

Ο κινηματογράφος μπορεί να εμπλουτίσει τα συνεργατικά εκπαιδευτικά
προγράμματα εισάγοντας στη διαδικασία υλοποίησής τους ένα εξαιρετικό εργαλείο
επικοινωνίας και ένα ελκυστικό μέσο έκφρασης. Η φύση του κινηματογράφου, που
είναι τέχνη, και η φύση των συνεργατικών προγραμμάτων, που προωθούν την
αλληλεπίδραση και την επικοινωνία, ενισχύουν την παραπάνω διαπίστωση.
Η θέαση της κινηματογραφικής ταινίας αποτελεί για τα παιδιά, ίσως, την πιο ολοκληρωμένη προσομοιωτική κατάσταση, συμμετοχή σε μια έμμεση και σκοπούμενη εμπειρία, που προσφέρει τα περισσότερα στοιχεία της επικοινωνιακής διαδικασίας. Η κινηματογραφική ταινία έχει την ικανότητα να μας φέρνει σε επαφή με την πραγματικότητα (αυτή που δημιουργεί ή αυτή που υπάρχει), αλλά την ίδια στιγμή μας ωθεί προς το υπερβατικό, το υπερρεαλιστικό, επειδή ακριβώς αυτή η πραγματικότητα πρέπει να συλληφθεί από τη φαντασία. (Σταύρος Γρόσδος, Κινηματογράφος και Δημιουργική Γραφή, μαθήματα κινηματογραφικού γραμματισμού, 2018)
Είναι σημαντικό όμως να γίνει κατανοητό ότι η αξιοποίηση του κινηματογράφου πρέπει
να γίνεται με τρόπο που δεν αντιμετωπίζει τους μικρούς θεατές ως παθητικούς
δέκτες, αλλά αντίθετα ενισχύει την κριτική τους σκέψη. Στόχος αυτών των
προγραμμάτων είναι οι μαθητές/τριες να εξοικειωθούν με τη γλώσσα της
κινηματογραφικής αφήγησης και να αποκτήσουν δεξιότητες οπτικού
γραμματισμού.
Προκειμένου να αξιοποιηθούν αποδοτικά κατά τη διδασκαλία οι ταινίες μικρού μήκους, είναι αναγκαίο ο εκπαιδευτικός να οργανώσει μια σειρά ενεργειών που εφαρμόζονται πριν την παρουσίαση για την προετοιμασία των μαθητών, κατά την προβολή και στο τέλος για την τελική επεξεργασία της ταινίας, καθιστώντας, έτσι, την αξιοποίηση των ταινιών συνειδητή εκπαιδευτική πρακτική.
Σύμφωνα με τους Kittelberge/Freisleben (1994), Κανάκη (1999) και Σοφός/Kron (2010) στο Σπύρου, Σοφός, 2017: 249-250), είναι σκόπιμο να οργανωθούν οι ενέργειες αυτές στις εξής φάσεις:
α) Ο εκπαιδευτικός προετοιμάζει τους μαθητές με κατάλληλη εισαγωγή σχετικά με το περιεχόμενο της ταινίας και τη συνδέει με το γενικότερο θέμα της διδασκαλίας, αιτιολογώντας την αξία της
β) Η προβολή της ταινίας θα πρέπει να υπηρετεί τους διδακτικούς στόχους που έχει θέσει από πριν ο εκπαιδευτικός και να εναρμονίζεται με το πλαίσιο της τάξης.
γ) Μετά την προβολή της ταινίας ακολουθούν δραστηριότητες και εκπαιδευτικές τεχνικές που στόχο έχουν να προκαλέσουν την ενεργή εμπλοκή των μαθητών/τριών στη μαθησιακή διαδικασία, όπως: μετατροπή επιμέρους πληροφοριών σε άλλες μορφές έκφρασης, π.χ. προφορική, γραπτή, παιχνίδι ρόλων ή διαμόρφωση μιας άλλης μιντιακής παραγωγής, π.χ. κείμενο, επιστολή στον σκηνοθέτη, διαφήμιση, αφίσα για την ταινία που είδαν κ.ά.
δ) Τέλος, ακολουθεί η αξιολόγηση της ταινίας και της διδακτικής αξιοποίησής της με αναστοχασμό του εκπαιδευτικού και των μαθητών /τριών σχετικά με την ποιότητα της ταινίας, την εμβάθυνση του θέματος και τις δυνατότητες προσωπικής ανάπτυξης των συμμετεχόντων.
Ας δούμε μερικές ιδέες για το πώς μπορούμε να αξιοποιήσουμε διδακτικά αυτές τις ταινίες, πέρα από το να τις δούμε απλά. Συνέχεια →