kantonopou’s blog

 Περίοδος νηστείας η Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Σημαντική η θέση της νηστείας στη ζωή του κάθε χριστιανού, αν μάλιστα φέρουμε στο νου μας ότι η καταπάτησή της επέφερε στους πρωτοπλάστους την απώλεια του παραδείσου. Η νηστεία είναι δυνατή αρετή, εφόσον δεν είναι υποκριτική. Ο Κύριος τονίζει: «Όταν δε νηστεύητε, μη γίνεσθε ώσπερ οι υποκριταί…» (Ματθ. στ΄ 18). Καλούμαστε, ως Ορθόδοξοι χριστιανοί, να τηρήσουμε και κατά τη Μ. Τεσσαρακοστή τη θεάρεστη νηστεία, εκτός όσοι, διά λόγους υγείας και άδειας του Πνευματικού τους, δεν μπορούν να πράξουν τούτο.

Πότε, όμως, η νηστεία είναι θεάρεστη; Όταν είναι νηστεία εκ προαιρέσεως και υπακοής. Όταν δεν είναι απλώς αλλαγή τροφών, αλλά και αλλαγή τρόπου ζωής. Όταν είναι νηστεία παθών και λογισμών. Όταν δεν είναι η νηστεία εξωτερική βιτρίνα, χωρίς εσωτερική καθαρότητα. Όταν δεν γίνεται η νηστεία από επίδειξη. Δηλαδή όταν νηστεύουμε για να μας θαυμάσουν οι γύρω μας και όχι για να δαμάσουμε τα πάθη μας, αυτή η νηστεία δεν είναι θεάρεστη. Τι αξία έχει η νηστεία, όταν νηστεύουμε τα φαγητά αλλά δεν συγχωρούμε τους συνανθρώπους μας; Όταν νηστεύουμε το κρέας, αλλά κατατρώγουμε με τη γλώσσα τον αδελφό μας; Όταν καταβροχθίζουμε χυδαία θεάματα στην τηλεόραση σε βιντεοκασέτες, στο «ίντερνετ»;

Σε ένα στιχηρό των εσπερίων της Τετάρτης της Α΄ εβδομάδας των Νηστειών, βρίσκουμε τα ακόλουθα: «Νηστεύοντες, αδελφοί, σωματικώς, νηστεύσωμεν και πνευματικώς. Λύσωμεν πάντα σύνδεσμον αδικίας, διαρρήξωμεν στραγγαλιάς βιαίων συναλλαγμάτων. Δώσωμεν πεινώσιν άρτον και πτωχούς αστέγους εισαγάγωμεν εις οίκους, ίνα λάβωμεν παρά Χριστού του Θεού το μέγα έλεος».

Ας αγαπήσουμε τον ωραίο δρόμο της νηστείας, που ξεκινάει από τον έλεγχο της ελευθερίας μας, το λεγόμενο αυτοέλεγχο και φθάνει μέχρι τη θυσία μικρών υλικών δικαιωμάτων και μεγάλων αμαρτωλών παθών. «Νηστεύσωμεν νηστείαν, δεκτήν, ευάρεστον τω Κυρίω».

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ Γ. ΠΑΧΟΥΛΙΔΗΣ – Sigma Live