ευγένεια και τρυφερότητα. Και την ρωτάει, όπως ρωτάει ο μαθητής τον καθηγητή!

? Συ τι λες, κυρά Μαρία; Υπάρχει άλλη ζωή; Τι σημαίνει αυτό;

Ο άνθρωπος ποτέ δεν το παραδέχεται, ότι μετά τον θάνατο του δεν μένει πια τίποτε! Όσο και αν του το λένε άλλοι τάχα σοφοί. Όσο και αν το λέγει και ο ίδιος στον εαυτό του.

Ακόμη και οι μαρξιστές πού το διακηρύττουν ότι δεν πιστεύουν σε ψυχή, σε παράδεισο και σε κόλαση, λένε για τους ηγέτες τους:

? Ο Μαρξ ζή!

–  Ο Λένιν ζή!

? Ο Στάλιν ζή!

? Είναι αθάνατοι! Τους ερωτάμε:

? Που και πώς; Μας απαντούν:

?  Ζουν στα έργα τους!

?  Ζουν στην μνήμη των ερχομένων γενεών!

?   Ζουν στα λουλούδια πού βάζουν στα μνημεία τους!

Μα την ώρα του θανάτου αυτές οι φευτοψιλοσοφίες τελειώνουν!

Τελειώνουν τα ψέματα! Και το «γιατί» το καταλαβαίνετε και μόνοι σας! Γιατί αυτά είναι παραμύθια! Ναι, παραμύθια είναι! Όσο και αν τα παρου­σιάζουν οι μαρξιστές σαν την τελευταία λέξη της επιστήμης και της προόδου! Γιατί τα έργα τους μπορεί να υπάρχουν για λίγο ακόμη. Και τα λουλούδια, πού απο­θέτουν στον τάφο τους, για πιο λίγο! Αυτοί, που υπάρ­χουν; Πώς ζουν;

Μα ο ετοιμοθάνατος δεν έχει πια λόγο να προσποι­είται ότι πιστεύει στα παραμύθια! Θέλει να ζήσει. Δεν θέλει να πάει στο μηδέν στην ανυπαρξία· στο τίποτε!

 Αυτά μπορούσε και τα έλεγε άλλοτε. Πλανώντας και πλανώμενος. Μα δεν μπορεί πια να τα λέγει – και μάλιστα στον εαυτό του – τώρα!

Και ξαναρωτάει με αγωνία:

 ?Είπε μου, κυρά Μαρία: Υπάρχει ζωή εκεί;

Και η απλή γυναίκα του απαντάει:

?   Εγώ πιστεύω, ότι η ζωή είναι εκεί.

Και φεύγει να πάει να συνεχίσει την δουλειά της. Ήρεμα. Χωρίς να ταραχθή από την μνήμη του θανάτου. Γιατί οποίος πιστεύει στον Χριστό, είναι πάντοτε γεμάτος ειρήνη.

Τι διαφορά ανάμεσα στον άνθρωπο αυτόν και στον άνθρωπο πού πιστεύει στον Χριστό!

Οι άνθρωποι πού πιστεύουν στον Χριστό δεν έχουν αγωνία για τον θάνατο. Τον περιμένουν. Φτιάχνουν τον τάφο τους. Ετοιμάζουν τα σάβανα τους. Και τον περιμένουν. Ήρεμα. Και γαλήνια. Και όταν έλθει, πεθαί­νουν ήρεμοι, ήσυχοι και γαλήνιοι.

 Δεν σκούζουν: «θέλω να ζήσω»!Γιατί ξέρουν, ότι η ζωή δεν είναι εδώ.

Η ζωή είναι εκεί!

Μητροπολίτου Νικοπόλεως Μελετίου