kantonopou’s blog

 Καημένη Ἑλλάδα!

 του Φώτη Κόντογλου

από το βιβλίο του «Ἀσάλευτο Θεμέλιο», Εκδόσεις ΑΚΡΙΤΑΣ 1996

Ὅλα ὑπηρετοῦνε τὰ γοῦστα αὐτῶν τῶν ἀφεντάδων. Μάλιστα τόσο πολὺ ἀγαποῦν αὐτοὶ τὴν Ἑλλάδα, ποὺ εἶναι ἐνθουσιασμένοι πὼς δὲν θὰ ἀφήσουνε τίποτα ἑλληνικὸ ὅπου πατήσουνε.

Καημένη Ἑλλάδα! Τί τέλος σὲ περίμενε! Μὰ δὲν ἔχεις μήτε κάποιον νὰ σὲ κλάψει, γιατὶ τὴν κηδεία σου τὴ γιορτάζουνε σὰν γάμο, μὲ χαρὲς καὶ μὲ τραγούδια, ποὺ αὐτὰ εὐτυχῶς δὲν εἶναι ἑλληνικά.

Σήμερα νομίζεται καλὸς σὲ ὅλα, ὅποιος εἶναι ἀδιάφορος, ὅποιος δὲν νοιάζεται γιὰ τίποτα, ὅποιος δὲν νιώθει καμιὰ εὐθύνη. Ἀλλιῶς τὸν λένε σωβινιστή, τοπικιστή, μισαλλόδοξο, φανατικό. Ὅποιος ἀγαπᾶ τὴν χώρα μας, τὰ ἤθη καὶ ἔθιμά μας, τὴν παράδοσή μας, τὴν γλώσσα μας, θεωρεῖται ὀπισθοδρομικός.

Οἱ ἀδιάφοροι παιρνοῦν γιὰ φιλελεύθεροι ἄνθρωποι, γιὰ ἄνθρωποι ποὺ ζοῦνε μὲ τὸ πνεῦμα τῆς ἐποχῆς μας, ποὺ ἔχουν γιὰ πιστεύω τὴν καλοπέραση, τὸ εὔκολο κέρδος, τὶς εὐκολίες, τὶς ἀναπαύσεις, κι ἂς μὴν ἀπομείνει τίποτα ποὺ νὰ θυμίζει σὲ ποιὸ μέρος βρισκόμαστε, ἀπὸ ποὺ κρατᾶμε, ποιοὶ ζήσανε πρὶν ἀπὸ μᾶς στὴν χώρα μας.

Ἡ ξενομανία μας ἔγινε τώρα σωστὴ ξενοδουλεία, σήμερα περνᾶ γιὰ ἀρετή, κι ὅποιος ἔχει τούτη τὴν ἀρρώστεια πιὸ βαρειὰ παρμένη, λογαριάζεται γιὰ σπουδαῖος ἄνθρωπος.

Ἡ Ἑλλάδα ἔγινε ἕνα παζάρι ποὺ πουλιοῦνται ὅλα, σὲ ὅποιον θέλει νὰ τὸ ἀγοράσει.

Καταντήσαμε νὰ μὴν ἔχουμε ἀπάνω μας τίποτα ἑλληνικό, ἀπὸ τὸ σῶμα μας ἴσαμε τὸ πνεῦμα μας. Τὸ μασκάρεμα ἄρχισε πρῶτα ἀπὸ τὸ πνεῦμα, καὶ ὕστερα ἔφθασε καὶ στὸ σῶμα.

Περισσότερο ἀντιστάθηκε σὲ αὐτὴ τὴν παραμόρφωση ὁ λαὸς καὶ βαστάξε καμπόσο, μὰ στὸ τέλος τὸν πῆρε τὸ ρεῦμα καὶ πάει καὶ αὐτός. Μάλιστα εἶναι χειρότερος ἀπὸ τοὺς γραμματισμένους. Τώρα μαϊμουδίζει τὰ φερσίματα καὶ τὶς κουβέντες ποὺ βλέπει στὸν κινηματογράφο, ἔγινε ἀφιλότιμος καὶ ἀδιάντροπος. Ἐνῷ πρῶτα ξεχώριζε ἀπὸ ἄλλες φυλές, γιατὶ ἦταν σεμνός, φιλότιμος, ντροπαλός, καλοδεκτικός, τώρα ἔγινεἀγνώριστος. Τὰ ὄμορφα χαρακτηριστικά του σβήνουνε μέρα μὲ τὴν μέρα.

Καὶ οἱ λιγοστοὶ ποὺ διατηροῦνε ἀκόμη λίγα σημάδια ἀπὸ τὴν ὀμορφιὰ τῆς ἑλληνικῆς ψυχῆς, παρασέρνονται σὲ αὐτὴ τὴν παραμόρφωση ἀπὸ τοὺς πολλούς, ποὺ εἶναι οἱ ἔξυπνοι, οἱ συγχρονισμένοι, οἱ μοντέρνοι, ἀλλὰ ποὺ εἶναι στ᾿ ἀληθινὰ οἱ ἀναίσθητοι καὶ οἱ ἀποκτηνωμένοι… Οἱ καλοὶ ντρέπονται γιατὶ εἶναι καλοί, συμμαζεμένοι καὶ μὲ ἀνατροφή. Οἱ ἄλλοι τοὺς λένε καθυστερημένους. Συμπαθητικὸς ἄνθρωπος δύσκολα βρίσκεται πιὰ σήμερα στὸν τόπο μας. Ἡ μόδα εἶναι νὰ εἶναι κανεὶς ἀντιπαθητικός, κρύος, ἄνοστος καὶ μάγκας. Μάλιστα ὅπως ὅλα φραγκέψανε, φράγκεψε καὶ ὁ μάγκας.

Οἱ πιὸ ἀγράμματοι ἀνακατώνουνε στὴν κουβέντα τους κάποια ἐγγλέζικα καὶ ἐκεῖ ποὺ δὲν χρειάζονται. Ὅσο γιὰ τοὺς γραμματισμένους, ὅλη ἡ γραμματοσύνη τους εἶναι νὰ μιλᾶνε ἐγγλέζικα καὶ σὲ λίγο καιρὸ δὲν θὰ ὑπάρχει Ἕλληνας νὰ μιλᾶ ἑλληνικά. Ἂς καταργηθεῖ λοιπὸν ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα ὁλότελα, νὰ μὴν κουράζονται τὰ παιδιά μας στὴν ἄσκοπη ἐκμάθευσή της. Κοιτάχτε τὰ παιδιά μας. Παρατηρεῖστε τὶς φυσιογνωμίες τους, τὸ βλέμμα τους, τὶς κουβέντες τους, τὰ ἀστεία τους, τὰ παιχνίδια τους. Ὅλα μυρίζουνε … Ἑλλάδα, νὰ μὴν ἀβασκαθοῦμε!

Τὸ μόνο ποὺ ἀπόμεινε ἑλληνικὸ εἶναι τὸ «ρέ». Τὸ μασκάρεμα γίνεται γοργὰ καὶ στὸ κορμὶ καὶ στὴν ψυχή. Οἱ λιγοστοὶ ποὺ ἀντιστέκονται ἀκόμη σὲ αὐτὸν τὸν κατακλυσμό, πῶς νὰ μπορέσουνε νὰ βαστάξουνε; Γύρω τους βογγᾶ ἡ μεθυσμένη ἀνθρωποθάλασσα.Ἔρχεται καινούργιος κόσμος! Τὸ κολοσσαῖο μὲ τὰ οὐρλιάσματά του σκεπάζει τὶς ψαλμῳδίες ποὺ λένε οἱ μάρτυρες, περιμένοντας τὰ θηρία νὰ τοὺς φᾶνε.

Ἀλλὰ ἂν θὰ λείψουν οἱ Ἕλληνες ἀπὸ τὸ πρόσωπο τῆς γῆς, μήπως θὰ ἀπομείνουν τὰ βουνά, οἱ ἀκροθαλασσιές, οἱ θάλασσες, τὰ νησιὰ καὶ τὰ βράχια μὲ τὸν ἑλληνικὸ χαρακτήρα τους; Καθόλου! Τὰ περισσότερα τὰ ἔχουνε ἀγοράσει ἄνθρωποι ποὺ ἤρθανε ἀπὸ τὸν βόρειο Ὠκεανό, ἀπόγονοι τῶν Βικίγκων. Ἐκεῖνα τὰ κακόμοιρα νησιὰ τί συμφορὰ ἔχουνε πάθει!

Ἡ φτώχεια τους στάθηκε ἡ καταστροφή τους. Σήμερα τὰ ρημάξανε ἄλλοι κουρσάροι, πιὸ ἐπικίνδυνοι ποὺ σφάζουνε μὲ τὸ μπαμπάκι. Σκλαβώσανε τὰ νησιὰ μὲ εὐγενικὸ τρόπο, μὲ τὸ χαμόγελο στὰ χείλη. Τὰ ἄσπρα σπιτάκια τῶν νησιωτῶν, ποὺ ζούσανε σὲ αὐτὰ ἁπλοϊκοὶ καὶ συμμαζεμένοι ἄνθρωποι, θαρρεῖς πὼς γίνανε δημόσια.

Κυκλοφοροῦν χιλιάδες φωτογραφίες τῆς Μυκόνου, τῆς Πάρου, τῆς Αἴγινας, τῆς Ὕδρας, καὶ ἀντὶ νὰ βλέπει κανεὶς στοὺς στενοὺς δρόμους τοὺς κάποιους ἀραιοὺς νησιῶτες ψαράδες, ψημένους στὴν θάλασσα καὶ νησιώτισσες μὲ τὰ σεμνά τους ροῦχα, βλέπει νὰ γυρίζουν κάποια πλάσματα μισόγυμνα ἢ ὁλόγυμνα, ξενόφερτα, ἀγκαλιασμένοι θεατρινίστικα καὶ νὰ κάνουνε κάποιες ἄνοστες ἐπιδείξεις «ταμπλῶ βιβᾶν», σὰ νὰ παίζουν στὸν κινηματογράφο.Καὶ ρωτᾶς, κουνώντας τὸ κεφάλι σου: τί σχέση μπορεῖ νὰ ἔχουν αὐτὰ τὰ δίποδα, μὲ ἐκεῖνα τὰ σπίτια καὶ μὲ τὰ στενοσόκκακα τῶν νησιῶν; Ταιριάζουνε μὲ αὐτά, ὅσο ταιριάζουνε οἱ τουρίστες μὲ τὰ σόρτς μὲ τὸν Παρθενώνα ποὺ μπροστά του φωτογραφίζονται. Ὅμως ἐκεῖ στέκονται ὅσο νὰ φωτογραφηθοῦνε, καὶ δὲν ἔχουνε γιὰ σπίτι τοὺς τὸν ἀρχαῖο ναό, ἐνῷ τοῦτοι στὰ νησιά, κατοικοῦνε μέσα σὲ ἐκεῖνα τὰ ἀταίριαστα σπίτια.

Ὅλα ὑπηρετοῦνε τὰ γοῦστα αὐτῶν τῶν ἀφεντάδων. Μάλιστα τόσο πολὺ ἀγαποῦν αὐτοὶ τὴν Ἑλλάδα, ποὺ εἶναι ἐνθουσιασμένοι πὼς δὲν θὰ ἀφήσουνε τίποτα ἑλληνικὸ ὅπου πατήσουνε.

Καημένη Ἑλλάδα! Τί τέλος σὲ περίμενε! Μὰ δὲν ἔχεις μήτε κάποιον νὰ σὲ κλάψει, γιατὶ τὴν κηδεία σου τὴ γιορτάζουνε σὰν γάμο, μὲ χαρὲς καὶ μὲ τραγούδια, ποὺ αὐτὰ εὐτυχῶς δὲν εἶναι ἑλληνικά. Ἀκοῦστε τὴν ἑξῆς ἱστορία: ἡ χταπόδα βοσκᾶ στὸν πάτο τῆς θάλασσας, μαζὶ μὲ τὸ χταποδάκι. Ἄξαφνα τὸ καμακίζουνε. Τὸ χταποδάκι φωνάζει: μὲ πιάσανε μάνα! Ἡ μάνα του τοῦ λέγει: μὴν φοβᾶσαι παιδί μου! Ξαναφωνάζει τὸ μικρό: μὲ βγάζουν ἀπὸ τὴν θάλασσα! Πάλι λέγει ἡ μάνα: μὴν φοβᾶσαι παιδί μου. Καὶ πάλι: μὲ σγουρίζουνε μάνα! Μὴν φοβᾶσαι παιδί μου!

Μὲ κόβουνε μὲ τὸ μαχαίρι! Μὴν φοβᾶσαι παιδί μου! Μὲ βράζουνε μάνα! Μὴν φοβᾶσαι παιδί μου! Μὲ μασᾶνε μάνα! Μὴν φοβᾶσαι παιδί μου! Πίνουνε κρασὶ μάνα! Τότε ἐκείνη ἀναστέναξε καὶ φώναξε: Ἄχ, σὲ ἔχασα παιδί μου! Γιατὶ τὸ κρασὶ εἶναι ὁ ἀντίμαχος τοῦ χταποδιοῦ, ἐπειδὴ τὸ λιώνει στὸ στομάχι. Δηλαδὴ ἡ μάνα δὲν φοβήθηκε μήτε τὸ μαχαίρι, μήτε τὴν φωτιά, μήτε τὰ δόντια, ἀλλὰ τὸ κρασί, ποὺ εἶναι πιὸ ἤρεμο καὶ ἀθῷο μπροστὰ στὰ μαχαίρια καὶ τὰ δόντια.

Ἡ Ἑλλάδα σὰν τὸ χταποδάκι πέρασε ἀπὸ φωτιές, δόντια, μαχαίρια, ἀλλὰ πνεῦμα ΔΕΝ παρέδινε. Ὁ Φράγκος δὲν ἔρχεται μὲ μαχαίρια, πιστόλια καὶ φωτιές. Ἦρθε μὲ χάδια καὶ γλυκόλογα. Ἦρθε μὲ δῶρα, μὲ λεφτά, νὰ ἀνακουφίσει τὴν φτώχεια μας, νὰ διασκεδάσει μαζί μας, νὰ χορέψει μαζί μας, νὰ μᾶς εὐκολύνει τὴν ζωὴ μὲ τὰ μηχανήματά του. Ὅπως τὸ χταποδάκι ἔλιωσε στὸ κρασί, ἔτσι καὶ ἡ Ἑλλάδα κοντεύει νὰ χαθεῖ ἀπὸ τὸ γλυκὸ κρασὶ ποὺ τὴν μέθυσε καὶ δὲν ξέρει τί κάνει καὶ ξεγυμνώθηκε καὶ στρήνιασε καὶ ἐκ τοῦ στρήνους αὐτῆς ἐπλούτισεν.

Πηγή:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3102&Itemid=1

 Η θεία Λειτουργιά  των Προηγιασμένων Δώρων

του π. Γεωργίου Αλεντά ,Αρχ. επιτρόπου Πολιχνίτου Λέσβου – Εκπαιδευτικού

Όλες τις Τετάρτες και Παρασκευές της Μεγάλης Τεσσαρακοστής (καθώς και όσες συμπέσει εορτή αγίου) τελείται η θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων. Τι είναι λοιπόν αυτή η Λειτουργία και γιατί γίνεται μόνο κατά τη Μ. Τεσσαρακοστή;

Η Εκκλησία μας έχει εν χρήσει τρεις θ. Λειτουργίες κατά τις οποίες γίνεται Θυσία: Την Λειτουργία του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, την Λειτουργία του αγίου Βασιλείου και τη Λειτουργία του αγίου Ιακώβου.

Όλες όμως αυτές οι Λειτουργίες έχουν πανηγυρικό και χαρμόσυνο χαρακτήρα. Όμως η Μ. Τεσσαρακοστή είναι πένθιμος περίοδος. Γι΄ αυτό η Εκκλησία μας όρισε να μη γίνονται οι Λειτουργίες αυτές παρά μόνο κατά τα Σάββατα και τις Κυριακές της Μ. Τεσσαρακοστής. (Κανόνας 49ος της εν Λαοδικεία Συνόδου). Οι παλιοί όμως χριστιανοί δεν μεταλάμβαναν των θείων Μυστηρίων, όπως εμείς σήμερα, αραιά και ποτέ. Ούτε καν μόνο κατά τα Σάββατα και τις Κυριακές, αλλά πολύ συχνότερα. Ο Μ. Βασίλειος σε μία επιστολή του αναφέρει ότι οι πιστοί της περιοχής του είχαν συνήθεια να μεταλαμβάνουν και τέσσερις και πέντε φορές την εβδομάδα! Γνώριζαν οι παλιοί Χριστιανοί ότι χωρίς συχνή μετάληψη των Αχράντων Μυστηρίων δεν είναι δυνατό να ζουν «εν Χριστώ». Ο Χριστός δεν είναι μία αφηρημένη ιδέα. Δεν είναι μία απρόσωπος δύναμη. Ο Χριστός είναι το Δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, είναι ο Υιός του Θεού, που σε ορισμένη χρονική στιγμή έγινε άνθρωπος «δι’ ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν» και σταυρώθηκε και πέθανε και ετάφη και ανέστη εκ νεκρών και ανελήφθη εν δόξη εις τους ουρανούς και «εκάθισεν εν δεξιά του Πατρός». Ο Χριστός είναι ακόμη, όπως είπε ο Ίδιος, «βρώσις και πόσις», δηλαδή φαγητό και ποτό. Στο Μυστήριο της θείας Ευχαριστίας ο Χριστός, ο «Αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου», αυτοπροσφέρεται στους πιστούς υπό τη μορφή του άρτου και του οίνου, τα οποία έχουν, κατά τρόπο απερινόητο και μυστηριώδη, μεταβληθεί σε αυτό τούτο το Άχραντο Σώμα Του και σε αυτό τούτο το Τίμιο Αίμα Του. Ο Χριστός είναι ο αγιασμός μας, το φως μας, η ζωή μας.

Πώς όμως θα κοινωνούν συχνά οι πιστοί, αφού θεία Λειτουργία δε γίνεται παρά μόνο κατά τα Σάββατα και τις Κυριακές της Μ. Τεσσαρακοστής; Η Εκκλησία μας βρήκε τρόπο: Καθόρισε να τελείται κατά τις άλλες μέρες της Μ. Τεσσαρακοστής μία άλλη Λειτουργία, η Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων. Κατά τη Λειτουργία αυτή δεν τελείται Θυσία, δε γίνεται δηλαδή μεταβολή του άρτου και του οίνου σε Σώμα και Αίμα Χριστού. Αλλά τι γίνεται; Τα Τίμια Δώρα, ο Άρτος και ο Οίνος είναι έτοιμα, έχουν προαγιασθεί (γι’ αυτό και λέγεται Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων) κατά την προηγηθείσα θεία Λειτουργία της Κυριακής, ή και του Σαββάτου είναι πλέον Σώμα και Αίμα Χριστού, και απλώς προσφέρονται προς μετάληψη στους πιστούς.

Εξηγούμεθα λεπτομερέστερα: Ο Ιερέας καθ’ έκαστη Κυριακή κόπτει το πρόσφορο το λεγόμενο «Αμνόν», δηλαδή το τετράγωνο εκείνο τεμάχιο της σφραγίδας που γράφει ΙΣ-ΧΣ ΝΙ-ΚΑ, και το τοποθετεί επάνω στο ιερό Δισκάριο. Μετ’ ολίγο, κατά τη στιγμή του «Σε υμνούμεν…», το τεμάχιο αυτό του άρτου θα μεταβληθεί δια της ευλογίας του Ιερέως σε αυτό τούτο το Σώμα του Κυρίου, όπως και ο οίνος, που είναι στο ιερό Ποτήριο, θα μεταβληθεί και αυτός σε αυτό τούτο το Αίμα του Κυρίου. Όταν όμως βρισκόμαστε στη πένθιμο περίοδο της Μ. Τεσσαρακοστής, ο Ιερέας, κατά τη Θ. Λειτουργία της Κυριακής, δεν θα κόψει ένα μόνο τεμάχιο εκ της σφραγίδας του προσφόρου, ωσάν αυτό που είπαμε ανωτέρω, αλλά περισσότερα (συνήθως τρία), ανάλογα προς τον αριθμό των Λειτουργιών των Προηγιασμένων που θα τελέσει κατά την εβδομάδα. Τα τεμάχια αυτά (που δεν κόπτονται όλα από ένα πρόσφορο, άλλα ένα από κάθε πρόσφορο), γι’ αυτό και λέμε ότι τα πρόσφορα κατά την περίοδο της Μ. Τεσσαρακοστής ,πρέπει να τα φέρνουμε την Κυριακή και όχι τις άλλες μέρες, θα τα ευλογήσει κατά την ώρα που πρέπει και αυτά θα μεταβληθούν σε Σώμα Χριστού. Από αυτά το ένα θα χρησιμοποιηθεί για τη θεία Μετάληψη της ημέρας εκείνης (Κυριακής), τα άλλα (συνήθως δύο) θα εμβαπτισθούν στο ιερό Ποτήριο, όπου το άγιο Αίμα του Κυρίου, και θα φυλαχθούν σε ειδικό κιβώτιο, το ιερό Αρτοφόριο, για τις Λειτουργίες των Προηγιασμένων Δώρων που θα γίνουν εντός της εβδομάδας. Κατ’ αυτές τις Λειτουργίες ο Ιερέας θα προσφέρει στους πιστούς προς μετάληψη τα Προηγιασμένα αυτά Δώρα. Βλέπετε πόσο ωραία και πόσο σοφά τα έχει όλα καθορίσει η Εκκλησία μας!

Η Λειτουργία των Προηγιασμένων είναι συνυφασμένη με Εσπερινό, είναι δηλαδή βραδινή. Αυτό έχει θεσπιστεί, διότι οι παλιοί Χριστιανοί κατά τις ημέρες της Μ. Τεσσαρακοστής διετέλουν τελείως άσιτοι (νηστικοί) μέχρι των εσπερινών ωρών. Μπορούσαν λοιπόν να εκκλησιαστούν και να κοινωνήσουν κατά τις εσπερινές ώρες. Σήμερα η Λειτουργία των Προηγιασμένων τελείται και κατά την εσπέρα, της Τετάρτης, αφού τις Παρασκευές έχουμε τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας, όπως έχουμε θεσπίσει στην ενορία μας, συνηθέστερα όμως τελείται κατά τις πρωινές ώρες προς διευκόλυνση των πιστών. Η Λειτουργία αυτή δεν έχει τον πανηγυρικό και θριαμβευτικό τόνο των άλλων Λειτουργιών, αλλά δεσπόζει σε αυτή το πένθιμο και κατανυκτικό στοιχείο.

Να τελειώσουμε με κάποια πρακτικά. Η Λειτουργία των Προηγιασμένων τελείται όλες τις Τετάρτες και Παρασκευές της Μ. Τεσσαρακοστής. Κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα τελείται μόνο τις τρεις πρώτες μέρες αυτής (Μ. Δευτέρα, Μ. Τρίτη και Μ. Τετάρτη). Επίσης τελείται και κατά τις ημέρες εορτών που πέφτουν μέσα στην περίοδο της Μ. Τεσσαρακοστής, όπως του Αγίου Χαραλάμπους και των Αγίων Τεσσαράκοντα. Δεν τελείται ποτέ κατά τα Σάββατα και τις Κυριακές της Μ. Τεσσαρακοστής, καθώς και κατά τις Λειτουργίες αυτές δεν τελείται Θυσία, αλλά τα Τίμια Δώρα έχουν προαγιασθεί. Τα Σάββατα της Μ. Σαρακοστής τελείται η Θ. Λειτουργία του Αγ. Ι. του Χρυσοστόμου, ως γνωστόν, και την Κυριακή του Μ. Βασιλείου. Ο Ιερέας, λοιπόν και αν κρατήσει τα ονόματα, κατά την Προηγιασμένη, δεν θα τα μνημονεύσει, στην Πρόθεση, αλλά θα τα αφήσει για τη Λειτουργία του Σαββάτου ή της Κυριακής. Να σημειώσουμε τέλος ότι, κατά τη Λειτουργία των Προηγιασμένων δε γίνονται μνημόσυνα. 

Πηγή:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3101&Itemid=1

 ΛΟΓΟΣ ΤΡΙΤΟΣ – Περί ξενιτείας

^1. Ξενιτεία είναι η οριστική εγκατάλειψις όλων εκείνων που υπάρχουν στην πατρίδα μας και πού μας εμποδίζουν να επιτύχωμε τον ευσεβή σκοπό της ζωής μας. Η ξενιτεία είναι απαρρησίαστος συμπεριφορά, κρυμμένη σοφία, σύνεσις πού δεν φανερώνεται, ζωή μυστική, σκοπός που δεν βλέπεται, λογισμός αφανής, όρεξις της ευτελείας, επιθυμία της στενοχωρίας, αιτία του θείου πόθου, πλήθος του θείου έρωτος, άρνησις της κενοδοξίας, βυθός της σιωπής.

^2. Στην αρχή συνήθως ενοχλεί συνεχώς και έντονα αυτός ο λογισμός τους εραστάς του Κυρίου, ωσάν να τους φλογίζη θεϊκή φωτιά. Δηλαδή ο λογισμός, ο οποίος παρακινεί τους εραστάς ενός τόσο μεγάλου αγαθού να απομακρυνθούν από τους οικείους των, για να ζήσουν με ευτέλεια και θλίψι. Αυτός όμως ο λογισμός όσο σπουδαίος και αξιέπαινος είναι, άλλο τόσο χρειάζεται και πολλή διάκρισι. Διότι δεν είναι καλή κάθε απότομος και απόλυτος ξενιτεία.

^3. Επειδή «πάς προφήτης άτιμος έν τη πατρίδι αυτού», όπως είπε ο Κύριος ^{(Ματθ. ιγ΄57)}, ας εξετάσωμε μήπως η ξενιτεία γίνη σ΄εμάς αιτία κενοδοξίας^[1].Ξενιτεία είναι ο χωρισμός από όλα για να μείνη ο νους αχώριστος από τον Θεόν.Ξενιτεύων είναι ο εραστής και εργάτης του αδιακόπου πένθους.Ξένος είναι αυτός που φεύγει κάθε σχέσι είτε με τους ιδικούς του είτε με τους ξένους.

^4. Σύ πού βιάζεσαι να ξενιτεύσης ή να πάς στην έρημο, μη περιμένης να έλθουν μαζί σου ψυχές πού αγαπούν ακόμη τον κόσμο. Πρόσεχε, διότι ο κλέπτης δεν γίνεται αντιληπτός. Πολλοί που αποπειράθηκαν να πάρουν μαζί τους ανθρώπους ραθύμους και οκνηρούς για να τους σώσουν, εχάθηκαν μαζί με αυτούς, διότι σύν τώ χρόνω έσβησε εξ αιτίας τους το πύρ _{(της ψυχής τους)}. Από την στιγμή που εδέχθηκες μέσα σου την φλόγα, τρέχε. Διότι δεν γνωρίζεις πότε θα σβήση και θα σε αφήση στο σκοτάδι.

^5. Δεν απαιτείται από όλους μας να σώσωμε τους άλλους. Διότι λέγει ο θείος Απόστολος: «Άρα ούν έκαστος ημών, αδελφοί, περί εαυτού δώσει λόγον τώ Θεώ» ^{(Ρωμ. ιδ΄ 12)}. Και πάλι λέγει: «Ο διδάσκων έτερον, σεαυτόν ού διδάσκεις;» ^{(Ρωμ. β΄ 21)}. Ενώ οπωσδήποτε όλοι έχομε χρέος να σώσωμε τον εαυτό μας.

^6. Όταν ξενιτεύης, ασφαλίζου από τον γυρολόγο και φιλήδονο δαίμονα. Διότι η ξενιτεία του δίνει αφορμές να σε πολεμήση.

^7. Είναι καλή η απροσπάθεια. Μητέρα της δε είναι η ξενιτεία.

^8. Εκείνος που εξενίτευσε για τον Κύριον, δεν διατηρεί πλέον δεσμούς και σχέσεις με τίποτε, για να μη φανή ότι περιπλανάται και ξενιτεύει για την ικανοποίηση των παθών του. Εκείνος που έφυγε από τον κόσμο και εξενίτευσε, ας μην εγγίση πλέον στον κόσμο, διότι συνήθως τα πάθη είναι «φιλεπίστροφα», _{(αγαπούν δηλαδή να επιστρέφουν πίσω σ΄αυτόν που τα είχε)}.

^9. Η Εύα εξωρίσθηκε ακούσια από τον παράδεισο, ενώ ο μοναχός εξορίζεται εκούσια από την πατρίδα του. Και η μέν Εύα, εάν έμενε στον παράδεισο, θα επιθυμούσε και πάλι το ξύλο της παρακοής. Ο δε μοναχός θα διέτρεχε οπωσδήποτε κάθε ημέρα κίνδυνο από τους κατά σάρκα συγγενείς του.

^10. Απόφευγε σαν μάστιγα τους τόπους των πτώσεων. Διότι όταν δεν υπάρχη εμπρός μας ένα οπωρικό, δεν ερεθίζεται και τόσο η όρεξίς μας.

^11. Ούτε αυτός ο τρόπος και δόλος των κλεπτών, _{(των δαιμόνων δηλαδή)}, ας σου διαφεύγη: Μας συμβουλεύουν να μην χωριζώμαστε από τους κοσμικούς, διότι, λέγουν, θα είναι πολύς ο μισθός μας, εάν βλέποντας τις γυναίκες κυριαρχούμε στον εαυτό μας. Δεν πρέπει ασφαλώς να τους πιστεύωμε, αλλά μάλλον να κάνωμε το αντίθετο.

^12. Όταν έχωμε απομακρυνθεί από τους ιδικούς μας ολίγο ή πολύ καιρό, και έχωμε αποκτήσει κάποια ευλάβεια ή κατάνυξι ή εγκράτεια, τότε έρχονται οι «λογισμοί της ματαιότητος» και μας παροτρύνουν να επιστρέψωμεν στην πατρίδα μας, για να οικοδομήσωμε, όπως λέγουν, πολλές ψυχές, να γίνωμε υπόδειγμα _{(μετανοίας)} και να ωφελήσωμε όσους εγνώριζαν τις ανομίες της προηγουμένης ζωής μας. Αν τύχη δε να έχωμε και κάποια δύναμι λόγου ή ολίγη μόρφωσι, τότε οι δαίμονες μας παρακινούν να επιστρέψωμε στον κόσμο σαν σωτήρες των ψυχών και διδάσκαλοι, ώστε αυτά πού με τόση επιμέλεια συναθροίσαμε μέσα στο λιμάνι, να τα διασκορπίσωμε κακώς έξω στο πέλαγος.

^13. Ας προσπαθήσωμε να μιμηθούμε όχι την γυναίκα του, αλλά τον ίδιο τον Λώτ. Διότι η ψυχή πού θα επιστρέψη εκεί απ΄όπου βγήκε, θα γίνη σαν το χαλασμένο αλάτι και θα μένη πλέον στήλη νεκρά και ακίνητη.

^14. Φεύγε από την Αίγυπτο «αμεταστρεπτί», _{(χωρίς καμμία σκέψι επιστροφής)}. Διότι οι καρδιές πού ενοστάλγησαν την Αίγυπτο, την Ιερουσαλήμ – την γη δηλαδή της απαθείας – δεν την αντίκρυσαν.

^15. Μερικοί πού στην αρχή _{(της επιστροφής τους)} λόγω της πνευματικής τους ανωριμότητος εγκατέλειψαν τον τόπο τους και έν συνεχεία _{(ανδρώθηκαν πνευματικά)} και εκαθαρίσθηκαν τελείως από τα πάθη τους, μπορεί να επιστρέψουν πάλι στον τόπο τους, με τον σκοπό ίσως να σώσουν και άλλους αφού εσώθηκαν οι ίδιοι, πράγμα ωφέλιμο για τις ψυχές. _{(Ας γνωρίζουν όμως ότι)} ο Μωϋσής εκείνος ο θεόπτης αν και απεστάλη από τον ίδιο τον Θεόν για να σώση το γένος των ομοφύλων του, αντιμετώπισε πολλούς κινδύνους, όταν επέστρεψε από την έρημο στην Αίγυπτο, δηλαδή αντιμετώπισε πολλούς σκοτασμούς, όταν επέστρεψε στον κόσμο.

^16. Είναι προτιμότερο να λυπήση κανείς τους γονείς του παρά τον Κύριον. Διότι αυτός και μας έπλασε και μας έσωσε. Ενώ οι γονείς πολλές φορές κατέστρεψαν αυτούς που αγάπησαν και τους έστειλαν στην κόλασι.

^17. Ξένος πραγματικά είναι εκείνος πού σαν να ευρίσκεται ανάμεσα σε ξενόγλωσσους ανθρώπους ησυχάζει και σιωπά έχοντας πλήρη συναίσθησι του τι κάνει.

^18. Δεν φεύγομε μακρυά από τους συγγενείς μας ή τους τόπους μας, επειδή τους μισούμε. Μη γένοιτο! Αλλά για να αποφύγωμε την βλάβη πού μας προκαλούν.

^19. Όπως σε όλα τα άλλα έτσι και σ΄αυτό έχομε διδάσκαλο τον Κύριον. Διότι και ο ίδιος πολλές φορές εγκατέλειψε τους κατά σάρκα οικείους του. Και όταν άκουσε από μερικούς την ειδοποίησι: «Η μήτηρ σου και οι αδελφοί σου ζητούσί σε», αμέσως ο καλός μας Διδάσκαλος μας υπέδειξε το «απαθές μίσος», απαντώντας: «Μήτηρ μου και αδελφοί μου εισίν, οι ποιούντες το θέλημα του Πατρός μου του έν τοίς ουρανοίς» ^{(Ματθ. ιβ΄ 47-50)}.

^20. Ας είναι για σένα πατέρας εκείνος πού και θέλει και μπορεί να κοπιάση μαζί σου, για να κάνη ελαφρότερο το φορτίο των αμαρτημάτων σου. Μητέρα, η κατάνυξις, η οποία έχει την δύναμι να σε αποπλύνη από τον ρύπο της αμαρτίας. Αδελφός, εκείνος που κουράζεται και συναγωνίζεται μαζί σου στον δρόμο που ανεβάζει στον ουρανό. Σύζυγο αχώριστο απόκτησε την μνήμη του θανάτου. Τέκνα σου φίλτατα ας είναι οι στεναγμοί της καρδίας. Ως δούλο έχε το σώμα σου. Ως φίλους τις άγιες αγγελικές δυνάμεις, οι οποίες μπορούν να σε βοηθήσουν την ώρα του θανάτου σου, εφ΄όσον γίνουν φίλοι σου. «Αύτη η γενεά ζητούντων τον Κύριον» ^{(Ψαλμ. κγ΄ 6)}.

^21. Ο πόθος του Θεού σβήνει τον πόθο των γονέων. Αυτός που ισχυρίζεται ότι διατηρεί και τους δύο πόθους, απατά τον εαυτό του, εφ΄ όσον ακούει τον Κύριον να λέγη: «Ουδείς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν» κ.λ.π. ^{(Ματθ. στ΄ 24)}.

^22. Ο Κύριος είπε: «Δεν ήλθα να βάλω ειρήνη στην γη ούτε αγάπη γονέων προς τα τέκνα ή _{(αδελφών προς)} τους αδελφούς, σε όσους απεφάσισαν να με υπηρετήσουν. Αντιθέτως ήλθα να φέρω μάχη και μάχαιρα, να διχάσω τους φίλους του Θεού από τους φίλους του κόσμου, τους υλικούς από τους πνευματικούς, τους φιλοδόξους από τους ταπεινόφρονας» ^{(Ματθ. ι΄ 34)}. Ο δε Κύριος ευφραίνεται γι΄αυτήν τη διαμάχη και τον χωρισμό, πού γίνεται για την αγάπη του.

^23. Πρόσεχε, πρόσεχε, εσύ που έχεις πολλή αγάπη και «προσπάθεια» στους ιδικούς σου, μήπως και σου φανούν όλα όσα εγκατέλειψες βυθισμένα στα νερά _{(των δακρύων και του πόνου)}. Και έτσι επιστρέψης πίσω και παρασυρθής και σύ και βυθισθής στα νερά και στον κατακλυσμό της φιλοκοσμίας. Μη συγκινηθής από τα δάκρυα των γονέων ή των φίλων σου, διότι διαφορετικά πρόκειται να δακρύζης αιωνίως.

^24. Όταν σε περικυκλώσουν σαν μέλισσες, ή μάλλον σαν σφήκες, οι συγγενείς σου, θρηνούντες για σένα, προσήλωσε τότε αμέσως το βλέμμα της ψυχής σου στον θάνατο και στις αμαρτωλές πράξεις σου, ώστε με τον ένα πόνο να κατορθώσης να αποδιώξης τον άλλον.

^25. Υπόσχονται σ΄ εμάς με πονηρία οι ιδικοί μας _{(κατά την σάρκα)}, αλλά όχι ιδικοί μας _{(κατά το πνεύμα)}, ότι θα κάνουν ό,τι μας αρέσει, _{(εάν μείνωμε κοντά τους)}. Ο πραγματικός τους όμως σκοπός είναι να μας εμποδίσουν από τον εκλεκτό δρόμο που διαλέξαμε και έν συνεχεία να μας παρασύρουν στον ιδικό τους σκοπό.

^26. Όταν αναχωρήσωμε από τους τόπους μας, ας διαλέξωμε μέρη όπου θα υπάρχη ολιγωτέρα παρηγορία, ολιγώτερες αφορμές για κενοδοξία και περισσότερες για ταπείνωσι. Αλλιώτικα φεύγομε και πετούμε μαζί με τα πάθη μας.

^27. Απόφευγε να εκθειάζης και να φανερώνης την ευγενική σου καταγωγή και την κοσμική σου δόξα, για να μη φανής άλλος στα λόγια και άλλος στα πράγματα.

^28. Κανείς δεν παρέδωσε τόσο πολύ τον εαυτόν του στην ξενιτεία, όσον ο μέγας εκείνος, _{(δηλαδή ο Αβραάμ)}, ο οποίος άκουσε τα λόγια: «Έξελθε έκ της γής σου και έκ της συγγενείας σου και έκ του οίκου του πατρός σου» ^{(Γεν. ιβ΄ 1)}, παρ΄όλο πού εκαλείτο να μεταβή σε χώρα αλλόγλωσσο και βαρβαρική.

^29. Μερικές φορές ο Κύριος δοξάζει υπερβολικά κάποιον πού εξενιτεύθηκε όπως ο μέγας _{(Αβραάμ)}. Όμως είναι καλό η δόξα αυτή, παρ΄όλο που δίδεται εκ Θεού, να αποκρούεται με την ασπίδα της ταπεινώσεως.

^30. Όταν οι δαίμονες ή και οι άνθρωποι μας επαινούν σαν για μεγάλο κατόρθωμα για την ξενιτεία μας, τότε εμείς ας συλλογισθούμε Εκείνον που εξενίτευσε για μας και ήλθε από τον ουρανό στην γη, και με την σκέψι αυτή θα διαπιστώσωμε ότι εμείς είς τον αιώνα του αιώνος δεν θα κατορθώσωμε να ξεχρεώσωμε μία τέτοια ξενιτεία.

^31. Είναι επικίνδυνη, η «προσπάθεια» προς κάποιον ιδικό μας ή και ξένο. Αυτή μπορεί σιγά-σιγά να μας τραβήξη προς τον κόσμο και να σβήση τελείως την φλόγα της κατανύξεως.

^32. Όπως είναι ακατόρθωτο να κοιτάζη κανείς με το ένα μάτι τον ουρανό και με το άλλο την γη, έτσι είναι αδύνατον να μη κινδυνεύση η ψυχή εκείνου, πού δεν εξενίτευσε τελείως από όλους -ιδικούς του και ξένους- όχι μόνο με το σώμα, αλλά και με τον λογισμό.

^33. Με πολύ κόπο και μόχθο θα αποκτήσωμε καλό ήθος και καλή εσωτερική κατάστασι. Είναι όμως δυνατόν εκείνο πού με πολύ κόπο κατωρθώσαμε, να τα χάσωμε μέσα σε μια στιγμή. Διότι «φθείρουσιν ήθη χρηστά ομιλίαι κακαί» ^{(Α΄ Κορ. ιε΄ 33)}, κοσμικές και συγχρόνως άκοσμες.

^34. Αυτός που μετά την απάρνησι του κόσμου συναναστρέφεται με κοσμικούς ή παραμένει κοντά τους, οπωσδήποτε ή θα πέση στα δίχτυα τους ή θα μολύνη την καδιά του με κοσμικές σκέψεις. Αλλά και αν ακόμη δεν μολυνθή έτσι, θα μολυνθή κατακρίνοντας εκείνους που μολύνονται.

Περί των ονείρων των αρχαρίων

Τo ότι ο νούς που διαθέτω είναι ολωσδιόλου ατελής και γεμάτος από άγνοια, δεν είναι δυνατόν να το κρύψω. Ο λάρυγγας διακρίνει τα φαγητά, και η ακοή την έννοια των λόγων. Την αδυναμία των οφθαλμών την φανερώνει το δυνατό φως του ηλίου και την αμάθεια της ψυχής μου την αποκαλύπτουν τα λόγια μου. Ο νόμος όμως της αγάπης αναγκάζει να επιχειρή κανείς πράγματα πού υπερβαίνουν την δύναμί του.Νομίζω λοιπόν -δεν δογματίζω- ότι ύστερα απ΄όσα ελέχθησαν περί ξενιτείας, ή μάλλον μαζί με αυτά, πρέπει να επακολουθήσουν και να λεχθούν ολίγα περί των ονείρων. Τόσα, όσα χρειάζονται, ώστε ούτε σ΄αυτόν τον δόλο των δολίων δαιμόνων να είμαστε αμύητοι.

^36. Όνειρο είναι μία κίνησις του νου, ενώ το σώμα ευρίσκεται ακίνητο.

^37. Φαντασία είναι μία εξαπάτησις των οφθαλμών, όταν το μυαλό κοιμάται. Φαντασία είναι μία παρασάλευσις του νου, ενώ το σώμα είναι ξύπνιο. Φαντασία είναι ένα θέαμα πού δεν υπάρχει στην πραγματικότητα.

^38. Είναι φανερή η αιτία που θελήσαμε, μετά τους προηγούμενους λόγους, να ομιλήσωμε για τα όνειρα. Αφού εγκαταλείψωμε για τον Κύριον τα σπίτια μας και τους οικείους μας και με την ξενιτεία για την αγάπη του Χριστού πωλήσωμε τον εαυτό μας, τότε οι δαίμονες επιχειρούν να μας ταράζουν με όνειρα. Παρουσιάζουν δε σ΄αυτά τους ιδικούς μας ότι θρηνούν, πεθαίνουν, καταστεναχωρούνται και βασανίζονται εξ αιτίας μας. Εκείνος λοιπόν πού πιστεύει στα όνειρα ομοιάζει μ΄αυτόν που κυνηγά την σκιά του και προσπαθεί να την πιάση ^{(Σοφ. Σειράχ λδ΄ 2)}.

^39. Οι δαίμονες της κενοδοξίας εμφανίζονται στον ύπνο μας σαν προφήτες. Συμπεραίνουν σαν πανούργοι πού είναι, μερικά από τα μέλλοντα να συμβούν και μας τα προαναγγέλλουν. Και όταν αυτά πραγματοποιηθούν, εμείς μένομε έκθαμβοι, και υπερηφανεύεται ο λογισμός μας με την ιδέα ότι πλησιάσαμε στο προορατικό χάρισμα.

^40. Σε όσους τον πιστεύουν, ο δαίμων αυτός φάνηκε πολλές φορές αληθινός προφήτης. Σε όσους όμως τον περιφρονούν πάντοτε αποδείχθηκε ψεύτης. Διότι, σαν πνευματική ύπαρξις πού είναι, βλέπει όσα συμβαίνουν μέσα στην ατμόσφαιρα, και μόλις αντιληφθή ότι κάποιος πεθαίνει, τρέχει αμέσως σ΄εκείνους πού είναι ελαφρόμυαλοι και τους το προλέγει με τα όνειρα.

^41. Τίποτε μελλοντικό δεν γνωρίζουν οι δαίμονες από προγνωστική δύναμι. Διότι τότε θα μπορούσαν και οι μάγοι να μας προλέγουν τον θάνατό μας.

^42. Στον ύπνο μας πολλές φορές οι δαίμονες «μετασχηματίζονται είς αγγέλους φωτός» ^{(Β΄ Κορ. ια΄ 14)} και σε μορφές αγίων Μαρτύρων, τους οποίους παρουσιάζουν να έρχωνται προς το μέρος μας. Έτσι αφού ξυπνήσωμε μας βυθίζουν σε υπερηφάνεια και χαρά.

^43. Το σημείο από το οποίο θα διακρίνης την πλάνη είναι τούτο: Οι άγγελοι μας δείχνουν την κόλασι, την Κρίσι και τον χωρισμό, και έτσι μας κάνουν να ξυπνούμε έντρομοι και περίλυποι.

^44. Εάν αρχίσωμε να πιστεύωμε στους δαίμονες κοιμώμενοι, ύστερα θα εμπαιζώμεθα από αυτούς και ξύπνιοι. Εκείνος που πιστεύει στα όνειρα είναι εντελώς άσοφος και άπειρος, ενώ αυτός πού δεν πιστεύει τίποτε είναι πραγματικά συνετός και σοφός.

^45. Πίστευε μόνο σ΄εκείνα πού σου αναγγέλλουν για την κόλασι και την Κρίσι. Εάν όμως δημιουργήται μέσα σου απόγνωσις, τότε και αυτά τα όνειρα προέρχονται από τους δαίμονες.Βαθμίς τρίτη! Δρόμος πού οδηγεί στην ισάριθμη Αγία Τριάδα. Εκείνος που ανέβηκε άς μη κοιτάξη δεξιά ή αριστερά.

Ι.Μ.Παρακλήτου

^[1] Ενώ δηλαδή στην πατρίδα μας δεν απελαμβάναμε κάποιας ιδιαιτέρας προσοχής και εκτιμήσεως, ως συνήθεις και γνώριμοι και ασήμαντοι άνθρωποι, στην ξένη χώρα παρουσιαζόμεθα ως σπουδαίοι και αξιόλογοι.

Πηγή::http://www.orthodoxfathers.com/

 Έναν καιρόν έσμιξα με τον αββάν Ιωσήφ εις τον Έννατον, και ήτον μαζί και ο ρήτωρ ο Σωφρόνιος. Και σμίγοντας ημείς με τον Λέοντα, ιδού ήλθεν ένας κάποιος από Αϊλά, και του έδιδε τρία φλωρία λέγοντας: «Δέξου ταύτα, Πάτερ τίμιε, να ευχηθείς το καράβι μου, ότι το εφόρτωσα, και το έπεμψα εις την Αιθιοπίαν». Και ο Γέρων ολοτελώς δεν του έδωσεν απάντησιν. Λέγει λοιπόν εις τον Γέροντα ο Σωφρόνιος: «Δέξου ταύτα, Πάτερ, και δώσε τα πάλιν εις αδελφόν χρειαζόμενον». Απεκρίθη ο Γέρων: «Διπλή εντροπή είναι τέκνον μου, να λάβω εκείνα όπου δεν χρειάζομαι, και με τα δικά μου χέρια να τρέφω ξένας ακάνθας. Άμποτε να ημπόρουν να εθέριζα τας ακάνθας της ιδικής μου ψυχής, διότι είναι γεγραμμένον. «Εάν σπείρεις, σπείρε τα ιδικά σου, διότι τα ξένα είναι πικρότερα από ταις είραις του σιταριού», και περισσότερον, ω τέκνον μου, ότι δεν είναι, παρά αφορμή να ζημιωθεί η ψυχή». Του είπεν ο Σωφρόνιος: «Το λοιπόν όσα κάνει ο άνθρωπος ελεημοσύνην δεν του λογαριάζει ο Θεός;». Απεκρίθη ο Γέρων: «Πολλαί είναι αι διαφοραί εις τον σκοπόν της ελεημοσύνης. Διότι είναι άνθρωπος όπου κάμνει ελεημοσύνην, διά να ευλογηθεί το σπίτι του, και ο Θεός το ευλογεί. Άλλος διά το καράβι του, και ο Θεός το κατευοδώνει. Άλλος διά τα τέκνα του, και ο Θεός τα φυλάττει. Άλλος διά να δοξασθεί και ο Θεός τον δοξάζει. Επειδή ο Θεός δεν καταφρονεί κανένα, και ότι θέλει κάθε εις, του τα δίδει όταν δεν βλάπτεται η ψυχή του. Και αυτοί όλοι έχουσι παρμένον τον μισθόν τους, διότι προς τον σκοπόν όπου έκαμαν την ελεημοσύνην, ο Θεός τους έδωκε, και τίποτες δεν τους χρεωστεί εις το μέλλον. Λοιπόν εσύ, αν κάμνεις ελεημοσύνην, κάμε την διά την ψυχήν σου, και θέλει σου δώσει ο Θεός, εκείνο όπου επιθυμείς. Διότι είναι γεγραμμένον, άμποτες ο Θεός να σου δώσει κατά την καρδίαν σου. Είναι όμως μερικοί, όπου φαίνονται να κάμνωσιν ελεημοσύνην, και θυμώνουσι περισσότερον τον Θεόν». Και ο Σωφρόνιος είπε: «Ξεκαθάρισόν μου, Πάτερ, τον λόγον». Και εκείνος είπεν:

«Ο Θεός επρόσταξεν τα πρώτα γεννήματα, και όλον τον καρπόν και τα καθαρά ζώα δια να του προσφέρωσι δια την ευλογίαν των επίλοιπων και δια την συγχώρησιν των αμαρτιών. Ακόμη και από τα πρωτογεννημένα βρέφη να του αφιερώνωσι. Και οι πλούσιοι κάμνουσι το εναντίον, τα ωφελημώτερα κρατούσιν αυτοί, και τα άχρηστα μοιράζουν εις τους πτωχούς και αδελφούς των. Λόγου χάριν το καλόν κρασί πίνουν αυτοί, και το ξυνόν, ή βρωμερόν, το δίδουσιν εις τας χήρας και ορφανά, και το πωρικόν το φυλαγμένον τρώγουσι, και το σάπιον προσφέρουσι. Και τα τίμια και χρήσιμα φορέματα εις τον εαυτόν των αποδίδουσι, και τα ξεσχισμένα και παλαιά ρίπτουσιν εις τους πτωχούς. Και τα παιδία τα υγιή και εύμορφα ετοιμάζουσιν εις γάμους και υπανδρείας, και κάνουσι πολλήν φροντίδα δι’ αυτά, αλλά τα αρρωστημένα, ή μονόφθαλμα, ή κολοβά, ή άσχημα, αφιερώνουσιν εις τον Θεόν, και βάνουσιν εις Μοναστήρια.

Διά ταύτα γίνονται απρόσδεκτα εκείνα όπου προσφέρουσι. Διότι τέτοιας λογής ο Κάϊν προσφέρων όχι μόνον δεν ευχαρίστησε τον Θεόν, αλλά και τον εθύμωσεν. Έπρεπε αυτοί να μετρώσωσιν, ότι ανίσως και θελήσουν να τιμήσουν ομοίους μας ανθρώπους, σπουδάζουν να προσφέρωσιν εκείνα όπου φαίνονται μάλιστα τιμιώτερα, πόσω μάλλον τον Πλάστην μας, από τον οποίον έχομεν και εκείνα τα ίδια όπου προσφέρομεν; Τούτον όταν θέλομεν να τον ημερώσωμεν δια την ελεημοσύνην, χρεωστούμεν να του φέρωμεν τα τιμιώτερα από ότι έχομεν, όπως μη η προσφορά ήθελε στραφεί εις τον κόλπον μας με εντροπήν μας, και η θυσία μας ήθελε γενεί συχαμένη και απρόσδεκτος. Διότι, καθώς η θυσία του Νώε ούσα κνίσα και καπνός, δια την καλήν γνώμην εκείνου όπου την επρόσφερεν, ελογαριάσθη εις τον Θεόν μυρωδία ευώδης ως είναι γεγραμμένον, ο Κύριος εμυρίσθη μυρωδίαν ευώδη, ούτω και η καρποφορία όπου προσφέρεται από κακήν γνώμην, αν και φαίνεται καλή κατά το φαινόμενον, λογαριάζεται σύχαμα εις τον Κύριον. Όπως η θυσία και το θυμίαμα των Ιουδαίων, όπου ο Θεός τους είπε διά του Προφήτου, το θυμίαμά σας είναι σύχαμα».

Και ο Γέρων καταλαμβάνων ημάς ότι αμφιβάλλομεν εις τους λόγους του, σηκωνόμενος έμπροσθεν μας και υψώνων τα χέρια και τα ομμάτια εις τον ουρανόν, είπεν εις επήκοον μας: «Ιησού, ο Θεός ημών όπου έκαμες τον ουρανόν, την γήν, την θάλασσαν, και όσα είναι εις αυτά, ο ελευθερωτής των ψυχών μας, ανίσως εκείνα όπου είπα εις τους αδελφούς είναι ψεύματα, ας μείνει αυτή η πέτρα αβλαβής, (και εκεί σιμά ήτον κομμάτι κολώνα τεσσάρων πήχεων) ει δε αληθινά, ας κοπεί». Και με τον λόγον εκόπη η πέτρα εις πέντε κομμάτια. Και ημείς θαυμάζοντες και ωφελούμενοι, εμισεύσαμεν. Και συνοδεύων μας ο Γέρων είπε: «Τέκνα, ελάτε το ερχόμενον Σάββατον, διότι έχω ανάγκη από εσάς».

Και φθάνοντας το Σάββατον, ώρα τρίτη, τον εύρηκαν αποθαμένον, θαπτοντές τον, ανεχώρησαν, ευχαριστούντες τω Θεώ, όπου τους ηξίωσε να κηδεύσουν τοιούτον άγιον. Πάντων των πραττομένων υφ’ υμών τον σκοπόν ζητεί ο Θεός, είτε δι’ αυτόν πράττομεν, είτε διά άλλην αιτίαν. Όταν ακούσης της Γραφής λεγούσης, ότι συ αποδώσεις εκάστω κατά τα έργα αυτού, ου δια παρά τον ορθόν σκοπόν πραττόμενα, ει και δοκεί είναι, ο Θεός καλά αποδίδωσιν, αλλά δια τα κατά τον ορθόν σκοπόν πραττόμενα. Ου δε γαρ εις τα γενόμενα, αλλά εις τον σκοπόν των γινομένων η κρίσις του Θεού αφορά. Εισί τινά πολλά φύσει καλά υπό των ανθρώπων γινόμενα, αλλ’ ου καλά πάλιν δια τινα αιτίαν. Οίον η νηστεία και η ψαλμωδία, η ελεημοσύνη και η φιλοξενία. Φύσει ουν ταύτα καλά έργα εισίν, αλλ’ όταν δια κενοδοξίαν γίνωνται, ουκ έστι καλά. Μισθοί των πόνων της αρετής εισίν η απάθεια και η γνώσις. Αύται γαρ πρόξενοι της αιωνίου ζωής.

Του Διονυσίου Ιερομονάχου,από το βιβλίο «ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΙ» των εκδόσεων Β. ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ

Πηγή:http://periodikoendon.blogspot.com/2010/03/blog-post_13.html

 «ΠΑΝΤΑ ΔΥΝΑΤΑ Τῼ ΠΙΣΤΕΥΟΝΤΙ»

Γράφει ο Πρωτοπρεσβύτερος Διονύσιος Τάτσης

Πολλοὶ ἄνθρωποι, χωρὶς νὰ ἔχουν πίστη, καταφεύγουν στὸ Χριστὸ καὶ ζητοῦν τὴ λύση διαφόρων προβλημάτων τους, ἀφοῦ προηγουμένως ἔχουν ἀπογοητευθεῖ ἀπὸ τοὺς συνανθρώπους τους. Εἶναι ἀπαιτητικοὶ καὶ εὔκολα βγάζουν ἐσφαλμένα συμπεράσματα, ὅταν δὲν ἱκανοποιοῦνται. Οἱ εὐθύνες εἶναι πάντα στοὺς ἄλλους καὶ ὄχι στοὺς ἴδιους.

Ὁ πατέρας τοῦ δαιμονισμένου νέου ἀνῆκε σὲ αὐτὴ τὴν κατηγορία. Πρῶτα εἶχε καταφύγει στοὺς μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ δὲν μπόρεσαν νὰ τὸν θεραπεύσουν.

Προφανῶς αὐτὸ ὀφειλόταν καὶ στὸ γεγονὸς ὅτι ὁ ἴδιος δὲν εἶχε τὴν ἀνάλογη πίστη. Ἁπλὰ ἔκανε μιὰ κίνηση καὶ περίμενε μαγικά, χωρὶς τὴ δική του συμμετοχή, νὰ γίνει καλὰ τὸ παιδί του. Ἀλλὰ καὶ στὸ Χριστό, ποὺ παρουσιάστηκε ἔδειξε τὴν ὀλιγοπιστία του. Παρακαλώντας τὸ Χριστὸ εἶπε: «εἴ τι δύνασαι, βοήθησον ἡμῖν σπλαγχνισθεὶς ἐφ᾽ ἡμᾶς». Ἔβαλε τὴ φράση «ἂν μπορεῖς», ποὺ σημαίνει ὅτι δὲν ἦταν βέβαιος ὅτι ἡ δύναμη τοῦ Χριστοῦ ἦταν θαυματουργική. Βέβαια ὁ Χριστὸς τοῦ ἔδωσε σημασία καὶ τοῦ εἶπε: «εἰ δύνασαι πιστεῦσαι, πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι». Ὁ Χριστὸς μποροῦσε νὰ θεραπεύσει τὸ δαιμονισμένο παιδί. Ὁ πατέρας ὅμως δὲν μποροῦσε νὰ πιστέψει στὴ δύναμη τοῦ Χριστοῦ.

Τὴν ὀλιγοπιστία τὴν βλέπουμε σὲ πολλοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι προσέρχονται στὴν Ἐκκλησία καὶ ζητοῦν τὴ βοήθεια τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ δὲν τὴν παίρνουν. Εἶναι ἀκαλλιέργητοι πνευματικὰ καὶ ἀπὸ ἀνάγκη καταφεύγουν στὸ Χριστό. Μετὰ ἀπὸ λίγο χάνονται. Συνεχίζουν τὴν κοσμικὴ καὶ ἁμαρτωλὴ ζωή τους, μιλώντας μὲ περιφρόνηση γιὰ τὸ Θεό, τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς πιστούς.

Ὅμως στὴν Ἐκκλησία δὲν πηγαίνουμε μόνο, ὅταν μᾶς ἀπασχολεῖ ἢ ταλαιπωρεῖ κάποιο πρόβλημα. Εἴμαστε πάντα ἐκεῖ. Σὲ ὅλες τὶς καταστάσεις. Πρέπει νὰ νιώθουμε ὅτι μακριὰ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία δὲν μποροῦμε νὰ ζήσουμε. Ὅπως τὰ ψάρια ἔξω ἀπὸ τὴ θάλασσα δὲν μποροῦν νὰ ζήσουν, ἔτσι καὶ οἱ χριστιανοὶ ἐκτὸς Ἐκκλησίας δὲν μποροῦν νὰ προοδεύσουν πνευματικά, γιατὶ ἁπλούστατα δὲν ἔχουν τὴ χάρη της καὶ τὴν εὐλογία της.

πηγή: Ορθόδοξος Τύπος, 5/3/2010

Πηγή:http://thriskeftika.blogspot.com/2010/03/blog-post_5101.html

 Τακτικά ακούγεται η κατηγορία, ότι ο χριστιανισμός, σ’ όλη τη γήινη διαδρομή του, έδειξε έντονη επιφύλαξη, για να μην πούμε περιφρόνηση, στην υλική διάσταση του κόσμου.

Είναι εδώ ενδιαφέρον να σημειωθεί, ότι η κατηγορία αυτή πρέπει μάλλον να έχει άλλον αποδέκτη, και συγκεκριμένα από τη μια μεριά την πλατωνική φιλοσοφία και από την άλλη, μια ομάδα αιρέσεων της Εκκλησίας, που ακριβώς επειδή πρέσβευσαν όσα περιέχει η κατηγορία που διατυπώθηκε, η Εκκλησία χαρακτήρισε τους οπαδούς τους αιρετικούς, και ως τέτοιους τους απομάκρυνε από τους κόλπους της.

Για να είμαστε όμως δίκαιοι θα πρέπει να ομολογήσουμε, ότι από καιρό σε καιρό και μέσα ακόμη σε εκκλησιαστικά περιβάλλοντα από διάφορα άτομα ακούστηκαν φωνές για την ύλη, που λίγο-πολύ δικαιολογούν ή, εν πάση περιπτώσει, παρέχουν αφορμές για τη διατύπωση μιας τέτοιας κατηγορίας. Οι μεμονωμένες όμως αυτές φωνές ούτε επεκράτησαν ούτε, πολύ λιγότερο, κατακυρώθηκαν από τη θεολογική σκέψη ή από μια οποιαδήποτε επίσημη εκκλησιαστική απόφαση.

Ο χριστιανισμός, παρ’ όλες τις παρεξηγήσεις, διατηρεί και στην πράξη, αλλά ιδιαίτερα στη διδασκαλία του μια απόλυτα θετική στάση απέναντι στο υλικό στοιχείο του κόσμου. Και η στάση αυτή δεν αποτελεί ένα ιστορικό σύμπτωμα, άλλα προέρχεται από την ίδια τη θεωρητική του δομή.

α. Πρώτα απ’ όλα ο χριστιανισμός διδάσκει ότι ο Θεός με δική του προσωπική παρέμβαση, και όχι με μεσάζοντα, δημιούργησε τον υλικό κόσμο και τον άνθρωπο.

β. Ο άνθρωπος, επίσης, είναι άνθρωπος μόνο στη διφυή του σύσταση από ψυχή και από σώμα. Πάνω σε αυτή τη θεολογική αρχή στηρίζεται και η διδασκαλία του χριστιανισμού ότι στα έσχατα ο άνθρωπος θα ζήσει τον διαιώνιο προορισμό του τόσο με την ψυχή όσο και με το σώμα.

γ. Στην ενανθρώπιση ο Λόγος του Θεού δεν πήρε ένα ουράνιο σώμα, ούτε ένα, ας πούμε, αστρικό ή διαμαντένιο, αλλά φόρεσε την κοινή ανθρώπινη σάρκα. Η ανθρώπινη φύση του Χριστού ήταν πέρα για πέρα ανθρώπινη (τέλειος άνθρωπος), η δε σάρκα του λειτουργούσε με όλα τα γνωστά ανθρώπινα αδιάβλητα πάθη (πείνα, δίψα, ιδρώτας, πόνος, κούραση κ.λπ.).

δ. Αυτή δε την ανθρώπινη σάρκα ο Λόγος του Θεού όχι μόνο την καταδέχτηκε, αλλά και την τίμησε, τόσο στη μεταμόρφωση, όταν ακόμη και το υλικό της περίβλημα (τα ιμάτια) έλαμψε από το φώς της μεταμορφώσεως, όσο και στην Ανάσταση και στην Ανάληψη. Και το πιο σημαντικό είναι ότι ο Χριστός μετά την Ανάληψη δεν απέθεσε το σαρκικό του σκήνωμα, αλλά το έφερε, το φέρει και θα το φέρει μαζί του στους ατελεύτητους αιώνες. Και δεν μπορούσε αυτό να γίνει διαφορετικά γιατί ο Χριστός, ως αιώνιος Θεός αλλά και συγχρόνως άνθρωπος, θα έπαυε να διατηρεί τη δεύτερη φύση του αν εγκατέλειπε το σάρκινο περίβλημά της.

ε. Αλλά και κάτι άλλο ακόμη δείχνει τη μεγάλη τιμή και άξια που αποδίδει ο χριστιανισμός στα στοιχεία της ύλης. Αυτό που θα πούμε πιο κάτω δεν έχει σημασία, αν υπάρχουν άνθρωποι που το αρνούνται, σημασία έχει ότι αυτό το διδάσκει ο χριστιανισμός. Διδάσκει, λοιπόν, ο χριστιανισμός ότι το νερό και το λάδι είναι τα υλικά εκείνα στοιχεία που συνεργούν ουσιαστικά στα μυστήρια τού βαπτίσματος, του χρίσματος και του ευχελαίου. Ακόμη, το ψωμί και το κρασί, στο μυστήριο της θείας ευχαριστίας, μεταβάλλονται σε σώμα του θεανθρώπου. Αυτή τη θέωση της ύλης μόνο ο χριστιανισμός την πραγματοποιεί. Κανένα άλλο σύστημα δεν τόλμησε ποτέ ούτε καν να διακηρύξει ότι η ύλη θεώνεται.

Τον αποδεικτικό αυτό λόγο για τη σημασία και την αξία που αποδίδει ο χριστιανισμός στον υλικό κόσμο θα μπορούσε κανείς να τον συνεχίσει για πολύ. Θα μπορούσε κανείς να αναφερθεί στις ευλογίες που προβλέπει η Εκκλησία για τους καρπούς της γης, για τα προϊόντα των ανθρώπινων χεριών, για τις σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους (γάμος κ.λπ.), για τα θαύματα κ.λπ. Αλλά νομίζω ότι αυτά που είπαμε παραπάνω είναι αρκετά.

Το συμπέρασμα είναι φανερό. Η κατηγορία όμως που διατυπώθηκε κατά του χριστιανισμού μαρτυρεί πόσο ο σημερινός άνθρωπος έχει παρεξηγήσει τη διδασκαλία του.

Πριν όμως κλείσει η παράγραφος αυτή πρέπει να γίνει μια αναγκαία διευκρίνιση. Όσο κι αν ο χριστιανισμός τιμά την ύλη, δεν της αποδίδει απόλυτη αξία. Την αξία της την τοποθετεί μέσα σε μια ιεραρχία αξιών, όπου σ’ αυτή δεν κατέχει την πρώτη θέση. Η θέση αυτή έχει φυλαχτεί για τις αξίες του πνεύματος, για τις αξίες δηλαδή εκείνες, που, όταν συνεργάζονται με την ύλη, την ανεβάζουν σε τέτοιο επίπεδο που κανείς δεν διανοήθηκε να της δώσει.

( Ηλίας Βουλγαράκης, Ποιος αγαπάει αληθινά, Εκδ. Μαΐστρος)

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com

 Ξέχασαν το παιδί τους!

Πρόσφατα, ένα αντρόγυνο από την Κορέα, φρόντιζε επί δώδεκα ώρες την υποθετική τους θυγατέρα στο διαδίκτυο, με αποτέλεσμα, το πραγματικό τους σπλάχνο, η οποία ήταν 3 μηνών βρέφος, να πεθάνει από τροφική δηλητηρίαση. Παρόμοια με αυτό το περιστατικό γεγονότα, που αφορούν γονείς, οι οποίοι παραμελούν τα παιδιά τους, για τον ένα ή τον άλλο λόγο,  αλλά και ειδήσεις για παιδιά, τα οποία γίνονται θύματα σεξουαλικής κακοποίησης, ή άλλης παρενόχλησης από εγκληματικά στοιχεία του διαδικτύου, φτάνουν στα αυτιά μας επί καθημερινής βάσεως και μάλιστα με αυξητική τάση. Τα θλιβερά, όντως, αυτά περιστατικά, αποτελούν μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα, αυτή, δηλαδή, της κακής πνευματικής και ψυχολογικής κατάστασης των ανθρώπων.

Τα ηλεκτρονικά μέσα από μόνα τους, δεν είναι δαιμονικά. Είναι απλώς εργαλεία, η χρήση και το περιεχόμενο των οποίων, τα καθιστά, άλλοτε ωφέλιμα και άλλοτε κατάρα. Ο κόσμος των ηλεκτρονικών υπολογιστών, λοιπόν, έτσι όπως εξελίσσεται, προσφέρει, πλέον, τεράστιες δυνατότητες πληροφόρησης, αλλά και μόρφωσης και παράλληλα είναι πολύ ελκυστικός τόσο για τα παιδιά, όσο και για τους μεγαλύτερους, γιατί με μικρές κινήσεις, μπορεί κανείς να περιηγηθεί σε πραγματικούς και πλασματικούς κόσμους, να προβεί σε αγορές και οικονομικές συναλλαγές, να έχει άμεση ανταπόκριση και επικοινωνία, να τακτοποιήσει διάφορα ζητήματα και άλλες πολλές διευκολύνσεις.

Ωστόσο, επειδή ο άνθρωπος, όταν αντιμετωπίζει διάφορα προβλήματα, τείνει να κάνει κακή και άλογη χρήση των διάφορων θεόσταλτων αγαθών, ο ηλεκτρονικός κόσμος δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση στον πιο πάνω κανόνα. Γι’ αυτό, και πολλές φορές, χρησιμοποιείται ως αγχολυτικό μέσο, αλλά ακόμη και ως μέσο, δυστυχώς, διάπραξης πάσης φύσεως εγκλημάτων. Επειδή, η κακή χρήση των ηλεκτρονικών μέσων μπορεί να επισκιάσει τα οφέλη τους και, στο τέλος, αυτά να αποβούν εξαιρετικά επιβλαβή, νοιώθουμε την ανάγκη, ακόμη μία φορά, να κρούσουμε τον κώδωνα του κινδύνου.

Ο ανυποψίαστος επισκέπτης, λοιπόν, και ειδικά τα παιδιά και οι έφηβοι, ενώ περιηγούνται στους διάφορους χώρους του διαδικτύου, όπως στους ιστοτόπους κοινωνικής δικτύωσης, διατρέχουν σοβαρό κίνδυνο να περιπέσουν, άθελα τους και εν αγνοία τους, στα χέρια των απαίσιων και αδίστακτων διαφθορέων, των απατεώνων, των εμπόρων της σαρκός και των ναρκωτικών, των εκβιαστών και άλλων εγκληματικών στοιχείων, οι οποίοι παραμονεύουν, σίγουρα, όχι με καλό σκοπό. Ακόμη, μπορεί να καταστούν εύκολη λεία των καταστροφικών λατρειών, των κυκλωμάτων της ανορεξίας, τα οποία διάφοροι προβάλλουν ως «life style» και άλλων επιτήδιων.

Λόγω της ύπαρξης των πιο πάνω απειλών, θεωρούμε επιτακτικό καθήκον και υποχρέωσή μας να ενημερώσουμε ότι, όσον αφορά στις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης, εμείς και τα παιδιά μας:

• Πρέπει να γνωρίζουμε την ποιότητα του ιστοτόπου, στον οποίο είμαστε εγγεγραμμένοι, ή πρόκειται να εγγραφούμε. Είναι απαραίτητο, για παράδειγμα, να διαβάζουμε και να κατανοούμε πλήρως τους όρους εγγραφής, γιατί είναι κρίσιμης σημασίας το γεγονός ότι ο παροχέας της ιστοσελίδας διαφυλάσσει και διαχειρίζεται τα προσωπικά μας δεδομένα.

• Δεν πρέπει να γνωρίζει κανείς άλλος τον ισχυρό κωδικό πρόσβασης του προφίλ μας, γιατί κάποιος άλλος, που τυχόν να τον γνωρίζει, μπορεί, πλέον, να έχει πλήρη έλεγχο των προσωπικών μας δεδομένων.

• Ποτέ δεν πρέπει να αναρτούμε οπτικοακουστικό υλικό ή πληροφορίες, που να προδίδουν το χώρο διαμονής μας, ή τους τόπους που συχνάζουμε, όπως είναι π.χ. το σχολείο. Και αυτό, γιατί, ακόμη και αν διαγράψουμε το προφίλ μας, πολλά από αυτά, που ήδη έχουν αναρτηθεί στο χώρο του διαδικτύου, παραμένουν μόνιμα δημοσιευμένα με τον ένα,  ή με τον άλλο τρόπο.

• Είναι απαραίτητο να ρυθμίζουμε το προφίλ μας, έτσι ώστε να μην μπορεί ο καθένας να γνωρίζει εμάς και τα παιδιά μας και πότε περιηγούμαστε στον κυβερνοχώρο.

• Επιπλέον, θα πρέπει να έχουμε εγκατεστημένα στοην υπολογιστή μας ειδικά φίλτρα προστασίας, όπως το “safeinternet” της Α.ΤΗ.Κ., γιατί κατά τη διάρκεια της περιήγησής μας στις διάφορες ιστοσελίδες, υπάρχει πιθανότητα, σε ανύποπτο χρόνο και άθελά μας, να βρεθούμε ενώπιον ύποπτων σελίδων, ή και ανεπιθύμητων θεαμάτων.

• Τέλος, οι ειδικοί στο θέμα συνιστούν ο υπολογιστής να βρίσκεται σε κοινόχρηστο χώρο της οικίας μας.

Όσον αφορά τον τρόπο συμπεριφοράς των παιδιών μας στο διαδύκτιο, πρέπει να γνωρίζουν ότι αυτός δεν διαφοροποιείται σε σχέση με την υπόλοιπη κοινωνική τους ζωή. Έτσι, πρέπει να είναι ιδιαίτερα επιφυλακτικά με όσους δεν γνωρίζουμε, ως οικογένεια, στην καθημερινότητά μας, γιατί δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για την ταυτότητά τους, δηλαδή την καταγωγή τους, την ηλικία τους, το ποιόν τους. Αυτός, ο οποίος επιβουλεύεται τα παιδιά μας, πιθανότητα να θέλει πρώτα να κερδίσει την εμπιστοσύνη τους, γι’ αυτό και πρέπει να αντικρούεται κάθε πρόσκληση αγνώστου προσώπου. Μάλιστα, εάν δημιουργηθεί σε εμάς ή στα παδιά μας αμφισβήτηση αναφορικά με τη συμπεριφορά κάποιου, ή αυτός οδηγεί τα παιδιά μας σε ύποπτα μονοπάτια, επιβάλλεται, να ενημερώσουμε, αμέσως, το αρμόδιο Γραφείο της Αστυνομίας ή και να ζητήσουμε συμβουλή στη γραμμή 70000116.

Οι οδηγίες για ορθή χρήση των ηλεκτρονικών μέσων είναι άκρως απαραίτητες. Όλοι μας, προκειμένου να περιφρουρήσουμε την οικογένειά μας και με αίσθημα ευθύνης, πρέπει να γνωρίζουμε πώς να περιηγούμαστε στο χώρο του διαδικτύου και με ποιους επικοινωνούμε μέσα από αυτό. Ωστόσο, η λήψη μέτρων και η εφαρμογή των νόμων δεν μπορεί να αποφέρει τα ποθητά αποτελέσματα, αν πρώτα δεν αποκοπεί η ρίζα του προβλήματος, που είναι η έλλειψη διαπροσωπικών σχέσεων. Βέβαια, οι διαπροσωπικές σχέσεις είναι τεράστιο κεφάλαιο, αλλά ως προς τη σχέση, κυρίως, των γονέων και των δασκάλων με τα παιδιά, μπορούμε να πούμε ότι η έλλειψη αγάπης και ενδιαφέροντος, οδηγεί τα παιδιά στο περιθώριο και τα αναγκάζει να αντιδρούν ανάλογα, με αποτέλεσμα να αναζητούν τη χαρά σε λάθος δρόμους. Έτσι, μαθαίνουν να βαδίζουν μοναξιασμένα σε κατευθύνσεις παράλληλες ή και διαμετρικά αντίθετες από τις δικές μας, με συνέπεια να εκτείθενται σε ανυπολόγιστους και τεράστιους κινδύνους.

Έχουν, λοιπόν, ανάγκη, όπως και εμείς, από περισσή αγάπη. Πρέπει όμως, να υπογραμμίσουμε ότι η αγάπη, δεν είναι απλώς ένα ιδανικό, ιδέα και αξία. Η αξία, δεν μπορεί να αγαπήσει τον άνθρωπο, που τόσο το έχει ανάγκη. Η αγάπη είναι Πρόσωπο, είναι ο Ιησούς Χριστός, ο οποίος γνωρίζεται με τη συμμετοχή μας στη Θεία Ευχαριστία και ο οποίος αγαπά και ολοκληρώνει τον άνθρωπο. Τότε, μόνο, μπορούμε να αγαπάμε αληθινά τα παιδιά μας, να τα ακούμε, να τους αφιερώνουμε χρόνο και να τους προσφέρουμε στοργή και κατανόηση, όχι τόσο ποσοτικά, αλλά προπάντων ποιοτικά. Ακόμη, εάν το ίδιο το παιδί, μετέχει και αυτό στη Θεία Ευχαριστία, τότε διαμορφώνεται πνευματικά και ως εκ τούτου μπορεί να παιδαγωγείται ευκολότερα και να οικοδομεί ορθό χαρακτήρα και ισοζυγισμένη βούληση και θέληση. Έτσι, θα είναι σε θέση, χωρίς στραγγαλιστική χειραγωγία, να επιλέγει το ωφέλιμο και να αντιστέκεται στο βλαβερό. Επομένως, μαζί με τα νεαρά παιδιά, θα πρέπει να προσεχθούν ιδιαίτερα τα βρέφη, ακόμη και τα έμβρυα. Η προσευχή και η μετοχή όλης της οικογένειας στη Θεία Ευχαριστία, είναι θεραπευτικό φάρμακο, και όχι απλά παυσίπονο. Για να λειτουργήσει, όμως, χρειάζεται επαναπροσδιορισμός των προτεραιοτήτων μας, δηλαδή αλλαγή στόχων και σκοπών και πραγματική συναντίληψη με τους ανθρώπους γύρω μας.

Παναγιώτης Θεοδώρου, Θεολόγος- .ΕΚΚΛΗΣΙΑ  ΚΥΠΡΟΥ

 Ἕνας ὑπέροχος καὶ κατανυκτικὸς ὕμνος, ὁ ὁποῖος ψάλλεται στὸν Ὄρθρο τῶν Κυριακῶν τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, βάζει στὰ στόματα ὅλων μας τὰ ἑξῆς ἱκετευτικὰ λόγια: «Τῆς μετανοίας ἄνοιξόν μοι πύλας, Ζωοδότα• ὀρθρίζει γὰρ τὸ πνεῦμά μου πρὸς ναὸν τὸν ἅγιόν Σου, ναόν φέρον τοῦ σώματος ὅλον ἐσπιλωμένον• ἀλλ’ ὡς οἰκτίρμων κάθαρον, εὐσπλάγχνῳ Σου ἐλέει».

Ἀπ’ τὸ περιεχόμενο τοῦ ὕμνου αὐτοῦ γίνεται ἀντιληπτὸ ὅτι ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ ἔχει ὡς ἀπώτερο σκοπὸ νὰ παρακινήσει τοὺς πιστοὺς στὴ μετάνοια, παρέχοντας ὅλα τὰ μέσα ποὺ συντελοῦν σ’ αὐτὸν τὸ σκοπό.

Γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὴν ἀνάγκη τῆς μετάνοιας, πρέπει προηγουμένως νὰ συνειδητοποιήσουμε πόσο φοβερό, τραγικὸ καὶ θανατηφόρο κακὸ εἶναι ἡ ἁμαρτία. Λέει σχετικὰ ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων: «Φοβερὸ κακὸ καὶ ἐπικίνδυνη ἀσθένεια τῆς ψυχῆς εἶναι ἡ ἁμαρτία. Τὴν ἀπονευρώνει μὲ δολιότητα καὶ παράλυτη τὴν παραδίνει στὸ αἰώνιο πῦρ. Εἶναι, ὅμως, κακὸ πού ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴ δική μας θέληση. Εἶναι καρπὸς τῆς δικῆς μας προαιρέσεως… Ἡ ἁμαρτία δὲν εἶναι κάποιος ἐχθρὸς ποῦ μᾶς πολεμᾶ ἀπ’ ἔξω, ἀλλὰ κακὸ ποὺ φυτρώνει καὶ ἀναπτύσσεται μέσα μας».

Ἡ ἁμαρτία, ἑπομένως, δὲν εἶναι ἁπλῶς μιὰ παράβαση τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ νομικοῦ χαρακτῆρα, ποὺ ἀποκαθίσταται μὲ μιὰ δήλωση μεταμέλειας καὶ τὴν ἐπιβολὴ μιᾶς ποινῆς γιὰ τὴν ἱκανοποίηση τῆς προσβληθείσας Θείας Δικαιοσύνης. Εἶναι ὀντολογικὸ γεγονός, ποὺ συγκλονίζει ὁλόκληρο τὸν ἄνθρωπο ψυχικὰ καὶ σωματικά. Ὁ νοῦς σκοτίζεται. Ἡ θέληση αἰχμαλωτίζεται. Ἡ ἐπιθυμία διαστρέφεται. Ὁ ἁμαρτωλὸς ἄνθρωπος ἄλλα σκέπτεται, ἄλλα θέλει καὶ ἄλλα πράττει! Πέφτει στὴ λήθη καὶ τὴν ἄγνοια τοῦ Θεοῦ Δημιουργοῦ. Θεοποιεῖ τὸν ἑαυτόν του ἢ τὴν ὕλη καὶ λατρεύει «τῇ κτίσει παρὰ τὸν κτίσαντα» (Ρωμ. α΄, 25). Τὰ πάθη (φιλαυτία, φιλοδοξία, φιλαργυρία, φιληδονία, φθόνος, μνησικακία, ὀργὴ κ.λπ.) συμπνίγουν τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα καὶ ὁ ἄνθρωπος ἀποκτηνώνεται κατὰ τὸ ψαλμικόν: «Ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὤν οὐ συνῆκε• παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὠμοιώθη αὐτοῖς» (Ψαλ. μθ΄, 13). Τὸ χειρότερο, ὅμως, ἀποτέλεσμα τῆς ἁμαρτίας εἶναι ἡ ἀπώλεια τῆς Θείας Χάριτος, ποὺ ὁ ἄνθρωπος λαμβάνει μὲ τὸ Ἅγιο Βάπτισμα, πρᾶγμα ποὺ ὁδηγεῖ στὸν αἰώνιο θάνατο.

Ἀπὸ τὰ φρικτὰ αὐτὰ ἀποτελέσματα τῆς ἁμαρτίας κατανοοῦμε ὅτι δὲν ἀρκεῖ ἁπλῶς – ὅπως προείπαμε – μιὰ τυπικὴ μεταμέλεια καὶ ἕνα νομικῆς φύσεως ἐπιτίμιο-ποινὴ γιὰ τὴν ἐξάλειψή τους. Χρειάζεται εἰλικρινὴς μετάνοια. Χρειάζεται βαθιὰ συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητάς μας. Χρειάζεται πόνος, ἐπειδὴ πικράναμε τὸ Θεό. Χρειάζεται εἰλικρινὴς καὶ μὲ συντριβὴ καρδίας ἐξομολόγηση ἐνώπιον τοῦ Πνευματικοῦ. Χρειάζεται ριζικὴ ἀλλαγὴ τρόπου σκέψεως καὶ ζωῆς.

Γράφει χαρακτηριστικὰ ὁ Ὅσιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος: «Μετάνοια σημαίνει ἀνανέωση τοῦ βαπτίσματος. Μετάνοια σημαίνει συμφωνία μὲ τὸ Θεὸ γιὰ νέα ζωή. Μετανοῶν σημαίνει ἀγοραστὴς τῆς ταπεινώσεως… Μετάνοια σημαίνει σκέψη αὐτοκατακρίσεως… Μετάνοια σημαίνει θυγατέρα τῆς ἐλπίδας καὶ ἀποκήρυξη τῆς ἀπελπισίας… συμφιλίωση μὲ τὸν Κύριο, μὲ ἔργα ἀρετῆς ἀντίθετα πρὸς τὰ παραπτώματά μας. Μετάνοια σημαίνει καθαρισμὸς τῆς συνειδήσεως… θεληματικὴ ὑπομονὴ ὅλων τῶν θλιβερῶν πραγμάτων».

Ἡ μετάνοια εἶναι ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος τῆς πνευματικῆς ζωῆς, γι’ αὐτὸ ὁ Τίμιος Πρόδρομος καὶ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἄρχισαν τὴ διδασκαλία τους, καλῶντας σὲ μετάνοια. Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ σωθεῖ, ἂν δὲν μετανοήσει, ἀφοῦ «τὶς γάρ καθαρὸς ἔσται ἀπὸ ῥύπου; Ἀλλ’ οὐθεὶς, ἐὰν καὶ μία ἡμέρα ὁ βίος αὐτοῦ ἐπὶ τῆς γὴς» (Ἰὼβ ιδ΄, 4 – 5). Ἀντιθέτως, μόνο μὲ τὴ μετάνοια ὁ εὐγνώμων ληστὴς «λήστεψε» ἀκόμη καὶ τὸν Παράδεισο!

Εἶναι, λοιπὸν, δαιμονικὴ πλάνη νὰ παραμελοῦμε ὡς Χριστιανοὶ τὴ μετάνοια καὶ τὴν ἐξομολόγηση. Εἶναι σατανικὴ παγίδα ν’ αὐτοσχεδιάζουμε τρόπους ἐξομολογήσεως ἐνώπιον τῶν εἰκόνων, ἐπειδὴ ὁ ἐγωισμὸς δὲν μᾶς ἀφήνει νὰ ταπεινωθοῦμε καὶ νὰ σκύψουμε κάτω ἀπὸ τὸ ἐπιτραχήλιο τοῦ Πνευματικοῦ. Εἶναι ἐπιτυχία τοῦ ἀνθρωποκτόνου διαβόλου νὰ στηρίζουμε τὴ σωτηρία μας στὴ συμμετοχή μας σὲ ἱεραποστολικὲς καὶ φιλανθρωπικὲς δραστηριότητες ἢ σὲ νεφελώδεις συζητήσεις μὲ «πνευματικοὺς Γέροντες», χωρὶς, ὅμως, μετάνοια καὶ ἐξομολόγηση. Τέτοιες ἀντιλήψεις εἶναι δεῖγμα ἀναισθησίας, ἀμετανοησίας καὶ ναρκισσισμοῦ.

Φοβερὸ κακὸ εἶναι ἡ ἁμαρτία, ἀλλὰ ὄχι ἀθεράπευτο. Τὸ θεραπεύει εὔκολα καὶ ριζικὰ ἡ ἀληθινὴ μετάνοια.

Ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ μὲ τὴ θεοπαράδοτη Νηστεία, μὲ τὶς κατανυκτικὲς Ἱερὲς Ἀκολουθίες, τὰ κατάλληλα Ἀποστολικὰ καὶ Εὐαγγελικὰ ἀναγνώσματα καὶ τὴν ὅλη πνευματικὴ ἀτμόσφαιρα ποὺ δημιουργεῖ, μᾶς ὁδηγεῖ στὴν πόλη τῆς μετανοίας. Εἶναι στὴ δική μας πλέον προαίρεση νὰ τὴν διαβοῦμε.

Τὸ εὔχομαι γιὰ ὅλους.

Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ.κ. Χρυσοστόμου Β΄

ΕΚΚΛΗΣΙΑ  ΚΥΠΡΟΥ

 ΑΠ.: Στην αγνότητα εναντιώνεται, γενικά, η λαγνεία η ακολασία η ηδυπάθεια, που εκδηλώνεται κυρίως με τις μορφές της πορνείας και της μοιχείας. Η ηδυπάθεια, ως ασθένεια της ψυχής, δεν περιλαμβάνει μόνο την έμπρακτη αμαρτία, αλλά και τους ακάθαρτους λογισμούς και τις επιθυμίες και τα αισθήματα, καθώς και εξωτερικές εκδηλώσεις που προηγούνται της αμαρτίας και την προετοιμάζουν, όπως λάγνες ματιές, αισχρά λόγια, φιλιά και χάδια. Ο Κύριος το είπε ξεκάθαρα: «Όποιος βλέπει μια γυναίκα με πονηρή επιθυμία, έχει κιόλας διαπράξει μέσα του μοιχεία μ’ αυτήν» (Ματθ. 5:28). Στο πάθος αυτό, βέβαια, περιλαμβάνονται και οι παρά φύση επιθυμίες και τάσεις, για τις οποίες γράφει ο απόστολος Παύλος (Ρωμ. 1:26-27). Η ηδυπάθεια σ’ όλες της τις μορφές είναι θανάσιμη αμαρτία, που χωρίζει τον άνθρωπο από τον Θεό. «Μην έχετε αυταπάτες», μας λέει ο απόστολος· «στη βασιλεία του Θεού δεν θα έχουν θέση ούτε πόρνοι ούτε ειδωλολάτρες ούτε μοιχοί ούτε θηλυπρεπείς ούτε αρσενοκοίτες» (Α’ Κορ. 6:9).

Ο Θεός έπλασε τον άνδρα και τη γυναίκα και τους ένωσε με τη συζυγία, για να γεννούν παιδιά και να αυξάνεται έτσι το ανθρώπινο γένος, όχι για να καλλιεργούν τα πάθη και να τρέφουν τις σαρκικές επιθυμίες. Ο Θεός θέλει να αγιάζουμε όχι μόνο τη ψυχή μας αλλά και το σώμα μας. Η πορνεία, όμως, καταργεί τον αγιασμό, γι’ αυτό και ο Κύριος τη συναρίθμησε στις πηγές της ακαθαρσίας: «Μέσ’ από την καρδιά των ανθρώπων πηγάζουν οι κακοί λογισμοί, μοιχείες, πορνείες… ακολασία… Όλα αυτά τα κακά πηγάζουν μέσ’ από τον άνθρωπο και τον κάνουν ακάθαρτο» (Μάρκ. 7:21-23). Και ο απόστολος Παύλος παραγγέλλει «Μακριά από την πορνεία! Κάθε άλλο αμάρτημα, που μπορεί να διαπράξει κανείς, βρίσκεται έξω από το σώμα του· αυτός, όμως, που πορνεύει, βεβηλώνει το ίδιο του το σώμα» (Α’ Κορ. 6:18).

Τα σώματά μας είναι μέλη του σώματος του Χριστού, γι’ αυτό πρέπει να είναι και όργανα ζωής Χρίστου. Όποιος, όμως, πορνεύει, δεν ζει σαν τον Χριστό, αφού παραδίνει το σώμα του στην αμαρτία, και το μέλος του σώματος του Χριστού το κάνει μέλος του σώματος μιας πόρνης (βλ. Α Κορ. 6:15). Το έχουμε πει πολλές φορές: Το σώμα μας είναι ναός του  Αγίου Πνεύματος, που μας Το χάρισε ο Θεός και βρίσκεται μέσα μας. Δεν ανήκουμε στον εαυτό μας. Ο Χριστός, ο Υιός του Θεού, μας εξαγόρασε με το πάντιμο Αίμα Του. Και με το σώμα μας, λοιπόν, και με το πνεύμα μας, που ανήκουν στο Θεό, Αυτόν πρέπει να δοξάζουμε.

Η αιχμαλωσία της ψυχής από την ηδυπάθεια προξενεί μεγάλο κακό στον άνθρωπο, καθώς του στερεί και τα υλικά και τα πνευματικά του αγαθά. «Όποιος κάνει συντροφιά με πόρνες, εξανεμίζει τον πλούτο του», λέει ο σοφός Παροιμιαστής (29:3). Και δεν εξανεμίζεται μόνο ο πλούτος του φιλήδονου, άλλα και το σώμα του εξασθενεί και η μνήμη του αδυνατίζει και ο νους του σκοτίζεται και η θέλησή του χάνει την ελευθερία της, καθώς υποδουλώνεται στο αισχρό του πάθος. Μα το χειρότερο είναι, όπως είπαμε, ότι ο δούλος της φιληδονίας στερείται τη χάρη του Θεού και τη βασιλεία των ουρανών «γιατί ο Θεός θα καταδικάσει τους πόρνους και τους μοιχούς» (Έβρ. 13:4).

(Γέροντος Ευστρατίου, «Απαντήσεις σε ερωτήματα χριστιανών», Ι. Μ. Παρακλήτου)

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com

 Αυτομεμψία: Μια σπάνια και σημαντική αρετή

του Άρχιμ. Εφραίμ Παναούση

από το περιοδικό της Ι. Μ. Σάμου και Ικαρίας «Μεταμόρφωσις», Φεβ. 2010, Αριθμ. 166

Από τη στιγμή της πτώσεως του ανθρώπου διεγνώσθη εκτός από το γεγονός της παρακοής και της απειθαρχίας στο νόμο και το θέλημα του Θεού, μία προσπάθεια του ανθρώπου να δώσει το βάρος της δικής του αμαρτίας στον άλλον άνθρωπο και τελικά αν όχι να αθωώσει τον εαυτό του, πάντως να ελαφρύνει το μερίδιο της δικής του ευθύνης.

Κανένα πραγματικά γεγονός ούτε αυτή ακόμη η παρακοή δεν οδήγησε τα πράγματα τόσο γρήγορα και τελικά στην έξοδο του ανθρώπου από τον Παράδεισο, όσο η αποφυγή της προσωπικής ευθύνης απέναντι στην αμαρτία. Ο Θεός είπε στους πρωτοπλάστους ότι την ήμερα πού θα έτρωγαν από τον καρπό της γνώσεως θα πέθαιναν, πράγμα όμως πού δεν έγινε. Ο Θεός έδωσε την ευκαιρία της μετανοίας στους Πρωτοπλάστους και τη δυνατότητα αναγνωρίσεως του δικού τους σφάλματος. Όμως εκείνοι όταν απομακρύνθηκαν από τον Θεό, απομακρύνθηκαν και μεταξύ τους και άρχισαν να αλληλοκατηγορούνται.

Όταν λοιπόν αρχίζει το ταξίδι μακριά από το Θεό, αποτέλεσμα αυτής της πράξης είναι ο άνθρωπος να νιώθει εχθρικά απέναντι στον Θεό, στον άλλο άνθρωπο και τελικά στον εαυτό του. Έτσι αισθάνεται την ανάγκη να αμυνθεί και να δικαιολογηθεί. Η απομόνωση του ανθρώπου από το Θεό τον κάνει συστηματικά να αγνοεί τον εαυτό του και να χρεώνει πάντα τους άλλους. Ζει σε έναν φανταστικό κόσμο πού βέβαια δεν υπάρχει και για την εξέλιξη και πορεία του οποίου ευθύνονται πάντα οι άλλοι. Καταλαβαίνει κανείς πόσο βασανιστικό είναι όλο αυτό στον άνθρωπο πού εγκυμονεί πολλά προβλήματα στον ίδιο, αν δεν προδιαγράφει και το τέλος του.

Το να πορευθεί κάποιος το δρόμο του Θεού και την οδό της αυτογνωσίας αυτό προϋποθέτει μία μακρά ασκητική αγωγή και έναν ισόβιο αγώνα. Νομίζουμε πώς ξέρουμε τον εαυτό μας γι΄ αυτό μας φταίνε πάντοτε οι άλλοι. Η αυτογνωσία είναι το αποτέλεσμα μιάς Ορθόδοξης ψυχοθεραπείας πού περιλαμβάνει υπακοή σε όλες τις μικρές και τις μεγαλύτερες εντολές του Θεού πού θα μπορέσουν να λειτουργήσουν σαν πνευματικοί καθρέφτες μέσα μας. Η αυτογνωσία είναι δώρο του Θεού.

Στην ευχή του Αγίου Εφραίμ του Σύρου διαβάζουμε:

«Δώρησέ μοι του οράν τα εμά πταίσματα». Γιατί είναι άραγε τόσο δύσκολο να δω του εαυτού μου την κατάσταση και γνωρίζω με ακρίβεια τις ζωές των άλλων; Είπαμε πώς μετά την πτώση έχουν αλλοιωθεί τα πνευματικά μάτια του ανθρώπου και θεωρεί το καλό κακό και το αντίθετο. Το να ασχολείται ό άνθρωπος με τον εαυτό του προϋποθέτει μια βαθιά πνευματική γνώση και γενναιότητα για να υποβάλλει τον εαυτό του σε πνευματικό χειρουργείο. Όταν βλέπουμε τα της ψυχής μας, πονούμε και δεν θέλουμε να υποβληθούμε σε κόπους. Το να ασχολείσαι με τις ζωές των άλλων είναι εύκολο και δεν πονά. Επιπλέον ό διάβολος μας τροφοδοτεί πάντοτε με το «δίκιο μας» και δεν αφήνει περιθώρια να ανακαλύψουμε τις ευθύνες μας. Όταν προσπαθούμε να δούμε τον εαυτό μας έχουμε τον διάβολο απέναντι, αντίδοτο πειράζοντα και εχθρό. Όταν αποδίδουμε στους άλλους το φταίξιμο ο διάβολος μας βοηθά «ανοίγοντας» μας τα μάτια… Δείτε πώς θυμόμαστε με λεπτομέρεια τί μας έκαναν και ξεχνάμε τί εμείς έχουμε κάνει.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας είναι πολύ αυστηροί στο θέμα αυτό. Ο χριστιανός δεν ψάχνει για το ποιος φταίει αλλά κοιτάζει αν εκείνος φταίει και πόσο. Ενώ είμαστε απόλυτοι στην συμπεριφορά μας χαρακτηρίζοντας κάποιον πού έχει κλέψει κλέφτη, αν εμείς κλέψουμε λέμε «βρεθήκαμε σε στιγμή αδυναμίας». Ο χριστιανός μέμφεται, κατηγορεί τον εαυτό του και προσπερνά με συμπάθεια, κατανόηση και αγάπη τα παραπτώματα των άλλων. Δεν κλέβει την κρίση από τα χέρια του Θεού και δεν χειρίζεται τις ζωές των ανθρώπων σαν να του πέφτει λόγος.

Και τί πρέπει να κάνουμε;

Χρειάζεται συνεχής πνευματική γυμνάσια ώστε η συνείδηση μας να μας πληροφορεί πόσο και πότε φταίμε. Χρειάζεται ταπείνωση ώστε να μην βλέπουμε τα αλλότρια σφάλματα. Αγάπη, όταν μας φταίνε οι άλλοι. Καθημερινά χρειάζεται να βάζουμε τον νου επιστάτη ώστε να ελέγχουμε τον εαυτό μας. Τότε θα ελκύσουμε την Χάρη του Θεού και θα βαδίσουμε πνευματικά. Τότε πραγματικά θα μπορούμε να ζητούμε να μας συγχωρήσει ο Θεός, αφού από καρδιάς συγχωρούμε τα αμαρτήματα των άλλων.

Πηγή:http://www.zoiforos.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=3089&Itemid=1

 Ένας συνάδελφός σου σού ἐπαναλαμβάνει συνεχῶς: “ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ!”

Καί αἰσθάνεσαι σά νά σέ χτυπᾶ μέ μαστίγιο.

 Κι ἐσύ ἀγωνιᾶς γιά τήν ψυχή του καί τή ζωή του. Καί καλά σκέφτεσαι.

Ἄν δέν ὑπάρχει ὁ Ζῶν κι ὁ Παντοδύναμος Θεός κι ἄν δέν εἶναι ἰσχυρότερος ἀπό τό θάνατο, τότε ὁ θάνατος εἶναι ὁ μοναδικός κυρίαρχος.

Καί ἡ κάθε ζωντανή ὕπαρξη δέν εἶναι παρά ἕνα κλωτσοσκούφι τοῦ θανάτου. Ἕνα ποντικάκι στό στόμα τῆς γάτας.

Μία φορά, ἀντικρούοντας τόν, τοῦ εἶπες: “Ὁ Θεός ὑπάρχει. Γιά σένα δέν ὑπάρχει”. Καί δέν ἔσφαλες. Γιατί ἐκεῖνοι πού ἀποκόπτονται ἀπό τόν Αἰώνιο καί Ζωοδότη Κύριο ἐδῶ στήν γῆ, ἀποκόπτονται ἀπό τή ζωή τήν πραγματική. Καί ἔτσι οὔτε ἐδῶ, οὔτε στήν ἄλλη ζωή θά γευθοῦν τό μεγαλεῖο του Θεοῦ καί τῆς πλάσης Του. Καί καλύτερα νά μήν εἴχαμε γεννηθεῖ, παρά νά εἴμαστε ἀποκομμένοι ἀπό τόν Θεό.

Ἄν  ἤμουν στή θέση σου, θά τοῦ ἔλεγα τά ἑξῆς:

* Κάνεις λάθος, φίλε μου! Ὀρθότερο θά ἦταν, ἄν ἔλεγες: “Ἐγώ δέν ἔχω Θεό”. Διότι τό βλέπεις, ὅτι ὑπάρχουν τόσοι ἄνθρωποι γύρω σου, πού ἔχουν Θεό καί γι’ αὐτό διακηρύττουν ὅτι ὑπάρχει Θεός. Λοιπόν, μή λές: “Δέν ὑπάρχει Θεός”! Περιορίσου νά λές: “Ἐγώ δέν ἔχω Θεό”!

* Κάνεις λάθος! Μιλᾶς σάν τόν ἄρρωστο, πού λέει ὅτι δέν ὑπάρχει πουθενά ὑγεία!

* Κάνεις λάθος! Μοιάζεις μέ τόν τυφλό πού λέει: “Δέν ὑπάρχει φῶς στόν κόσμο”. Ὅμως φῶς ὑπάρχει. Καί εἶναι διάχυτο παντοῦ. Αὐτός ὁ δυστυχής δέν ἔχει τό φῶς του. Καί θά μιλοῦσε σωστά ἄν ἔλεγε: “Ἐγώ δέν ἔχω μάτια καί δέν βλέπω φῶς”.

* Κάνεις λάθος! Μιλᾶς σάν τό ζητιάνο, πού λέει: “Δέν ὑπάρχει χρυσάφι στή γῆ”. Μά χρυσάφι ὑπάρχει! Καί ἐπάνω στή γῆ! Καί μέσα στή γῆ! Αὐτός δέν ἔχει χρυσάφι! Τό σωστό θά ἦταν νά ἔλεγε: “Ἐγώ δέν ἔχω χρυσό”!

* Κάνεις λάθος! Μοιάζεις μέ τόν παλιάνθρωπο πού λέει: “Δέν ὑπάρχει καλωσύνη στόν κόσμο”. Ἐνῶ θά ἔπρεπε νά πεῖ: “Ἐγώ δέν ἔχω ἴχνος καλοσύνης μέσα μου”.

Αὐτό νά τοῦ πεῖς κι ἐσύ:Συνάδελφε, κάνεις λάθος! Λάθος διακηρύττεις ὅτι δέν ὑπάρχει Θεός! Γιατί, ὅταν κάτι δέν τό ἔχεις ἐσύ καί δέν τό γνωρίζεις ἐσύ, δέν σημαίνει ὅτι δέν ὑπάρχει πουθενά κι ὅτι δέν τό ἔχει κανείς! Ποιός σου ἔδωσε τό δικαίωμα νά μιλᾶς ἐκ μέρους ὅλου του κόσμου; Ποιός σου ἔδωσε τήν ἄδεια νά διακηρύττεις, ὅτι τήν δική σου ἀρρώστια τήν ἔχουν ὅλοι; Ὅτι ὅλοι ἔχουν τήν δική σου πλάνη;

Φωνάζεις ὅτι δέν ὑπάρχει Θεός! Τό διακηρύττεις σέ ὅλον τόν κόσμο! Πολεμᾶς τήν ἀλήθεια!

Ἐκεῖνοι πού δέν θέλουν νά ζοῦν μέ τόν Θεό εἶναι ἐλάχιστοι. Ἀλλά καί γι’ αὐτούς ὁ Θεός ὑπάρχει! Τούς περιμένει. Μέχρι τήν τελευταία πνοή σ’ αὐτή τή γῆ!

Καί μόνο ἄν δέν φροντίσουν νά μετανοήσουν, ἔστω στήν τελευταία τους στιγμή, μόνο τότε ὁ Θεός στήν ἄλλη ζωή θά πάψει νά ὑπάρχει γι’ αὐτούς. Καί θά τούς διαγράψει ἀπό τό βιβλίο τῆς ζωῆς.

Γι’ αὐτό πές του, σέ παρακαλῶ φίλε μου.

Γιά τό καλό της ψυχῆς σου. Γιά τά ἐπουράνια ἀγαθά. Γιά τά δάκρυα πού ἔχυσε ὁ Χριστός καί τίς πληγές πού δέχθηκε γιά ὅλους μας. Ἄλλαξε μυαλό! Μετανόησε!

Διορθώσου! Καί γύρισε στήν Ἐκκλησία μας!

Πηγή:http://www.imkby.gr/greek/sarakosti/week/b_week/bweek_7.ht

 π. Ἰουστίνου Πόποβιτς, ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ Δ΄ ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (1965)

Κυριακή τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κλίμακος!

Γιατί ἡ Ἐκκλησία τοποθετεῖ αὐτόν τόν Ἅγιο στό μέσον τῆς νηστείας, ὡσάν τήν πιό ἅγια εἰκόνα, ὥστε νά ἀτενίζουν ὅλοι σέ Αὐτόν;

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος. Ποιός εἶναι αὐτός;

Εἶναι ὁ ἄνθρωπος πού ἐβίωσε καί ἔγραψε τήν Κλίμακα τοῦ Παραδείσου, πού ἐβίωσε τήν ἀνάβασι τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν κόλασι μέχρι τόν Οὐρανό, μέχρι τόν Παράδεισο. Αὐτός ἐβίωσε τήν κλίμακα ἀπό τήν γῆ μέχρι τόν Οὐρανό, τήν κλίμακα πού ἐκτείνεται ἀπό τόν πυθμένα τῆς κολάσεως τοῦ ἀνθρώπου μέχρι τήν κορυφή τοῦ παραδείσου. Ἐβίωσε καί ἔγραψε. Ἄνθρωπος πολύ μορφωμένος, πολύ σπουδαγμένος. Ἄνθρωπος πού ὡδήγησε τήν ψυχή του εἰς τάς ὁδούς τοῦ Χριστοῦ, πού τήν ὡδήγησε ὁλόκληρη ἀπό τήν κόλασι στόν παράδεισο, ἀπό τόν διάβολο στόν Θεό, ἀπό τήν ἁμαρτία στήν ἀναμαρτησία, καί πού θεόσοφα μᾶς περιέγραψε ὅλη αὐτή τήν πορεία, τί δηλαδή βιώνει ὁ ἄνθρωπος πολεμώντας μέ τόν κάθε διάβολο πού βρίσκεται πίσω ἀπό τήν ἁμαρτία.

Μέ τήν ἁμαρτία μᾶς πολεμάει ὁ διάβολος, καί μένα καί σένα, ἀδελφέ μου καί ἀδελφή μου. Σέ πολεμάει μέ κάθε ἁμαρτία. Μήν ἀπατᾶσαι, μή νομίζῃς πώς κάποια μικρή καί ἀσθενής δύναμις σοῦ ἐπιτίθεται. Ὄχι! Αὐτός σοῦ ἐπιτίθεται! Ἀκόμη κι’ ἄν εἶναι ἕνας ρυπαρός λογισμός, μόνο λογισμός, γνώριζε ὅτι αὐτός ὁρμᾶ κατεπάνω σου. Λογισμός ὑπερηφανείας, κακῆς ἐπιθυμίας, φιλαργυρίας,… ἕνα ἀναρίθμητο πλῆθος λογισμῶν ἔρχεται κατεπάνω σου ἀπό ὅλες τίς πλευρές. Καί σύ, τί εἶσαι ἐσύ;

Ὤ, Κλίμακα τοῦ Παραδείσου! Πῶς, πάτερ Ἰωάννη, μπόρεσες νά στήσῃς αὐτή τήν κλίμακα τοῦ Παραδείσου ἀνάμεσα στήν γῆ καί στόν Οὐρανό; Δέν τήν ἔσχισαν οἱ δαίμονες, δέν τήν ἔκοψαν, δέν τήν ἔσπασαν; Ὄχι!… Ἡ νηστεία του ἦταν μιά φλόγα, μιά φωτιά, μιά πυρκαϊά. Ποιός διάβολος θά τήν ἄντεχε; Ὅλοι ἔφυγαν πανικοβλημένοι, ὅλοι οἱ δαίμονες ἔφυγαν κινηγημένοι ἀπό τήν ἔνδοξη καί θεία του προσευχή, ὅλοι οἱ δαίμονες ἔφυγαν τρομοκρατημένοι ἀπό τήν νηστεία του, ὅλοι οἱ δαίμονες ἐξαφανίσθηκαν ἀπό τήν πύρινη, τήν φλογερή, προσευχή του.

Ἡ Κλίμακα τοῦ Παραδείσου!

Τί εἶναι αὐτή; Εἶναι οἱ ἅγιες ἀρετές, οἱ ἅγιες εὐαγγελικές ἀρετές: ἡ ταπείνωσις, ἡ πίστις, ἡ νηστεία, ἡ πραότης, ἡ ὑπομονή, ἡ ἀγαθότης, ἡ καλωσύνη, ἡ εὐσπλαχνία, ἡ φιλαλήθεια, ἡ ἀγάπη στόν Χριστό, ἡ ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ, τά παθήματα χάριν τοῦ Χριστοῦ. Αὐτές καί ἄλλες πολλές ἅγιες καινοδιαθηκικές ἀρετές. Κάθε ἐντολή τοῦ Χριστοῦ, ἀδελφοί μου· αὐτό εἶναι ἀρετή. Τήν τηρεῖς; Τήν ἐφαρμόζεις; Π.χ. τήν ἐντολή του περί νηστείας τήν τηρεῖς, τήν ἐφαρμόζεις; Ἡ νηστεία εἶναι ἁγία ἀρετή, εἶναι σκαλοπάτι τῆς κλίμακος ἀπό τήν γῆ στόν Οὐρανό. Ἡ νηστεία, ἡ εὐλογημένη νηστεία, ὅπως καί ὅλη ἡ κλίμακα ἀπό τήν γῆ στόν Οὐρανό.

Κάθε ἀρετή εἶναι ἕνας μικρός παράδεισος. Κάθε ἀρετή τρέφει τήν ψυχή σου, τήν κάνει μακαρία, κατεβάζει στήν ψυχή σου θεία, οὐράνια ἀνάπαυσι. Κάθε ἀρετή εἶναι ἕνα χρυσό καί διαμαντένιο σκαλοπάτι στήν κλίμακα τῆς σωτηρίας σου, στήν κλίμακα πού ἑνώνει τήν γῆ μέ τόν Οὐρανό, πού ἐκτείνεται ἀπό τήν δική σου κόλασι μέχρι τόν δικό σου παράδεισο. Γι’ αὐτό καμμία ἀπό αὐτές δέν εἶναι ποτέ μόνη της. Ἡ πίστις στόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό δέν εἶναι ποτέ μόνη της. Ἐκδηλώνεται μέ τήν προσευχή, μέ τήν νηστεία, μέ τήν ἐλεημοσύνη, μέ τήν ταπείνωσι, μέ τά παθήματα χάριν τοῦ πλησίον. Ὅχι μόνο ἐκδηλώνεται ἀλλά καί ζῆ κάθε ἀρετή, ἐπειδή ὑπάρχει ἡ ἄλλη ἀρετή. Ἡ πίστις ζῆ μέ τήν προσευχή, ἡ προσευχή ζῆ μέ τήν νηστεία, ἡ νηστεία τρέφεται μέ τήν προσευχή, ἡ νηστεία τρέφεται μέ τήν ἀγάπη, ἡ ἀγάπη τρέφεται μέ τήν εὐσπλαχνία. Ἔτσι κάθε ἀρετή ζῆ διά τῆς ἄλλης. Καί ὅταν μία ἀρετή κατοικήσῃ στήν ψυχή σου, ὅλες οἱ ἄλλες θά ἀκολουθήσουν, ὅλες σιγά-σιγά ἀπό αὐτήν θά προέλθουν καί θά ἀναπτυχθοῦν δι’ αὐτῆς καί μαζί μέ αὐτήν.

Ναί, ἡ κλίμακα τοῦ Παραδείσου ἐξαρτᾶται ἀπό σένα. Πές ὅτι νηστεύω μέ φόβο Θεοῦ, μέ εὐλάβεια, μέ πένθος, μέ δάκρυα. Μετά ὅμως τά παρατάω. Νά, ἄρχισα νά κτίζω τήν κλίμακα καί ἐγώ ὁ ἴδιος τήν γκρέμισα, τήν ἔσπασα. Ἐσύ πάλι, ἐσύ, νηστεύεις συχνά, ἐγκρατεύεσαι ἀπό κάθε σωματική τροφή. Ἀλλά νά, τόν καιρό τῆς νηστείας ἀφήνεις νά κατοικήσῃ στήν ψυχή σου ἡ ἁμαρτία, νά σπείρωνται στήν ψυχή σου διάφοροι ἀκάθαρτοι λογισμοί, ἐπιθυμίες. Σέ σένα ἀνήκει νά τούς διώχνῃς ἀμέσως μακρυά σου μέ τήν προσευχή, τό πένθος, τήν ἀνάγνωσι ἤ μέ ὁποιαδήποτε ἄλλη ἄσκησι. Ἀλλά, ἄν ἐσύ, ἐνῶ νηστεύῃς σωματικῶς, τρέφῃς τήν ψυχή σου μέ κάποια ἁμαρτία ἤ μέ κάποιο κρυφό πάθος, νά! ἐσύ, ἐνῶ ἀρχίζῃς νά χτίζῃς ἕνα-ἕνα τά σκαλοπάτια τῆς νηστείας ἀπό τήν γῆ πρός τόν Οὐρανό, ἐσύ ὁ ἴδιος πάλι τά γκρεμίζεις, τά καταστρέφεις.

Ἡ νηστεία ἀπαιτεῖ εὐσπλαχνία, ταπείνωσι, πραότητα. Ὅλα αὐτά πᾶνε μαζί. Εἶναι σάν ἕνα συνεργεῖο οἰκοδόμων, τῶν ὁποίων ἀρχηγός εἶναι ἡ προσευχή. Αὐτή εἶναι ὁ ἀρχιμάστορας, ὁ ἀρχιτέκτονας, ὁ ἀρχιμηχανικός τῆς πνευματικῆς μας ζωῆς, τῶν πνευματικῶν μας ἐφέσεων, τῆς κλίμακος πού θά στήσουμε μεταξύ γῆς καί Οὐρανοῦ. Ἡ προσευχή κατέχει τήν πρώτη θέσι. Ὅταν ἡ προσευχή ἐγκατασταθῇ στήν καρδιά σου καί αὐτή φλέγεται ἀπό ἀδιάλειπτη δίψα γιά τόν Κύριο, ὅταν Αὐτόν συνέχεια βλέπει, Αὐτόν συνέχεια αἰσθάνεται, τότε μέ τήν προσευχή εἰσάγεις στήν ψυχή σου ὅλες τίς ἄλλες ἀρετές. Τότε ὁ μηχανικός (ἡ προσευχή) ἔχει ἄριστους τεχνίτες, κτίζει γρήγορα-γρήγορα θαυμάσιες κλίμακες ἀπό τήν γῆ μέχρι τόν Οὐρανό, τίς κλίμακες τῶν σταδιακῶν σου ἀναβάσεων πρός τόν Θεό, πρός τήν τελειότητά Του. Ὅταν ἔχῃς δύναμι, δυνατή προσευχή, τότε καμμία νηστεία δέν θά σοῦ εἶναι δύσκολη, τότε καμμία ἀγάπη δέν θά σοῦ εἶναι ἀδύνατη. Ἁγία εὐαγγελική ἀγάπη!

Ἡ προσευχή ἁγιάζει τά πάντα μέσα σου, τήν κάθε ἄσκησί σου, τόν κάθε λογισμό σου, τήν κάθε αἴσθησί σου, τήν κάθε διάθεσί σου. Προσευχή! Δύναμις θεϊκή, τήν ὁποία μᾶς ἔδωσε ὁ Κύριος γιά νά ἁγιάζουμε ὁ,τιδήποτε ἐναγές μέσα μας, στήν ψυχή μας. Ἡ προσευχή σέ ἑνώνει μέ τόν Πανεύσπλαχνο Κύριο, καί Αὐτός ἐκχέει μέσα στήν καρδιά σου τήν συμπάθεια γιά κάθε ἄνθρωπο, γιά τόν ἁμαρτωλό, γιά τόν ἀδελφό πού εἶναι ἀδύναμος ὅπως καί σύ, πού πέφτει ὅπως καί σύ, ἀλλά καί πού μπορεῖ νά σηκωθῇ ὅπως καί σύ· πού τοῦ χρειάζεται ὅμως ἡ δική σου βοήθεια, ἡ ἀδελφική σου βοήθεια, ἡ προσευχητική σου βοήθεια, ἡ ἐκκλησιαστική σου βοήθεια. Τότε, ὅταν δώσῃς βοήθεια, χωρίς ἀμφιβολία θά κτίσῃς τήν δική σου κλίμακα, τήν κλίμακα πού ὁδηγεῖ ἀπό τήν κόλασί σου στόν παράδεισό σου· τότε, μέ βεβαιότητα στήν καρδιά θά ἀνεβαίνῃς ἀπό σκαλοπάτι σέ σκαλοπάτι, ἀπό ἀρετή σέ ἀρετή, καί θά φθάσῃς ἔτσι στήν κορυφή τῆς κλίμακος, στόν Οὐρανό, θά ἀποβιβασθῇς στόν Οὐρανό, θά ἀποβιβασθῇς στόν οὐράνιο Παράδεισο.

Ὅλα τά ἔχουμε, καί σύ καί ἐγώ: ἐννέα Μακαρισμοί, ἐννέα ἅγιες εὐαγγελικές ἀρετές. Αὐτό εἶναι τό εὐαγγέλιο τῆς νηστείας, τό εὐαγγέλιο τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κλίμακος. Ἀρετές, ἀδελφοί, μεγάλες ἀρετές. Τίς δύσκολες ἀσκήσεις τῆς νηστείας, τῆς προσευχῆς, τῆς ταπεινώσεως, ὁ Κύριος τίς παρουσίασε ὡς Μακαρισμούς. Μακάριοι οἱ πτωχοί τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν (Ματθ. ε΄ 3)…

Ἡ ταπείνωσις! Αὐτή εἶναι ἡ ἀρχή τῆς χριστιανικῆς ζωῆς, αὐτή εἶναι ἡ ἀρχή τῆς πίστεώς μας, αὐτή εἶναι ἡ ἀρχή τῆς ἀρετῆς μας, αὐτή εἶναι ἡ ἀρχή τῆς ἀναβάσεώς μας πρός τόν Οὐρανό, αὐτή εἶναι τό θεμέλιο τῆς κλίμακός μας. Κύριε, ἐγώ εἶμαι ἕνα τίποτα, Ἐσύ εἶσαι τό πᾶν! Ἐγώ τίποτα, Ἐσύ τό πᾶν! Ὁ νοῦς μου εἶναι τίποτα μπροστά στόν δικό Σου Νοῦ, τό πνεῦμα μου εἶναι τίποτα μπροστά στό Πνεῦμα Σου, ἡ καρδιά μου, ἡ γνῶσις μου… ὤ! τίποτα, τίποτα, μπροστά στήν γνῶσι Σου Κύριε! Ἐγώ, ἐγώ, μηδέν, μηδέν… καί πίσω ἀπό αὐτό ἀναρίθμητα ἄλλα μηδενικά. Αὐτό εἶμαι ἐγώ μπροστά Σου, Κύριε.

Ἡ ταπείνωσις! Αὐτή εἶναι ἡ πρώτη ἁγία ἀρετή, ἡ πρώτη χριστιανική ἀρετή. Ὅλα ἀρχίζουν ἀπό αὐτήν…

Ἀλλά οἱ Χριστιανοί αὐτοῦ τοῦ κόσμου, πού οἰκοδομοῦμε τήν κλίμακα τῆς σωτηρίας μας, πάντοτε κινδυνεύουμε ἀπό τίς ἀκάθαρτες δυνάμεις. Ποιές εἶναι αὐτές; Οἱ ἁμαρτίες, οἱ ἁμαρτίες μας, τά πάθη μας. Καί πίσω ἀπό αὐτές ὁ διάβολος, … Ὅπως οἱ ἅγιες ἀρετές οἰκοδομοῦν τήν οὐράνια κλίμακα μεταξύ Οὐρανοῦ καί γῆς, ἔτσι καί οἱ ἁμαρτίες μας φτιάχνουν μία σκάλα γιά τήν κόλασι. Κάθε ἁμαρτία. Ἄν ὑπάρχουν ἁμαρτίες στήν ψυχή σου, πρόσεχε! Ἄν κρατᾶς μῖσος στήν ψυχή σου μιά, δυό, τρεῖς, πενήντα μέρες, πρόσεξε νά δῇς σέ τί κόλασι ἔχει μεταβληθῆ ἡ ψυχή σου. Τό ἴδιο κι ἄν κρατᾶς θυμό, φιλαργυρία, αἰσχρή ἐπιθυμία… Καί σύ, τί κάνεις; Πραγματικά, μόνος σου φτιάχνεις μιά σκάλα γιά τήν κόλασι.

Ἀλλά ὁ Ἀγαθός Κύριος μᾶς δίνει θαυμαστό παράδειγμα. Νά, στό μέσον τῆς νηστείας, προβάλλει τόν μεγαλώνυμο, τόν θαυμάσιο, τόν ἅγιο Ἰωάννη τῆς Κλίμακος. Ὅλος λάμπει ἀπό τίς ἅγιες εὐαγγελικές ἀρετές. Τόν βλέπουμε πῶς ἀνεβαίνει γρήγορα καί σοφά τήν κλίμακα τοῦ Παραδείσου, τήν ὁποία ἔστησε ἀνάμεσα στήν γῆ καί στόν Οὐρανό. Ὡς διδάσκαλος, ὡς ἅγιος ὁδηγός, μᾶς δίνει τήν Κλίμακά του σέ μᾶς τούς Χριστιανούς ὡς πρότυπο γιά νά ἀνεβοῦμε ἀπό τήν κόλασι στόν Παράδεισο, ἀπό τόν διάβολο στόν Θεό, ἀπό τήν γῆ στόν Οὐρανό…

Εὔχομαι ὁ ἐλεήμων καί μέγας ἅγιος πατήρ ἡμῶν Ἰωάννης τῆς Κλίμακος… νά μᾶς χειραγωγῇ στούς ἀγῶνες μας ἐναντίον ὅλων τῶν ἁμαρτιῶν μας μέ στόχο τίς ἅγιες ἀρετές· νά οἰκοδομήσουμε καί ἐμεῖς μέ τήν βοήθειά του τήν δική μας κλίμακα καί ἀκολουθώντας τον νά φθάσωμε στήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, στόν Παράδεισο, ὅπου ὑπάρχουν ὅλες οἱ οὐράνιες ἀναπαύσεις, ὅλες οἱ αἰώνιες χαρές, ὅπου μαζί του ἐκεῖ θά δοξάζουμε τόν Βασιλέα ὅλων ἐκείνων τῶν ἀγαθῶν, τόν Αἰώνιο Βασιλέα τῆς Οὐρανίου Βασιλείας, τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ᾯ ἡ δόξα καί ἡ τιμή νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Πηγή:http://www.imkby.gr/greek/sarakosti/week/d_week/dweek_4.htm

  Η Δ΄ Κυριακή των Νηστειών, είναι αφιερωμένη στον Άγιο Ιωάννη τον Σιναΐτη, το συγγραφέα της «Κλίμακος», δηλαδή της σκάλας εκείνης, που ξεκινά από τα πρώτα στάδια της πνευματικής ζωής και φθάνει στα υψηλότερα και τελειότερα. Μέσα από τα κεφάλαια του βιβλίου αυτού, εκφράζεται η αγιοπατερική Παράδοση και διαφαίνεται το μέγεθος της προσωπικότητας του Αγίου. Αποτελείται από τριάντα λόγους, που ο καθένας τους περιγράφει μια αρετή. Οι τίτλοι κάποιων από αυτούς είναι:  «Περί της του ματαίου βίου βιαίας αποταγής», «Περί ξενιτείας», «Περί αοργησίας και πραότητας», «Περί πολυλογίας και σιωπής», «Περί διακρίσεως λογισμών, παθών και αρετών», «Περί της ιεράς μητρός των αρετών προσευχής», κ.ά. Στην κορυφή της «Κλίμακος», ο Άγιος Ιωάννης τοποθέτησε την αγάπη, ως τη σημαντικοτέρα των αρετών, την οποία βιώνουν οι αγιαζόμενοι-θεούμενοι άνθρωποι. Η «Κλίμακα» του Αγίου Ιωάννη του Σιναΐτη αναγιγνώσκεται στα περισσότερα Ορθόδοξα Μοναστήρια, συνήθως από την αρχή της Μεγάλης Σαρακοστής.

Ο Άγιος Ιωάννης, είναι από τις μεγαλύτερες ασκητικές φυσιογνωμίες της Εκκλησίας. Έζησε τον 6ο αιώνα μ.Χ. αιώνα. Γεννήθηκε, κατά πάσα πιθανότητα, στην Παλαιστίνη και από την ηλικία των δεκαέξι ετών ανέβηκε στο Όρος Σινά, όπου ο έμπειρος Γέροντας Μαρτύριος, με εντολή του Ηγουμένου της Μονής, ανέλαβε την πνευματική του καθοδήγηση. Μετά από πολυετή άσκηση, έφυγε από τη Μονή του Σινά και αφού πραγματοποίησε  προσκυνηματική περιοδία σε διάφορα πνευματικά κέντρα της εποχής, κατέφυγε στην ερημική τοποθεσία «Θωλάς», για το στάδιο της «ησυχίας», όπου έμεινε για σαράντα χρόνια σε ένα σπήλαιο. Τότε, σε ηλικία περίπου 75 ετών, μετά από προτροπές, αναλαμβάνει Ηγούμενος της Μονής του Σινά, παρά το γεγονός ότι στην αρχή προέβαλλε αντιρρήσεις. Ο Άγιος Ιωάννης, είναι μεγάλη πνευματική προσωπικότητα. Αξιώθηκε μεγάλων εμπειριών και θαυματουργικών χαρισμάτων ενώ ακόμη ζούσε.

Οι λόγοι του Αγίου Ιωάννη του Σιναΐτη είναι επίκαιροι, γιατί και στη σημερινή εποχή, όπως τότε, ο άνθρωπος βυθίζεται μέσα στην τύρβη της καθημερινότητας και αδιαφορεί για τα πνευματικά αγαθά, επειδή αποκάμνει από το κυνηγητό των υλικών αγαθών, προκειμένου να αποκτήσει όσον το δυνατόν περισσότερα. Ο Άγιος Ιωάννης μάς περιγράφει πολύ παραστατικά αυτή την αρρωστημένη κατάσταση που υπήρχε και στη δική του εποχή. Λέγει, λοιπόν, ότι «o άνθρωπος διαβάζει για την κρίση και αρχίζει να χαμογελά. Για την κενοδοξία και κενοδοξεί την ώρα της αναγνώσεως. Αποστηθίζει λόγους περί αγρυπνίας και παρευθύς καταβυθίζεται στον ύπνο. Εγκωμιάζει την προσευχή, και την αποφεύγει σαν μαστίγιο. Μόλις χορτάσει φαγητό μετανοεί, και ύστερα από λίγο τρώγει και χορταίνει περισσότερο. Μακαρίζει τη σιωπή και την εγκωμιάζει με πολυλογία. Επαινεί και δοξάζει τους ελεήμονες, αλλά υβρίζει τους φτωχούς». (Λόγος 17).

Αγίου Ιωάννη του Σιναΐτη, ψήγματα χρυσού:

Εγκρατής, είναι αυτός που ζει μέσα στους πειρασμούς, στις παγίδες και στους θορύβους του κόσμου και αγωνίζεται με όλη του τη δύναμη να μιμηθεί τη ζωή εκείνων που είναι απαλλαγμένοι από αυτούς τους θορύβους. Στους αρχάριους, οι πτώσεις σε σαρκικά αμαρτήματα συμβαίνουν από την απόλαυση των φαγητών. Στους μεσαίους από την υπερηφάνεια. Σε εκείνους, δε, που πλησιάζουν προς την τελειότητα, αποκλειστικά εξαιτίας της κατακρίσεως. Μην παίρνεις θάρρος και νομίζεις ότι λόγω τής εγκρατείας σου θα σωθείς από την πτώση. Κάποιος, ο Σατανάς, χωρίς να τρώει τίποτα έπεσε από τον ουρανό!

Η υπερηφάνεια, για ξένα πράγματα, είναι ντροπή. Η χειρότερη ανοησία, είναι το να καυχώνται οι άνθρωποι για κάποια χαρίσματα που πήραν από τον Θεό. Όσα κατορθώματα έκαναν πριν από τη γέννησή τους, για αυτά μονάχα να υπερηφανεύονται. Γιατί, όσα συνέβησαν έπειτα από τη γέννησή τους, τους τα δώρισε ο Θεός. Τίποτε δεν μπορεί να ωφελήσει περισσότερο από το ταπεινό και ειλικρινές ήθος και τον καθαρό λόγο.

Η προσευχή, ως προς την ποιότητά της, είναι ένωση του ανθρώπου με τον Θεό, συμφιλίωση με Αυτόν, μητέρα και θυγατέρα των δακρύων, καθώς, επίσης, και  συγχώρεση των αμαρτημάτων, γέφυρα που σώζει από τους πειρασμούς, τοίχος που προστατεύει από τις θλίψεις, έργο των Αγγέλων, τροφή όλων των ασωμάτων, εργασία που δεν τελειώνει, πηγή των αρετών, πρόξενος των χαρισμάτων, τροφή της ψυχής, φωτισμός νου, πέλεκυς που χτυπά την απόγνωση, απόδειξη της ελπίδας, διάλυση της λύπης, πλούτος των μοναχών, θησαυρός των ησυχαστών, μείωση του θυμού, καθρέπτης της πνευματικής προόδου, φανέρωση των μέτρων, δήλωση της πνευματικής κατάστασης, αποκάλυψη των μελλοντικών πραγμάτων. Η προσευχή είναι γέφυρα που ελευθερώνει τους ανθρώπους από πολλούς πειρασμούς και κινδύνους. Είναι έργο ουράνιο, τροφή των Αγγέλων και των Αγίων, αγαλλίαση και χαρά των δικαίων, πηγή κάθε καλού, προκοπή της καρδιάς, φωτισμός του νου, φλόγα ουράνια, απόδειξη της ελπίδας προς τον Θεό, θυρίδα από την οποία εισέρχεται ουράνιο φως και αποκαλύπτει τα απόκρυφα μυστήρια του Θεού.

Καταλαλιά, σημαίνει, γέννημα του μίσους, υπόκριση αγάπης, αιτία της ακαθαρσίας. Η κρίση είναι αναιδής αρπαγή του δικαιώματος του Θεού, ενώ η κατάκριση όλεθρος της ψυχής αυτού, ο οποίος κατακρίνει. Ο καλόγνωμος και συνετός άνθρωπος, όσες αρετές βλέπει στους άλλους, τις σημειώνει με επιμέλεια, ενώ ο ανόητος αναζητεί τα ελαττώματα και τις κατηγορίες.

Ακτημοσύνη, είναι η πίστη στις εντολές του Κυρίου. Ακτημοσύνη, η απαλλαγή από περιουσιακά στοιχεία, είναι το να αποθέσει ο άνθρωπος κάθε φροντίδα από πάνω του, να γίνει οδοιπόρος χωρίς εμπόδια.

Η πολυλογία, είναι η καθέδρα της κενοδοξίας, απόδειξη της άγνοιας, θύρα των κατακρίσεων.

Απολυτίκιο:

Ταῖς τῶν δακρύων σου ροαῖς, τῆς ἐρήμου τόν ἂγονον ἐγεώργησας, καί τοῖς ἐκ βάθους στεναγμοῖς, εἲς ἑκατόν τούς πόνους ἐκαρποφόρησας, καί γέγονας φωστήρ τήν Οἰκουμένην λάμπων τοῖς θαύμασι, Ίωάννη πατήρ ἡμῶν ὃσιε. Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν.

Δρ Ελένη Ρωσσίδου-Κουτσού, Φιλόλογος-Βυζαντινολόγος-ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΥΠΡΟΥ

 Γνώριζε ότι σφοδροί λογισμοί και σαρκικοί πειρασμοί θα σε πολεμούν, για να μολύνουν το σώμα μου και την ψυχή σου. Για να νικήσεις το πάθος αυτό πρέπει ν’ αποφεύγεις συστηματικά τις κοσμικές συναναστροφές. Μη ξεχνάς ότι η φύση μας έχει μέσα της την ορμή για τεκνογονία, που φουντώνει από την απρόσεκτη συμπεριφορά μας με τις γυναίκες.

Άλλη ζημιά προκαλούν στην ψυχή οι πειρασμοί που έρχονται από πράγματα που βρίσκονται μακριά μας, και άλλη, πολύ σοβαρότερη βλάβη, προξενούν στην ψυχή μας οι λογισμοί που μας έρχονται όταν ο πειρασμός είναι κοντά μας. Όταν η φωτιά είναι μακριά δε μας βλάπτει πολύ, όταν όμως είναι κοντά, τότε η ζημιά είναι σίγουρη. Όπως το λάδι τρέφει το φως του λυχναριού, έτσι και οι σαρκικές επιθυμίες τρέφουν τα πάθη. Για να κρατήσουμε το σώμα μας καθαρό από τους σαρκικούς μολυσμούς, πρέπει να προσέχουμε πολύ τα ερεθίσματα. Γιατί δε βλάπτει η ροπή για την τεκνογονία, που έβαλε ο Θεός στον άνθρωπο, αλλά η εκτροπή. Τη ροπή όμως αυτή ο άνθρωπος πρέπει να τη δαμάζει και να την οδηγεί στο καλό. Γιατί αν αφήσει τον εαυτό του χωρίς χαλινάρι, τότε θα καταντήσει χειρότερος κι από τα άλογα ζώα. Ο Θεός τα έκανε όλα «καλά λίαν», αλλά ο άνθρωπος ξέφυγε από το σωστό δρόμο και άφησε το σώμα του ελεύθερο να ικανοποιείται όπως εκείνο θέλει, και όχι όπως προστάζει το θέλημα του Θεού.

Οι φυσικές κινήσεις του σώματος δεν πρέπει να μας βγάζουν από το σωστό δρόμο ούτε να μας εμποδίζουν στη σωφροσύνη. Τα ποτά, τα πολλά φαγητά και η απρόσεκτη συναναστροφή με γυναίκες ανάβουν τη φλόγα των κακών επιθυμιών και το σώμα αγριεύει, χάνοντας τη φυσική του ημερότητα και απλότητα.

Πολλές φορές νομίζουμε ότι με την άσκηση και την προσευχή έχουμε φτάσει σε υψηλά μέτρα αρετής. Τότε ακριβώς επιτρέπει ο Θεός τους σαρκικούς πειρασμούς για να ταπεινωθούμε. Χρειάζεται βία, γιατί η σάρκα δεν υποτάσσεται εύκολα. Ο αγώνας είναι δύσκολος, αλλά με τη βοήθεια του Κυρίου θα νικήσουμε. Ο κόπος και ο αγώνας μας, ο σκληρός και δύσκολος, θα αμειφθεί από τον Θεό. Οι θλίψεις και οι στεναχώριες θανατώνουν τα σαρκικά πάθη.

Το σώμα μας, όπως και η ψυχή μας, δεν είναι αμαρτωλά, αλλά οι κακές επιθυμίες και οι σαρκικοί μολυσμοί τα μολύνουν. Η άσκηση, η ταλαιπωρία του σώματος και η προσευχή βοηθούν στην πνευματική ανύψωση.Όταν περιφρονούμε τις θλίψεις και τις στεναχώριες, που επιτρέπει ο Θεός για την τελειοποίησή μας, είναι σαν να περιφρονούμε τις εντολές του Θεού. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η αρετή ανθίζει μέσα μας σαν λουλούδι μόνο με τις θλίψεις και τους σωματικούς κόπους. Όσο περισσότερο αγαπάμε την ανάπαυση, τόσο περισσότερο δίνουμε τόπο στα πάθη. Γιατί, όταν ταλαιπωρείται το σώμα με κόπους και με θλίψεις, οι πονηροί λογισμοί υποχωρούν. Όταν ο άνθρωπος θυμάται τις αμαρτίες του και μετανοεί γι’ αυτές, τότε ο Θεός προνοεί γι’ αυτόν και του αυξάνει την αρετή. Όσο περισσότερο κανείς βιάζει τον εαυτό του, τόσο περισσότερο ο Θεός τον ευλογεί, χαρίζοντας σ’ αυτόν τη χαρά της αρετής. Κάθε χαρά, που δεν προέρχεται από την αρετή, τροφοδοτεί τα πάθη της σάρκας.

«Πολλές φορές το σώμα μας, φοβούμενο τους πειρασμούς, γίνεται φίλος της αμαρτίας». Αυτά τα λόγια είπε ένας από τους αγίους Πατέρες της Εκκλησίας μας. Αυτός λοιπόν που επιθυμεί να κατοικήσει μέσα του ο Κύριος, πρέπει να βιάζει το σώμα του, να εργάζεται τις εντολές του Θεού και να φυλάει την ψυχή του από τα έργα της σάρκας. Το Πνεύμα το Άγιο δεν κατοικεί στο σώμα που αναπαύεται στις σαρκικές επιθυμίες. Όταν το σώμα εξασθενήσει με τη νηστεία και την προσευχή, τότε δυναμώνεται η ψυχή. Συνηθίζει δε το σώμα να παρακαλεί την ψυχή για ανάπαυση, γιατί η ανάπαυση είναι η τροφή του. Όταν δεν τροφοδοτείται το σώμα με τη χαυνότητα και την πολλή ανάπαυση, τότε υποχωρεί και νικιέται. Γι’ αυτό έρχεται και παρακαλεί: «Άφησέ με λίγο να ξεκουρασθώ και να συνέλθω». Και αυτό το κάνει μέχρις ότου αναλάβει τις δυνάμεις του. Ύστερα επιτίθεται στην ψυχή με μεγαλύτερη σφοδρότητα. Τις ύπουλες λοιπόν παρακλήσεις του σώματος δε θα τις υπολογίσουμε. Εμείς θα πολιτευθούμε όπως θέλει ο Θεός. Και μέσα στον κόσμο μπορεί ν’ αποκτήσει κανείς την αρετή, αρκεί ν’ αγωνίζεται εναντίον των εφάμαρτων απαιτήσεων του σώματος.

Όταν το σώμα αποκάμει από τους πειρασμούς και ζητεί ν’ απαλλαγεί, εσύ να του πεις: «Εσύ την ακαθαρσία και την αισχρή ζωή επιθυμείς». Αν όμως σου αντιτάξει ότι είναι μεγάλη αμαρτία να φονεύει κανείς το σώμα του, εσύ θα το αντικρούσεις με το επιχείρημα ότι δε φονεύω εσένα (το σώμα), αλλά τις κακές και πονηρές επιθυμίες που φωλιάζουν μέσα σου. Θα λες στο σώμα: «Εγώ σκοτώνω την ακάθαρτη ζωή που βδελύσσεται ο Κύριος, κι όχι εσένα που είσαι δώρο του Θεού».

Καλύτερα να πεθάνουμε παρά να χωριστούμε από το Θεό μας, που μας χαρίζει τόσα δώρα, και προπαντός την καθαρότητα της ψυχής και τη σωφροσύνη. Τι να την κάνει κανείς τη ζωή, όταν είναι μακριά από το Θεό;

Χίλιες φορές να υπομείνει τις ταλαιπωρίες του σώματος, παρά να υποχωρήσει στις παράνομες και αμαρτωλές επιθυμίες του.Ποια θα είναι η ωφέλειά μας, αν ζήσουμε τη ζωή αυτή μακριά από το Θεό, χωρίς την ελπίδα της αιώνιας ευτυχίας;

Λοιπόν, υπομονή στους πειρασμούς και προσευχή στο Χριστό να μας ενισχύει στον αγώνα μας, μέχρις ότου φτάσουμε στη νίκη.

του Αγίου Ισαάκ του Σύρου από το βιβλίο : Η άσκηση στη ζωή μας -Ιερά Μονή Παρακλήτου

Πηγή:http://ayioi-pantes.blogspot.com/2010/03/blog-post_11.html

 Η Κυρία Θεοτόκος, η Παρθένος Μαρία, είναι η πιο έξοχη μορφή στη χορεία των αγίων της Εκκλησίας μας, γι’ αυτό και την αποκαλούμε Παναγία. Τόση ήταν η αρετή της, ώστε, ανάμεσα στις γυναίκες όλων των γενεών και των αιώνων, αναδείχθηκε η πιο άξια να φιλοξενήσει στη μήτρα της και να γεννήσει τον Υιό του Θεού, το Σωτήρα του κόσμου. Δίχως υπερβολή, είναι το υψηλότερο και ωραιότερο πλάσμα του Θεού, καθώς ξεπερνάει στην αγιότητα και τη δόξα ακόμα και τους αγγέλους· είναι «τιμιωτέρα των Χερουβείμ και ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ». Ανάλογη, λοιπόν, με τη θέση της στην Εκκλησία πρέπει να είναι η σχέση μας μαζί της.

Πρώτον, ας την τιμάμε και ας τη δοξάζουμε όπως της αξίζει ως Μητέρας του Θεού. Ας μη ξεχνάμε ότι ο Κύριος, για να γίνει άνθρωπος, έπρεπε να γεννηθεί από ανθρώπινη μητέρα, αλλά μητέρα άξια του φοβερού θεανθρώπινου μυστηρίου. Αν, λοιπόν, έλειπε η Παρθένος Μαρία, το μυστήριο αυτό δεν θα συντελούνταν.

Δεύτερον, ας την επικαλούμαστε στις προσευχές μας, αποθέτοντας σ’ αυτήν, μετά το Θεό, όλες τις ελπίδες μας και βάζοντας με εμπιστοσύνη τον εαυτό μας κάτω από την προστατευτική της σκέπη. Γιατί η μεσιτεία και οι πρεσβείες της στον Υιό της για χάρη των πιστών έχουν μεγάλη δύναμη. Όπως ψάλλουμε σ’ ένα ωραίο τροπάριο του Μικρού Παρακλητικού Κανόνα, η Παναγία είναι «πάντων θλιβομένων η χαρά και αδικούμενων προστάτις και πενομένων τροφή, ξένων τε παράκλησις και βακτη­ρία τυφλών, ασθενούντων επίσκεψις, καταπονουμένων σκέπη και αντίληψης και ορφανών βοηθός».

Τρίτον, ας την αγαπάμε ολόψυχα και ευλαβικά. Μετά το Θεό, δεν υπάρχει άλλος κανένας που να αξίζει πιο πολύ την αγάπη μας. Γιατί, μετά το Θεό, μόνο αύτη αγαπάει τόσο τις ψυχές, που λύτρωσε με το Αίμα Του ο Υιός της, και, μετά το Θεό, μόνο αυτή μας προσφέρει τόσες ευλογίες.

Τέταρτον, ας αγωνιζόμαστε, όσο μπορούμε, να μιμούμαστε την ένθεη βιοτή και πολιτεία της, τη βαθιά ταπείνωσή της, τη θερμή αγάπη της προς το Θεό και τον πλησίον, την απόλυτη υποταγή της στο θείο θέλημα, την απέραντη ευσπλαχνία της και τη σοφή σιωπή της.

(Γέροντος Ευστρατίου, «Απαντήσεις σε ερωτήματα χριστιανών», εκδ. Ι.Μ.Παρακλήτου)

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com/

 Ο Διάβολος

Σήμερα υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που αρνούνται την ύπαρξή του, έστω κι αν αυτοί οι ίδιοι πολλές φορές, όταν νευριάζουν με κάποιον, τον… στέλνουν σ’ αυτόν! Το να αρνείται όμως κανείς τον κόσμο των πνευμάτων, δηλαδή αγγέλους και δαίμονες, δείχνει μια περίεργη εγωιστική αντίληψη. Γιατί άραγε ο άνθρωπος θέλει να πιστεύει, ότι αυτός είναι η μοναδική ύπαρξη στον κόσμο και δεν επιθυμεί να τον μοιράζεται και με άλλα όντα; Η αρνητική αυτή στάση πολλών σημερινών ανθρώπων απέναντι στην ύπαρξη του διαβόλου γίνεται ακόμη πιο ανεξήγητη, όταν αυτοί οι ίδιοι οι άνθρωποι δέχονται ότι μπορεί στο αχανές σύμπαν να ζουν και άλλες υπάρξεις, που πιθανόν να είναι πολύ διαφορετικές από τις δικές μας.

Αλλά τί είναι ο διάβολος; Αν θα ’θελε κανείς να τον χαρακτηρίσει, χρησιμοποιώντας σύγχρονη ορολογία, θα μπορούσε να πει ότι είναι η προσωποποίηση του κομπλεξικού. Είναι, δηλαδή, το πρόσωπο εκείνο που νιώθει στα τρίσβαθα του ότι «πήρε τη ζωή του λάθος», αλλά που ταυτόχρονα δεν θέλει να το παραδεχτεί. Αυτή η διάσπαση τον υποχρεώνει να βρίσκεται σε μια διαρκή κινητικότητα και δραστηριότητα για να κάνει το κακό, με σκοπό να αυτοεπιβεβαιώνει συνεχώς τη λανθασμένη απόφαση που πήρε κάποτε. Έτσι διαλέγει ασυναίσθητα ένα νέο τρόπο ζωής διαφορετικό από τον αληθινό προορισμό του για να καταπνίγει την εσωτερική του κρίση. Είναι ο τύπος, τηρουμένων των αναλογιών, του Δον Ζουάν, του αιώνιου εκείνου εραστή, που, επειδή δεν μπορεί να αγαπήσει και να αγαπηθεί πραγματικά, είναι υποχρεωμένος να επιδίδεται σε συνεχείς κατακτήσεις, ώστε, με το υποκατάστατο των εφήμερων επιτυχιών του, να ξεγελά την εσωτερική του αδυναμία.

Το γεγονός ότι ο διάβολος είναι κομπλεξικός σημαίνει, ότι το κακό που κάνει, αποτελεί γι’ αυτόν μια βαθιά ανάγκη της ελλειπτικής υπάρξεώς του. Είναι, δηλαδή, ένα δυστυχισμένο πρόσωπο με μια βαριά μοίρα.

Από τα παραπάνω όμως βγαίνει ένα ενδιαφέρον συμπέρασμα. Το γεγονός ότι στον κόσμο υπάρχει τόσο κακό, αποτελεί ταυτόχρονα και μαρτυρία της αδυναμίας του, μια και το κακό αυτό είναι αποτέλεσμα μιας δραστηριότητας, που στόχο έχει περισσότερο την αυτοπροστασία και αυτοσωτηρία του ενεργούντος παρά την πραγματοποίηση αυτού του ίδιου του κακού. Ταυτόχρονα το γεγονός ότι στον κόσμο υπάρχει τόσο κακό, για τον λόγο που περιγράψαμε προηγουμένως, αποδεικνύει ότι η τελική νίκη είναι με τον Θεό.

Να γιατί ο Θεός δεν χρειάζεται τη διαφήμιση που κάνει ο φτωχός αντίπαλός του. Ο Θεός είναι ο άρχοντας κι ο μεγαλονοικοκύρης που είναι σίγουρος για τη δύναμή του και γι’ αυτό δεν καταδέχεται να εμπλέκεται σε συναγωνισμούς με τον μικρό αντίπαλό του. Ξέρει το παιχνίδι του και τον αφήνει να το παίζει, ενώ ταυτόχρονα γνωρίζει και τον τρόπο να μετατρέπει την κακόβουλη δραστηριότητά του για το συμφέρον του και βασικά για το συμφέρον των ανθρώπων του.

Η Πίστη

Σήμερα εάν πιστεύει κανείς σε Θεό θεωρείται, ότι είναι λίγο-πολύ καθυστερημένος. Θεωρείται, ότι είναι ένας άνθρωπος κάπως αγαθός και αφελής, δηλαδή ένας άνθρωπος που δεν τα πάει καλά με τη λογική και την εξυπνάδα. Είναι όμως έτσι;

Πρέπει, πρώτα απ’ όλα, να παρατηρήσουμε ότι η πίστη είναι καθολικό φαινόμενο. Το φαινόμενο αυτό δεν περιορίζεται μόνο στον άνθρωπο, αλλά χαρακτηρίζει και τα ζώα. Ας μην ξεχνάμε, ότι οι άνθρωποι έχουν αναγείρει ανδριάντες σε πιστούς σκύλους, ενώ κάθε ένας από μας έχει ακούσει ή έχει να διηγηθεί ιστορίες για πιστά ζώα, όχι μόνο για σκύλους, αλλά και για άλογα κ.λπ.

Αν έλθουμε στο χώρο που επικρατεί κατεξοχήν η λογική, δηλαδή στο χώρο της επιστήμης, και πάλι η πίστη παίζει ένα βασικό ρόλο. Όσοι ασχολούνται με την έρευνα δεν καταπιάνονται με το επίπονο έργο να ελέγχουν από την αρχή ούτε όλες τις επιστημονικές αλήθειες, αλλά ούτε ακόμη και τα συμπεράσματα των άλλων ερευνητών. Αντίθετα βασίζονται σ’ αυτά και προχωρούν για να θέσουν το δικό τους λιθαράκι.

Αν έλθουμε σ’ έναν άλλο χώρο που επικρατεί ο ψυχρός υπολογισμός, δηλαδή στο χώρο του εμπορίου και της οικονομίας, και πάλι η πίστη δίνει μια δυναμική παρουσία. Όσο κι αν τον έμπορο τον προστατεύει ο νόμος, ο ίδιος δεν αρκείται μόνο σ’ αυτό, αλλά, όταν έχει να κάνει κάποια σοβαρή συναλλαγή, ζητεί να μάθει για την ποιότητα του αντισυμβαλλόμενου. Το ερώτημα αν έχει «πίστη» είναι πολύ συνηθισμένο στον εμπορικό κόσμο. Αλλά και ο απλός πελάτης, για τη μικρή του συναλλαγή, δεν πηγαίνει στον οποιοδήποτε έμπορο, αλλά σε εκείνον που «πιστεύει» ότι δεν θα τον γελάσει. Σκεφτήκαμε άραγε ποτέ γιατί μια σύγχρονη Τράπεζα, δηλαδή ένας οργανισμός που ασχολείται μόνο με χρήματα, νόμισε ότι είναι χρήσιμο και συμφέρον για τη δουλειά της να πάρει την ονομασία «Τράπεζα Πίστεως»;

Βέβαια η πίστη στις παραπάνω περιπτώσεις δεν είναι στερημένη από κάθε είδος έλεγχου. Και στην επιστήμη γίνεται πολλές φορές ο επανέλεγχος και στο εμπόριο καταβάλλονται φροντίδες να υπάρχουν διασφαλίσεις, ώστε το ποσοστό της πίστεως να είναι όσο το δυνατόν πιο μικρό.

Υπάρχουν όμως περιπτώσεις στη ζωή του ανθρώπου, που ο έλεγχος, όσο κι αν επιδιώκεται, δεν μπορεί να είναι -από τη φύση των πραγμάτων- αποτελεσματικός. Τότε το ποσοστό της πίστεως είναι μεγαλύτερο. Οι περιπτώσεις αυτές αφορούν τις κάθε είδους σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους. Σαν παράδειγμα φέρνουμε το γάμο. Ρωτάμε, παίρνουμε πληροφορίες, ζυγίζουμε τον άλλο από τις επαφές που έχουμε μαζί του, στο τέλος όμως η απόφαση παίρνεται μέσα από την πίστη ότι υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό πιθανότητας για μια αρμονική συμβίωση.

Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που ο έλεγχος είναι ουσιαστικά αδύνατος. Τότε η πίστη είναι ουσιαστικά απόλυτη. Κάποιος μας διηγείται ένα όνειρο του.

Καμιά δυνατότητα δεν υπάρχει για να το ελέγξουμε. Δηλαδή ο έλεγχος είναι ουσιαστικά αδύνατος. Το πιστεύουμε έχοντας βοήθεια από γεγονότα που κείνται έξω από το όνειρο, όπως π.χ. τη σοβαρότητα του ανθρώπου που μας το διηγείται. Ήταν ο Χριστός υπαρκτό πρόσωπο; Κανείς δεν μπορεί να το ελέγξει. Γι’ αυτό παλιότερα αρκετοί αμφισβήτησαν την ύπαρξή του, επειδή αμφέβαλλαν για την αξιοπιστία των Ευαγγελίων. Σήμερα πάλι κανείς από τους ερευνητές δεν αμφιβάλλει ότι ο Χριστός ήταν ιστορικό πρόσωπο.

Η πίστη στον Θεό κινείται περίπου πάνω σ’ αύτη τη γραμμή. Για την ύπαρξη του Θεού δεν μπορεί να υπάρχει ουσιαστικός έλεγχος. Η πίστη είναι ουσιαστικά απόλυτη. Η πίστη όμως αυτή γίνεται αποδεκτή από τη σοβαρότητα των ανθρώπων που κηρύττουν την ύπαρξη του Θεού και από ένα σωρό άλλα ενδεικτικά γεγονότα, όπως το φαινόμενο της θρησκείας κ.λπ.

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι η πίστη στον Θεό δεν είναι ούτε γεγονός αυθαίρετο ούτε πάλι κάτι που σχετίζεται αποκλειστικά και μόνο με το θέμα Θεός.Τώρα ας έλθουμε, από την πίστη γενικά προς τον Θεό, στον άνθρωπο που πιστεύει. Είπαμε στην αρχή ότι σε πολλούς γίνεται αντικείμενο ειρωνείας. Έχουν όμως αντικειμενικά δίκιο;

Θα φέρουμε ένα παράδειγμα από τη σεξουαλική ζωή. Φανταστείτε ένα αγόρι γύρω στα εφτά με οκτώ του χρόνια… Ένα άλλο στα δεκαπέντε του, του λέει πονηρά-πονηρά, πάνω στους πρώτους του ενθουσιασμούς, ότι ο έρωτας έχει πολύ ενδιαφέρον. Ο μικρός θα τον κοιτάξει σίγουρα χαζά και θα συνεχίσει να παίζει με το όπλο του τη μάχη, που είναι γι’ αυτόν το πιο ενδιαφέρον πράγμα στον κόσμο. Ωστόσο κάποτε ο μικρός θα μεγαλώσει. Θα φτάσει κι αυτός τα δεκαπέντε. Και τότε θα ανακαλύψει ότι ο έρωτας είναι πραγματικά κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον από τη μάχη!

Μέσα στον ίδιο άνθρωπο, μέσα σε λίγα χρόνια, δημιουργήθηκαν δυο εμπειρίες, τόσο διαφορετικές μεταξύ τους! Αν ο μικρός ειρωνευόταν το μεγάλο αγόρι, όταν του μιλούσε για τον έρωτα, κι εμείς τύχαινε να πληροφορηθούμε τη συζήτηση, θα αντιμετωπίζαμε τη γεμάτη αθωότητα αφέλεια του μικρού με ένα συγκαταβατικό χαμόγελο.

Κάτι ανάλογο πρέπει να συμβαίνει και με την πίστη. Στ’ αλήθεια η πίστη είναι μια φοβερή εμπειρία. Είναι κάτι που συνεπαίρνει ολόκληρο τον άνθρωπο και έχει δύναμη πολύ πιο μεγάλη από τον έρωτα. Απόδειξη ότι πολλοί άνθρωποι για χάρη της πίστεως αρνήθηκαν οριστικά στη ζωή τους τον έρωτα και το κυριότερο είναι ότι δεν μετάνιωσαν για την απόφασή τους αυτή.

Όταν, λοιπόν, ένας, που δεν νιώθει τη φοβερή αυτή εμπειρία της πίστεως, ειρωνεύεται κάποιον που ζει στην πίστη, μήπως δικαιούται να εισπράξει κι αυτός, στην καλύτερη περίπτωση, ένα συγκαταβατικό χαμόγελο; Πολύ φοβούμαι, ότι αυτοί που, από άγνοια τους, ειρωνεύονται όσους πιστεύουν, δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να μαρτυρούν την πνευματική τους φτώχεια.

( Ηλίας Βουλγαράκης, Ποιος αγαπάει αληθινά, Εκδ. Μαΐστρος).

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com/

 Και ποια είναι η θέση του ανθρώπου μέσα στη δημιουργία; «Αυτός δε ο Θεός της ειρήνης αγιάσαι υμάς ολοτελείς, και ολόκληρον το πνεύμα και η ψυχή και το σώμα αμέμπτως εν τη παρουσία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού τηρηθείη» (Α’ Θεσσ. 5, 23). Εδώ ο Απ. Παύλος αναφέρει τα τρία στοιχεία ή όψεις που συνιστούν το ανθρώπινο πρόσωπο. Αν και διαφορετικές, αυτές οι όψεις είναι αυστηρά αλληλένδετες· ο άνθρωπος είναι μία αναπόσπαστη ενότητα, όχι ένα σύνολο αθροιστικό χωριστών μερών.

Πρώτα είναι το σώμα, «χους από της γης» (Γεν. 2,7), η φυσική ή υλική όψη της ανθρώπινης φύσης.

Δεύτερη είναι η ψυχή, η δύναμη της ζωής που ζωοποιεί και εμψυχώνει το σώμα, κάνοντάς το να μην είναι μόνο ένας βώλος ύλης, αλλά κάτι που μεγαλώνει και κινείται, που αισθάνεται και αντιλαμβάνεται. Και τα ζώα έχουν ψυχή και ίσως και τα φυτά. Αλλά στην περίπτωση του ανθρώπου η ψυχή είναι προικισμένη με συνείδηση· είναι μια λογική ψυχή που έχει την ικανότητα γι’ αφηρημένη σκέψη, και τη δυνατότητα να προχωρεί με απέραντα επιχειρήματα από συλλογισμούς σ’ ένα συμπέρασμα. Αυτές οι δυνάμεις υπάρχουν στα ζώα -αν όχι καθόλου- μόνο σε πολύ περιορισμένο βαθμό.

Τρίτο είναι το πνεύμα, η «αναπνοή» από το Θεό (βλ. Γεν. 2,7), που δεν έχουν τα ζώα. Είναι σημαντικό να διαχωρίσουμε το «Πνεύμα» με κεφαλαίο το αρχικό γράμμα, από το «πνεύμα» με μικρό π. Το δημιουργημένο πνεύμα του ανθρώπου δεν πρέπει να ταυτιστεί με το αδημιούργητο ή Άγιο Πνεύμα του Θεού, το τρίτο πρόσωπο της Τριάδος· αν και τα δυο τους σχετίζονται στενά, γιατί με το πνεύμα του ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται το Θεό και επικοινωνεί μαζί του.

Με την ψυχή του ο άνθρωπος ασχολείται με την επιστημονική ή φιλοσοφική έρευνα αναλύοντας τα δεδομένα της αισθητικής του εμπειρίας μεσ’ απ’ τον απέραντο λόγο.

Με το πνεύμα του, που μερικές φορές ονομάζεται νους, καταλαβαίνει την αιώνια αλήθεια για το θεό ή για τους λόγους ή τις εσώτερες ουσίες των δημιουργημάτων, όχι με παραγωγικούς συλλογισμούς, αλλά με άμεση κατανόηση ή πνευματική αντίληψη, μ’ ένα είδος διαίσθησης που ο άγ. Ισαάκ ο Σύρος καλεί «απλή νόηση». Το πνεύμα ή ο νους είναι επομένως διαφορετικό από τις λογικές δυνάμεις του ανθρώπου και τις αισθητικές συγκινήσεις, και ανώτερο και από τις δύο.

Επειδή ο άνθρωπος έχει μια λογική ψυχή κι ένα νου, κατέχει τη δύναμη του αυτεξούσιου και της ηθικής ελευθερίας, δηλ. την αίσθηση του καλού και του κακού, και τη δυνατότητα να διαλέγει ανάμεσά τους. Εκεί όπου τα ζώα ενεργούν από ένστικτο, ο άνθρωπος μπορεί να πάρει μία ελεύθερη και συνειδητή απόφαση.

Μερικές φορές οι Πατέρες δέχονται όχι ένα τριμερές αλλά ένα διμερές σχήμα, περιγράφοντας τον άνθρωπο απλώς σαν μια ενότητα σώματος και ψυχής· σ’ αυτή την περίπτωση θεωρούν το πνεύμα ή το νου ως την υψηλότερη όψη της ψυχής. Αλλά το τριπλό σχήμα σώματος, ψυχής και πνεύματος είναι ακριβέστερο και πιο διαφωτιστικό, ιδιαίτερα στην εποχή μας όπου η ψυχή και το πνεύμα συχνά συγχέονται, και όπου οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ξέρουν καλά-καλά ότι έχουν νου.

Η κουλτούρα και το εκπαιδευτικό σύστημα στη σύγχρονη Δύση βασίζονται σχεδόν αποκλειστικά στην εξάσκηση του λογικού μυαλού και, σε λιγότερο βαθμό, στις αισθητικές συγκινήσεις. Οι περισσότεροι από μας έχουμε ξεχάσει ότι δεν είμαστε μόνο μυαλό και θέληση, αισθήσεις και συναισθήματα· είμαστε επίσης πνεύμα. Ο σύγχρονος άνθρωπος, κατά το μεγαλύτερο μέρος, έχει χάσει την επαφή με την γνησιότερη και υψηλότερη πλευρά του εαυτού του· και το αποτέλεσμα αυτής της εσωτερικής αλλοτρίωσης μπορούμε να το δούμε πολύ απλά στην ανησυχία του, στην έλλειψη ταυτότητας και στην απώλεια της ελπίδας.

Κάλλιστος Γουέαρ, Επίσκοπος Διοκλείας”Ο Ορθόδοξος Δρόμος”- Μετάφραση: Μαρία Πάσχου-Έκδοση: Επτάλοφος AE

Πηγή:http://ipseni.blogspot.com/

 Στην ιερατική ευχή μετά την απόθεση των Τιμίων Δώρων ανάμεσα στα άλλα γράφει πως, όταν ο Χριστός ενοικήσει μέσα μας, θα γίνουμε ναός του Αγίου Πνεύματος «λελυτρωμένοι πάσης διαβολικής μεθοδείας, εν πράξει ή λόγω ή κατά διάνοιαν». Ας δούμε λοιπόν τις μεθοδείες του διαβόλου, όπως τις περιγράφουν οι Πατέρες της Εκκλησίας.

Η ενέργεια του διαβόλου ή οι μεθοδείες του διαβόλου είναι μια αλυσίδα, που περιζώνει τον άνθρωπο. Γράφει ο ιερός Χρυσόστομος. Είναι μια αλυσίδα πιο δυνατή από το σίδερο. Ο άνθρωπος που γίνεται υποχείριο των δαιμόνων είναι ο χειρότερος φυλακισμένος.

Η καταστρεπτική μανία των δαιμόνων οδηγεί τον άνθρωπο σε γκρεμούς φρικτούς και σε βάραθρα αμαρτημάτων χαλεπά και ασυγχώρητα και τον καταποντίζει στον λάκκο της απογνώσεως. Σκοπός του διαβόλου είναι, όχι να εξυπηρετήσει τον άνθρωπο, αλλά να τον καταστρέψει. «Ανθρωποκτόνος ήταν από την αρχή», λέει ο Κύριος. Έχουμε μάλιστα πολλές περιπτώσεις που οδήγησε τους ανθρώπους στην αυτοκτονία.

Άλλη μεθοδεία του διαβόλου είναι να σπείρει μέσα στη ψυχή του ανθρώπου τα πάθη. Ας δούμε ένα παράδειγμα. Όταν σε ένα πλοίο ανοίξεις μια μικρή τρύπα, αυτή η μικρή τρύπα, που βάζει νερά, είναι ικανή να το βουλιάξει. Το ίδιο συνέβη και με το πλοίο του Αδάμ. Ο διάβολος έριξε το σπόρο της αμαρτίας και καταπόντισε τη ψυχή του Αδάμ. Ο Θεός είχε γεμίσει τον Αδάμ με άπειρες αρετές και αγαθά, ενώ ο διάβολος όχι μόνον δεν τα αύξησε, αλλά του έκλεψε και αυτά που είχε.

Ο αντίδικος της σωτηρίας των ανθρώπων μας πληγώνει με το βέλος του και μετά μας ανοίγει μεγαλύτερες πληγές. Ρίχνει το σπόρο του και μετά μας βάζει με επιμέλεια να τον καλλιεργήσουμε.

Είναι επίσης ο πατέρας του ψεύδους. Θυμάστε τί είπε στον Αδάμ; Του υποσχέθηκε πως θα τον φθάσει στο Θεό και όχι μόνο Θεό δεν τον έκανε, αλλά τον εξόρισε και από τον Παράδεισο. Όταν πρόκειται να ρίξει τον άνθρωπο στην αμαρτία, τον γεμίζει με ψέματα και υποσχέσεις, ενώ μετά τη διάπραξη του παραπτώματος τον γεμίζει με ενοχές και τύψεις. Σκοπός του είναι να μας απομακρύνει από το Θεό.

Οι μεθοδείες του διαβόλου είναι απέραντες και αναρίθμητες. Όσο είμαστε σε αυτή τη γη, θα δεχόμαστε τις επιθέσεις του. Όλοι δέχονται την επίδραση του, και οι άγιοι και οι αμαρτωλοί. Σε όλους επιτίθεται. Και σε εκείνους που τον κατατροπώνουν και τον νικούν, όπως είναι οι άγιοι, αλλά και σε εκείνους που εύκολα τους νικάει, δηλαδή τους αμαρτωλούς. Συνεχώς τρέχει εναντίον της σωτηρίας μας.

Το όπλο μας εναντίον του πονηρού είναι να μην αποκόψουμε τον εαυτό μας από την Εκκλησία. Όσο είμαστε συνδεδεμένοι με την Εκκλησία, έχουμε πολλές πιθανότητες και ευκαιρίες να τον νικήσουμε. Τί έκανε στην Εύα; Την απομόνωσε από τον Αδάμ και έτσι την έριξε στην αμαρτία. Όταν είμαστε μέσα στο πνεύμα της Εκκλησίας, παίρνουμε δύναμη και χαρά και μπορούμε να τον νικήσουμε. Ενώ όταν απομακρυνόμαστε από αυτή, χανόμαστε. Η Εκκλησία είναι το φυλακτήριό μας.

Μεθοδεία του διαβόλου είναι να μας χωρίσει από τους ποιμένες της Εκκλησίας. Βλέπετε πόσες διαβολές, συκοφαντίες, σκέψεις υβριστικές κ.τ.λ. μας βάζει προκειμένου να ψυχρανθούμε με τον πνευματικό μας, με τον εφημέριο της ενορίας μας ή με τους κληρικούς γενικά. Μετά, εύκολα μπορεί να μας οδηγήσει όπου θέλει.

Ο αββάς Μακάριος συνάντησε μια φορά το διάβολο, ο οποίος του είπε: «Μακάριε, εάν τρώγεις λίγο, εγώ δεν τρώγω ποτέ. Εάν αγρυπνείς, εγώ δεν κοιμάμαι ποτέ. Ένα έχεις που δεν έχω εγώ. Ποιό;» ρώτησε με ενδιαφέρον ο Άγιος, «Την ταπείνωση», είπε και εξαφανίστηκε.

Ας προσευχηθούμε, λοιπόν, ώστε να νικήσουμε τον πονηρό και να λυτρωθούμε από τις μεθοδείες του.

(Μητροπολίτου Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας, Ιωήλ «Θυσία εσπερινή»)

πηγήhttp://vatopaidi.wordpress.com/

 «Ει δύνασαι πιστεύσαι»

Ο ευαγγελιστής Μάρκος μας εξιστορεί ένα θαυμαστό γεγονός,και μας λέγει ότι: Ο πατέρας του σημερινού Ευαγγελίου έχει ένα μεγάλο πρόβλημα, και το πρόβλημά του είναι το άρρωστο παιδί του.

Το χαρακτηριστικό όμως είναι ότι την ευθύνη για τη µή θεραπεία του παιδιού του την ρίχνει στους άλλους. Λέγει στον Χριστό: οι μαθητές σου δεν μπόρεσαν να το θεραπεύσουν. Με κλονισμένη τη πίστη, αμφιβάλλει αν και ο ίδιος ο Χριστός θα μπορούσε να κάνει κάτι, λέγοντας:

«Ει δύνασαι βοήθησον ημίν».

Συνήθως μεταθέτουμε στους άλλους το βάρος των ευθυνών μας και ιδίως στον Θεό. Με τον τρόπον αυτό, θέτουμε τους άλλους και τον Θεό υπό κατηγορία λέγοντας πως δεν έκαναν τούτο ή εκείνο, γιατί σ’ μένα, εγώ που είμαι κοντά στην Εκκλησία; εγώ που εκκλησιάζομαι κάθε Κυριακή; Γιατί ν’ αφήνει ο Θεός να γίνονται αυτά; Πιστεύω ότι τα ερωτήματα αυτά τα έχει ο καθένας μας!

Εδώ αδελφοί μου όμως πέφτουμε σε μια μεγάλη αμαρτία, αυτή της Θεοδικίας.

Ο Θεός δίδοντας στον άνθρωπο την ελευθερία, του έδωσε την γνώση αλλά και την τεχνογνωσία για να μπορεί να επιβίωση στην εκτός του παραδείσου ζωή.

Ο άνθρωπος, όμως, λόγω της φθοράς που υπέστη μετά το προπατορικό αμάρτημα έκανε κακή χρήση στο αυτεξούσιο, της ελευθερία δηλαδή που του έδωσε απλόχερα ο Θεός, και άρχισε να γίνεται επικίνδυνος προς τον συνάνθρωπό του άλλα κυρίως προς το περιβάλλον.

Θα ήθελα όμως εδώ να σας αναφέρω μερικά περιστατικά στην αγάπη σας:

Πρώτον, ας δούμε την σχέση του ανθρώπου με τον συνάνθρωπο και ας πάρουμε σημερινό περιστατικό, θα χρησιμοποιήσω κάτι που το έχουμε κοντά μας, θα σας αναφέρω την μάστιγα των ναρκωτικών.Ξέρουμε ότι κάποιος κάνει χρήση ναρκωτικών ουσιών και είναι είτε γείτονας, είτε είναι συγγενείς μας, εμείς τι κάνουμε; Τίποτε!!!

Το μόνο που κάνουμε είναι να τον απομονώσουμε κοινωνικά και να του προσάψουμε ένα νέο επώνυμο και θα μου επιτρέψετε στην αγάπη σας να είπω την λέξη αυτή του «αλήτη» ή του «ναρκομανή».

Όμως οι γονείς και οι συγγενείς αυτού του παιδιού την ευθύνη την ρίχνουν στους άλλους στην φιλία, στην ανεργία, αλλά κυρίως στην κοινωνία λες και οι ίδιοι δεν είναι κοινωνία.

Δεύτερον ας δούμε τον άνθρωπο και το περιβάλλον, παράδειγμα:

Παρακολουθούμε στις τηλεοράσεις μας το φαινόμενο του θερμοκηπίου και λέμε πάει η φύση τρελάθηκε ή η φύση εκδικείται. Και πάλι ο άνθρωπος μεταθέτει τα προβλήματα του στον Θεό, και λέμε αυτό είναι θεομηνία και ο ποταμός φούσκωσε και πλημμύρισαν τα σπίτια μας.

Ποιος φταίει για όλα αυτά ο Θεός; ή ο άνθρωπος;

Και στα δύο παραδείγματα φταίει ο άνθρωπος στο πρώτο διότι εμείς οι σημερινή γονείς κοιτάμε περισσότερο την καριέρα μας και το πώς θα κάνουμε περισσότερα χρήματα, με αποτέλεσμα να βάζουμε σε δεύτερη μοίρα τα παιδιά μας (και όχι μόνο σε αυτή την περίπτωση των ναρκωτικών αλλά και σε άλλες περιπτώσεις όπως το σχολείο αλλά και στην εν γένει συμπεριφορά των παιδιών μας).

Μπορεί εμείς οι γονείς να νομίζουμε ότι παρέχουμε στα παιδιά μας τα πάντα χωρίς όμως να τα ρωτάμε αν αυτά που τους παρέχουμε τους ικανοποιούν όχι μόνο στα υλικά αλλά κυρίως στα πνευματικά.

Στην δεύτερη περίπτωση ο Θεός όταν έπλασε τον άνθρωπο, μας λέγει το βιβλίο της Γενέσεως: «έθετο αυτόν εν τω παραδείσω εργάζεσθαι αυτόν και φυλάσσειν» και αντ᾿ αυτού ο άνθρωπος κατέστρεψε αυτό που του έδωσε ο Θεός να φιλάει.

Αλλά θα σας δώσω μια εικόνα για να γίνω πιο κατανοητώς: η εικόνα είναι αυτή του μαχαιριού το οποίο το κατασκεύασε ο άνθρωπος για να το χρησιμοποιεί στο να μπορεί να κυνηγήσει τα θηράματά του, να κόψει το ψωμί του και για άλλες χρήσης, αυτή είναι η σωστή χρήση του μαχαιριού.

Αν όμως το στέψεις στον συνάνθρωπο σου τότε είναι η κακή χρήση του μαχαιριού. Στην περίπτωση αυτή ποιος φταίει ο Θεός που έδωσε στον άνθρωπο την τεχνογνωσία ή ο άνθρωπος που έκανε κακή χρήση της ελευθερίας;

Αν ο Θεός παρέμβαινε, τότε ο άνθρωπος δεν θα ήταν ελεύθερος αλλά θα είχε μια καταπιεστική αντιμετώπιση θα ήταν δηλαδή δέσμιος δούλος των επιθυμιών του Θεού.

Όμως ας γυρίσουμε στην ευαγγελική περικοπή δίνοντας μας την απάντηση ο ίδιος ο Χριστός:

Ο Χριστός διορθώνει τον πατέρα του παιδιού, λέγοντας του: «εάν εσύ μπορέσεις να πιστεύσεις˙ τότε όλα είναι κατορθωτά σε αυτόν που πιστεύει»!

Για πολλά πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή µας δεν ευθύνονται τόσο οι άλλοι, όσο εμείς οι ίδιοι όπως προ είπαμε.

Για πολλά πράγματα της ζωής µας, η εξήγηση βρίσκεται μέσα µας και όχι γύρω ή έξω από µας.

Ο Θεός ιδιαίτερα γνωρίζει τι κάνει και πως ενεργεί. Το θέμα όμως είναι τι κάνουμε εμείς.

Εάν εμείς πιστεύουμε, αγαπάμε και κάνουμε αυτό που εξαρτάται από µας τότε κατορθώνουμε τα πάντα.

Έτσι η ορθή στάση είναι όχι η μετάθεση των ευθυνών στους άλλους, αλλά η ανάθεση της ζωής µας στα χέρια του Χριστού, διότι ο Χριστός μας είπε «πας γαρ ο αιτών λαμβάνει, και ο ζητών ευρίσκει, και τω κρούοντι ανοίγεται».

Όμως για να το πετύχουμε αυτό πρέπει να υπάρχει μια προϋπόθεση, αυτή της αληθινής πίστης, και όχι της επιφανειακής «για το θεαθήναι τοις ανθρώποις».

Αν εμείς οι σημερινοί γονείς κραυγάσουμε προς τον Θεό: «πιστεύω, Κύριε, βoήθει μοι τη απιστία μου», τότε θα γίνει το θαύμα της σωτηρίας των παραστρατημένων παιδιών μας και θα γευθούμε το θαύμα της πίστεως. ΑΜΗΝ…

Πηγή:http://ierosnaosagandreou.blogspot.com/

 Η αμαρτία μας θλίβει την καρδιά του Θεού; Αυτός υποφέρει όταν εμεις υποφέρουμε; Έχουμε δικαίωμα να πούμε στον άνθρωπο που υποφέρει: «Ο ίδιος ο Θεός, αυτήν εδώ τη στιγμή, υποφέρει ό,τι υποφέρεις κι εσύ, και το ξεπερνά»;

Επιθυμώντας να διαφυλάξουν τη θείαν υπερβατικότητα, οι πρώτοι Πατέρες, Έλληνες και Λατίνοι, επέμειναν στο «απαθές» του Θεού. Αυστηρά ερμηνευόμενο, αυτό σημαίνει ότι ενώ ο ενσαρκωμένος Θεόςμπορεί να υποφέρει, ο ίδιος ο Θεός δεν υποφέρει. Χωρίς ν’ αρνηθούμε την Πατερική διδασκαλία, δεν θα μπορούσαμε να πούμε κάτι περισσότερο απ’ αυτό; Στην Π.Διαθήκη, πολύ πριν από την ενσάρκωση του Χριστού, βρίσκουμε να διατυπώνεται σχετικά με το Θεό: «… και ωλιγώθη η ψυχή αυτού εν κόπω Ισραήλ» (Κριτ. 10,16). Αλλού, στην Π. Διαθήκη, τοποθετούνται λόγια σαν κι αυτά στο στόμα του Θεού· «υιός αγαπητός Εφραίμ εμοί, παιδίον εντρυφών, ότι ανθ’ ων οι λόγοι μου εν αυτώ, μνεία μνησθήσομαι αυτού· διά τούτο έσπευσα επ’ αυτώ, ελεών ελεήσω αυτόν» (Ιερεμ. 31, 20: 38,20). «Τι σε διαθώμαι, Εφραίμ; υπερασπιώ σου, Ισραήλ, … μετεστράφη η καρδία μου εν τω αυτώ, συνεταράχθη η μεταμέλειά μου» (Ωσηέ, 11,8). Αν αυτά τ’ αποσπάσματα έχουν κάποια έννοια, πρέπει να σημαίνουν ότι ακόμη και πριν από την Ενσάρκωση ο Θεός αναμιγνύεται άμεσα στις δυστυχίες της δημιουργίας του. Η αθλιότητά μας προκαλεί θλίψη στο Θεό· τα δάκρυα του Θεού ενώνονται με τα δάκρυα του ανθρώπου. Ένας κατάλληλος σεβασμός για την αποφατική προσέγγιση θα μας έκανε βέβαια επιφυλακτικούς στο ν’ αποδώσουμε ανθρώπινα συναισθήματα στο Θεό με βάναυσο ή κακόγουστο τρόπο. Αλλ’ αυτό τουλάχιστον είμαστε υποχρεωμένοι να το βεβαιώσουμε. «Η αγάπη κάνει τις δυστυχίες των άλλων δικές της», διατυπώνει το βιβλίο των πτωχών τω Πνεύματι. Αν αυτό αληθεύει για την ανθρώπινη αγάπη, αληθεύει πολύ περισσότερο για τη θεϊκή αγάπη.

Αφού ο Θεός είναι αγάπη και δημιούργησε τον κόσμο σαν μια πράξη αγάπης -και αφού ο Θεός είναι προσωπικός, και η προσωπικότητα προϋποθέτει μετοχή- ο Θεός δεν παραμένει αδιάφορος στις λύπες αυτού του πεπτωκότος κόσμου. Αν εγώ ως ανθρώπινη ύπαρξη μένω ανεπηρέαστος από την αγωνία ενός άλλου, με ποιαν έννοια τον αγαπώ γνήσια; Σίγουρα λοιπόν ο Θεός ταυτίζεται με τη δημιουργία του στην αγωνία της.

Έχουν πει σωστά ότι υπήρχε ένας σταυρός στην καρδιά του Θεού πριν φυτευτεί ένας άλλος έξω απ’ τα Ιεροσόλυμα· κι ενώ τον ξύλινο σταυρό τον έχουν κατεβάσει, ο σταυρός στην καρδιά του Θεού παραμένει ακόμη. Είναι ο σταυρός του πόνου και του θριάμβου, και των δύο μαζί. Κι εκείνοι που μπορούν να το πιστέψουν αυτό θα βρουν ότι η χαρά είναι ανακατεμένη με το ποτήρι της πίκρας τους. Θα μετέχουν, σ’ έν’ ανθρώπινο επίπεδο, στη θεϊκή εμπειρία του νικηφόρου πάθους.

***

“Ο στεγάζων εν ύδασι τα υπερώα αυτού, ο τιθείς θαλάσση όριον ψάμμον, και συνέχων το παν, σε υμνεί ήλιος, σε δοξάζει σελήνη, σοι προσφέρει ύμνον πάσα κτίσις, τω Δημιουργώ και Κτίστη, εις τους αιώνας. ” (Από το Τριώδιο)

“Μέγας ει, Κύριε, και θαυμαστά τα έργα σου, και ουδείς λόγος εξαρκέσει προς ύμνον των θαυμασίων σου.Σύ γαρ βουλήσει εξ ουκ όντων εις το είναι παραγαγών τα σύμπαντα, τω σω κράτει συνέχεις την κτίσιν και τη ση προνοία διοικείς τον κόσμον. Συ εκ τεσσάρων στοιχείων την κτίσιν συναρμόσας τέτταρσι καιροίς τον κύκλον του ενιαυτού εστεφάνωσας. Σε τρέμουσιν αι νοεραι πάσαι δυνάμεις· σε υμνοί ήλιος· σε δοξάζει σελήνη· σοι εντυγχάνει τα άστρα· σοι υπακούει το φως· σε φρίττουσιν άβυσσοι· σοι δουλεύουσιν αι πηγαί. Συ εξέτεινας τον ουρανόν ωσεί δέρριν· συ εστερέωσας την γην επί των υδάτων· συ περιετείχισας την θάλασσαν ψάμμω· συ προς αναπνοάς τον αέρα εξέχεας. Αγγελικαί δυνάμεις σοι λειτουργούσιν, οι των αρχαγγέλων χοροί σε προσκυνούσι· τα πολυόμματα Χερουβείμ, και τα εξαπτέρυγα Σεραφείμ, κύκλω ιστάμενα και περιϊπτάμενα, φόβω της απροσίτου σου δόξης κατακαλύπτεται… διά στοιχείων και δι’ αγγέλων και δι’ ανθρώπων και διά ορωμένων και δι’ αοράτων δοξάζηταί σου το πανάγιον όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.” (Ευχή του Μεγάλου Αγιασμού των Υδάτων. Εορτή των Θεοφανείων.)

“Το θεϊκό ριψοκινδύνεμα που υπάρχει μέσα στην απόφαση του Θεού να δημιουργήσει υπάρξεις κατ’ εικόνα και ομοίωση του Θεού, είναι το αποκορύφωμα της παντοδυναμίας, ή καλύτερα, η υπέρβαση αυτής της κορφής με την εκούσια ανάληψη αδυναμίας. Γιατί «το ασθενές του Θεού ισχυρότερον των ανθρώπων» (Α’ Επιστολή προς Κορ. 1,25).” (Vladimir Lossky)

Το σύμπαν είναι ο αμπελώνας που δόθηκε στους ανθρώπους από το Θεό. «Όλα τα πράγματα είναι για μας, όχι εμείς γι’ αυτά», λέει ο Άγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Το κάθε τι είναι δώρο του Θεού στον άνθρωπο, ένα σημάδι της αγάπης του. Όλα τα πράγματα μαρτυρούν τη δύναμη της αγάπης του Θεού, την καλή του θέληση ή τη χάρη, και μας τη μεταβιβάζουν. Κατά συνέπεια το κάθε τι είναι ένα όχημα γι’ αυτό το θεϊκό δώρο της αγάπης, όπως το κάθε δώρο που κάνουμε ο ένας στον άλλο είναι ένα σημάδι και ένας φορέας της μεταξύ μας αγάπης. Αλλά ένα δώρο απαιτεί έν’ αντίδωρο, ώστε αυτή η αγάπη να γίνει αμοιβαία και να πραγματωθεί. Προκειμένου, όμως, για το Θεό, ο άνθρωπος δεν μπορεί να επιστρέψει τίποτε απ’ όσα έχει λάβει απ’ το Θεό για τις ανάγκες του· κατά συνέπεια, το δώρο του ανθρώπου στο Θεό είναι η θυσία, κι αυτός την προσφέρει μ’ ευχαριστία κι ευγνωμοσύνη. Το δώρο του ανθρώπου στο Θεό είναι θυσία και «ευχαριστία» με την ευρύτερη έννοια.

“Ακόμη, με την προσφορά του κόσμου στο Θεό, σαν ένα έργο θυσίας,επιθέτουμε σ΄αυτό τη σφραγίδα του δικού μας έργου, της κατανόησής μας, του πνεύματος της θυσίας μας και της κίνησής μας προς το Θεό. Όσο περισσότερον αντιλαμβανόμαστε την αξία και τον πλούτο της θείας Χάριτος, και αναπτύσσουμε τις δυνατότητές της αυξάνοντας έτσι τα τάλαντα που μας έχουν δοθεί, τόσο περισσότερο υμνούμε το Θεό και του δίνουμε χαρά, αποδεικνύοντας μ’ αυτό τον τρόπο, ότι συμμετέχουμε ενεργά στο διάλογό μας της αγάπης μ’ Εκείνον.” (π. Δημήτριος Staniloae)

“Στον τεράστιο καθεδρικό ναό που είναι το σύμπαν του Θεού, ο κάθε άνθρωπος είτε είναι λόγιος είτε είναι χειρώνακτας, καλείται να ενεργήσει σαν ιερέας ολόκληρης της ζωής του – να πάρει ό,τι είναι ανθρώπινο και να το μετατρέψει σε μια προσφορά και σ’ ένα ύμνο δόξας.” (Paul Evdokimov)

“Αν λίγοι άνθρωποι γίνουν προσευχή -προσευχή που είναι «αγνή» και τελείως άχρηστη κατά τα φαινόμενα- μεταμορφώνουν το σύμπαν με μόνο το γεγονός της παρουσίας τους, με την ίδια τους την ύπαρξη.” (Olivier Clement)

“Είσ’ ένας κόσμος μέσα σ’ ένα κόσμο· κοίταξε μέσα σου και θα δεις εκεί όλη τη δημιουργία. Μην κοιτάζεις τα εξωτερικά πράγματα, αλλά στρέψε όλη σου την προσοχή σ’ αυτό που βρίσκεται μέσα. Συγκέντρωσε όλο το νού σου μέσα στο πνευματικό θησαυροφυλάκιο της ψυχής σου κι ετοίμασε για τον Κύριο ένα ναό δίχως εικόνες.” (Άγ. Νείλος Αγκύρας)

“Ο Ρώσος νομίζει ότι μπορεί κανείς να γνωρίζει ένα πράγμα, σαν άνθρωπος, μόνο μέσω συμμετοχής. Το καλό και το κακό, εδώ στη γη, είναι αδιάσπαστα δεμένα μαζί. Αυτό για μας είναι το μεγάλο μυστήριο της ζωής πάνω στη γη. Εκεί όπου το κακό είναι στη μεγαλύτερή του ένταση, εκεί επίσης πρέπει να υπάρχει το μεγαλύτερο καλό. Αυτό για μας δεν είναι καν υπόθεση. Είναι αξίωμα. Το κακό δεν πρέπει να το αποφεύγουμε αλλά πρώτα να συμμετέχουμε σ’ αυτό και να το κατανοούμε μεσ’ από τη συμμετοχή, και μετά με την κατανόηση να το εξαγιάζουμε και να το μεταμορφώνουμε.” (Julia de Beausobre)

“Οι άγιοι πρέπει να μετανοούν όχι μόνο για τους ίδιους αλλά επίσης και για χάρη των διπλανών τους, γιατί δίχως πρακτική αγάπη δεν μπορούν να γίνουν τέλειοι. Έτσι διατηρείται ολόκληρο το σύμπαν κι ο καθένας μας βοηθιέται προνοητικά από τον άλλο. ” (Άγ. Μάρλος ο Μοναχός)

“Ο Θεός δεν επιμένει ή επιθυμεί να θρηνούμε με αγωνία καρδιάς· μάλλον είναι δική του ευχή ότι από αγάπη γι’ αυτόν θάπρεπε να χαιρόμαστε με γέλιο στην ψυχή μας. Πέταξε την αμαρτία και τα δάκρυα είναι περιττά· όπου δεν υπάτρχει πληγή, δεν χρειάζεται αλοιφή. Πριν από την πτώση ο Αδάμ δεν έχυνε καθόλου δάκρυα και κατά τον ίδιο τρόπο δεν θα υπάρχουν πια δάκρυα μετά την ανάσταση των νεκρών, όπου η αμαρτία θα έχει καταστραφεί. Γιατί τότε ο πόνος, η λύπη και ο θρήνος θα έχουν φύγει μακριά.” (Άγ. Ιωάννης της Κλίμακος)

“Η δόξα στην οποία καλείται ο άνθρωπος είναι να μοιάσει περισσότερο στο Θεό με το να γίνει πιο ανθρώπινος.” (π. Δημήτριος Staniloae)

Κάλλιστος Γουέαρ, Επίσκοπος Διοκλείας”Ο Ορθόδοξος Δρόμος” Μετάφραση: Μαρία Πάσχου – Έκδοση: Επτάλοφος AE

Πηγή:http://ipseni.blogspot.com/

 Με τον τίτλο αυτό του κειμένου μας δεν εννοούμε μια προσπάθεια που θα είχε ως σκοπό ένα πλησίασμα του χριστιανισμού από την πλευρά της σύγχρονης ανθρώπινης σκέψης, όσο μια προσπάθεια να βοηθήσουμε τον σύγχρονο άνθρωπο να ξαναδεί τις αιώνιες αλήθειες του χριστιανισμού με νέο μάτι, δηλαδή μέσα από κατηγορήματα σκέψεως και μέσα από παραστάσεις της σημερινής ζωής. Με τον τρόπο αυτό ο χριστιανισμός του γίνεται κατανοητός και στη συνέχεια μπορεί να του γίνει προσφιλής.

1.  Ο Τριαδικός Θεός

Ο χριστιανισμός κάνοντας λόγο για το Θεό, λέει ότι είναι τριαδικός. Πώς μπορούμε να το εννοήσουμε αυτό;

Ας ξεκινήσουμε με μια υπόθεση εργασίας, δηλαδή ότι η Αγία Τριάδα υπάρχει. Είναι φανερό, ότι το να θέλουμε να ερμηνεύσουμε το γεγονός της Τριάδας είναι ακατόρθωτο, καθώς ξεπερνά κάθε ανθρώπινη δυνατότητα. Μα και αυτή η λέξη «τριάδα», είναι αμφίβολο αν εννοιολογεί σωστά την τριαδικότητα του Θεού, εφόσον η έννοια «τριάδα» είναι κατηγόρημα του περατού κόσμου μας. Μια απλή απόδειξη τούτου, είναι το γεγονός ότι η θεολογία μας θεώρησε αναγκαίο να προσθέσει στη λέξη «τριάδα» το «αγία», για να δείξει στους ανθρώπους ότι η τριαδικότητα του Θεού είναι μια αλήθεια που ξεπερνά την ανθρώπινη πραγματικότητα, Το ίδιο πάλι συμβαίνει, όταν κάνουμε λόγο για Πατέρα, Υιό και Άγιο Πνεύμα.

Αν, λοιπόν, τώρα θελήσουμε μέσα από τα δικά μας ανθρώπινα μέτρα να κάνουμε λόγο για την Αγία Τριάδα, μπορούμε να πούμε τα εξής: Η Αγία Γραφή μας λέει ότι ο Θεός είναι αγάπη. Από αυτή την ίδια επίσης την αγάπη ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο. Από την ίδια πάλι αγάπη ενανθρώπησε. Η αγάπη, όμως, είναι μια κίνηση του ενός για τον άλλο, που οδηγεί σε ένωση. Με άλλα λόγια σε κοινωνία. Αλλά για να γίνει μια κοινωνία χρειάζονται πρόσωπα. Αν, λοιπόν, ο Θεός είναι αγάπη, οφείλουμε, σύμφωνα με τα ανθρώπινα μέτρα μας, να πούμε ότι πρέπει να αποτελείται από πρόσωπα.

Είναι πολύ φτωχή η συλλογιστική μας, ωστόσο μας βοηθάει να συλλάβουμε μια εικόνα του Θεού, που δεν εξαντλείται σ’ ένα απρόσιτο μοναδικό ον, τόσο ξένο από μας, αλλά σ’ ένα ον που ταιριάζει περισσότερο στα μέτρα μας, εφόσον αποτελεί μια κοινωνία γεμάτη κίνηση και ζωή.

Ταυτόχρονα όμως λέμε ότι η Αγία Τριάδα είναι ένας Θεός. Και το γεγονός αυτό είναι δυσπρόσιτο μυστήριο. Μπορεί όμως κανείς να το προσεγγίσει με οδηγό την ίδια τη ζωή του Θεού, δηλαδή την αγάπη. Αφού η αγάπη οδηγεί στην ένωση, τότε η τέλεια αγάπη των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδας θα οδηγεί σε μια τέλεια κοινωνία, δηλαδή σε μια τέλεια ένωση, που δεν είναι άλλη παρά ο ένας Θεός.

Έτσι, η Αγία Τριάδα είναι ταυτόχρονα τρία πρόσωπα και ένας Θεός. Και αυτό επιτυγχάνεται με την αγάπη, που είναι η ζωή της Αγίας Τριάδας. Πράγματι η αγάπη των τριών προσώπων τα κάνει ένα, γι’ αυτό είναι τρία και ταυτόχρονα ένα. Συμπίπτουν δε ταυτόχρονα και οι δυο τρόποι υπάρξεως: τρία και ένα, ένα και τρία, γιατί αν για μια στιγμή υποθέσουμε ότι είναι μόνο τρία αλλά όχι και ένα, σημαίνει ότι για τη στιγμή εκείνη έχει πάψει να λειτουργεί η αγάπη και η ενοποιός δύναμη της. Αν πάλι υποθέσουμε ότι για μια στιγμή είναι μόνο ένα αλλά όχι τρία, αυτό σημαίνει, ότι έπαψε και πάλι να λειτουργεί η αγάπη, γιατί τη στιγμή εκείνη το ένα δεν αποτελείται από πρόσωπα, δηλαδή είναι στερημένο από αγάπη, καθώς βάση της αγάπης είναι το πρόσωπο.

2. Το Κακό

Πολλοί φιλοσόφησαν πάνω στην έννοια του κακού και πολλοί το όρισαν σαν μια στέρηση του αγαθού, δηλαδή ως το «μη ον». Προσωπικά θα έλεγα ότι το κακό είναι αληθινά «μη ον», όχι σαν στέρηση αλλά σαν αφαιρετικό κατασκεύασμα του νου, δηλαδή σαν φιλοσοφικό κατηγόρημα, άσχετο από κάθε μορφή αληθινής υπάρξεως. Ο κίνδυνος να εργαζόμαστε με νοητικά κατασκευάσματα, που είναι προϊόντα μιας αφαιρετικής διαδικασίας του νου, όπως με τα κατηγορήματα κακό ή καλό, είναι μεγάλος, γιατί δεν εκφράζουν την αληθινή ύπαρξη του κόσμου. Ενώ στον ανθρώπινο λόγο υπάρχει αντιδιαμετρική αντίθεση μεταξύ καλού και κακού, στον πραγματικό κόσμο δεν υπάρχει. Απέναντι στο Θεό, ως εκπροσώπου του καλού, τίποτε δεν μπορεί να σταθεί αντιδιαμετρικά αντίθετο, γιατί αλλιώς θα είχαμε δυαρχία.

Μετά το ξεκαθάρισμα αυτό οι σκέψεις μας πάνω στο κακό θα ακολουθήσουν το δρόμο που ξεκινά από έναν υπαρκτό κόσμο και από έναν κόσμο κατά «το νοούμενο», δηλαδή προϊόν μιας λογικής αφαιρέσεως. Έτσι, το κακό είναι στέρηση του αγαθού, εφόσον κάτω από το αγαθό εννοούμε το Θεό της αγάπης. Αλλά και εδώ όταν λέμε στέρηση δεν εννοούμε έλλειψη, ανυπαρξία, κενό, αλλά μια ύπαρξη που δρα σε φορά αντίθετη από την αγάπη. Εφόσον, λοιπόν, αγάπη είναι κίνηση για ένωση, για κοινωνία, το κακό είναι μια αντίστροφη κίνηση από την αγάπη, που δεν οδηγεί στην ένωση, αλλά σε ψευδοένωση με τον εαυτό του, δηλαδή τη μόνωση. Είναι δηλαδή η χαρακτηριστική εκδήλωση του εγωισμού.

Αλλά και πάλι πρέπει να παρατηρήσουμε, ότι το κακό όχι μόνο δεν είναι έλλειψη και κενό, όπως σημειώσαμε, αλλά ούτε, όπως παραπάνω είπαμε, μια κατεύθυνση αντίθετη από την αγάπη, εφόσον, κάτω από το επίθετο «αντίθετη», εννοούμε μια αντίθεση αντιδιαμετρική, δηλαδή μια αντίθεση ισοδύναμη προς τη θέση. Αν ήταν έτσι, τότε το κακό δεν θα πετύχαινε ούτε και αυτή την ψευδοένωσή του, την αυτοταύτισή του, αλλά θα διαλυόταν, θα γινόταν ανύπαρκτο. Η ύπαρξη όμως του κακού μαρτυρεί ότι μέσα του διατηρεί ένα στοιχείο αγάπης, έστω και διάστροφο, που του δίνει τη δυνατότητα να συνδέεται με τον εαυτό του.

Αφού το κακό είναι μια άρνηση του καλού, πάει να πει ότι η ύπαρξή του προσδιορίζεται από το καλό. Δηλαδή στο βάθος των πραγμάτων κυριαρχεί το καλό. Αυτό μπορούμε να το διαπιστώσουμε και από την καθημερινή ζωή των ανθρώπων. Όταν ο άνθρωπος θέλει να ζημιώσει κάποιον άλλο ή έστω να κερδίσει κάτι από έναν άλλο, είτε αυτό γίνεται σε μια απλή συναλλαγή είτε γίνεται στο εμπόριο είτε γίνεται στην πολιτική, και εφόσον δεν κυριαρχεί ο νόμος της ζούγκλας, προσπαθεί να παρουσιάσει την απαίτησή του με τέτοιο τρόπο ώστε να φαίνεται ότι επιδιώκει τάχα το καλό του άλλου. Επίσης πόσοι και πόσοι άνθρωποι, όταν κάνουν μια κακή πράξη, δεν προσπαθούν να βρουν μέσα τους μια δικαιολογία για να νομιμοποιήσουν την πράξη τους αυτή στην ίδια τους τη συνείδηση! Αλλά και όταν ακόμη ο άνθρωπος κάνει συνειδητά μια κακή πράξη, την κάνει γιατί νομίζει ότι τον συμφέρει. Δηλαδή την κάνει για το, κατά τη γνώμη του, καλό του. Με άλλα λόγια το κριτήριο της πράξεώς του είναι το καλό. Βέβαια το καλό αυτό είναι στην ουσία του πολύ πρωτόγονο. Δεν παύει όμως να αποτελεί τη βάση και το ελατήριο της συμπεριφοράς του άνθρωπου.

Από τα παραπάνω βγαίνει το συμπέρασμα, ότι τον τελευταίο λόγο στα ανθρώπινα πράγματα έχει το καλό. Με άλλα λόγια, ότι ο Θεός δεν έχει χάσει το παιχνίδι, αλλά αντίθετα θα είναι εκείνος που θα επικρατήσει τελικά στη συναλλαγή των διαφόρων δυνάμεων της παγκόσμιας ιστορίας.

( Ηλίας Βουλγαράκης, Ποιος αγαπάει αληθινά, Εκδ. Μαΐστρος)

πηγήhttp://vatopaidi.wordpress.com/

 Αυτή, λοιπόν, η θεία προσευχή, η επίκληση του Σωτήρα μας, το «Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού ελέησόν με» είναι και προσευχή και ευχή και ομολογία πίστεως και μεταδίδει το Άγιο Πνεύμα και χορηγεί τις θείες δωρεές, είναι και κάθαρση της καρδιάς, διώχνει τους δαίμονες και κατοικίζει μέσα της τον Ιησού Χριστό, είναι πηγή πνευματικών σκέψεων και θείων λογισμών, απολύτρωση των αμαρτιών, θεραπεία των ψυχών και των σωμάτων, χορηγός θείου φωτισμού, ανάβρυση του ελέους του Θεού και βραβεύτρια με αποκαλύψεις και θείες μυήσεις του ταπεινού ανθρώπου, και η μόνη σωτηρία, επειδή περιέχει το σωτηριώδες όνομα του Θεού μας, το οποίο είναι το μόνο όνομα που επικαλούμεθα, δηλαδή του Ιησού Χριστού του Υιού του Θεού. Και δεν υπάρχει άλλο όνομα με το οποίο να μπορούμε να σωθούμε , όπως λέει ο Απόστολος.

Γι’ αυτό και είναι και προσευχή, διότι μ’ αυτήν ζητούμε παρακλητικά το θείο έλεος, είναι και ευχή επειδή παραδίδουμε τους εαυτούς μας στο Χριστό με το να Τον επικαλούμεθα. Είναι ομολογία, διότι μακαρίστηκε ο Πέτρος επειδή ομολόγησε αυτό το όνομα. Παρέχει το Πνεύμα διότι «κανένας δεν λέει τον Ιησού Κύριο, παρά με το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος». Χορηγεί θείες δωρεές διότι γι’ αυτήν λέει ο Χριστός στον Πέτρο «θα σου δώσω τα κλειδιά της βασιλείας των ουρανών». Είναι κάθαρση καρδιάς διότι βλέπει το Θεό και Τον καλεί και καθαρίζει αυτόν που βλέπει. Διώχνει τους δαίμονες, διότι με το Όνομα του Ιησού Χριστού διώχθηκαν και διώκονται όλοι οι δαίμονες. Είναι και κατοίκηση Χριστού μέσα μας διότι με το να Τον φέρουμε στη μνήμη μας είναι μέσα μας και με την ενθύμηση κατοικεί και μας γεμίζει ευφροσύνη, όπως λέει, «θυμήθηκα το Θεό και γέμισα ευφροσύνη» . Είναι πηγή πνευματικών σκέψεων και λογισμών, διότι ο Χριστός είναι ο θησαυρός κάθε σοφίας και γνώσεως, και αυτά τα χορηγεί σ’ εκείνους που μέσα τους κατοικεί. Είναι απολύτρωση των αμαρτιών, επειδή λέει γι’ αυτήν «Όσα λύσεις, θα είναι λυμένα στον ουρανό». Είναι θεραπευτήριο ψυχών και σωμάτων, επειδή λέει «στο όνομα του Ιησού Χριστού, σήκω και περπάτα» και «Αινέα, σε θεραπεύει ο Ιησούς Χριστός». Χορηγεί το θείο φωτισμό, διότι ο Χριστός είναι το αληθινό φως και μεταδίδει σ’ αυτούς που Τον επικαλούνται από τη λαμπρότητα και τη χάρη Του. «Ας είναι, λέει, η λαμπρότητα του Κυρίου και Θεού μας σ’ εμάς», και «όποιος με ακολουθεί θα έχει το φως της ζωής». Είναι πηγή του θείου ελέους διότι ζητούμε το έλεος. Και ο Κύριος είναι ελεήμων και ελεεί όλους όσοι τον επικαλούνται, και κάνει γρήγορη εκδίκηση εκείνων που βοούν προς Αυτόν. Και βραβεύει, με αποκαλύψεις και θείες μυήσεις, τους ταπεινούς, διότι αύτη δόθηκε και στον αλιέα Πέτρο με αποκάλυψη του ουρανίου Πατέρα, και ο Παύλος ανυψώθηκε εν Χριστώ και άκουσε αποκαλύψεις. Και πάντοτε αυτό ενεργεί. Και είναι η μόνη σωτηρία διότι, λέει ο Απόστολος «με κανέναν άλλο δεν μπορούμε να σωθούμε», και «Αυτός είναι ο σωτήρας του κόσμου, ο Χριστός». Γι’ αυτό και κατά την εσχάτη ημέρα «κάθε γλώσσα θα ομολογήσει» και θα ανυμνήσει, θέλοντας και μη θέλοντας «ότι Κύριος είναι ο Ιησούς Χριστός, για να δοξάζεται ο Θεός Πατέρας». Και αυτό είναι το σημάδι της πίστεως μας, ότι  είμαστε και ονομαζόμαστε Χριστιανοί και δίνουμε μαρτυρία ότι είμαστε εκ Θεού. «Όποιος ομολογεί πως ο Ιησούς είναι ο Χριστός που ήλθε και έγινε άνθρωπος, αυτός είναι εκ του Θεού» λέει όπως είπαμε και πριν, και όποιος δεν ομολογεί δεν είναι εκ του Θεού. Και αυτός που δεν ομολογεί τον Ιησού Χριστό είναι από τον Αντίχριστο.

Γι’ όλα αυτά, πρέπει όλοι οι πιστοί να ομολογούν ασταμάτητα αυτό το όνομα και για την ανακήρυξη της πίστεως, και για την αγάπη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, από την οποία δεν πρέπει κανένα πράγμα να μας χωρίσει ποτέ, και για τη χάρη και άφεση και απολύτρωση και θεραπεία, και αγιασμό και φωτισμό και προ πάντων τη σωτηρία που προέρχονται από το όνομα αυτό. Με το θειο αυτό όνομα θαυματούργησαν και δίδαξαν οι απόστολοι. Γι’ αυτό και ο Ευαγγελιστής – Ιωάννης- λέει: «Αυτά γράφτηκαν για να πιστέψετε ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού» αυτή είναι η πίστη «ώστε πιστεύοντας να έχετε διά του ονόματος Του ζωή» . Αυτή είναι η σωτηρία και η ζωή.

(Αγίου Συμεών, Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, Η Προσευχή του Ιησού, Εκδ. Επέκταση)

Πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com/