Για την ανάσταση
Συγγραφέας: kantonopou στις 11 Φεβρουαρίου, 2009
Μια άλλη περίπτωση.
Ένα νεαρό αμούστακο παιδί έκαμε μια τρέλλα: Εφέρθη με αναίδεια και θράσος σε ένα σεβάσμιο γέροντα. Το βλέπουν, και ορμούν όλοι επάνω του. Να του δείξουν! Εύρηκαν την ευκαιρία να ενδιαφερθούν για το κακό! Να το περιστείλουν. Να το διορθώσουν!…
? Βρε, για το όνομα του Θεού! Με το παιδάκι το εβάλατε!…
? Και τι ήθελες να κάμωμε; Να σταυρώσωμε τα χέρια; Να τον αφήσωμε να ασχημονή; Δεν επιτρέπεται!… Κάτι πρέπει να κάμωμε!…
? Ναι. Να κάμωμε. Μόνο πού, όταν κάνωμε κάτι, πρέπει να έχωμε την συνείδηση, ότι το κάνομε για την ανάσταση των «νεκρών». Χωρίς αυτόν τον πόθο, χωρίς αυτή την προϋπόθεση, δεν θα κάμεις τίποτε. Γιατί πολεμάς το κακό με το κακό· τον θάνατο με τον θάνατο· την νέκρα με την νέκρα!… Ποια ωφέλεια, όταν ξεσπάσει η κακία πού έχεις μέσα σου, σε ένα ανόητο παιδί, πού άφησε την κακία πού είχε μέσα του να ξεσπάσει σε ένα γέρο; Αν πονείς για το κακό, πρέπει να φροντίσεις να νικήσεις το κακό· να θανατώσεις το κακό· να το κάνεις να πάψει να υπάρχει! Και για να γίνει αυτό πρέπει να εργασθής για την ανάσταση της ψυχής του νεαρού από το νεκρό φρόνημα και τα νεκρά έργα. Πρέπει να τον βοηθήσεις να «αναστηθή»! Αυτό είναι το χρέος σου.
Η κοινωνία είναι ένα κομμάτι από την Εκκλησία. Γι’ αυτό, όταν έξω στην κοινωνία ενεργείς σωστά, για την ανάσταση, στην Εκκλησία προσεύχεσαι πιο θερμά· και φωτίζεσαι πιο βαθειά…
Αφήστε μια απάντηση
Για να σχολιάσετε πρέπει να συνδεθείτε.