Η νύχτα και η μνήμη
Ἡ νύχτα,
ὄνομα οὐσιαστικόν,
γένους θηλυκοῦ,
ἑνικός ἀριθμός.
Πληθυντικός ἀριθμός
οἱ νύχτες.
Οἱ νύχτες
ἀπό δῶ καί πέρα.
Κική Δημουλά
Εκείνο το βράδυ το αφιέρωσα στα ποιήματα. Είχα δανειστεί πολλές ποιητικές συλλογές. Δημουλά, Σεφέρη και την Έρημη χώρα του Έλιοτ. Κάποια στιγμή πήρα τα μάτια μου από τις παλιές σελίδες και κοίταξα έξω. Παντού όλα τα παράθυρα σβηστά. Ακόμα και τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια. Εγώ αποτελούσα τη μεταμεσονύκτια εξαίρεση. Όλοι κοιμούνταν και ο ύπνος φρόντιζε για τα όνειρα τους. Από την άκρη του κρεβατιού μουδιέκρινα τους απροσδιόριστους σχηματισμούς των σύννεφων να
χάνονται μέσα στο σύμπαν. Τα σύννεφα είναι σαν τα όνειρα. Καμία φωτογραφική μηχανή δεν μπορεί να τα αποθανατίσει. Απλά θα μένουν αναλλοίωτα στη μνήμη των ματιών. Τα σύννεφα με τα χρώματα της αλληγορίας και τα όνειρα με τη δικιά τους ελευθερία. Αυτή που κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να κατακτήσει. Είναι μόνο προσωπική υπόθεση του ύπνου. Η σκέψη και οι ενθυμίσεις φροντίζουν για τα πιο όμορφα.
Εκείνες οι μέρες περνούσαν σχεδόν μελαγχολικά. Κανένας δεν ήρθε. Πουθενά δεν πήγαμε. Παρά μόνο οι φίλοι μου κι εγώ κρατήσαμε την υπόσχεσή μας. Πήγαμε στον πλάτανο και βάλαμε κλασικά χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Αψηφήσαμε το κάλεσμα του κρύου και χορέψαμε για κάμποση ώρα. Μετά βαρεθήκαμε. Περάσαμε μέσα από στενάκια, σοκάκια, μονοκατοικίες, πέτρινα σπιτάκια και πολλά άλλα κτίσματα της μειονότητας.
Εκείνη τη μέρα ακόμα και τα μάτια μου γελούσαν κοιτώντας το βιβλίο μου. Κάπου σκόρπια πριν τον ύπνο ή και κατά τη διάρκεια της μέρας σκεφτόμουν κομματάκι-κομματάκι το κείμενο μου. Την ήξερα αυτή την αίσθηση, αλλά δεν το επέτρεπα να την παραμερίσω. Θυμάμαι την πρώτη φορά αυτού του συναισθήματος. Πήγαινα Πρώτη Γυμνασίου και την επόμενη μέρα είχαμε Κείμενα. Η άσκηση για το σπίτι μια μικρούλα έκθεση. Μια ιστορία. Δεν την είχα κάνει, γιατί δεν μου άρεσε το θέμα. Εκείνη η σελίδα του τετραδίου είχε μείνει με τις άδειες μπλε γραμμές να με κοιτάει, λέγοντας μου πως θα έρθει και η σειρά μου. Όντως ήρθε. Ήμουν η πρώτη που θα τη διάβαζα «δημόσια». Δεν αγχώθηκα, κοίταξα την καθηγήτρια και ούτε προφασίστηκα δικαιολογία. Άρχισα να διαβάζω τις κενές οπτικά γραμμές. Η διπλανή μου με κοιτούσε με απορία. Τελικά αναδείχθηκε η καλύτερη έκθεση της ημέρας.
Τώρα τελευταία τα απογευματινά σύννεφα δεν έχουν την ίδια χάρη που είχαν. Άλλοτε είναι γκρι και άλλοτε μπλε συμβαδίζοντας με τις απόψεις του ουρανού. Το φεγγάρι ήταν κάπως διαφορετικό. Έμοιαζε σαν σεβαστός
μονάρχης. Δεν είναι και ο καλύτερος συνειρμός με την ιστορία, αλλά σου δίνει αυτή τη μοναδική αίσθηση. Πως δεν υπάρχει τίποτα όμοιο με αυτό. Οι άνθρωποι συνήθως δε νιώθουν διαφορετικοί, απλά προσπαθούν να ενταχθούν στη μάζα. Το φεγγάρι μαρτυρά κάτι αντίθετο από τις επίγειες αντιλήψεις μας.
Παρατηρούσα έναν κύριο σχετικά μεγάλης ηλικίας. Είχε άσπρα μαλλιά, ήταν λιγάκι σκυφτός και φορούσε μια καρό ρόμπα. Καιρό τώρα τον έβλεπα είτε στο μπαλκόνι το καλοκαίρι είτε μέσα από το παράθυρό του τον χειμώνα. Σήμερα έκανε μια εξαίρεση και διέφυγε από τη διαπεραστικότητα του τζαμιού. Κατευθύνθηκε στα κάγκελα του μικρού μπαλκονιού και κατέβασε λιγάκι το κεφάλι του. Κά
ποιον χαιρετούσε ή μάλλον κάποιους και ένα τεράστιο χαμόγελο που σε παρότρυνε να το μιμηθείς σχηματίστηκε. Ήταν τρία μικρά παιδάκια και τους γονείς τους. Τότε αντιλαμβανόσουν την απελπισία αυτής της κατάστασης – της απομάκρυνσης. Αντίστοιχα και στο διπλανό μας σπίτι. Μια γιαγιά και ένας παππούς. Κάθε χρονιά στόλιζαν ένα τέλειο δέντρο. Καταπράσινο, φυσικό και με ξύλινα στολίδια. Πάντα το ζήλευα και, όταν άνοιγαν την πόρτα και μας έπιαναν συζήτηση, ξέκλεβα μερικές ματιές. Τα τελευταία δύο χρόνια μόνο η συζήτηση μας έμεινε. Το δέντρο μόνο του, στην είσοδο τον χειμώνα, και το καλοκαίρι στην τεράστια βεράντα.
Ἡ μνήμη,
κύριο ὄνομα τῶν θλίψεων,
ἑνικοῦ ἀριθμοῦ,
μόνον ἑνικοῦ ἀριθμοῦ
καί ἄκλιτη.
Ἡ μνήμη, ἡ μνήμη, ἡ μνήμη.
Κική Δημουλά
Θεοδώρα Γεωρμπαλίδου Γ1
