kantonopou’s blog

Είμαστε θνητοί. Θα πεθάνουμε. Όλοι. Άλλοι αρ­γά. Άλλοι πιο γρήγορα. Όμως εδώ παρατηρούμε κάτι το παράξενο! Ενώ πεθαίνομε όλοι, ανεξαιρέτως όλοι, κανείς δεν θέλει να πεθάνει. Και κανείς ποτέ δεν παύει να σκέπτεται: Γιατί έζησα; Γιατί μου είχε δοθή η ζωή; Τι θα γίνω τώρα; Μετά τον θάνατο πηγαίνομε στο μη­δέν, ή μένει κάτι;

 Το θέμα αυτό πρόβαλε το 1966 στο τεύχος 33 του περιοδικού «Λιτερατούρναγια Ρωσσία». Συζητούν δυο σοβιετικοί «σοφοί»: ο Ηλία Σελβίνσκι και ο Λέβ Οζερωφ. Και καταλήγουν: «Το θέμα αυτό είναι πολύ σοβαρό· είναι ένα πολύ μεγάλο φιλοσοφικό, ιστορικό και ιστορικολογοτεχνικό πεδίο έρευνας, με πολύ μεγά­λο μέλλον!».

Με άλλα λόγια, οι δύο αυτοί σοβιετικοί λόγιοι, λένε:

? Είναι πολύ αφελείς εκείνοι πού λένε δογματικά: «δεν υπάρχει ψυχή», «δεν υπάρχει αιώνια ζωή»!

Τι αστείο, αλήθεια! Ό άνθρωπος, οντάς ον λογικό.

?   να δέχεται,  ότι  η νεκρή ύλη είναι αιώνια και αθάνατη·

?  και ταυτόχρονα να βρίσκει αδύνατο, ότι μπορεί να έχει και ο ίδιος κάτι το αιώνιο και αθάνατο!

Μητροπολίτου Νικοπόλεως Μελετίου

Έκδοση Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως