Στα πλαίσια του εργαστηρίου αυτού εργαστήκαμε πρώτα με Χριστουγεννιάτικα έθιμα και βιβλία. Η αρχή έγινε με το: Ο παπουτσής και τα ξωτικά, από τη συλλογή των αδερφών Γκριμ από τη Γερμανία , που αποτέλεσε και τη Χριστουγεννιάτικη μας γιορτή . Έπειτα μιλήσαμε για την πρωτοχρονιά στην Ελλάδα και το έθιμο της βασιλόπιτας, αλλά και για την πρωτοχρονιά σε μια χώρα μακρινή, την Κίνα. Μπήκαμε στο google maps, ζουμάραμε στην Κίνα, στα εδάφη της , προσπαθήσαμε να καταλάβουμε πόσο μακριά είναι από μας. Είδαμε στο βιντεοπροβολέα φωτογραφίες από την πανέμορφη χώρα . Φτιάξαμε κόκκινα χάρτινα φαναράκια, σαν να ήμασταν μαθητές σε κινέζικο σχολείο. Δε θα μπορούσαμε βέβαια να παραλείψουμε να μάθουμε για τη σημαία τους και τα γράμματά τους, να τα συγκρίνουμε με τα δικά μας , να τα γράψουμε. Και το επιστέγασμα ήταν ένα λεξικό. Η επιλογή των λέξεων του ήταν το κινέζικο παραμύθι Μουλάν, το οποίο συζητήσαμε στην τάξη. Το παραμύθι από την Ουκρανία «το γάντι» ήταν ο επόμενος σταθμός μας. Είδαμε που βρίσκεται η χώρα, αναφέρθηκε από κάποια παιδιά πόσο ταλαιπωρείται από τον πόλεμο . Το ασχημόπαπο του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν ήταν το επόμενο ταξίδι μας, στη Δανία και στις αλλαγές που γίνονται εσωτερικά και εξωτερικά. Αυτό το παραμύθι το επεξεργαστήκαμε όχι μόνο με τέχνη και μαθηματικά και γλώσσα, αλλά κυρίως μέσω των συναισθημάτων που προκαλούνται από τις άσχημες συμπεριφορές κάποιου προς κάποιον άλλο. Φτιάξαμε και εδώ ένα λεξικό, Αγγλοελληνικό, αφού τα παιδιά επεξεργάστηκαν και στο μάθημα των Αγγλικών το βιβλίο. Τελευταίος σταθμός μας έθιμα και ιστορίες και χοροί των αποκριών. Η ιστορία του Αρλεκίνου μάς πήγε Βενετία και στο χορό της ταραντέλα, έπειτα «πεταχτήκαμε» Βραζιλία για samba και για το τέλος αφήσαμε το δικό μας γαϊτανάκι, που με τις χρωματιστές του κορδέλες ανακοινώνει τον ερχομό της άνοιξης. Πώς να περιγράψουμε σε λίγο χώρο, όλα όσα κάναμε στα ταξίδια μας…
