Πρώτη ημέρα του Απριλίου και ο  Πινόκιο έχει την τιμητική του, αυτή η ξύλινη μαριονέτα που όποτε έλεγε ψέματα μεγάλωνε η μύτη του.

Γιατί λέμε ψέματα ;

Διαβάζουμε το παραμύθι της Γιολάντας Τσορώνη Γεωργιάδη ” ο ψεματούρης”.

Οι μήνες ζηλεύουν τον Απρίλη. Έχει, βλέπετε, την Πρωταπριλιά. Αποφασίζουν να κάνουν διαγωνισμό. Εκείνος που θα πει το πιο διασκεδαστικό ψέμα θα πάρει το στέμμα του “Αρχιψεύτη” από τον λουλουδιασμένο αδερφό του. Μα ήταν τόσο χαριτωμένα τα ψεματάκια που είπαν όλοι οι μήνες!
Τι “παιχνίδι” όμως τους έπαιξε ο Απρίλης και δεν κατάφερε να βγει κανένας νικητής;

Δεν μπορούμε να παραλείψουμε την αναφορά στους Κέλτες και τα ψέματα που σκάρωναν για να αποδείξουν ότι είναι σπουδαίοι ψαράδες.

Συζητάμε για τα ψέματα . Τα περισσότερα παιδιά είπαν ότι λένε ψέματα όταν κάνουν λάθη όπως μια σκανταλιά. Αναγκάζονται να πουν ψέματα για να γλιτώσουν μια συνέπεια. Αποφασίσαμε να μη φοβόμαστε να πούμε αλήθειες  για τα λάθη μας γιατί μαθαίνουμε από τα λάθη. Τα λάθη είναι χρήσιμα αλλά όχι και τα ψέματα.

Σκαρώνουμε μια ιστορία με την Μαρία που είπε ένα μικρό ψεματάκι για να μην τη μαλώσει η μαμά της. Το ένα ψέμα έφερε ένα ακόμη κι άλλο ένα , κι άλλο ένα δίχως τελειωμό κανένα. Για να καταλάβουμε το αδιέξοδο των ψεμάτων  τυλίγουμε τη Μαρία με ένα κουβάρι μαλλί. Με κάθε ψέμα το κουβάρι τυλίγεται γύρω από τη Μαρία μέχρι που δεν μπορεί να κουνηθεί.

Τι μπλέξιμο !

Για να γλιτώσουμε από το μπλέξιμο θα πρέπει να παραδεχτούμε τα ψέματα και φυσικά να ζητήσουμε συγνώμη αλλά και να προσπαθήσουμε να μην ξαναπούμε.

Παραδεχόμαστε ένα ένα τα ψέματα από το τέλος προς την αρχή ενώ ταυτόχρονα ξετυλίγουμε το κουβάρι.

Ο αριθμός 9 σκαρφάλωσε στη μύτη του Πινόκιο