kantonopou’s blog

Ο θάνατος εισήλθε στον κόσμο εξ? αιτίας της αμαρτίας. Πάνω στο βασίλειο της ζωής επεκράτησε ο θάνατος. Ο κόσμος του Θεού μετετράπη σε ένα απέραντο νεκροταφείο όπου ο νόμος του θανάτου, της αποσύνθεσης, του χωρισμού και της φθοράς έγινε νόμος της ζωής, «νόμος της φύσεως». Αυτό σημαίνει ότι εκείνος που αναιρεί τον Θεό που καταστρέφει το έργο του, έχει θριαμβεύσει στον κόσμο και συνεπώς ο διάβολος είναι ο «άρχων του κόσμου τούτου». Μόνο ξεκινώντας απ? αυτόν «το ζήλο προς τον Θεό», από την πίστη σε Θεό δημιουργό, σε Θεό ζωοδότη, μπορεί κάποιος να κατανοήσει την στάση των Χριστιανών προς τον θάνατο ως τον έχθρό τους. Να γιατί ο Υιός του Θεού έκλαψε για το θάνατο του Λαζάρου τον οποίο επρόκειτο να αναστήσει, να γιατί «ήρξατο λυπείσθαι και αδημονείν» όταν επλησίασε η ώρα να γευθεί το θάνατο.  Ήταν η αποστροφή και η θλίψη του Υιού βλέποντας το έργο του Πατέρα του να καταπατείται. Ήταν η αποστροφή του Δημιουργού του κόσμου της δόξας βλέποντάς τον να γίνεται λάφυρο του πονηρού. Συνεπώς, ήρθε όχι για να μας συμφιλιώσει με το θάνατο αλλά για να πατήσει πάνω στο θάνατο και να καταστρέψει την επίδρασή του. Ο θάνατός του έγινε η πηγή της ζωής μας. ΄Ηρθε και τον γεύθηκε ελεύθερα: Η Ζωή έδωσε τον εαυτό της στο θάνατο για να καταστρέψει σ? αυτή την μονομαχία, τη δύναμη του θανάτου. «Νυν κρίσις εστί του κόσμου τούτου, νυν ο άρχων του κόσμου τούτου εκβληθήσεται έξω».

Πρωτ. Αλέξανδρος Σμέμαν