Βασίλης Τασινός – Εκπαιδευτικές Διαδρομές

Βασίλης Τασινός

Ιωάννινα 2 Ιουλίου 2016

                                              1976                                                                                                              2016

Οι αποφοιτήσαντες το 1976 από τη Ζωσιμαία Παιδαγωγική Ακαδημία Ιωαννίνων, αντάμωσαν στα Γιάννενα, στις 2 Ιουλίου 2016, ημέρα Σάββατο, στις 7 το απόγευμα, στην είσοδο της Ακαδημίας, μετά από ένα ραντεβού που προέκυψε, κυρίως, από τις προσπάθειες των δασκάλων, Αποστόλη Χασκή, Λάμπρου Σκλαβούνου και Νίκου Τζίμα!

Την Τετάρτη 29 Ιουνίου, τρεις ημέρες πριν το αντάμωμα, οι Γιαννιώτες δάσκαλοι, Νίκος Τζίμας, Αλέκος Ταμβάκος, Μιχάλης Σκούφης, Γιάννης Αγγέλης και Βασίλης Τασινός, μαζί με τον Πρεβεζιάνο δάσκαλο, Αποστόλη Χασκή, συναντήθηκαν στην καφετέρια «Κυρα – Φροσύνη» και προετοίμασαν, λεπτομερώς, το πρόγραμμα του Σαββάτου.

Αποφάσισαν ομόφωνα: πρωινός καφές στην «Όαση», μαζί με τους πρώτους «ξένους» αφιχθέντες δασκάλους, στη συνέχεια τσίπουρο στο «Έναστρο» και το βράδυ – μετά τη συνάντηση στην Ακαδημία – φαγητό στη «Γάστρα».

Όλα εξελίχθηκαν σύμφωνα με το σχεδιασμό!

Ενθουσιασμός, νοσταλγία και συγκίνηση, ήταν τα κυρίαρχα συναισθήματα στο αντάμωμα μπροστά στην πύλη της Ζωσιμαίας Παιδαγωγικής Ακαδημίας! Αξίζει να αναφερθεί ότι η αναγνώριση μεταξύ των συναδέλφων δεν ήταν εύκολη υπόθεση! Υπήρξαν δυσκολίες! Μετά 40 χρόνια… η πρώτη επαφή, ήταν για όλους μια ευχάριστη ψυχρολουσία… Γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε… ο μεγαλύτερος «εχθρός» είναι ο συνομήλικος, γιατί στο πρόσωπό του βλέπεις την ηλικία σου!

Δεν χρειάζεται να γραφούν περισσότερα για το αντάμωμα αυτό·  οι φωτογραφίες από την «Κυρα – Φροσύνη», την «Όαση», το «Έναστρο», τη «Ζωσιμαία Παιδαγωγική Ακαδημία» και τη «Γάστρα» (Βλέπε Κατηγορία: Φωτογεγονότα), αποτυπώνουν τις ωραίες στιγμές!

Καλή αντάμωση στο επόμενο ραντεβού των αποφοίτων του 1976, που ορίστηκε – με δημοκρατικές διαδικασίες στη Γενική Συνέλευση της «Γάστρας» – το πρώτο Σάββατο του Ιουλίου του 2019 (6 Ιουλίου), στις 7 το απόγευμα, πάλι στην είσοδο της Ζωσιμαίας Παιδαγωγικής Ακαδημίας Ιωαννίνων.

Υγεία και ευτυχία σε όλες και σε όλους!

Καφετέρια «Κυρα – Φροσύνη», 29 Ιουνίου 2016

Απ’ αριστερά: Αποστόλης Χασκής, Βασίλης Τασινός, Νίκος Τζίμας, Μιχάλης Σκούφης, Αλέκος Ταμβάκος και Γιάννης Αγγέλης.

Καφετέρια «Όαση», 2 Ιουλίου 2016

Απ’ αριστερά: Βασίλης Τασινός, Νίκος Τζίμας, Παύλος Πολίτης, Αποστόλης Χασκής, Λάμπρος Σκλαβούνος, Κώστας Τσούκας, και Μιχάλης Σκούφης.

Τσιπουράδικο «Έναστρο», 2 Ιουλίου 2016

Απ’ αριστερά: Αποστόλης Χασκής, Νίκος Τζίμας, Βασίλης Τασινός, Παύλος Πολίτης, Κώστας Τσούκας, Λάμπρος Σκλαβούνος και Μιχάλης Σκούφης.

Παύλος Πολίτης και Κώστας Τσούκας συν γυναιξί στο «Έναστρο».

Μπροστά στην πύλη της Ζωσιμαίας Παιδαγωγικής Ακαδημίας, 2 Ιουλίου 2016

Οι αποφοιτήσαντες το 1976 από τη Ζωσιμαία Παιδαγωγική Ακαδημία Ιωαννίνων:

Απ’ αριστερά, 1^η σειρά: Όλγα Παπαλαζάρου, Σοφία Μαριά, Αποστόλης Χασκής, Λάμπρος Σκλαβούνος, Αλέκος Ταμβάκος, Κώστας Τσούκας, Βάσω  Σταμούλη (δείχνει στο φακό τη φωτογραφία που βγάλαμε στο ίδιο χώρο, πριν 40 χρόνια, τελευταία ημέρα της φοίτησής μας στη Ζ.Π.Α) και Νίκος Τζίμας.

2^η σειρά: Αγγελική Σκιαδά, Σταύρος Γκορτζής, Βαγγέλης Αρβανίτης και Παύλος Πολίτης.

3^η σειρά: Βασίλης Τασινός, Λάζαρος Ζαχαράκης, Βασίλης Παπαδογιώργος, Χρήστος Καρδάρας, Δημοσθένης Χειμώνας και Γιώργος Τζημητρέας.

Και τελευταία σειρά: Παναγιώτης Ζάννης, Δημήτρης Τσιούρης και Μιχάλης Σκούφης.

Στην ταβέρνα «Γάστρα», 2 Ιουλίου 2016

Απ’ αριστερά: Βασίλης Παπαδογιώργος, Δημοσθένης Χειμώνας, Λάζαρος Ζαχαράκης, Βαγγέλης Αρβανίτης, Βασίλης Τασινός, Λάμπρος Σκλαβούνος, Βάσω  Σταμούλη, Γιώργος Τζημητρέας, (η Βάσω και ο Γιώργος είναι παντρεμένοι από το 2^ο έτος σπουδών), Νίκος Τζίμας, Αλέκος Ταμβάκος, Αποστόλης Χασκής, Σοφία Μαριά, Αγγελική Σκιαδά, Δημήτρης Ζιώβας (σύζυγος της Αγγελικής), Σταύρος Γκορτζής, Χρήστος Καρδάρας, Παναγιώτης Ζάννης, Μιχάλης Σκούφης, Κώστας Τσούκας, Ευαγγελία Δρομπούρα (σύζυγος του Κώστα), και Βάσω Καραγεώργου (σύζυγος του Παύλου Πολίτη)…Δυστυχώς, ο φακός σ’ αυτή την ομαδική φωτογραφία άφησε έξω τον Παύλο Πολίτη και το Σπύρο Χρήστου.

Απ’ αριστερά: Λάμπρος Σκλαβούνος, Γιώργος Τζημητρέας, Νίκος Τζίμας, Αλέκος Ταμβάκος, Αποστόλης Χασκής, Σοφία Μαριά και Αγγελική Σκιαδά.

Απ’ αριστερά: Σοφία Μαριά, Αγγελική Σκιαδά, Δημήτρης Ζιώβας (σύζυγος της Αγγελικής), Σταύρος Γκορτζής, Χρήστος Καρδάρας και Παναγιώτης Ζάννης.

Απ’ αριστερά: Παναγιώτης Ζάννης, Μιχάλης Σκούφης, Κώστας Τσούκας, Ευαγγελία Δρομπούρα (σύζυγος του Κώστα), Βάσω Καραγεώργου (σύζυγος του Παύλου Πολίτη) και Παύλος Πολίτης.

Απ’ αριστερά: Μαρία Τσώνη (σύζυγος Βασίλη Παπαδογιώργου), Βασίλης Παπαδογιώργος, Δημοσθένης Χειμώνας, Λάζαρος Ζαχαράκης και Βαγγέλης Αρβανίτης.

Απ’ αριστερά: Λάμπρος Σκλαβούνος, Βάσω  Σταμούλη, Γιώργος Τζημητρέας, Νίκος Τζίμας, Βασίλης Τασινός, Αλέκος Ταμβάκος, Αποστόλης Χασκής και Σοφία Μαριά.

Απ’ αριστερά: Βάσω Καραγεώργου (σύζυγος του Παύλου Πολίτη), Παύλος Πολίτης, Σπύρος Χρήστου και Αποστόλης Χασκής.

Απ’ αριστερά: Βάσω  Σταμούλη, Γιώργος Τζημητρέας, Νίκος Τζίμας και Αλέκος Ταμβάκος.

Απ’ αριστερά: Βάσω Καραγεώργου (σύζυγος του Παύλου), Λάμπρος Σκλαβούνος, Σπύρος Χρήστου, Κώστας Τσούκας, Μιχάλης Σκούφης, Παύλος Πολίτης και Ευαγγελία Δρομπούρα (σύζυγος του Κώστα).

Απ’ αριστερά: Βάσω Καραγεώργου (σύζυγος του Παύλου), Λάμπρος Σκλαβούνος, Σπύρος Χρήστου, Κώστας Τσούκας, Μιχάλης Σκούφης, Παύλος Πολίτης, Αγγελική Σκιαδά, Λάζαρος Ζαχαράκης και Ευαγγελία Δρομπούρα (σύζυγος του Κώστα).

Απ’ αριστερά: Δημήτρης Ζιώβας (σύζυγος της Αγγελικής) και Σταύρος Γκορτζής.

Απ’ αριστερά: Αποστόλης Χασκής, Χρήστος Καρδάρας, Παναγιώτης Ζάννης και Μιχάλης Σκούφης.

Απ’ αριστερά: Γιώργος Τζημητρέας, Νίκος Τζίμας και Αγγελική Σκιαδά.

Ο χορός ξεκίνησε με ηπειρώτικα τραγούδια! Τον σέρνει πρώτη η Σοφία Μαριά. Ακολουθούν Αγγελική Σκιαδά και Αποστόλης Χασκής.

Ο κύκλος αρχίζει να μεγαλώνει! Τη Σοφία Μαριά ακολουθούν Αγγελική Σκιαδά, Αποστόλης Χασκής, Δημοσθένης Χειμώνας, Βασίλης Παπαδογιώργος και Λάζαρος Ζαχαράκης.

Η Σοφία Μαριά η πιο δραστήρια στο χορό! Ακολουθούν Αγγελική Σκιαδά, Αποστόλης Χασκής, Δημοσθένης Χειμώνας και Βασίλης Παπαδογιώργος.

Ο Βασίλης Παπαδογιώργος σέρνει το χορό. Ακολουθούν Μαρία Τσώνη (σύζυγός του) και Αποστόλης Χασκής.

Ο Αλέκος Ταμβάκος σέρνει το χορό. Ακολουθούν Αγγελική Σκιαδά, Παύλος Πολίτης, Ευαγγελία Δρομπούρα (σύζυγος του Κώστα) και Σοφία Μαριά.

Στο χορό οι: Ευαγγελία Δρομπούρα (σύζυγος του Κώστα), Σοφία Μαριά, Μαρία Ττσώνη και ο σύζυγός της Βασίλης Παπαδογιώργος.

Η Βάσω Σταμούλη σέρνει το χορό. Ακολουθούν Αγγελική Σκιαδά, Αλέκος Ταμβάκος και Δημοσθένης Χειμώνας.

Στο χορό οι: Παύλος Πολίτης, Λάζαρος Ζαχαράκης, Σοφία Μαριά και Θεοδώρα Κοντογιώργου (σύζυγος του Βαγγέλη Αρβανίτη).

Η Μαρία Τσώνη (σύζυγος Βασίλη Παπαδογιώργου), σέρνει το χορό. Ακολουθούν Βασίλης Παπαδογιώργος, Βάσω Σταμούλη και στη δεύτερη σειρά του χορού Σοφία Μαριά, Θεοδώρα Κοντογιώργου (σύζυγος του Βαγγέλη Αρβανίτη), Βαγγέλης Αρβανίτης και Αγγελική Σκιαδά.

Η Μαρία Τσώνη σε μεγάλα κέφια! Ακολουθούν Λάζαρος Ζαχαράκης, Βάσω Σταμούλη, Βασίλης Τασινός και Βαγγέλης Αρβανίτης.

Στο χορό οι: Βασίλης Τασινός, Βαγγέλης Αρβανίτης και Σοφία Μαριά.

Σε πρώτο πλάνο Βασίλης Τασινός. Η φωτογραφία τραβήχτηκε από το σπουδαίο ερασιτέχνη φωτογράφο  Αλέκο Ταμβάκο!

Ο Λάζαρος Ζαχαράκης σέρνει το χορό. Ακολουθούν Μαρία Τσώνη (σύζυγος Βασίλη Παπαδογιώργου), Βάσω Σταμούλη, Βασίλης Τασινός, Σοφία Μαριά και Παύλος Πολίτης.

Ο Παύλος Πολίτης σέρνει το χορό. Ακολουθούν Λάζαρος Ζαχαράκης και Μαρία Τσώνη.

Στο χορό οι: Σοφία Μαριά, Βαγγέλης Αρβανίτης και Θεοδώρα Κοντογιώργου (σύζυγος του Βαγγέλη).

Ο Αλέκος Ταμβάκος σέρνει το χορό. Ακολουθούν Βασίλης Τασινός και Αποστόλης Χασκής.

Βασίλης Τασινός

Ιωάννινα 27 Ιουνίου 2016

Στις 4 Απριλίου 2016, δέχτηκα ένα απρόσμενο μήνυμα στο Ιστολόγιό μου από το Μάκη το Λουπέτη! Μου έγραψε: «Είμαστε μαζί φαντάροι. Σε παρακαλώ επικοινώνησε μαζί μου, γιατί πέρασαν 35 χρόνια και τώρα σε βρήκα»!

Με το Μάκη, γέννημα θρέμμα Ηλιούπολης, υπηρετήσαμε μαζί στο Στρατό, στο 507^ο  Μηχανοκίνητο Τάγμα Πεζικού, στο Λαγκαδά και στη Θεσσαλονίκη (1977 – 1979).

Τα χρόνια που πέρασαν, από το Μάιο του 1979 που απολυθήκαμε, είναι 37 και όχι 35, όπως εκ παραδρομής γράψαμε στα μηνύματα που ανταλλάξαμε! Χάσαμε το λογαριασμό με το Μάκη…

Είναι μεγάλη χαρά να επικοινωνείς μ’ έναν καλό σου φίλο μετά τόσα πολλά χρόνια! Κι η χαρά γίνεται ακόμη μεγαλύτερη, όταν έρχεται και η στιγμή της αντάμωσης!

Ο Μάκης, επιστρέφοντας από το ταξίδι του από τη Λουμπλιάνα της Σλοβενίας, πέρασε από τα Γιάννενα μαζί με την κόρη του την Αγγελίνα για να με συναντήσει.

Την Κυριακή, 26 Ιουνίου 2016, στις οχτώ το απόγευμα, μπροστά στην πύλη του  Πανηπειρωτικού Σταδίου Ιωαννίνων, μετά 37 χρόνια, πραγματοποιήθηκε η συνάντηση!!!

Κοινή μας διαπίστωση ήταν: «Υπό διαφορετικές συνθήκες, αν δεν είχαμε το ραντεβού στο συγκεκριμένο σημείο, ήταν αδύνατον να αναγνώριζε ο ένας τον άλλον»! Τα χρόνια που πέρασαν είναι πολλά… Απολυθήκαμε από το Στρατό 23 ετών και ξαναβρεθήκαμε στα 60!!! Ο μεγαλύτερος «εχθρός», τελικά, είναι ο συνομήλικος, γιατί στο πρόσωπο του βλέπεις την ηλικία σου! Τα γκριζαρισμένα μαλλιά, τα λίγα κιλά παραπάνω και οι ρυτίδες στο πρόσωπο, συνθέτουν ένα διαφορετικό λουκ, που δυσκολεύει πολύ την αναγνώριση! Πώς να μην θυμηθείς το λαϊκό τραγούδι :

«Βρήκα στην Αμφιλοχία

το Σταμούλη το λοχία…

ο πιο ανίκητος εχθρός

είναι, λοχία, ο καιρός.»

Στη συνέχεια πήγαμε στην ταβέρνα, «ΣΕΙΡΙΟΣ», και με τη συνοδεία οίνου ερυθρού και μουσικής, συζητήσαμε πολλά θέματα, καινούρια και παλιά. Βέβαια, τον περισσότερο χρόνο τον αφιερώσαμε στα χρόνια του Στρατού. Θυμηθήκαμε πολλά περιστατικά με πρωταγωνιστές εμάς τους δύο, τον Κώστα, το Μήτσο, το Χρήστο και πολλούς άλλους! Έπεσε πολύ γέλιο… Ο Μάκης έχει ένα μοναδικό τρόπο να αφηγείται τα γεγονότα! Ελπίζω να μην κουράσαμε την Αγγελίνα με τα στρατιωτικά μας ενθυμήματα! Πάντως, έδειχνε ενδιαφέρον για τις αφηγήσεις μας!

Παρόλο που ο Μάκης και η Αγγελίνα κουβαλούσαν την κούραση ενός μεγάλου ταξιδιού, παραμείναμε στην ταβέρνα μέχρι τα μεσάνυχτα! Ούτε που καταλάβαμε πως πέρασε η ώρα! Τελικά, πήγαμε για ύπνο γεμάτοι ικανοποίηση για την ωραία βραδιά που περάσαμε!

Το πρωί της Δευτέρας πήραμε την ανηφόρα για την καφετέρια, «ΦΡΟΝΤΖΟΥ ΠΟΛΙΤΕΙΑ», για να απολαύσουμε το καφεδάκι μας, βλέποντας από ψηλά τα Γιάννενα και τη λίμνη!

Στην καφετέρια συναντηθήκαμε με τη φίλη της Αγγελίνας την Ελένη και το σύζυγό της τον  Παύλο, και περάσαμε ένα ευχάριστο πρωινό!

Όμως, όλες οι καλές στιγμές κάποτε τελειώνουν! Ο Μάκης έπρεπε να συνεχίσει το ταξίδι του προς τη Λευκάδα, τον τόπο καταγωγής τού πατέρα του. Τους αποχαιρέτησα συγκινημένος, εκφράζοντας την επιθυμία για την πραγματοποίηση και μιας δεύτερης συνάντησης με όσο το δυνατόν περισσότερους φίλους από την 126^η Σειρά, του Λόχου Υποστηρίξεως, του 507^ου    Μηχανοκίνητου Τάγματος Πεζικού!

Μάκη και Αγγελίνα, θα ήθελα να σας ευχαριστώ και μέσα από το Ιστολόγιό μου για τη μεγάλη χαρά που μου δώσατε με την επίσκεψή σας στα Γιάννενα!

«Πάλε καλαίς αντάμωσαις, πάλε ν’ ανταμωθούμε», όπως λέει και το δημοτικό τραγούδι της Ηπείρου!

Του Αναστασίου Τασινού

Στο 8^ο Δημοτικό σχολείο Ιωαννίνων ήμουν διευθυντής για πέντε χρόνια. Κάθε χρόνο επισκεπτόταν το σχολείο μου φοιτητές από τα Παιδαγωγικά τμήματα του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων για να παρακολουθήσουν διδασκαλίες των δασκάλων ή για να διδάξουν οι ίδιοι συγκεκριμένα μαθήματα.

Από τις επισκέψεις αυτές μου έμεινε ζωηρά στη μνήμη η συμπεριφορά ενός  φοιτητή,  ο οποίος ήταν γνωστός  μιας δασκάλας του σχολείου μου. Ο φοιτητής, όπως μου είπε η δασκάλα, εξαιτίας κάποιου σοβαρού προβλήματος δεν μπορούσε να διδάξει την προγραμματισμένη εβδομάδα στο σχολείο μου και με παρακάλεσε, εκ μέρους του, να μετατεθούν οι διδασκαλίες την επόμενη εβδομάδα. Ικανοποίησα αμέσως το  αίτημά του.

Οι άλλοι φοιτητές δίδαξαν τα μαθήματά τους κανονικά και το μεσημέρι της Παρασκευής ήρθαν στο γραφείο μου για να τους δώσω βεβαίωση πιστοποίησης ότι ήταν συνεπείς στις διδακτικές τους υποχρεώσεις. Μεταξύ αυτών ήταν και ο γνωστός φοιτητής της δασκάλας, ο οποίος ήθελε και αυτός βεβαίωση, χωρίς όμως να έχει πραγματοποιήσει τις διδασκαλίες του. Αξίζει να αναφέρω αυτολεξεί το διάλογο που είχα μαζί του:

– Εσύ, θα έρθεις την άλλη Παρασκευή να σου δώσω τη βεβαίωση, αφού πρώτα κάνεις όλες τις διδασκαλίες.

– Μα, δε σας είπε η δασκάλα ότι έχω σοβαρό πρόβλημα και δεν μπορώ να κάνω τις διδασκαλίες;

– Εμένα άλλα πράγματα μου είπε η δασκάλα. Την ερχόμενη εβδομάδα, αν δεν είσαι συνεπής στις διδακτικές σου υποχρεώσεις, βεβαίωση δεν πρόκειται να σου δώσω.

– Ξέρετε εγώ είμαι συνδικαλιστής και στο Πανεπιστήμιο ψηφίζω για την εκλογή του Πρύτανη.

– Και για την εκλογή του Υπουργού Παιδείας να ψηφίζεις, βεβαίωση δεν πρόκειται να σου δώσω, αν δεν κάνεις τις πρακτικές ασκήσεις, που απαιτούν οι σπουδές σου.

Ο συνδικαλιστής-φοιτητής αναγκάστηκε να κάνει τις προβλεπόμενες από το Πανεπιστήμιο πρακτικές ασκήσεις και μετά του έδωσα τη βεβαίωση. Αφού έφυγε, είπα στους εκπαιδευτικούς ότι ο συνδικαλιστής-φοιτητής δεν είχε καμιά αναστολή να χρησιμοποιήσει τη γνωστή του δασκάλα, βάζοντας στο στόμα της λόγια, που ποτέ δεν είπε. Χαριτολογώντας έκλεισε η συζήτηση, λέγοντας ότι ο φοιτητής αυτός θα πάρει «διδακτορικό» στο συνδικαλισμό.

Δυστυχώς, ο αρνητικός συνδικαλισμός κυριαρχεί σήμερα στην κοινωνική ζωή και αρκετές φορές καθορίζει τη στελέχωση των δημοσίων υπηρεσιών. Το συγκεκριμένο φοιτητή τον βλέπω  μετά μερικά χρόνια, αν συνεχιστεί η αναξιοκρατία στο Δημόσιο,  υψηλόβαθμο στέλεχος της εκπαίδευσης να δημιουργεί προβλήματα αντί να επιλύει! Κάτι τέτοιες στιγμές θυμάμαι τους στίχους του Μιχάλη Κατσαρού: «Αυτούς που βλέπεις πάλι θα τους ξαναΐδείς, θα τους γνωρίσεις πάλι, άλλον θα λένε Κωνσταντή κι άλλον Μιχάλη.»

Δυστυχώς, οι Κωσταντήδες και οι Μιχάληδες σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που απουσιάζει η αξιοκρατία, έχουν το πάνω χέρι σε θέσεις ευθύνες. Αριβίστες, χωρίς ουσιαστικά προσόντα, αποχτούν δια της πλαγίας οδού τα τυπικά προσόντα  και με τις γνωριμίες που διαθέτουν, έχουν μεγάλο προβάδισμα στην ιεραρχία της εκπαίδευσης. Και εδώ μπαίνει το θεμελιώδες ερώτημα: Τι μπορούν να προσφέρουν αυτά τα στελέχη, που όπως γράφει ο ποιητής Δροσίνης,  αναρριχούνται σαν «του κισσού το πλάνο ψήλωμα σε ξένα αναστηλώματα δεμένο»; Η απάντηση είναι μονολεκτική: Τίποτε. Το χειρότερο όμως είναι ότι τα στελέχη αυτά αναπαράγουν τον εαυτό τους, όταν κληθούν να αξιολογήσουν υποψηφίους σε θέσεις ευθύνης. Έτσι, κάπως, ναρκοθετείται ο κοινωνικός ιστός, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Χρειαζόμαστε έναν υγιή συνδικαλισμό, που να προωθεί την αξιοκρατία, τις μεταρρυθμίσεις και τις αλλαγές, ώστε να δούμε άσπρη μέρα στην εκπαίδευση.

Ιωάννινα 2 Απριλίου 2013

Για να δείτε το βίντεο πατήστε ΕΔΩ

Το ραγισμένο δοχείο (Κινέζικο παραμύθι)

Μια γριά κινέζα κουβαλούσε νερό με δύο μεγάλα δοχεία, κρεμασμένα από τους ώμους της.

Το ένα δοχείο ήταν άψογο και μετέφερε πάντα όλη την ποσότητα νερού που έπαιρνε.

Το άλλο είχε μια ρωγμή και στο τέλος της μακριάς διαδρομής από το ρυάκι στο σπίτι έφθανε μισοάδειο.

Έτσι για δύο ολόκληρα χρόνια η γριά κουβαλούσε καθημερινά μόνο ενάμισι δοχείο νερό στο σπίτι της.

Φυσικά το τέλειο δοχείο ένοιωθε υπερήφανο που εκπλήρωνε απόλυτα και τέλεια το σκοπό για τον οποίο είχε κατασκευαστεί.

Το ραγισμένο δοχείο ήταν δυστυχισμένο που μόλις και μετά βίας μετέφερε τα μισά από αυτά που έπρεπε και ένοιωθε ντροπή για την ατέλεια του.
Ύστερα από δύο χρόνια δεν άντεχε πια την κατάσταση αυτή και αποφάσισε να μιλήσει στη γριά:

«Ντρέπομαι τόσο για τον εαυτό μου και θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη!»
«Μα γιατί;» ρώτησε η γριά. «Για ποιο λόγο νιώθεις ντροπή;»
«Ε, να ! Δύο χρόνια τώρα μεταφέρω μόνο το μισό νερό λόγω της ρωγμής μου
και εξαιτίας μου κοπιάζεις άδικα και εσύ!»

Η γριά χαμογέλασε:

«Παρατήρησες ότι στο μονοπάτι υπάρχουν λουλούδια μόνο στη δική σου πλευρά και όχι στη μεριά του άλλου δοχείου; Πρόσεξα την ατέλειά σου και την εκμεταλλεύτηκα. Φύτεψα σπόρους στην πλευρά σου και εσύ τους πότιζες. Δύο χρόνια τώρα μαζεύω τα άνθη και στολίζω το τραπέζι μου. Αν δεν ήσουν εσύ αυτή η ομορφιά δε θα λάμπρυνε το σπίτι μου!»

Βέβαια δεν ήταν η ατέλειά του δοχείου που το έκανε ξεχωριστό αλλά η ιδιαίτερη ικανότητα της γριάς να διακρίνει και να χρησιμοποιήσει την αδυναμία του.
Ο καθένας μας έχει τις «ρωγμές» του και τις «αδυναμίες» του που μπορούν να γίνουν χρήσιμες και να ομορφύνουν τη ζωή μας.

Κάθε «ρωγμή» μπορεί να κάνει τη ζωή μας πιο πλούσια και πιο ενδιαφέρουσα, αρκεί να βρει κάποιος την ομορφιά που μπορεί να δώσει η ατέλειά μας.
«Ραγισμένοι» φίλοι, μην ξεχνάτε να σταματάτε στην άκρη του δρόμου και να απολαμβάνετε το άρωμα των λουλουδιών που φυτρώνουν στη μεριά σας.
Αν ο καθένας μας μετέτρεπε σαν τη γριά τις ατέλειες του διπλανού του σε κάτι χρήσιμο και όμορφο, σίγουρα ο κόσμος μας θα ήταν καλύτερος.

Βασίλης Τασινός

Ιωάννινα 1 Απριλίου 2016

Το Ολοήμερο Σχολείο έχει ανάγκη από ικανούς δασκάλους με διδακτική εμπειρία σε όλες τις τάξεις του Δημοτικού Σχολείου, για να μπορέσει να επιτελέσει το ρόλο του και να αποκτήσει την ευρεία αποδοχή των γονέων.

Από τη θέση του προϊσταμένου εκπαιδευτικών θεμάτων που υπηρέτησα για εννέα χρόνια στη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ιωαννίνων (2002-2011), διαπίστωσα ότι στα Ολοήμερα Σχολεία που είχαν τοποθετηθεί ανεπαρκείς και φυγόπονοι δάσκαλοι, σταδιακά, μειώνονταν ο αριθμός των μαθητών· αντιθέτως, εκεί που είχαν τοποθετηθεί καλοί και έμπειροι δάσκαλοι, αυξάνονταν ο αριθμός των μαθητών, και μάλιστα μερικές φορές προέκυπτε η ανάγκη να τοποθετηθεί και δεύτερος δάσκαλος!

Το Ολοήμερο Σχολείο με ανεπαρκείς και φυγόπονους δασκάλους, δεν μπορεί να βοηθήσει τους μαθητές στη μελέτη τους και μετατρέπεται σε παιδοφυλακτήριο! Είναι κρίμα οι μαθητές να φεύγουν το απόγευμα από το σχολείο και την επόμενη ημέρα να είναι απροετοίμαστοι στα μαθήματα!

Η επιλογή των δασκάλων για το Ολοήμερο Σχολείο, είναι πλέον αρμοδιότητα του Συλλόγου Διδασκόντων και όχι των στελεχών της Εκπαίδευσης, όπως ίσχυε πριν. Η αλλαγή αυτή, πιστεύω πως είναι προς τη θετική κατεύθυνση και θα αναβαθμίσει τη λειτουργία του Ολοήμερου.

Όταν τις επιλογές των δασκάλων για το Ολοήμερο Σχολείο τις έκαναν τα στελέχη της Εκπαίδευσης, η κυριαρχούσα άποψη ήταν να τοποθετούνται κατά προτεραιότητα οι ανεπαρκείς δάσκαλοι και κατόπιν οι άλλοι! Κι αυτό γινόταν, γιατί οι γονείς των μαθητών αντιδρούσαν έντονα, όταν οι ανεπαρκείς δάσκαλοι αναλάμβαναν κάποια τάξη του Δημοτικού. Άκουσα σχολικό σύμβουλο να λέει σε διευθυντή σχολείου: «Αυτός είναι ανεπαρκής δάσκαλος, για να αποφύγουμε τις διαμαρτυρίες των γονέων, να τον τοποθετήσεις στο Ολοήμερο.»!

Ακόμη, υπήρχαν και μερικοί δάσκαλοι που είδαν το Ολοήμερο ως κρύπτη για τη φυγοπονία τους. Δεν ήταν λίγες οι φορές που γινόταν συνωστισμός από φυγόπονους δασκάλους για το ποιος θα καταλάβει  τη θέση του Ολοήμερου! Και οι δάσκαλοι αυτοί, όπως και οι ανεπαρκείς δάσκαλοι, είχαν την «κατανόηση» των στελεχών της Εκπαίδευσης!

Αξίζει να αναφέρω ένα σύντομο διάλογο που είχα μ’ ένα στέλεχος της Εκπαίδευσης, όταν ήμουν μάχιμος δάσκαλος, που υπερασπιζόταν τους ανεπαρκείς και φυγόπονους δασκάλους για ανθρωπιστικούς λόγους: «Αν είχατε ένα ιδιωτικό σχολείο θα προσλαμβάνατε ανεπαρκείς και φυγόπονους δασκάλους για να τους εντάξετε στο διδακτικό σας προσωπικό;», τον ρώτησα. «Όχι βέβαια», μου απάντησε! «Θα θέλατε τα παιδιά σας να τους έχουν δασκάλους;», συνέχισα. Και πάλι «όχι» μου απάντησε! Βλέπουμε, λοιπόν, μόλις η ανεπάρκεια ακούμπησε, έστω και θεωρητικά, τα συμφέροντα του ιδίου, οι ανθρωπιστικοί λόγοι πήγαν περίπατο· αλλά πόσο ανθρωπιστικό μπορεί να είναι το γεγονός, να υπερασπίζεται ένα στέλεχος της Εκπαίδευσης τους ανεπαρκείς και φυγόπονους δασκάλους, και όχι τους μαθητές που τους υφίστανται!!!

Συχνά, οι δάσκαλοι που δεν ανταποκρίνονται στα καθήκοντά τους, εκτός από την προστασία των στελεχών της Εκπαίδευσης, έχουν και τη θαλπωρή των κομμάτων και των συνδικάτων για κομματικούς και ψηφοθηρικούς λόγους, και δεν είναι λίγες οι φορές που τους εξασφαλίζουν και κάποια προνομιούχο θέση εκτός της αίθουσας διδασκαλίας! Φαύλος κύκλος δηλαδή!!!

Τους περισσότερους πολιτικούς, διαχρονικά, δεν τους αφορά η ποιότητα των εκπαιδευτικών του Δημόσιου Σχολείου· το έχουν αποδείξει, συν τοις άλλοις, και με το να στέλνουν τα παιδιά τους στο Ιδιωτικό Σχολείο. Αλλά ούτε και τους περισσότερους συνδικαλιστές τους αφορά, γιατί φροντίζουν με διάφορους τρόπους οι ανεπαρκείς και φυγόπονοι δάσκαλοι να μη διδάξουν ποτέ στα παιδιά τους! Αφορά, όμως, όλους τους γονείς που εμπιστεύονται τα παιδιά τους στο Δημόσιο Σχολείο, όπως και τους περισσότερους εκπαιδευτικούς που εργάζονται με ευσυνειδησία και δεν ανέχονται την κατάσταση αυτή!

Το Υπουργείο Παιδείας θα πρέπει, επιτέλους, να αντιμετωπίσει το χρόνιο πρόβλημα με τους εκπαιδευτικούς εκείνους που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στοιχειωδώς στο εκπαιδευτικό τους έργο και όχι να τους κρύβει σε διάφορες θέσεις ή στο Ολοήμερο Σχολείο! Η λύση του προβλήματος είναι απλή και αυτονόητη: Να μεταταχθούν υποχρεωτικά σε άλλες υπηρεσίες του Δημοσίου που να μπορούν να προσφέρουν έργο και έτσι να απαλλαγούν και τα παιδάκια από την παρουσία τους στην αίθουσα διδασκαλίας. Η λύση αυτή, επιπλέον, προστατεύει και την αξιοπρέπεια των ιδίων των εκπαιδευτικών, γιατί δεν πιστεύω να τους είναι ευχάριστη η απόρριψη που βιώνουν!

Οι εργαζόμενοι γονείς έχουν την απαίτηση να γίνεται σωστή δουλειά στο Ολοήμερο Σχολείο, όπως προβλέπει το ολοήμερο πρόγραμμα. Δηλαδή, να μελετούν τα παιδιά τους υπό την επίβλεψη και τη βοήθεια ενός καλού δασκάλου τα μαθήματα της επόμενης ημέρας και να παρακολουθούν τα μαθήματα των ειδικοτήτων (Ξένη Γλώσσα, Πληροφορική, Αθλητισμός, Χορός, Θεατρική Αγωγή, Μουσική, Εικαστικά).

Για να λειτουργήσει, όμως, σωστά το Ολοήμερο Σχολείο και να κερδίσει την εμπιστοσύνη των γονέων, είναι αναγκαίο να επιλέγεται από το Σύλλογο Διδασκόντων, δάσκαλος ικανός και με πείρα σε όλες τις τάξεις του Δημοτικού, για να ανταπεξέρχεται στις ανάγκες των μαθητών, και όχι δάσκαλος που απλώς θα παρίσταται στην αίθουσα διδασκαλίας! Και πέραν τούτου, ο καλός δάσκαλος του Ολοήμερου θα μπορεί να στηρίζει παιδαγωγικά και τους νέους εκπαιδευτικούς των ειδικοτήτων, που διδάσκουν μαζί του στο ολοήμερο πρόγραμμα! Οι νέοι εκπαιδευτικοί, συχνά, αναζητούν την παιδαγωγική στήριξη στο πρόσωπο ενός έμπειρου και ικανού δασκάλου!

Ακόμη, ο έμπειρος και ικανός δάσκαλος του Ολοήμερου, λειτουργεί και ως φροντιστής των μαθητών εκείνων που υστερούν σε κάποια βασικά μαθήματα, κυρίως στη Γλώσσα και τα Μαθηματικά, και συνεργάζεται με τους δασκάλους του Δημοτικού Σχολείου, καλύπτοντας ενδεχομένως και κάποιες αδυναμίες των νέων δασκάλων.

Υπάρχει κι ένας ακόμη βασικός λόγος που συνηγορεί στην τοποθέτηση ενός ικανού και έμπειρου δασκάλου στο Ολοήμερο, και είναι το «ατομικό συμφέρον» όλων των δασκάλων του Δημοτικού. Και λέγοντας «ατομικό συμφέρον», εννοώ ότι το διδακτικό έργο τού κάθε δασκάλου γίνεται πιο εύκολο, και κυρίως πιο αποδοτικό, όταν οι μαθητές του – που παρακολουθούν το πρόγραμμα του Ολοήμερου – βοηθιούνται στην καθημερινή τους μελέτη από έναν δάσκαλο που γνωρίζει πολύ καλά τη διδακτέα ύλη όλων των τάξεων!

Για όλους τους παραπάνω λόγους, ο Σύλλογος Διδασκόντων θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός στο δάσκαλο που θα επιλέξει για το Ολοήμερο Σχολείο, γιατί επιβάλλεται να είναι ο καλύτερος από τους καλύτερους!

Τελειώνοντας, θα ήθελα να επισημάνω ότι τα προβλήματα του Ολοήμερου – όπως και της Εκπαίδευσης γενικότερα – είναι απλά, και απλές λύσεις απαιτούν. Όμως, οι απλές λύσεις, πάνε πάντα μαζί με την αξιοκρατία· κ` η αξιοκρατία, είναι ακόμη το μεγάλο ζητούμενο για τον τόπο μας!

Βασίλης Τασινός
Ιωάννινα 18 Μαρτίου 2016

Με το παρόν άρθρο αναφέρομαι στο προσφυγικό πρόβλημα, που έχει πάρει πολύ μεγάλες διαστάσεις εξαιτίας των συνεχόμενων πολέμων, καθώς και στην ανάγκη ανθρωπιστικής αντιμετώπισής του.
Η Ελλάδα δέχεται από τις εμπόλεμες χώρες της Μέσης Ανατολής και τις φτωχές χώρες της Αφρικής και της Ασίας, εδώ και πολλά χρόνια, ένα μεγάλο κύμα κατατρεγμένων, απελπισμένων και δυστυχισμένων ανθρώπων, που κατευθύνονται, κυρίως, προς τη Βόρεια Ευρώπη! «Κάθε ένας είναι ένας που σύνορο πονά», όπως λέει σε ένα στίχο του ο Μανώλης Ρασούλης!
Όμως, ο μεγάλος αριθμός των προσφύγων, προέρχεται κυρίως από τη Συρία και το Ιράκ, που πλήττονται από τους τρομοκράτες και βομβαρδίζονται από τις «προστάτιδες» δυνάμεις, οι οποίες φέρνουν μεγάλες ευθύνες για τα εκατομμύρια των προσφύγων που κατακλύζουν την Ευρώπη. Και σήμερα, οι μεγάλες δυνάμεις, όχι μόνο δεν δέχονται ούτε έναν πρόσφυγα στη χώρα τους, αλλά εξακολουθούν να βομβαρδίζουν και να δημιουργούν νέες στρατιές προσφύγων!
Και τι δεν είδαμε όλον αυτόν τον καιρό με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες! Μικρά παιδιά και ενήλικες να πνίγονται στα νερά του Αιγαίου• γυναίκες να γεννάνε μέσα στις βάρκες• τούρκοι δουλέμποροι να τους εκμεταλλεύονται και αρκετές φορές να βυθίζουν και τις βάρκες που τους μεταφέρουν για να αποφύγουν τη σύλληψη• ανήλικα προσφυγόπουλα να βαδίζουν μόνα τους το δρόμο της προσφυγιάς, γιατί οι γονείς τους χάθηκαν στον πόλεμο• και πολλά άλλα δυσάρεστα γεγονότα!
Η χώρα μας, αν και βρίσκεται σε πρωτοφανή οικονομική κρίση, δίνει στους ανθρώπους αυτούς την πρώτη αγκαλιά, την πρώτη στοργή, την πρώτη στήριξη για να πάρουν δύναμη στο ταξίδι τους προς το άγνωστο. Το λιμενικό, ο στρατός, η αστυνομία, οι ιατρικές υπηρεσίες, η εκκλησία, οι εθελοντές, οι μη κυβερνητικές οργανώσεις, οι γιατροί δίχως σύνορα και πολλοί άλλοι, βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της προσφοράς.
Ακόμη, πολλοί μαθητές και εκπαιδευτικοί, αλλά και μεμονωμένα πολλές Ελληνίδες και πολλοί Έλληνες, προσφέρουν ό,τι μπορούν για να απαλύνουν το δράμα αυτών των ανθρώπων! Τι να πρωτοαναφέρει κανείς! Το φούρναρη από την Κω, τον 76χρονο Διονύση Αρβανιτάκη, που τους μοιράζει καθημερινά δωρεάν ψωμί• τους ψαράδες που βουτούν στα παγωμένα νερά του Αιγαίου και σώζουν πολλούς από βέβαιο πνιγμό• τις νησιώτισσες που τους δίνουν τρόφιμα και ρούχα μόλις βγαίνουν απ’ τη θάλασσα! Δεν είναι τυχαίο εξάλλου που η 85χρονη Αιμιλία Καμβύση από τη Συκαμιά Λέσβου, που την «συνέλαβε» ο φωτογραφικός φακός να ταΐζει ένα νεογέννητο προσφυγόπουλο, και ο 40χρονος ψαράς Στρατής Βαλαμιός από το ίδιο νησί, που εδώ και δέκα χρόνια σώζει ζωές με το καΐκι του στο Αιγαίο, έχουν προταθεί για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης! Στα πρόσωπα των δύο αυτών ανθρώπων επιβραβεύεται και η πλειοψηφία των κατοίκων των νησιών μας για την προσφορά τους στους πονεμένους ανθρώπους! Τα εξαίρετα αυτά δείγματα ανθρωπισμού, αγάπης και αλληλεγγύης των νησιωτών, σίγουρα θα καταγραφούν στις χρυσές σελίδες της Παγκόσμιας Ιστορίας! «Η πιο γλυκιά πατρίδα είναι η καρδιά», όπως λέει σε έναν άλλο στίχο του ο Μανώλης Ρασούλης!
Αλλά θα ήθελα να γράψω και δύο λέξεις, στην κυριολεξία δύο μόνο λέξεις, για τους ελάχιστους Έλληνες, αυτούς τους ρεζίληδες, που κερδοσκοπούν σε βάρος των δυστυχισμένων προσφύγων, πουλώντας τους πανάκριβα τα είδη πρώτης ανάγκης: Αιδώς Αργείοι!
Θα ήταν μεγάλη παράλειψη, αν δεν ανέφερα και την προσφορά πολλών Ευρωπαίων πολιτών σε τρόφιμα και ρουχισμό στους πρόσφυγες που καταφθάνουν στον τόπο τους, καθώς και στην αξιοπρεπή βοήθεια που τους προσφέρουν κάποιες Ευρωπαϊκές χώρες! Δεν ισχύει, όμως, το ίδιο για πολλές άλλες χώρες της Ευρώπης, που οι κυβερνήσεις τους κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν και παραβιάζουν κατ’ εξακολούθηση το Διεθνές Δίκαιο που αφορά τους πρόσφυγες πολέμου• κλείνουν τα σύνορα με συρματοπλέγματα και ρίχνουν χημικά στα γυναικόπαιδα! Οι χώρες του πρώην «υπαρκτού σοσιαλισμού» πρωτοστατούν στη βαρβαρότητα, ενώ δέχτηκαν και δέχονται τη βοήθεια της Ευρώπης σε πολλά επίπεδα για να ξεπεράσουν τα σοβαρά οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που τους άφησε το προηγούμενο καθεστώς. Και δε φτάνει αυτό, όλοι αυτοί οι «νεόκοποι δημοκράτες», που δεν πρόσφεραν μέχρι σήμερα ούτε μία κουβέρτα, ούτε ένα κομμάτι ψωμί στους πρόσφυγες πολέμου, κουνάνε το δάχτυλο στην Ελλάδα, γιατί δεν φυλάει καλά τα θαλάσσια σύνορα! Τι θα πρέπει να κάνει δηλαδή η Ελλάδα; Να καταπατεί το Διεθνές Δίκαιο για τους πρόσφυγες πολέμου! Ή να βυθίζει τις βάρκες με τα γυναικόπαιδα στο Αιγαίο πέλαγος! Λυπάμαι που θα το γράψω, αλλά σε πολλούς Ευρωπαίους αξιωματούχους, αν τους ξύσεις λίγο το δέρμα, θα εμφανιστεί η βαρβαρότητα που κρύβουν! Και οι ανάγκες των προσφύγων, έξυσαν το δέρμα τους και εμφανίστηκε στην κοινή θέα η βαρβαρότητά τους!
Η Ευρώπη πρέπει επειγόντως να δράσει δημοκρατικά και να απομονώσει τις ξενοφοβικές και ρατσιστικές φωνές, γιατί το φάντασμα του φασισμού άρχισε να πλανάται και πάλι πάνω από τη γηραιά Ήπειρο. Τα ακροδεξιά κόμματα αυξάνουν τα ποσοστά τους σε όλα τα κράτη της Ευρώπης. Φοβούμαι, ότι πολλά από τα Ευρωπαϊκά κράτη, αν δεχόταν όλο αυτό το κύμα των προσφύγων και των μεταναστών που δέχτηκε η Ελλάδα εδώ και αρκετά χρόνια, θα είχαν αναδείξει τα ακροδεξιά και τα ναζιστικά κόμματα, σε κόμματα εξουσίας!
Η Ευρώπη, εδώ και δεκαετίες, δεν έχει σωστή πολιτική στο προσφυγικό και στο μεταναστευτικό πρόβλημα και γι’ αυτό δυσκολεύεται σήμερα να το αντιμετωπίσει, και ως εκ τούτου βρίσκουν πρόσφορο έδαφος τα ακραία και φασιστικά κόμματα να περνούν τις θέσεις τους στις ευρύτερες μάζες.
Όλοι αυτοί που εγκαταλείπουν λόγω των πολεμικών συγκρούσεων τη χώρα τους ή μεταναστεύουν για να αναζητήσουν καλύτερη τύχη, είναι νέοι άνθρωποι και μπορούν να συνεισφέρουν στην οικονομία των Ευρωπαϊκών κρατών, αρκεί να γίνει σωστά και οργανωμένα η κατανομή τους.
Αλλά το προσφυγικό και το μεταναστευτικό πρόβλημα δεν αφορά μόνο την Ευρώπη• είναι και παγκόσμιο πρόβλημα και δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει καμία χώρα από μόνη της, όση οικονομική ευρωστία κι αν έχει.
Τα κράτη της Ευρώπης, αν θέλουν να λέγονται πολιτισμένα κράτη, οφείλουν σε πρώτο χρόνο να κατανείμουν τους πρόσφυγες ανάλογα με τις δυνατότητες που έχει το κάθε κράτος, και σε δεύτερο χρόνο να πιέσουν τις μεγάλες δυνάμεις για να σταματήσουν οι πόλεμοι στη Μέση Ανατολή και να μην επιτρέψουν να ανοίξουν νέα πολεμικά μέτωπα σε άλλα κράτη. Έτσι θα σταματήσει το προσφυγικό ρεύμα προς την Ευρώπη και κάποια στιγμή οι πρόσφυγες θα μπορέσουν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους!
Οι φτωχοί λαοί πρέπει να βοηθιούνται από τα ανεπτυγμένα κράτη στο τόπο τους, πριν γίνουν μετανάστες σε ξένους τόπους! Κανένας δεν αφήνει στα καλά καθούμενα την πατρίδα του, ακολουθώντας μάλιστα ένα επικίνδυνο δρομολόγιο, αν δεν αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα επιβίωσης! Εμείς οι Έλληνες γνωρίζουμε πολύ καλά τι σημαίνει μετανάστευση!
Ο δρόμος της ειρήνης και της δημοκρατίας, είναι ο μοναδικός δρόμος που οδηγεί στη λύση του προσφυγικού και του μεταναστευτικού προβλήματος! Το δρόμο του φασισμού, της ξενοφοβίας και του ρατσισμού τον διάβηκε στο παρελθόν η Ευρώπη και όλοι γνωρίζουμε πολύ καλά που μας οδήγησε!
Ελπίζω οι σημερινές αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το προσφυγικό να κινηθούν στα πλαίσια της Συνθήκης της Γενεύης, του Ανθρωπισμού, της Ειρήνης και της Δημοκρατίας!

Βασίλης Τασινός
Ιωάννινα 1 Μαρτίου 2016

Εισαγωγή
Με το παρόν άρθρο αναφέρομαι στην πορεία μου τα πέντε χρόνια που δίδαξα στην Α` τάξη του Δημοτικού Σχολείου, σε κάποιες καλές πρακτικές που εφήρμοσα στα ολιγοθέσια σχολεία και αφορούν κυρίως την Α` τάξη, καθώς και σε κάποιες ενέργειες του συλλόγου διδασκόντων, του δασκάλου, του διευθυντή και του σχολικού συμβούλου που τις θεωρώ απαραίτητες για την καλύτερη λειτουργία όλων των τάξεων του σχολείου.

Η πορεία μου με την Α` τάξη
Η πρώτη φορά που δίδαξα στην Α` τάξη, ήταν στο 137ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών, το σχολικό έτος 1979-1980, και συμπίπτει με το ξεκίνημα της εκπαιδευτικής μου θητείας. Ο διευθυντής μου, χωρίς δεύτερη κουβέντα, μου ανέθεσε την Α` τάξη, τη δυσκολότερη τάξη του Δημοτικού Σχολείου, ενώ είχε στη διάθεσή του έμπειρες δασκάλες! Ήταν μια πολύ δύσκολη χρονιά, λόγω έλλειψης εμπειριών, όπως την περιγράφω στο άρθρο μου, «Το ξεκίνημά μου ως δάσκαλος».
Στη συνέχεια, για κάποια χρόνια, δεν το κρύβω, δεν επιθυμούσα να διδάξω στην Α` τάξη, κι όταν είχα τη δυνατότητα της επιλογής την απέφευγα, όπως έκαναν και πολλοί άλλοι δάσκαλοι.
Όμως, οι επιθυμίες μου δεν συμβάδιζαν πάντοτε με τις ανάγκες του σχολείου ή τις βουλές του διευθυντή. Έτσι, μετά από τέσσερα χρόνια, το σχολικό έτος 1983-1984, με «κρύα καρδιά» και χωρίς να έχω άλλη επιλογή, βρέθηκα να διδάσκω στην Α` τάξη του 1ου Δημοτικού Σχολείου Περάματος. Ήταν, όμως, μια χρονιά όχι και τόσο δύσκολη, γιατί ήδη είχα αποκτήσει διδακτική εμπειρία κι άρχισα να μπαίνω στο ρυθμό των εξάχρονων παιδιών.
Την επόμενη φορά που έτυχε να διδάξω στην Α` τάξη, ήταν στο Δημοτικό Σχολείο Τύμβου Μαραθώνα, το σχολικό έτος 1989-1990. Ήταν μια καλή χρονιά για εμένα και τους μαθητές μου, γιατί και περισσότερες διδακτικές εμπειρίες είχα, και θετικά το είδα από την αρχή το θέμα, και είχα μπει πλέον για τα καλά στην νοοτροπία και τα θέλω των μικρών παιδιών. Έπαιζα συνεχώς με τα πρωτάκια μου στην τάξη, στο διάλειμμα, στις εκδρομές κι όπου μου δινόταν η ευκαιρία! Άργησα να αντιληφθώ, χωρίς να φταίω μόνο εγώ, ότι οι μικρές τάξεις έχουν τη δική τους χάρη και τις δικές τους συγκινήσεις.
Το σχολικό έτος 1999-2000, δίδαξα στο διθέσιο Δημοτικό Σχολείο Δολιανών του Νομού Ιωαννίνων, στις τάξεις Α`, Γ` και Δ`. Εδώ, όμως, ο διδακτικός χρόνος είναι περιορισμένος, γιατί μοιράζεται και στις τρεις τάξεις και θα πρέπει ο δάσκαλος να κάνει και κάτι παραπάνω για να βοηθήσει τους μαθητές του. Το κάτι παραπάνω που έκανα, ήταν ότι ζητούσα από τους μαθητές της Γ` και Δ` τάξης, κάποιες στιγμές που είχαν τελειώσει τις εργασίες τους, να προσέχουν και να βοηθούν τους μαθητές της Α` τάξης. Παρατηρούσα ότι οι μαθητές της Γ` και Δ` τάξης με μεγάλη ευχαρίστηση, όταν τελείωναν τις εργασίες τους, πρόσεχαν και βοηθούσαν τα πρωτάκια και μάλιστα τις περισσότερες φορές με πρωτοβουλία δική τους!
Η ιδέα της βοήθειας των μικρών μαθητών από τους μεγαλύτερους, μου γεννήθηκε το 1982, που δίδασκα για δύο περίπου μήνες στο μονοθέσιο Δημοτικό Σχολείο Γάλαρου του Νομού Αχαΐας (είχα συνολικά δεκαέξι μαθητές και από τις έξι τάξεις). Ο όγκος της διδακτέας ύλης σε συνάρτηση με το περιορισμένο διδακτικό χρόνο του ωρολογίου προγράμματος, με ανάγκασε να σκεφτώ αυτόν τον πρακτικό και απλό τρόπο• και για να είναι και πιο αποτελεσματικός, ζητούσα από κάποιους μαθητές των μεγάλων τάξεων (χωρίς να το επιβάλλω) να κάθονται στο ίδιο θρανίο με τους μικρότερους μαθητές. Η καλή αυτή πρακτική, εκτός του ότι βοηθούσε τους μικρούς μαθητές στα μαθήματα, δημιουργούσε και πολύ καλές σχέσεις μεταξύ των μαθητών!
Θα ήθελα, πριν συνεχίσω το οδοιπορικό μου με την Α` τάξη, να εκφράσω μερικές σκέψεις για τα ολιγοθέσια σχολεία και κυρίως για το μονοθέσιο σχολείο.
Τα προβλήματα, εξ αντικειμένου, στο μονοθέσιο σχολείο είναι πολλά, λόγω της συνύπαρξης όλων των τάξεων στην ίδια αίθουσα διδασκαλίας, μ` έναν δάσκαλο ο οποίος είναι υποχρεωμένος – σε ασφυκτικά χρονικά πλαίσια – να διδάσκει διαδοχικά σε όλες τις τάξεις, όλα τα μαθήματα, και να αναθέτει συγχρόνως και τις απαραίτητες σιωπηρές εργασίες που στη συνέχεια θα πρέπει να ελέγξει! Πραγματικά εξωπραγματικό!!!
Για να καταφέρει ο δάσκαλος να λειτουργήσει στο δύσκολο και πιεστικό περιβάλλον του μονοθέσιου, πρέπει αφενός μεν να οργανώσει τις βοήθειες που θα παίρνουν οι μικροί μαθητές από τους μεγαλύτερους, αφετέρου δε να παροτρύνει τους μαθητές εκείνους που υστερούν σε κάποια μαθήματα, να παρακολουθούν τη διδασκαλία του στις μικρότερες τάξεις, για να συμπληρώνουν τα κενά που έχουν στη διδακτέα ύλη των προηγούμενων ετών. Ακόμη, θα πρέπει να λειτουργεί με το σύστημα της αυτοδιόρθωσης ή της αλληλοδιόρθωσης στις περισσότερες από τις εργασίες που αναθέτει στους μαθητές του.
Συνήθως, οι νεοδιόριστοι δάσκαλοι που διδάσκουν στα μονοθέσια σχολεία, όλους αυτούς τους δρόμους τους ανακαλύπτουν μόνοι τους (αφού πρώτα έχουν πελαγοδρομήσει και απογοητευτεί) και όχι μέσα από μια οργανωμένη παρέμβαση των σχολικών συμβούλων.
Όμως, είναι γεγονός ότι και οι έμπειροι δάσκαλοι δυσκολεύονται στο μονοθέσιο σχολείο, και λογικό είναι αυτό, γιατί ο χρόνος είναι πολύ περιορισμένος σε σχέση με όλα αυτά που απαιτεί το αναλυτικό πρόγραμμα.
Για το λόγο αυτό, ήδη το Υπουργείο Παιδείας κατήργησε ή συγχώνευσε αρκετά μονοθέσια, αλλά και διθέσια και τριθέσια σχολεία. Οι μαθητές των χωριών που καταργήθηκαν τα σχολεία τους, μεταφέρονται από τις Διευθύνσεις Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης στα πολυθέσια σχολεία. Παρά τις τοπικές αντιδράσεις που υπήρξαν από κάποιους ανημέρωτους γονείς (έγιναν και κάποιες λαθεμένες καταργήσεις ή συγχωνεύσεις που πρέπει να διορθωθούν), οι καταργήσεις των ολιγοθέσιων σχολείων ήταν απαραίτητες και έπρεπε να γίνουν εδώ και πολλά χρόνια, γιατί, εκτός των άλλων, ήταν δύσκολο τα σχολεία αυτά να λειτουργήσουν και ως Ολοήμερα Σχολεία, και ήταν αδύνατον να στελεχωθούν με εκπαιδευτικούς όλων των ειδικοτήτων (Ξένης Γλώσσας, Φυσικής Αγωγής, Θεατρικής Αγωγής, Μουσικής, Εικαστικών και Πληροφορικής).
Τα μονοθέσια, τα διθέσια και τα τριθέσια σχολεία, πρέπει να λειτουργούν μόνο σε απομακρυσμένες και ορεινές περιοχές, γιατί η μεταφορά των μαθητών τους στα πολυθέσια σχολεία είναι απαγορευτική, λόγω του μεγάλου χρόνου που απαιτείται.
Επανέρχομαι στην πορεία μου με την Α` τάξη, που την ανέλαβα για πέμπτη φορά, στο 5ο Δημοτικό Σχολείο Ιωαννίνων, το σχολικό έτος 2000-2001. Αξίζει να σημειώσω ότι αυτή τη φορά επέλεξα να διδάξω στην Α` τάξη, κάτι που δεν μπορούσα να διανοηθώ τα πρώτα διδασκαλικά μου χρόνια, μετά το σοκ που υπέστην το 1979, στο 137ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών! Έχοντας ήδη είκοσι χρόνια υπηρεσίας, και τέσσερα χρόνια απ` αυτά με την Α` τάξη (συν δύο μήνες σε μονοθέσιο σχολείο), πέρασα με τα πρωτάκια μου μια πολύ ωραία χρονιά από κάθε άποψη! Η διδασκαλία μου είχε εναλλαγές στις μεθόδους, εκπλήξεις, χιούμορ και παιχνίδι και κρατούσε το ενδιαφέρον των μικρών μαθητών. Κι αυτό γινόταν, γιατί σκηνοθετούσα από τα πριν, τα περισσότερα απ` αυτά που διαδραματίζονταν στην αίθουσα διδασκαλίας. Πόσο διαφορετικά ήταν τα πράγματα από την πρώτη φορά που δίδαξα στην Α` τάξη!
Η πέμπτη φορά, ήταν και η τελευταία που δίδαξα στα πρωτάκια, γιατί μετά από ένα χρόνο αποσύρθηκα από την πρώτη γραμμή της «μάχης» και ανέλαβα τη θέση του προϊσταμένου εκπαιδευτικών θεμάτων στη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ιωαννίνων, στην οποία παρέμεινα μέχρι την αποχώρησή μου από την υπηρεσία, το Σεπτέμβριο του 2011.

Η επικοινωνία με τους γονείς
Είναι πολύ σημαντικό για όλους ανεξαιρέτως τους μαθητές του Δημοτικού Σχολείου, αλλά προπάντων για τους μαθητές της Α` τάξης, η τακτική επικοινωνία των γονέων με το δάσκαλο.
Οι εξάχρονοι μαθητές, μεταβαίνοντας από το χαλαρό πρόγραμμα του Νηπιαγωγείου στο απαιτητικό πρόγραμμα του Δημοτικού, όπως είναι φυσικό θα χρειαστούν ένα μικρό στάδιο προσαρμογής. Ο δάσκαλος είναι αυτός που θα τους βοηθήσει να προσαρμοστούν και να λειτουργήσουν στο νέο πλαίσιο μάθησης. Για το λόγο αυτό, δεν θα πρέπει οι προσπάθειες του να προσκρούουν σε λαθεμένες ενέργειες ορισμένων γονέων, οι οποίοι από ανασφάλεια μήπως και δεν τα καταφέρουν τα παιδιά τους, δημιουργούν ένα «δεύτερο σχολείο» στο σπίτι με την πολύωρη μελέτη που τους επιβάλλουν. Το γεγονός αυτό καταπονεί τα παιδιά με ότι αυτό συνεπάγεται για τη συνέχεια της μαθητικής τους ζωής
Στο τελευταίο κεφάλαιο του άρθρου μου, «Ενημέρωση γονέων», αναφέρομαι αναλυτικά στο πώς ενημέρωνα τους γονείς των μαθητών της Α` τάξης.

Ο δάσκαλος πρέπει να διδάσκει σε όλες τις τάξεις
Από όλες τις τάξεις, η Α` τάξη, είναι μια ξεχωριστή περίπτωση, γιατί έχει να κάνει με το ξεκίνημα της μαθητικής ζωής. Ένα καλό ή κακό ξεκίνημα θα παίξει θετικό ή αρνητικό ρόλο και στις επόμενες τάξεις. Ακόμη, μια όμορφη εμπειρία ή μια τραυματική εμπειρία που θα έχουν οι μαθητές στο ξεκίνημά τους, θα τους ακολουθεί σαν μια γλυκιά ή πικρή ανάμνηση για όλη τους τη ζωή.
Για όλα τα παραπάνω, ο σύλλογος διδασκόντων με το διευθυντή θα πρέπει να αναθέτουν την Α` τάξη μόνο σε δασκάλες και δασκάλους που έχουν διδακτική εμπειρία, και όχι να παίρνουν «το βάπτισμα του πυρός» στην Α` τάξη νεοδιόριστοι και αναπληρωτές, όπως γινόταν σε αρκετές περιπτώσεις στο παρελθόν, και δυστυχώς γίνεται ακόμη και σήμερα!
Στο σωστό χρόνο, όμως, θα πρέπει όλοι οι δάσκαλοι να περάσουν απ` όλες τις τάξεις. Πιστεύω πως χάνουν σε πολλά επίπεδα οι δάσκαλοι εκείνοι που αποφεύγουν καθ` όλη τη διάρκεια της θητείας τους να διδάξουν στις μικρές τάξεις, όπως χάνουν και οι δασκάλες εκείνες που επιλέγουν μόνο τις μικρές τάξεις. Είναι καλό οι εκπαιδευτικοί να εναλλάσσουν τις τάξεις, γιατί έτσι θα αποκτήσουν μια συνολική εικόνα για την εξέλιξη των μαθητών, που θα τους βοηθήσει στο παιδαγωγικό και διδακτικό τους έργο.
Ο σύλλογος διδασκόντων και ο διευθυντής θα πρέπει να αποτρέψουν τη δημιουργία δασκάλων δύο ταχυτήτων• δηλαδή, δασκάλους που θα διδάσκουν μόνο στις μεγάλες τάξεις και δασκάλες που θα διδάσκουν μόνο στις μικρές τάξεις. Για το λόγο αυτό, θα πρέπει εκ περιτροπής όλοι οι εκπαιδευτικοί να αναλαμβάνουν όλες τις τάξεις, έχοντας πάντα σαν γνώμονα την καλή λειτουργία του σχολείου και όχι τις πάγιες απαιτήσεις ορισμένων εκπαιδευτικών. Και είναι βέβαιο ότι στο εγγύς μέλλον όλοι τους θα είναι ικανοποιημένοι, γιατί θα αποκτήσουν καινούριες εμπειρίες, που θα τους είναι χρήσιμες στη συνέχεια της εκπαιδευτικής τους διαδρομής!
Ακόμη, ο σχολικός σύμβουλος στην πρώτη επαφή που θα έχει με τους δασκάλους, πριν την έναρξη των μαθημάτων, θα πρέπει να τους περάσει το μήνυμα ότι όλοι τους, για το καλό όλων, είναι ανάγκη – μέσα στα σωστά χρονικά πλαίσια – να διδάξουν σε όλες τάξεις.

Η καλή προετοιμασία
Ο δάσκαλος σε όποια τάξη κι αν εργάζεται, θα πρέπει να προετοιμάζει πολύ καλά τα μαθήματα που πρόκειται να διδάξει• να πρωτοτυπεί και να χρησιμοποιεί το χιούμορ και το «παιχνίδι» στη διδασκαλία του. Η πείρα με δίδαξε ότι όσο πιο μικρή είναι η τάξη, τόσο μεγαλύτερη προετοιμασία απαιτείται. Και η προετοιμασία αφορά, κυρίως, τη μέθοδο και τα μέσα με τα οποία ο δάσκαλος θα προσεγγίσει τη διδακτέα ύλη.
Ο απροετοίμαστος δάσκαλος γίνεται αμέσως αντιληπτός, προπάντων από τους μαθητές των μικρών τάξεων! Βέβαια, ο μικρός μαθητής δεν θα πει ποτέ ότι «ο δάσκαλός μου είναι απροετοίμαστος», αλλά θα το δείχνει καθημερινά με την αφηρημάδα του ή τη φασαρία του! Όταν, λοιπόν, ο δάσκαλος μπαίνει στην αίθουσα να διδάξει χωρίς να έχει προετοιμαστεί στο σπίτι, χωρίς να χρησιμοποιεί τα εποπτικά μέσα διδασκαλίας και χωρίς να έχει κέφι, και απλώς κάνει μια τυποποιημένη διδασκαλία (συμβάλλουν προς τούτο και τα απαράδεκτα σχολικά εγχειρίδια, όπως γράφω στο άρθρο μου, «Τα βιβλία στο Δημοτικό Σχολείο»), δεν μπορεί να έχει την απαίτηση να τον προσέχουν οι μαθητές του!
Οι μαθητές, ειδικά της Α` τάξης, δεν είναι εύκολο με λόγια και παρατηρήσεις να πεισθούν ότι πρέπει να προσέχουν στο μάθημα. Είναι αναγκαίο ο δάσκαλος να κάνει ελκυστική τη διδασκαλία του με μεθόδους που συνεχώς θα ανανεώνει, για να ενθουσιάζει και να «αναγκάζει» τους μαθητές να προσέχουν και να συμμετέχουν στο μάθημα• έτσι απλά και αβίαστα προκύπτει η μάθηση.

Στιγμές έμπνευσης
Θυμάμαι κάποιες φορές που βρισκόμουν στην ταβέρνα και συζητούσα με τους φίλους μου διάφορα θέματα με τη συνοδεία οίνου και μουσικής, εντελώς ξαφνικά, «απ` το πουθενά», μου ερχόταν μια καλή και πρωτότυπη ιδέα για τις προσεχείς διδασκαλίες μου, και αμέσως την κατέγραφα• έχω χρησιμοποιήσει, σε στιγμές έμπνευσης, πολλές χαρτοπετσέτες ως σημειωματάριο! Θα έλεγα ότι οι καλύτερες παιδαγωγικές και διδακτικές ιδέες μού ερχόταν εκτός τόπου και χρόνου και δεν τις άφηνα ποτέ να πάνε χαμένες!

Το δώρο της Ηλιάνας
Θα ήθελα να κλείσω το άρθρο τούτο με τα λόγια της Ηλιάνας, μαθήτριάς μου στην Α` τάξη του 5ου Δημοτικού Σχολείου Ιωαννίνων, που μόλις έμαθε να γράφει και να διαβάζει, μου έγραψε σ` ένα φύλλο ζωγραφικής: «Αγαπητέ κύριε, σας ευχαριστώ πολύ που με μαθαίνετε γράμματα. Σας αγαπώ πολύ, θέλω να είστε καλά και ποτέ να μην αρρωστήσετε.»!!!

Βασίλης Τασινός
Ιωάννινα 1 Φεβρουαρίου 2016

Οι νουθεσίες των δασκάλων προς τους μαθητές για διάφορα θέματα και προβλήματα που προκύπτουν στη σχολική ζωή, ποτέ δεν είναι αρκετές από μόνες τους να φέρουν θετικά αποτελέσματα, αν δεν συνοδεύονται από συγκεκριμένες προς μίμηση πράξεις.
Αν επί παραδείγματι ο δάσκαλος νουθετεί τους μαθητές του για τον αλληλοσεβασμό που πρέπει να δείχνουν, αλλά ο ίδιος δεν δείχνει τον πρέπον σεβασμό απέναντί τους ή τους μιλάει για τις βλαβερές συνέπειες του καπνίσματος, αλλά ο ίδιος καπνίζει ή τους ζητά να είναι συνεπείς στις υποσχέσεις τους, αλλά ο ίδιος δεν είναι συνεπής στις δικές του υποσχέσεις απέναντί τους, δεν μπορεί να έχουν απήχηση τα λόγια του, όσες φορές κι αν τα επαναλαμβάνει καθημερινά• γίνεται μονότονος και κουραστικός, γιατί η αναντιστοιχία λόγων και έργων είναι τελικά εκείνο που μετράει. «Δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις», όπως λέει και η θυμόσοφος ρήση.
Ακόμη, αν ο δάσκαλος ενεργεί αυταρχικά, δεν μπορεί να έχει ουσιαστικά αποτελέσματα στο εκπαιδευτικό του έργο, και ούτε μπορεί να κερδίσει την αγάπη και το σεβασμό των μαθητών του.
Το περιστατικό που θα αναφέρω παρακάτω, αναδεικνύει την παράμετρο ότι οι καλές πρακτικές των δασκάλων βελτιώνουν τη συμπεριφορά των μαθητών και τις παιδαγωγικές σχέσεις.
Το σχολικό έτος 1999-2000 δίδασκα στο διθέσιο Δημοτικό Σχολείο Δολιανών του Νομού Ιωαννίνων, στις τάξεις Α, Γ και Δ, σ` ένα πολύ ωραίο πέτρινο κτίριο με πολύ μεγάλη αυλή.
Από την άνοιξη και μετά τα Δολιανά δεχόταν επισκέψεις από δημοτικά σχολεία της πόλης των Ιωαννίνων, στα πλαίσια των μαθητικών εκδρομών. Οι μαθητές περνούσαν και από την αυλή του σχολείου μας για να παίξουν για κάποιο χρονικό διάστημα που οι δάσκαλοί τους είχαν προγραμματίσει.
Μία ημέρα, λοιπόν, κάποιο δημοτικό σχολείο των Ιωαννίνων, αφού παρέμεινε για δύο περίπου ώρες στην αυλή μας, αναχώρησε την ώρα που η συνάδελφός μου κι εγώ κάναμε μάθημα και άφησε την αυλή γεμάτη σκουπίδια, παρόλο που οι δάσκαλοι -συνοδοί μάς είχαν υποσχεθεί ότι θα φρόντιζαν για την καθαριότητα!
Την επόμενη ημέρα, στην πρωινή συγκέντρωση, στηλιτεύοντας τη συμπεριφορά των φιλοξενούμενων μαθητών και των δασκάλων τους, κυρίως των δασκάλων τους, να μας αφήσουν τα σκουπίδια τους και να φύγουν, ζήτησα όλοι μαζί να καθαρίσουμε την αυλή. Τα παιδιά, όμως, θύμωσαν με τους επισκέπτες μας και ισχυριζόμενοι ότι είναι άδικο να μαζέψουν τα σκουπίδια που δεν τα πέταξαν οι ίδιοι, δεν θέλησαν να λάβουν μέρος στην καθαριότητα. Τους είπα ότι έχουν δίκιο, αλλά συμπλήρωσα ότι η αυλή πρέπει να καθαριστεί, γιατί το πρόβλημα είναι πλέον δικό μας. Πήρα, λοιπόν, μία πλαστική σακούλα και άρχισα να μαζεύω μόνος μου τα σκουπίδια. Με ακολούθησε η Γεωργία, μαθήτρια της Β` τάξης (δεν ήταν δική μου μαθήτρια), και μαζί μαζέψαμε όλα τα σκουπίδια απ` την αυλή.
Οι μαθητές των μεγάλων τάξεων, ειδικά της Ε` και της ΣΤ` τάξης, δεν αισθάνθηκαν καλά που δεν με βοήθησαν στον καθαρισμό της αυλής και ζήτησαν συγγνώμη από τη δασκάλα τους. Η δασκάλα τους, όμως, τους είπε ότι είναι καλύτερα να ζητήσουν συγγνώμη από εμένα, ενώ συνεχάρη τη Γεωργία που με βοήθησε στην καθαριότητα. Πραγματικά, με πλησίασαν στο διάλειμμα όλα τα παιδιά του σχολείου και μου ζήτησαν συγγνώμη, παραδεχόμενοι πως ήταν λάθος τους που δεν έλαβαν μέρος στον καθαρισμό της αυλής!
Στη συνέχεια οι μαθητές μας έδειχναν ιδιαίτερο ζήλο στην καθαριότητα του σχολείου, κι αν υπήρχε και κάποιο σκουπιδάκι ξεχασμένο από τους μαθητές του Γυμνασίου Δολιανών που χρησιμοποιούσαν την αυλή μας στο απογευματινό τους παιχνίδι, αμέσως το μετέφεραν στο καλάθι των αχρήστων!
Αξίζει ακόμη να αναφέρω ότι στις επόμενες επισκέψεις των δημοτικών σχολείων των Ιωαννίνων στην αυλή μας, κάποιοι από τους μαθητές μας – κατά την ώρα του διαλείμματος – έκαναν παρατηρήσεις στους μαθητές εκείνους που πετούσαν τα σκουπίδια στον αύλειο χώρο και ζητούσαν από τους δασκάλους να φροντίσουν η αυλή μας να παραμείνει καθαρή, λέγοντάς τους και το δυσάρεστο γεγονός με το προηγούμενο σχολείο που μας άφησε τα σκουπίδια κι έφυγε!
Αναμφισβήτητα, αν η συνάδελφός μου κι εγώ αντιδρούσαμε αυταρχικά και υποχρεώναμε τους μαθητές να καθαρίσουν την αυλή, και άδικοι θα ήμασταν απέναντί τους και κανένα παιδαγωγικό αποτέλεσμα δεν θα είχαμε.
Εν κατακλείδι, τα απρόοπτα γεγονότα της σχολικής ζωής δίνουν στο δάσκαλο πολλές ευκαιρίες να περάσει τα μηνύματα που θέλει, αρκεί να έχει υπόψη του ότι οι μαθητές πείθονται δια του παραδείγματος και όχι δια του κηρύγματος ή ακόμη χειρότερα δια του αυταρχισμού.

Βασίλης Τασινός
Ιωάννινα 1 Ιανουαρίου 2016

Μετά την αποχώρησή μου από την Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση, ύστερα από τριάντα δύο χρόνια υπηρεσίας (1979 – 2011), πάντα είχα κατά νου να γράψω κάποια γεγονότα που βίωσα, μέσα και έξω απ` την αίθουσα διδασκαλίας, από τη θέση του δασκάλου, του διευθυντή και του προϊσταμένου εκπαιδευτικών θεμάτων.
Αφορμή, όμως, για να ξεκινήσω το γράψιμο, στάθηκε η επίσκεψη που δέχτηκα στα Γιάννενα, στις 15 Ιουνίου του 2013, από μια ομάδα μαθητριών μου που με είχαν δάσκαλο τη διετία 1991 – 1993, στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Παιανίας. Την ημέρα της συνάντησής μας δεσμεύτηκα ενώπιον τους ότι «ξεκινώ το γράψιμο από την επόμενη ημέρα!».
Όντως, το συγγραφικό μου ταξίδι ξεκίνησε στις 16 Ιουνίου του 2013 με το άρθρο, «Καλώς ανταμωθήκαμε», που αναφέρεται στη συνάντηση αυτή! Στη συνέχεια, περνώντας από σημαντικούς σταθμούς της εκπαιδευτικής μου διαδρομής, έγραψα και δημοσίευσα άρθρα με καλές πρακτικές που εφήρμοσα στην τάξη, άρθρα με προτάσεις για την αναβάθμιση της εκπαίδευσης και διοικητικά θέματα, καθώς και κάποια ενθυμήματα απ` την εκπαιδευτική και μαθητική μου ζωή.
Το καλοκαίρι του 2014, νόμισα ότι είχα τελειώσει με το βιωματικό γράψιμο και συγκέντρωσα όλα τα δημοσιευμένα άρθρα μου σε ένα βιβλίο, το πρώτο μου βιβλίο, «Απ` το εκπαιδευτικό μου ταξίδι». Στο βιβλίο αυτό, συμπεριέλαβα και τρία άρθρα μου που είχαν δημοσιευτεί στο περιοδικό, «Οικονομικός Ταχυδρόμος», το 1992, 1993 και 1994 (αναφέρονται στον αρνητικό συνδικαλισμό των εκπαιδευτικών και στο πώς θα αναβαθμιστεί η Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση), γιατί ακόμη και σήμερα, δυστυχώς, διατηρούν την επικαιρότητά τους.
Προϊόντος του χρόνου, εντοπίστηκα από πολλούς μαθητές μου, ακόμη και από το σχολικό έτος 1981 – 1982! που διάβασαν τα εκπαιδευτικά άρθρα που δημοσίευσα στο blogs.sch.gr/vtasinos, και με συγκινητικά λόγια «απαίτησαν» να συνεχίσω να γράφω κι άλλα τέτοια κείμενα! Δεν τους χάλασα το «χατίρι»! Έγραψα και δημοσίευσα έναν ακόμη κύκλο εκπαιδευτικών άρθρων απ` το εκπαιδευτικό μου ταξίδι!
Και πάλι νομίζω ότι έχω τελειώσει με το βιωματικό γράψιμο…
Όταν ήμουν δάσκαλος, ποτέ δεν μου είχε περάσει από το νου ότι κάποια μέρα θα έγραφα γεγονότα απ` τα μάχιμα εκπαιδευτικά μου χρόνια, και γι` αυτό το λόγο δεν κατέγραφα στις σημειώσεις μου περιστατικά απ` το πεδίο της «μάχης». Κατέγραφα, όμως, ό,τι καλό προέκυπτε στην εκπαιδευτική διαδικασία που θα μπορούσα να το χρησιμοποιήσω και στα επόμενα διδασκαλικά μου χρόνια στην παιδαγωγική και διδακτική πρακτική. Έτσι, βρέθηκαν αρκετά κείμενα στο αρχείο μου που με βοήθησαν στη συγγραφή των εκπαιδευτικών μου άρθρων, και μάλιστα το άρθρο μου, «Ενημέρωση γονέων», το αντέγραψα αυτούσιο από τις σημειώσεις μου. Όμως, πολλά γεγονότα που αναφέρω στα άρθρα μου, αν και δεν τα έχω καταγράψει στις σημειώσεις μου, χαράχτηκαν τόσο έντονα στο μυαλό και στην ψυχή μου, που δεν πρόκειται να σβήσουν, όσα χρόνια κι αν περάσουν!
Κλείνοντας το σημείωμα τούτο, ας μου επιτραπεί να δηλώσω ικανοποιημένος για τα εκπαιδευτικά άρθρα που έγραψα, γιατί κατάφερα να δώσω χαρά στους αγαπημένους μου μαθητές, όπως διαπιστώνω από την επικοινωνία που έχω μαζί τους! Και θα είμαι πιο ικανοποιημένος, αν διαπιστώσω ότι τα άρθρα μου βοηθούν τους νέους δασκάλους στο εκπαιδευτικό τους έργο και τους φοιτητές των Παιδαγωγικών Σχολών στη μελέτη τους γύρω από θέματα σχολικής πράξης!