Ένα σχόλιο της arganasta μου θύμισε ότι μέρες τώρα αναβάλλω ένα κείμενο για το βιβλίο του Ζακ Ρανσιέρ, “Ο αδαής δάσκαλος, πέντε μαθήματα πνευματικής χειραφέτησης”, που διάβασα πρόσφατα, μετά την παρουσίασή του από τον πάντα ενημερωμένο και ανήσυχο Θανάση Γιαλκέτση στο ένθετο Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας.

Κείμενο συναρπαστικό, που ενώ αρχικά με “σόκαρε” για την επίθεση που επιχειρεί στην παιδαγωγική επιστήμη και τις παιδαγωγικές θεωρίες, με οδήγησε στη συνέχεια σε μια διαδικασία αναστοχασμού για τις προτεραιότητες στο καθημερινό εκπαιδευτικό έργο.

Το 1818, ο Γάλλος δάσκαλος Ζοζέφ Ζακοτό, βρέθηκε εξόριστος στη Λουβέν να διδάσκει Ολλανδούς φοιτητές που δε γνώριζαν γαλλικά ενώ και ο ίδιος δε γνώριζε φλαμανδικά. Ο Ζακοτό έδωσε στους φοιτητές του μια δίγλωσση έκδοσή του «Τηλέμαχου» του Φενελόν και τους ζήτησε να μάθουν το γαλλικό κείμενο με τη βοήθεια της μετάφρασης.

Η επιτυχία του παιδαγωγικού του πειράματος υπήρξε μεγάλη και ο Ζακοτό συμπέρανε ότι η γνώση δεν είναι απαραίτητη στη διδασκαλία, ούτε η ερμηνεία απαραίτητη στη μάθηση. Τα αποτελέσματα αυτού του ασυνήθιστου πειράματος παιδαγωγικής τον οδήγησαν στη διαπίστωση ότι όλοι οι άνθρωποι είναι εξίσου νοήμονες. Βασισμένος σ’ αυτήν τη διαπίστωση, ο Ζακοτό επινόησε μια συνολική προσέγγιση στα ζητήματα μάθησης  και μια μέθοδο που ονόμασε πνευματική χειραφέτηση, μια μέθοδο που επιτρέπει, για παράδειγμα, σε αναλφάβητους γονείς να διδάξουν οι ίδιοι τα παιδιά τους. Διάβαστε περισσότερα “Ο αδαής δάσκαλος”

Στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο η έλλειψη τεχνικών μέσων και πόρων έκανε σχεδόν απαγορευτικά τα νυχτερινά γυρίσματα. Έτσι, οι εφευρετικοί κινηματογραφιστές κατέφευγαν σε μια τεχνική γνωστή ως night by day: τα γυρίσματα γίνονταν μέρα μεσημέρι αλλά η προσθήκη ειδικών φίλτρων οδηγούσε σ’ ένα αποτέλεσμα “λαμπρής νύχτας”.

Τη θυμήθηκα την τεχνική καθώς θα μπορούσε να χαρακτηρίσει τη ζωή μου τις τελευταίες είκοσι μέρες. Η άφιξη μιας φοβερής και τρομερής μπέμπας καταύγασε  τη ζωή αλλά και …τις νύχτες μας. Καθώς δε λέει να κοιμηθεί με τίποτα κατέφυγα σε high tech νανουρίσματα (δεν επιχείρησα καν να της τραγουδήσω ο ίδιος καθώς η φωνή μου δεν είναι ανεκτή σε καμιά γνωστή μορφή ζωής). Απ’ όσα δοκίμασα εκείνο που φαίνεται να έχει τα καλύτερα αποτελέσματα είναι το μικρασιάτικο νανούρισμα. Αν το έχετε ανάγκη δοκιμάστε το. Σε κάθε περίπτωση πάντως, απολαύστε την απαράμιλλου ήθους ερμηνεία της Αρετής Κετιμέ.

Ξεσκαρτάροντας εφημερίδες των τελευταίων ημερών έπεσε το μάτι μου σε ένα κείμενο – διαμαντάκι της αρχιτεκτόνισσας Σουζάνας Αντωνακάκη στα ΝΕΑ. Κι ήρθε να με γεμίσει νοσταλγία για μια εποχή οριστικά χαμένη που καλοκαίρι στην πόλη δε σήμαινε καταφυγή στην ασφάλεια του κλιματιστικού αλλά ευκαιρία για βεγγέρα, παιχνίδι ατέλειωτο σε άχτιστες αλάνες, μέρες και νύχτες που μοσχοβόλαγαν ζεστό χώμα και γιασεμί και νυχτολούλουδο. Τότε που τα όρια ανάμεσα στον ιδιωτικό και τον δημόσιο χώρο ήταν χαλαρά και οι νύχτες μας δροσίζονταν σε αστροφώτιστες ταράτσες.

Αντιγράφω:

Θάλαμον και δώμα και αυλήν (Ιλιάδα Ζ 316)

“Το καλοκαίρι φέρνει μαζί του όλες τις χάρες της κατοίκησης του υπαίθρου, μνήμες που παραπέμπουν σε ένα παρελθόν οριστικά χαμένο.

Ήτανε εκείνες οι νύχτες του καλοκαιριού, όταν η ζωή και η καθημερινότητα μεταφέρονταν συστηματικά από τον εσωτερικό χώρο του σπιτιού στο ύπαιθρο: φαγητό, ύπνος, παιχνίδι, βεγγέρα, διάβασμα, ψυχαγωγία είχανε τις δικές τους γωνιές για φιλική συντροφιά, περισυλλογή και για την κατοικημένη μοναξιά, όπως ο Μarcel Ρroust χαρακτηρίζει την απόλαυση της ανάγνωσης στο οικογενειακό εξοχικό του σπίτι. Διάβαστε περισσότερα “Θάλαμον και δώμα και αυλήν”

Διαβολική σύμπτωση ή να καταγγείλω την αμερικανόπνευστη προβοκάτσια; Μα να καρφώνει ο κόκκινος δράκος μπροστά στο εμβρόντητο μπλε …ποντίκι;

Από τη χτεσινή πρώτη σελίδα του Google.