Mια μέρα βροχερή…
Μια μέρα βροχερή με γκρίζα σύννεφα στον αττικό ουρανό μας δίνει το έναυσμα για την παρακάτω δραστηριότητα.
Παρατηρούμε την παρακάτω φωτογραφία από έναν δρόμο στην Νότια Κορέα ο οποίος είναι ζωγραφισμένος μ’ ένα είδος αόρατης μπογιάς που φαίνεται μόνο όταν βρέχει.
Ποιες σκέψεις αναδύονται όταν τα παιδιά παρατηρούν ένα έργο τέχνης, ένα βίντεο , μια φωτογραφία;
Για το σκοπό αυτό αξιοποιήσαμε τη ρουτίνα σκέψης :βλέπω-σκέφτομαι-αναρωτιέμαι (see-think-wonder). Οι ρουτίνες σκέψης είναι στρατηγικές
που έχουν ως στόχο τη δραστηριοποίηση της αυθόρμητης σκέψης των παιδιών , τον εμπλουτισμό και την επέκτασή της.
Χρησιμοποιώντας τα παρακάτω σύμβολα ενεργοποιούμε το ενδιαφέρον των παιδιών.
Καταγράφουμε όσα ειπώθηκαν από τα παιδιά.
Τέλος , ζωγραφίζουμε πως θα θέλαμε να είναι ο δικός μας δρόμος για να μας φτιάχνει τη διάθεση μια μουντή ,βροχερή μέρα όπως η σημερινή.
Το τμήμα 2 επεξεργάστηκε το Έργο Τέχνης του Ρενέ Μαγκρίτ: “Γκολκόντα” ακολουθώντας την ίδια ρουτίνα σκέψης : βλέπω-σκέφτομαι- αναρωτιέμαι
Τι είπαν τα παιδιά:
Βλέπω…
«Βλέπω πολλούς ανθρώπους στον αέρα.»
«Φοράνε όλοι τα ίδια ρούχα!»
«Είναι σαν να βρέχει ανθρώπους.»
«Κάποιοι είναι πιο κοντά, κάποιοι πιο μακριά.»
«Κάτω έχει σπίτια, αλλά κανείς δεν περπατάει στο δρόμο.»
«Ο ουρανός είναι καθαρός, δεν έχει σύννεφα.»
Σκέφτομαι…
«Ίσως πετάνε!»
«Μπορεί να είναι όνειρο.»
«Σκέφτομαι ότι είναι μαγικό, γιατί δεν πέφτουν.»
«Μπορεί να τους φύσηξε ο αέρας.»
«Μου φαίνεται λίγο παράξενο, αλλά και αστείο.»
«Ίσως έχουν φτερά κάτω από το παλτό
Αναρωτιέμαι…
«Γιατί βρέχει ανθρώπους;»
«Πού πάνε;»
«Πώς δεν φοβούνται εκεί ψηλά;»
«Γιατί φοράνε όλοι τα ίδια ρούχα;»
«Αν πέφτουν κάτω, δε χτυπάνε;»
πιάσαμε δουλειά.
