O Miguel Helft είναι δημοσιογράφος των New York Times, ειδικευμένος σε θέματα εταιρειών διαδικτύου. Τόσο η θέση του στην εφημερίδα όσο και οι βασικές του σπουδές (είναι μηχανικός λογισμικού) προσδιορίζουν τη θεματολογία του. Γράφει τεχνικά κυρίως θέματα αφήνοντας γι άλλους συντάκτες της εφημερίδας τις κοινωνιολογικές προεκτάσεις.
Στις 10 Αυγούστου ο Helft δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο “Is Google a Media Company?” Το άρθρο συζητήθηκε ευρύτατα κι όχι μόνον γιατί ο Helft κινούνταν στο, ασυνήθιστο γι αυτόν, πεδίο της ανάλυσης των ευρύτερων τάσεων στον χώρο των ΜΜΕ αλλά και γιατί, διαβάζοντας πίσω από τις γραμμές, μπορούσες να διακρίνεις την πρόθεση της εφημερίδας να εκφράσει ανησυχία για την εμπλοκή της Google στον χώρο των παραδοσιακών μέσων μαζικής ενημέρωσης και την άλωση της αγοράς που παραδοσιακά νέμονταν. Διάβαστε περισσότερα “Είναι το Google ο νέος κυρίαρχος των ΜΜΕ;”
Ούτε μια φιγούρα στο μέγεθος ανθρώπου…
Πάντα εύστοχος ο Ν. Δήμου συμπυκνώνει στην 
Κάθε εποχή έχει ένα βολικό δαίμονα. Του φορτώνει όλες τις αμαρτίες του κόσμου και ξενοιάζει. Κι όσο πιο καθολικός ο αφορισμός τόσο πιο εύκολο να γίνει αιτία όλων των δεινών. Αντιρρήσεις δεν επιτρέπονται, άλλωστε “το λένε όλοι”.
Άλλη μια φορά το θέμα των προσωπικών δεδομένων και της χρήσης τους στο διαδίκτυο έρχεται στο προσκήνιο. Η (πανίσχυρη) Επιτροπή Ενέργειας και Εμπορίου του Αμερικανικού Κογκρέσου ξεκίνησε την 1η Αυγούστου προανάκριση για τις αμφιλεγόμενες πρακτικές παρακολούθησης με τις οποίες συλλέγουν και μεταπωλούν δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα 33 δικτυακές επιχειρήσεις (μεταξύ αυτών ξεχωρίζουν οι Google, Yahoo!, Microsoft). 
“Η Νέλλυ Μυλωνά στο Μega για τους απαγωγείς του συζύγου της: « Δεν νιώθω μίσος. Οι άνθρωποι αυτοί ζούνε μέσα στην κόλαση. Εμείς περάσαμε από την κόλαση κι επιστρέψαμε στον παράδεισο όπου ζούσαμε και πριν».
Δυο – τρία χρόνια πριν, συνάδελφος που προφανώς είχε λόγους να αναζητήσει στο διαδίκτυο περισσότερες πληροφορίες για κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας, αναζητά πληροφορίες στον κοινόχρηστο υπολογιστή που βρίσκεται στο γραφείο των καθηγητών. Στο επόμενο διάλειμμα, άλλος συνάδελφος κάθεται στον υπολογιστή και ψάχνοντας για τον προορισμό που τον ενδιαφέρει μπαίνει στον πειρασμό να δει που οδηγούν οι τελευταίες διευθύνσεις που έχουν πληκτρολογηθεί. Γεμάτος αφέλεια (;) γυρίζει στο γεμάτο γραφείο και λέει:
Πολύ συχνά για να εγγραφούμε σ’ ένα forum ή ένα site απαιτείται να δώσουμε το e-mail μας ώστε να σταλεί σ’ αυτό ένας σύνδεσμος για να ολοκληρωθεί η διαδικασία εγγραφής. Καθώς όμως, παρά τις υποσχέσεις για μη χρησιμοποίηση των στοιχείων μας, οι λογαριασμοί ηλεκτρονικού ταχυδρομείου γίνονται αντικείμενο συναλλαγής, είναι πιθανό να δούμε σύντομα την ηλεκτρονική μας θυρίδα να γεμίζει από ανεπιθύμητα διαφημιστικά ή παραπλανητικά μηνύματα, ιούς, trojans, worms και άλλα επιθετικά είδη του διαδικτυακού οικοσυστήματος.
Παλιό (και μάλλον κρύο) το ανέκδοτο αλλά πάντα διδακτικό: ένας κυνηγός περιπλανιέται στο δάσος για ώρες χωρίς να καταφέρει να εντοπίσει θήραμα. Έχει αρχίσει ήδη να σκέπτεται την άγρια καζούρα που τον περιμένει στο καφενείο όταν ξαφνικά, λίγα μόλις μέτρα μπροστά του, βλέπει ένα ελάφι. Κοντοστέκεται για μια στιγμή γιατί ξέρει ότι το κυνήγι του ελαφιού απαγορεύεται αλλά έπειτα σκέπτεται ότι έχει χρόνια να φανεί θηροφύλακας από εκείνα τα μέρη. Σηκώνει λοιπόν το όπλο, σημαδεύει, πυροβολεί, σκοτώνει το άμοιρο ζώο, το φορτώνεται στον ώμο και καμαρωτός αρχίζει να κατηφορίζει προς το χωριό.