kantonopou’s blog

ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ

«Κοίτα ψηλά και προχώρα»

Συγγραφέας: kantonopou στις Μάιος 12, 2010

 mitr4.jpg

    Είπαν  πώς ή απελπισία μοιάζει με παράφορο παιδί, πού, όταν του πάρης ένα από τα παιχνίδια του, ρίχνει με πείσμα και όλα τα άλλα στη φωτιά. Ή απελπισία, δηλαδή, αχρηστεύει το λογικό και, κατ επέκταση, τον όλο άνθρωπο. Έτσι ένα απλό ατύχημα μπορεί να γίνη αληθινό δυστύχημα.

       Πολλές οι αφορμές. Κάποτε -και μάλιστα αναπά ντεχα- το ένα κακό διαδέχεται το άλλο. Αλλεπάλληλα τα χτυπήματα δεν αφήνουν χρόνο για ήρεμη σκέψη και αντιμετώπιση. Αν δεν υπάρχει ή κατάλληλη ψυχική προετοιμασία, ό άνθρωπος τα χάνει, απελ πίζεται, φθάνει στην απόγνωση. Παγιδεύεται στα γρανάζια της απελπισίας και γίνεται αγνώριστος. Αξιολύπητος. Τότε αρχίζει να διερωτάται:» Τί νόημα μπορεί να έχη μια τέτοια ζωή πού όλο δεινά του σωρεύει; Αξίζει να την ζή; Έτσι, επειδή χάνει κάτι, νομίζει πώς έχασε το πάν. Και φθάνει στο τέλος να χάνη, από την ηττοπάθεια του, το πάν.

Ό πιστός όμως και όταν όλα γύρω του φαίνωνται σκοτεινά αντλεί θάρρος από την αστείρευτη πηγή της θείας δυνάμεως και στέκεται αλύγιστος.«Κλυδωνίζεται, άλλ’ου καταποντίζεται». Το βλέμμα της πίστεως διατρυπά τα σκοτάδια και βλέπει ήλιο τα μεσάνυχτα.

Να πώς μας συμβουλεύει ό πολυδοκιμασμένος αγωνιστής ιερός Χρυσόστομος. Τι μας λέει:

Πρέπει πάντοτε να ελπίζουμε και ποτέ να μην άπελπιζώμαστε. Σε καμιά περίπτωση δεν δικαιολο γείται ή απελπισία. Και όταν δεν υπάρχει καμιά λύση και όταν τα πράγματα μας δυσκολεύουν αφάνταστα και τότε, περισσότερο τότε, να ελπίζετε. «Δυνατόν γαρ τω Θεώ και έξ άπορων πόρον εύρείν», Να το μυστικό. Για τον Θεό δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Όλα είναι δυνατά. Ή παντοδυναμία Του έχει διεξόδους στα ανθρώπινα αδιέξοδα. Αρκεί να στηρίζουμε όλη την εμπιστοσύνη μας στον άναστάντα Κύριο και να αντλούμε από Αυτόν την δύναμη. Τότε δεν θα δί νουμε όλη την προσοχή μας μονάχα στις δυσκολίες πού μας γεμίζουν απόγνωση. Θα προσέχουμε και θα στηριζώμαστε πιο πολύ στη δύναμη του Θεού. Και αυτή ή δύναμη θα μας γεμίζη ελπίδα και θάρρος.

Παραστατική ή εικόνα του μικρού ναυτόπουλου. Σφύριζαν οι άνεμοι και λυσσομανούσε ή τρικυμία και αυτό ατρόμητο σκαρφάλωνε πάνω στο κατάρτι για να δέση τα σχοινιά. Όσο κοίταζε ψηλά τίποτα δεν το πτοούσε. Περιφρονούσε και τα κύματα και τούς άνεμους. Όταν όμως σε μια στιγμή γύρισε το βλέμμα του στην αγριεμένη θάλασσα, άρχισε να δειλιάζη, να τρέμη και να κινδυνεύη να σωριασθή στο κατά στρωμα. Και τότε αντήχησε βροντερή ή φωνή του καπετάνιου: «Κοίτα ψηλά και προχώρα».

«Κοίτα ψηλά και προχώρα». Ένα σύνθημα γεμά το δύναμη και ελπίδα. Κοίτα ψηλά και τότε προχώρα ατρόμητος στη ζωή. Ύψωσε τα μάτια σου στον ουρανό και θα δής πόσο σταθερή θα είναι ή πορεία σου στη γη. Οι δυσκολίες και οι αντιξοότητες δεν θα λείψουν. Θα μεταμορφωθούν. Θα χάσουν την άγριωπή τους όψη. Τα κύματα ήταν τα ιδία για το ναυτόπουλο. Όσο κοίταζε τον ουρανό, δεν το τρόμα ζαν. Τα αντιμετώπιζε, χωρίς να το επηρεάζουν. Όταν όμως έστρεψε το βλέμμα του περίτρομο σ’ αυτά, ένιωσε τον ίλιγγο. Παρέλυσαν οι δυνάμεις του.

Το ίδιο κι εμείς. Όταν ατενίζουμε τις δυσκολίες της ζωής με το φοβισμένο βλέμμα της ολιγοπιστίας ή μόνο με τις φτωχές ανθρώπινες δυνάμεις, τις βλέπουμε τρομερές, αξεπέραστες. Όταν όμως τις παρατηρούμε μέσα από το πρίσμα της πίστεως και με εμπιστοσύνη στην πατρική πρόνοια και προστασία του Θεού, τότε και τα πιο δυνατά χτυπήματα τα αντι μετωπίζουμε με αισιοδοξία. Όχι μόνο τα ξεπερνάμε, αλλά γίνονται αφορμή να ίσχυροποιούμεθα στην πνευματική, αλλά και στην καθημερινή μας ζωή. Οι θλίψεις πού συντρίβουν τον χωρίς την «άγκυραν της ελπίδος», πού στηρίζεται στον ουρανό, αναδεικνύ­ουν τον πιστό. Τον γυμνάζουν και τον ισχυροποιούν. Ή ελπίδα διώχνει την δειλία και την ηττοπάθεια. Εξουδετερώνει την απελπισία, τον δήμιο αυτόν της ψυχής, του υπενθυμίζει, πώς τον Γολγοθά ακολουθεί ή Ανάσταση. Θριαμβεύει ή ελπίδα και «ή ελπίς ού καταισχύνει» (Ρωμ. ε 5).

«ΖΩΗ» 6/05/2010

Αφήστε μια απάντηση