Στα πλαίσια της συγκεκριμένης δράσης έγινε πρώτα μια συζήτηση να ξαναθυμηθούμε την ιστορία της Αργυρώς από το βιβλίο Η Αργυρώ γελάει, εκδ. Πατάκη που είχαμε διαβάσει στην παγκόσμια ημέρα ατόμων με αναπηρία, στις 3/12.   Τα παιδιά κλήθηκαν να σκεφτούν πως θα μπορούσαν να βοηθήσουν ένα παιδί με αναπηρία-αν ερχόταν στο σχολείο μας. Τι θα έκαναν, τι παιχνίδι θα διάλεγαν που να μπορούσε να παίξει μαζί τους. Αρχικά τούς ήταν δύσκολο. Όταν όμως οπτικοποιήσαμε την αναπηρία  στον πίνακα, π.χ. ένα παιδί χωρίς πόδι, χωρίς να βλέπει, κλπ και δίπλα κάποιο παιδί της ομάδας, άρχισαν πραγματικά να παρατηρούν και να επιχειρηματολογούν τι μπορεί και τι όχι, γιατί, τι θα μπορούσαμε να κάνουμε. Τα παιδιά εκφράστηκαν και μέσα από τις ζωγραφιές τους, τις οποίες συζητήσαμε στην ολομέλεια. Το βιβλίο Το παγκάκι της φιλίας, εκδ. Παπαδόπουλος ήταν μια αφορμή. Μιλάει γενικά για τη δημιουργία φίλων, αλλά δόθηκε το έναυσμα για ζωγραφική , αν αυτός ο νέος φίλος/η νέα φίλη είχε κάποια σωματική αναπηρία. Η αγκαλιά που ψήλωνε του Μ. Μάζαρη, εκδ. Παπαδόπουλος και ο Περπατούλης στον πλανήτη των Ζουμ, εκδ.Διόφαντος (ΥΠΑΙΘ) μάς βοήθησαν ακόμη περισσότερο. Δεν αρκεί όμως η συζήτηση και οι δραστηριότητες στην τάξη. Ούτε φτάνει ο χρόνος. Χρειάζεται καθημερινή δουλειά σε όλους τους χώρους που βρίσκονται τα παιδιά.