01/11/2010 , www.alfavita.gr
Η απάντηση είναι βέβαια γνωστή. Για τη διευκόλυνση των εκπαιδευτικών που θα πάρουν μέρος στις εκλογές για τα υπηρεσιακά συμβούλια. Τελεία. Εντάξει… χρειάζεται όμως, πραγματικά, η «διευκόλυνση» αυτή; Όχι φυσικά, καθώς γνωρίζουμε όλοι! Με την εξαίρεση ελάχιστων περιπτώσεων –που κι` αυτές, ευκολότατα, θα μπορούσαν να εξυπηρετηθούν- κανείς, απολύτως κανείς λόγος δεν υπάρχει για μια τέτοια, αναγκαστική, αργία. Θυμάται ο γράφων, με χαμόγελο, το μακρινό νησί όπου, για κάποια χρόνια, υπηρέτησε. Εκεί η ψηφοφορία γίνεται –που αλλού- στο μοναδικό σχολείο του νησιού, που όμως μένει κλειστό την ημέρα εκείνη, για να… διευκολυνθούν οι ψηφοφόροι!!! Παρόμοια διευκόλυνση, ορθότατα, δε δίνεται για τη συμμετοχή στις αρχαιρεσίες για τα συνδικαλιστικά όργανα του κλάδου. Δεν έχω ακούσει κανένα να παραπονείται, ότι αυτό επηρεάζει τη συμμετοχή των εκπαιδευτικών. Ας σοβαρευτούμε… Τα υπηρεσιακά συμβούλια είναι διοικητικά όργανα, όργανα του κράτους. Γύρω από αυτά υφαίνεται ένα ευρύτατο δίκτυο πελατειακών σχέσεων, χρησιμότατο όχι μόνο για τους ποικιλώνυμους αξιωματούχους αλλά, κυρίως, για την «ομαλή λειτουργία» του συστήματος, συνολικά. Η εκλογική αργία της Τετάρτης είναι το δέλεαρ, άθλιο δέλεαρ, για τη συμμετοχή των εκπαιδευτικών σε μια διαδικασία της οποίας η σημασία είναι ευρύτερη. Δε θέλω να παρεξηγηθώ. Σίγουρα δεν υπάρχει μόνο αυτή η πλευρά, το επισημαίνουν πολλοί. Η συμμετοχή αιρετών εκπροσώπων, όχι όλων φυσικά, στα συμβούλια αυτά είναι χρησιμότατη για τον κόσμο της εκπαίδευσης και θα είναι ακόμη περισσότερο χρήσιμη στο άμεσο μέλλον. Η βίαιη προσαρμογή του σχολείου στα κελεύσματα και στα ήθη της Αγοράς, η θυσία της παιδείας στο βωμό της κατάρτισης, αναγκαστικά πηγαίνει μαζί με μια θάλασσα αυθαιρεσίας, που ήδη μάς κυκλώνει. Σίγουρα λοιπόν χρειαζόμαστε την ασπίδα αιρετών εκπροσωπών ορισμένης πολιτικής αντίληψης και ορισμένου ήθους. Προχωρώ ακόμη περισσότερο. Από τέτοιους αιρετούς θα προσδοκούσαμε, όχι μόνο την παρέμβαση σε ατομικές περιπτώσεις καταπάτησης δικαιωμάτων, αλλά και μια περισσότερο ενεργητική παρέμβαση στο ευρύτερο πεδίο των προωθούμενων αλλαγών. Δύο, από τα πολλά, παραδείγματα:
Τι έκαναν και τι θα κάνουν τα υπηρεσιακά συμβούλια απέναντι στο όργιο συγχωνεύσεων και συμπτύξεων σχολείων και τμημάτων; Ποιος θα μετρήσει τη μορφωτική ζημιά από το στοίβαγμα των μαθητών; Γύρευε…
Ακόμη: Τι έκαναν και τι θα κάνουν τα υπηρεσιακά συμβούλια απέναντι στις -αναγκαστικές!!- μετακινήσεις εκπαιδευτικών της Δευτεροβάθμιας στα Δημοτικά; Παρά τη θέληση τους, χωρίς επιμόρφωση, χωρίς τίποτα, σε οχτάχρονα παιδιά!!! Που στέλνετε αυτούς τους ανθρώπους κύριοι; Τι θα κάνουν εκεί;…
Βέβαια, προλαβαίνω τις παρατηρήσεις, οι αιρετοί δεν θα ανατρέψουν τις πολιτικές. Οι συσχετισμοί εκεί είναι δεδομένοι και το κοστούμι της νομιμότητας πολύ στενό. Στο πεδίο της ενημέρωσης όμως και της κινητοποίησης μπορούν, νομίζω, να γίνουν πολύ περισσότερα. Μαζί με τις άλλες εκφράσεις του εκπαιδευτικού κινήματος.
Υπάρχουν, βέβαια, αρκετοί υποψήφιοι αιρετοί, τέτοιοι όπως χρειαζόμαστε. Όμως αυτοί δε χρειάζονται και, ελπίζω, δε θέλουν αυτή τη θλιβερή αργία για να ψηφιστούν. Επανέρχομαι λοιπόν στο αρχικό μου θέμα. Γιατί να κλείσουν τα σχολεία; Κάποιοι θα ανασηκώσουν τους ώμους. «Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια… Δε βλέπεις την εγκατάλειψη, την αλαζονεία των υπουργών, τις περικοπές, την ένδεια των εκπαιδευτικών; Μας χρωστάνε πολλές μέρες, όχι μόνο αυτήν εδώ…» Τα ξέρω όλα αυτά, όμως δε συμφωνώ. Πως βλέπει καθένας μας αυτό το επάγγελμα είναι, βέβαια, προσωπικό ζήτημα, εκτός συζήτησης. Σ` όλους προκαλεί απέχθεια η ηθικολογία. Έτσι θα πω μόνο ότι είναι σίγουρο πως κι` αυτή η «αργία», μαζί με άλλα, θα είναι καραμέλα στο στόμα των διαβόητων τηλεεισαγγελέων που θα μας κουνάνε το δάχτυλο, απαιτώντας κι` άλλες περικοπές, μεγαλύτερη «ευελιξία» στις εργασιακές σχέσεις, απευθυνόμενοι, οι άθλιοι, στους μαθητές μας και στους γονείς τους. Γιατί λοιπόν, συνάδελφοι, αποδεχόμαστε το κλείσιμο των σχολείων; Γιατί τρώμε τη φόλα; Ο νόμος είναι «σοφός», πραγματικά… «Όσοι ψηφίσουν δικαιούνται, τη συγκεκριμένη ημέρα, άδεια». Με άλλα λόγια: «Εγώ κλείνω τα σχολεία, εσείς χρεώνεστε την ευθύνη»… Στην πράξη βέβαια (όσοι ξέρουν τη σχολική πραγματικότητα το γνωρίζουν) ο απλός, απομονωμένος εκπαιδευτικός ελάχιστες δυνατότητες έχει «να μην πάρει άδεια», ακόμη κι` αν το θέλει. Αυτό θα δημιουργούσε χίλια, ενοχλητικά, μικροπροβλήματα, θα τον έφερνε σε αντίθεση με όλους και κυρίως με τα ίδια τα παιδιά, που απεγνωσμένα ζητούν να αποδράσουν από το κάτεργο. Κι` όλα αυτά με την προοπτική ενός μηδενικού, από εκπαιδευτική άποψη, αποτελέσματος. Η λύση υπάρχει βέβαια, μόνο που βρίσκετε, όπως και τόσα άλλα, στα χέρια του Συλλόγου Διδασκόντων. Από χίλιους δρόμους, πάντα θα φτάνουμε εκεί. Όλοι εμείς που βλέπουμε τα «οικεία κακά», που πληγωνόμαστε με τα εκφυλιστικά φαινόμενα και το μαρασμό του κλάδου, αντιλαμβανόμαστε, νομίζω, σήμερα πως, πέρα από προγράμματα δράσης και συσχετισμούς δύναμης, όσο σημαντικά κι` αν είναι αυτά, όλα κερδίζονται κι` όλα χάνονται στο πεδίο της σχολικής καθημερινότητας, στο κατά πόσο ο Σύλλογος καθίσταται όλο και περισσότερο ικανός να ελέγχει και να κατευθύνει την εκπαιδευτική διαδικασία και τη σχολική ζωή.
Όλα τα παραπάνω γράφτηκαν με μεγάλη, είναι αλήθεια, καθυστέρηση. Κρυφή ελπίδα είναι ότι, την επόμενη έστω φορά, αρκετοί Σύλλογοι θα πράξουν τα δέοντα, επιστρέφοντας τέτοια «δώρα» στους αποστολείς τους.
Γιάννης Χλιουνάκης. ΠΕ3
1ο ΓΕΛ Αργυρούπολης.
e-mail: thersit2@otenet.gr
Σχόλια Αναγνωστών-Επισκεπτών