Μερικές φορές οι γονείς, στην προσπάθειά τους να είναι κοντά στα παιδιά τους, τα βοηθούν περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται. Άθελά τους, δεν τα αφήνουν να κατακτήσουν μικρούς, καθημερινούς στόχους όπως να ντύνονται ή να τρώνε μόνα τους, ενώ συχνά τους στερούν το δικαίωμα να μεγαλώσουν.

Είναι καθήκον μας να τα βοηθάμε και να τα προστατεύουμε, αλλά χωρίς να το παρακάνουμε. Αν είστε υπερπροστατευτικός γονέας, πρέπει να αλλάξετε κάποιες συμπεριφορές και μάλιστα άμεσα.

Μιλάτε για λογαριασμό του

Όταν τα παιδιά είναι μωρά, είναι λογικό να απαντάμε για λογαριασμό τους σε ερωτήσεις όπως «πώς σε λένε» ή «πόσο χρονών είσαι;» Συχνά, όμως, εξακολουθούμε να μιλάμε αντί για αυτά ακόμα κι όταν είναι αρκετά μεγάλα για να απαντήσουν μόνα τους. 

Τι να κάνετε: την επόμενη φορά, συγκρατήστε την παρόρμησή σας να πείτε το όνομα του παιδιού σας στην άγνωστη μαμά στο πάρκο, και αφήστε το να.. τα βγάλει πέρα μόνο του!

Το βοηθάτε ακόμα κι όταν δεν χρειάζεται βοήθεια

Τα παιδιά ηλικίας 2 και 3 ετών μπορούν να ντύνονται (και να γδύνονται) μόνα τους, να πλένουν το πλαστικό ποτήρι τους ή να βάζουν βρώμικα ρούχα στο πλυντήριο. Εκτός από το ότι μπορούν, όμως, θέλουν κιόλας! Είναι ο τρόπος τους να αποδείξουν -κυρίως στον εαυτό τους- ότι έχουν κατακτήσει νέες δεξιότητες και να να χτίσουν την αυτοπεποίθησή τους.

Τι να κάνετε: σταματήστε να τα ταΐζετε ή να τα ντύνετε. Δείξτε τους τον τρόπο και αφήστε τα να το κάνουν μόνα τους. Δώστε τους τον χώρο και τον χρόνο να αυτονομηθούν και μεγαλώσουν σωστά.

Πηγή: Brightside.me

Της Ιωάννας Μπάτζου, Ψυχολόγου Α.Π.Θ. – Νηπιαγωγού Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Τα τελευταία 15 χρόνια σχεδόν όλα τα βρέφη και τα νήπια εκτίθενται στην τηλεόραση καθημερινά , συνήθως για περίπου μία ή δύο ώρες την ημέρα. Πρόσφατα ερευνητές άρχισαν  να ερευνούν την επίδραση της τηλεόρασης σε παιδιά κάτω των 3 ετών.  Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα παιδιά αυτής της ηλικίας αντιλαμβάνονται την τηλεόραση διαφορετικά από τα άλλα παιδιά και επηρεάζονται με διαφορετικό τρόπο.

Τα πρώτα τρία χρόνια της ζωής είναι η πιο σημαντική περίοδος στην ανάπτυξη του παιδιού, ιδιαίτερα για τον εγκέφαλο, ο οποίος  έχει την πιο γοργή ανάπτυξη και είναι πιο δεκτικός σε θετικές και αρνητικές επιρροές.

Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιάτρων  (AAP) συστήνει ότι παιδιά κάτω των 2 ετών δεν πρέπει να παρακολουθούν τηλεόραση και τα μεγαλύτερα παιδιά να παρακολουθούν μόνο 1-2 ώρες την ημέρα κάποιο ποιοτικό  πρόγραμμα.

Η τηλεόραση επιδρά διαφορετικά στα βρέφη απ’οτι στα μεγαλύτερα παιδιά, εξαιτίας των αλλαγών που συμβαίνουν στον εγκέφαλο κατα την διάρκεια των 3 πρώτων χρόνων της ζωής . Όταν ένα βρέφος γεννιέται ο εγκέφαλος του έχει σχεδόν τόσους τους νευρώνες  όσους και ένας ενήλικας, χωρίς όμως να έχουν δημιουργηθεί ήδη όλες οι συνάψεις μεταξύ τους και άρα και συγκεκριμένες δεξιότητες που απαιτούνται για την παρακολούθηση τηλεόρασης. Για τους 6 πρώτους μήνες ένα βρέφος καταλαβαίνει πολύ λίγα από αυτά που βλέπει στην τηλεόραση. Τα χρώματα και οι ήχοι τραβούν την προσοχή του αλλά δεν έχει την ικανότητα να  καταλάβει τι παρακολουθεί ή να διατηρήσει την προσοχή του.

Αργότερα στον πρώτο χρόνο ζωής καθώς οι γνωστικές και αντιληπτικές του ικανότητες βελτιώνονται ένα βρέφος μπορεί να αναγνωρίσει ανθρώπους και αντικείμενα στην οθόνη ωστόσο δεν μπορεί να συνδέσει πως οι εικόνες σχετίζονται με τα αληθινά αντικείμενα που αντιπροσωπεύουν.

Οι περισσότεροι ερευνητές συμφωνούν ότι η ουσιαστική μάθηση μέσω της τηλεόρασης είναι απίθανη πριν την ηλικία των 3 χρονών όταν τα παιδιά αρχίζουν να καταλαβαίνουν την σχέση μεταξύ της τηλεόρασης και  της πραγματικότητας.

Οι καθημερινές δραστηριότητες, όπως το τραγούδι, το παιχνίδι και η εξερεύνηση βοηθούν τα βρέφη και τα νήπια να αναπτύξουν τιε γνωστικές τους ικανότητες , τις κινητικές τους δεξιότητες , αλλά η τηλεόραση που παίζει παράλληλα μπορεί να εμποδίσει αυτήν την διαδικασία, καθώς τραβάει την προσοχή τους.

Οι αρνητικές επιδράσεις της τηλεόρασης είναι:

• Καθυστέρηση στην γλωσσική ανάπτυξη
• Καθυστέρηση την ετοιμότητα για το νηπιαγωγείο
• Προβλήματα συμπεριφοράς
• Μακροπρόθεσμες συνέπειες στην κοινωνική ανάπτυξη και την ακαδημαϊκή απόδοση

Παρόλο που ο εγκέφαλος των βρεφών δεν είναι έτοιμος να καταλάβει την τηλεόραση είναι καλά εξοπλισμένος για να μάθει μέσω των κοινωνικών αλληλεπιδράσεων. Ένα νεογέννητο μπορεί να αναγνωρίσει πρόσωπα και φωνές και είναι ευαίσθητο στην οπτική επαφή, στις εκφράσεις του προσώπου και στον τόνο της φωνής.

Μεγάλος αριθμός ερευνών έχει δείξει ότι τα βρέφη μαθαίνουν καλύτερα από τους ανθρώπους παρά από εικόνες. Παρ’όλο που πολλά εκπαιδευτικά προγράμματα για βρέφη και νήπια ισχυρίζονται ότι ωφελούν καθώς δίνουν ευκαιρίες για την αλληλεπίδραση γονέων παιδιών .

Όταν η τηλεόραση είναι ανοιχτή οι γονείς μιλούν και παίζουν λιγότερο με τα παιδιά τους .Οι ερευνητές προτείνουν να κλείσουν οι γονείς την τηλεόραση να μιλάνε στα παιδιά τους (για μια ιστορία της ημέρας τους, για τον καιρό, για έναν φανταστικό κόσμο, για οτιδήποτε), να τραγουδάνε στα παιδιά τους, να δείχνουν και να μετράμε αντικείμενα έτσι ώστε να μάθουν βασικές μαθητικές έννοιες.